ชีวิตหลังความตาย

สรุปว่าเรื่องใจใสกับใจหมองคือหัวใจ เพราะเป็นตัวกำหนดว่าชีวิตจะเดินทางไปทางใด ถ้าใจใสก็ไปสุคติโลกสวรรค์ ถ้าใจหมองก็ไปอบาย ย้ำว่าชีวิตไม่ได้ตื้นแค่ตายแล้วสูญหรือสิ้นสุดที่เชิงตะกอน จะสรุปด้วยสายตาที่เรามองเห็นเท่านั้นไม่ได้ เพราะมีผู้เห็นไกลกว่าเราคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลาย เราต้องเอาคำของท่านเป็นต้นแบบดำเนินชีวิตให้ถูกต้อง

เกิดมาหายใจได้ มีอาหาร เสื้อผ้า เพื่อนดี ได้เรียนหนังสือ การงานดี มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข จนถึงพระนิพพานและวิชชาธรรมกาย ก็เพราะบุญ บุญเราใช้ทุกอนุวินาที ไม่สร้างใหม่หมดบุญก็หมดลม หมดสิทธิ์ครอบครองสิ่งที่มี มีบุญมากอุปสรรคน้อย ชีวิตในสังสารวัฏไม่ใช่เกิดทีเดียวแล้วไปสวรรค์เลย จึงต้องสั่งสมบุญไว้เผื่อ ชีวิตหลังตายในปรโลกไม่มีการค้าขาย ไม่มีตลาด ไม่ได้ใช้เงินทองหรือความสามารถในเมืองมนุษย์ ใช้แต่บุญกับบาป บาปพาไปอบาย บุญพาไปสุคติโลกสวรรค์

พ่อสามีใช้เวลาไปยิงปืนล่าสัตว์เสมอ ต่อมาเลิก ปี 2543 ล้มป่วยเป็นมะเร็ง (อวัยวะถอดเพี้ยน) แพทย์แจ้งว่าอยู่ได้ไม่นาน ปี 2545 สามีตัดสินใจบวชให้พ่อ แล้วกลับมาเยี่ยมที่เมืองไทย นำรูปงานบวชและวิธีนั่งสมาธิไปให้ แต่พ่อสามีฝากน้องสาวบอกว่าไม่ชอบที่สามีมาให้ธรรมะและเล่าเรื่องบุญงานบวช สามีเข้าใจว่าพ่อไม่เชื่อ จึงหาเวลาคุยตามลำพังว่า ถ้าวันหนึ่งพ่อตื่นมาแล้วคุยกับใครก็ไม่มีใครได้ยินหรือไม่มีใครเห็น พ่อรู้ไหมว่าคืออะไร พ่อตอบว่าคือตายแล้ว สามีบอกว่าถึงตอนนั้นต้องยอมรับว่าชีวิตหลังความตายมีจริง ให้นึกถึงภาพลูกชายสามคนที่บวช นึกถึงองค์พระที่สร้างสลักชื่อให้พ่อ และวิธีทำสมาธิ พ่อรับปาก

หลังเยี่ยมเสร็จสามีกลับอเมริกา ไม่นานพ่อสามีก็เสียชีวิต สามีกลับไปงานศพ ช่วงนี้ถอดเพี้ยนมาก ฟังได้ว่ามีผู้รู้สึกว่าพ่อยังอยู่บริเวณโรงศพในเจ็ดวันแรก สามีจึงไปคุยกับพ่อว่าตอนนี้คงเชื่อแล้วว่าชีวิตหลังความตายมีจริง ให้นึกถึงบุญและทำสมาธิอย่างเดียว ผมบอกพ่อแล้วว่าเชื่อตอนเป็นดีกว่า ครูไม่ใหญ่เสริมว่าไม่งั้นจะเห็นตอนตาย จึงควรมาศึกษาความจริงที่เห็นได้ด้วยตาในกันดีกว่า

ท่านเทพบุตรฝากให้ลูกช่วยดูแลคุณแม่และทุกคนในครอบครัว ส่วนตัวท่านจะตั้งใจนั่งสมาธิตามที่พระธรรมกายมาโปรดสอน ท่านรู้แล้วว่าชีวิตหลังความตายอยู่ได้ด้วยบุญเท่านั้น เพราะทุกสิ่งในวิมานไม้แห่งนี้ ทั้งทิพยสมบัติและความเป็นอยู่ที่ดี เกิดขึ้นด้วยอานุภาพแห่งบุญทั้งสิ้น

กายละเอียดแบ่งเป็นพวกที่ยังอยู่บริเวณที่ตาย กับพวกไปปรโลกทันที ผู้ทำบุญเป็นอาจิณกรรมไปสุคติ เกิดเป็นรุกขเทวา อากาศเทวา หรือสวรรค์ชั้นต่างๆ

กายละเอียดที่หลุดจากกายหยาบโดยไม่รู้ว่าตัวเองตาย วิ่งหนีคลื่นปะปนกับฝูงชน พูดกับใครไม่รู้เรื่อง บ้างร้องไห้ตีโพยตีพาย บ้างเห็นศพตัวเองแล้วงง

ผู้ตายที่หงุดหงิดใจหมองจะมีกลิ่นคล้ายศพให้หมู่ญาติรับรู้ได้ จิตใจดีขึ้นมาเป็นกลิ่นธูป ส่วนผู้ได้รับบุญเป็นกายละเอียดชั้นดี มีกลิ่นหอม เข้าฝันญาติได้

ผู้มีอัธยาศัยมักโกรธถูกยักษ์น้ำนำตัวไป ผู้มีราคจริตถูกนาคน้ำนำไป ส่วนผู้ตายบนบกมียักษ์บก คนธรรพ์ วิทยาธรภุมมเทวามาพาไปดูแล

เมื่อรู้ตัวว่าตายแล้วแบ่งเป็นสามพวก พวกกายเศร้าหมองนั่งซึมเศร้าคอตก พวกสับสนเดินวนไปมา และพวกที่นึกถึงสิ่งที่ตนเคารพนับถือ ผู้ระลึกถึงพระรัตนตรัยมีกายผ่องใสมีรัศมี

พวกกายใจเศร้าหมองมองไม่เห็นพวกผ่องใส พวกกลางๆ เห็นกายผู้จิตใจดีแต่ไม่เห็นความสว่าง ส่วนพวกผ่องใสด้วยกันเห็นทั้งกายและแสงสว่างของกันและกัน

ผู้นึกถึงบุญได้ กายเบาลอยขึ้นเห็นทางสว่างเหมือนพรมสีแดง เดินไปเกิดตามภพภูมิเช่นจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ส่วนผู้ใจเศร้าหมองขึ้นเรื่อยๆ จะถูกดูดไปเกิดในนรกขุมต่างๆ

ผู้ที่นึกถึงบุญบาปไม่ออกจะวนเวียนอยู่บริเวณที่ตายจนครบ 168 ชั่วโมง แล้วกลับมา ณ จุดที่เสียชีวิต เมื่อครบกำหนด เจ้าหน้าที่จะมาปรากฏนำตัวไป