บุญไม่มีขาย

อ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องปุ๊กกี้ ที่ชวนเพื่อน ๆ ร่วมทำบุญวัดละบาทจนครบ 238 วัด และเมื่อรู้เรื่องบุญกิริยาวัตถุ 10 ก็เห็นว่าแผนกโภชนาการเป็นทางมาแห่งบุญ จึงไปช่วยงานและได้ไปยืนต้อนรับหลวงพ่อ เธอบอกเหตุที่ต้องทำบุญเองว่าเพราะบุญไม่มีขาย ครูไม่ใหญ่ย้ำตามว่าอยากได้บุญก็ต้องทำเอง

ชมว่าตัวเล็ก ๆ ยังคิดออกว่าบุญไม่มีขาย ตัวใหญ่ ๆ ควรคิดได้มากกว่านี้ เล่าว่าเธอสงสารพระที่ถูกลอบทำร้ายด้วยระเบิด เป็นนักเรียนชั้น ป.4 จากโรงเรียนแถวดินแดง กรุงเทพมหานคร ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นหนูน้อยผู้ขนขวายแสวงหาบุญที่แผนกโภชนาการและยืนต้อนรับด้วย ดวงตากับรอยยิ้มของเธอทำให้โลกนี้สว่าง ยิ้มสว่างไปถึงสวรรค์ และลายมือสวยมาก

ชวนให้มาอยู่ในวิหารน้อยกลอยใจของลูกหลานยาย แล้วมาร่วมพิธีอัญเชิญจักรแก้วไปประดิษฐานที่ลานมหาวิหารพระมงคลเทพมุนีในวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ยามเย็น ครูไม่ใหญ่บอกว่าตัวเองสร้างจักรแก้วดวงแรกถวายบูชาธรรมพระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายแล้ว ปลื้มมาก และใครมาวันนั้นจะได้ธง ด้านหนึ่งเป็นรูปหลวงปู่ให้นำไปประดิษฐานที่บ้านเพื่อความสุขความเจริญของทุกคนในครอบครัว โดยกำชับให้เก็บไว้ที่สูง อย่าให้ตกหรือมีใครเผลอไปเหยียบ อีกด้านหนึ่งเป็นรัตนะเจ็ดประการ มีจักรแก้ว ภูเขาทอง ดวงแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว นางแก้ว ช้างแก้ว และม้าแก้ว ซึ่งเป็นสมบัติของพระเจ้าจักรพรรดิผู้ปกครองทวีปทั้งสี่ที่อยู่รอบเขาสิเนรุ ต่างจากภูเขาทองซึ่งเป็นสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องเหมือนชฎิลเศรษฐี ธงนี้แจกเฉพาะผู้มีบุญที่มาร่วมอัญเชิญจักรแก้วเท่านั้น เพราะบุญไม่มีขาย อยากได้ต้องทำเอง

สั่งว่าคืนนี้อย่านอนดึก ให้เข้าไปดูดวงในกลางกายนับไปทีละดวง แล้วหลับอยู่ในอู่ทะเลบุญ เพื่อตื่นเช้ามาใส่บาตรด้วยความสดใส ประธานตักบาตรเช้าวันพรุ่งนี้คือกัลยาณมิตรบุญชัย เบญจรงคกุล ย้ำว่าจะทำความเพียรทำใจใสเหมือนทุกคืน เพื่อเปิดศักราชใหม่ให้เป็นปีของความสมปรารถนาด้วยการสั่งสมบุญ เพราะบุญนี้ไม่มีขาย อยากได้ก็ต้องทำเอง

ชี้ว่าสิ่งที่สามเณรเห็นคือเหมืองทางน้ำ ช่างดัดลูกศร และช่างไม้ถักไม้ทำล้อเกวียน เป็นสิ่งที่ชาวนา นายพราน หรือช่างไม้เองก็เห็นอยู่ทุกวัน แต่ไม่มีใครคิดอย่างสามเณรที่ถามพระสารีบุตรว่าทั้งสามอย่างมีจิตหรือไม่ แล้วคิดต่อว่าสิ่งที่ไม่มีจิตยังดัดได้ เราที่มีจิตทำไมจะดัดไม่ได้ ถามว่าแต่ละคนอายุเท่านี้เคยคิดอย่างสามเณรบ้างหรือไม่ ก่อนย้ำถึงประโยคเด็ดที่สามเณรบอกสเปคขอกับข้าวที่มีปลาตะเพียน และตอบพระสารีบุตรว่าถ้าไม่ได้ด้วยบุญของท่านก็ต้องด้วยบุญของสามเณรนี่แหละ จึงแปลว่าบุญสำคัญมากและบุญไม่มีซื้อขาย

ครูไม่ใหญ่ทบทวนว่าพระโสณะตอนเป็นคฤหัสถ์นั้นฝ่ามือฝ่าเท้าแดง ฝ่าเท้ามีขนอ่อนนุ่มเหมือนปุยสำลีที่ปั่นร้อยครั้ง เดินแต่บนพรม เวลาจะงอนก็ขู่ว่าจะเดินลงพื้น ในโลกนี้มีอยู่คนเดียว นอกนั้นได้ยินแต่ว่าห้ามเดินบนพรม ให้เดินข้าง ๆ แล้วย้ำเรื่องต้นข้าวที่ได้ดื่มน้ำสามอย่างคือน้ำสะอาด น้ำนม และน้ำหอม ขณะที่เราได้แค่ดื่มน้ำข้าว จึงสรุปว่าบุญเท่านั้นเป็นสิ่งที่เราจะต้องทำ ไม่ทำไม่ได้ จะให้บุญหล่นทับก็เป็นไปไม่ได้ บุญนั้นไม่มีขาย อยากจะได้ก็ต้องทำเอง

ครูไม่ใหญ่ว่าอย่ามาหงุดหงิดที่ชวนทำบุญบ่อย ๆ จะให้ชวนทำบาปหรือจะให้ใช้บุญเก่าทุกวัน บุญเก่าใช้ทุกวันก็หมดไป หมดบุญก็หมดลม หมดลมก็หมดสิทธิ์ครอบครองชีวิตและทรัพย์สิน อย่าหาว่าบอกบุญบ่อยหรือบอกแบบขายตรง ครูไม่ใหญ่ไม่เคยขาย บุญไม่มีขาย แล้วเข้าเพลง