ลิขิตชีวิตของเราเอง

บอกว่าคนที่มาแล้วก็ชื่นใจ แต่คนที่มาภายหลังได้แต่ลำพึงและเศร้าใจ เพราะบุญทุกบุญมีทีเดียวก็ผ่านไป เรื่องบุญรอช้าไม่ได้เลย พอคิดปุ๊บต้องทำปั๊บจะได้บุญมาทันที ทำก่อนได้บุญก่อน สมบัติก็เกิดก่อน จะเป็นรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ หรือคุณสมบัติ ทำบุญง่ายบุญเกิดง่ายสมบัติก็เกิดง่าย ทำบุญทีหลังบุญก็เกิดทีหลัง สมบัติก็เกิดทีหลัง ทุกอย่างแล้วแต่เราจะลิขิตชีวิตของเราเอง และตรงนี้ชาวโลกขาดแคลนความรู้ จึงจำเป็นต้องมีจานดาวธรรมขยายความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าออกไปให้กว้าง

แม้อายุเพิ่มขึ้นอีกปีก็ต้องสร้างบารมีต่อ วันที่ 22 เมษายนจะได้มาประดิษฐานพระธรรมกายประจำตัวที่เหลือภายในมหาธรรมกายเจดีย์ ปีนี้รอหนึ่งแสนองค์ ให้เตรียมใจใส ๆ มารับมหาสุวรรณนิธิไปอธิษฐานจิตที่บ้าน ซึ่งมีสามระดับคือจุลเศรษฐี มหาเศรษฐี และบรมเศรษฐี จะเป็นเศรษฐีต้องมีทรัพย์มาก ต้องมีบุญมาก ต้องสร้างบุญมาก ไม่มีพรหมหรือฟ้าลิขิต เราต้องเป็นสถาปนิกออกแบบชีวิตเอง ถ้าจะเป็นบรมเศรษฐีก็ต้องสุด ๆ อย่างท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี แล้วชวนทบทวนเรื่องของท่าน ช่วงที่ตามมาราวหกนาทีถอดเสียงได้แต่บรรทัดคั่นซ้ำ ไม่มีเนื้อความให้อ่าน

ในโลกมนุษย์เราเป็นสถาปนิกชีวิต เป็นผู้ออกแบบและลิขิตชีวิตของเราเอง ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า ไม่ใช่ใคร จะเป็นจุลเศรษฐี มหาเศรษฐี หรือบรมเศรษฐีก็แล้วแต่ใจ ไม่มีบททดสอบของใคร จะเป็นคนใบ้ คนบ้า ปัญญาอ่อนก็จากการกระทำของเราเอง การบอกว่าเป็นประสงค์ของใครให้มาทดสอบนั้นไม่น่าใช่ เป็นการคิดขึ้นเอง ยกตัวอย่างข้อมูลที่ส่งมาว่านักบวชนอกพุทธศาสนาบอกว่าเหล้าไวน์คือของขวัญจากพระเจ้า ซึ่งไม่น่าจะใช่ แปลว่ามนุษย์มีกิเลสว่ากันเอง ช่วงท้ายมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำยาวราว 1709 ถึง 1818

ครูไม่ใหญ่ย้ำเรื่องที่บอกทุกวันว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต อยากเป็นอะไรก็แล้วแต่ใจเรา อยากไปนรกหรือไปสวรรค์ก็แล้วแต่เรา ทั้งอบาย ทุคติภูมิ หรือสุคติภูมิสวรรค์ เราเป็นผู้ลิขิตด้วยการกระทำทางกาย วาจา ใจ ไม่ใช่พ่อแม่หรือใครจะมาลิขิตชีวิตเรา เราลิขิตชีวิตตัวเอง (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงที่ยาวผิดปกติราวสองนาที)

ครูไม่ใหญ่ว่าจำอะไรไม่ได้ให้จำประโยคว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต เพราะเกี่ยวกับพฤติกรรมทางกาย วาจา ใจ ซึ่งทำแล้วมีผลทั้งสิ้น ผลจะปรากฏในอนาคตและชาติเบื้องหน้า อยากได้ผลดีก็ต้องออกแบบชีวิตให้ดี ถ้าไปคิดว่าพรหมลิขิต ฟ้าลิขิต เทพเจ้าลิขิต ก็จะฝากชีวิตไว้กับสิ่งเหล่านั้น ครูไม่ใหญ่ล้อว่าพรหมที่สี่แยกมีสี่หน้า เวลานอนไม่รู้จะเอาหน้าไหนลง ฟ้าก็เคยเห็นแต่ตะโกนขอบ้านสักหลังก็ไม่ได้ ตัวเราเองต่างหากที่ทำให้บ้านเกิดขึ้น แต่คนมักยกความสำเร็จให้ว่าท่านประทานให้ ผลไม่สำเร็จก็ว่าท่านทดลอง ตายเร็วก็ว่าท่านอยากเอาไปอยู่ด้วย ซึ่งเป็นคำที่ผู้ใหญ่บอกเด็ก จากนั้นถอดเสียงเพี้ยนและหลุดยาวราวสองนาทีครึ่ง ก่อนจบว่าทุกคนในโลกไม่ว่าหญิงหรือชายมีความเสมอภาคที่จะออกแบบชีวิตของตัวเอง แล้วบอกว่าจะไปเมืองจีนกัน ท้ายช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง