ชีวิตหลังความตาย

สรุปว่าเรื่องใจใสกับใจหมองคือหัวใจ เพราะเป็นตัวกำหนดว่าชีวิตจะเดินทางไปทางใด ถ้าใจใสก็ไปสุคติโลกสวรรค์ ถ้าใจหมองก็ไปอบาย ย้ำว่าชีวิตไม่ได้ตื้นแค่ตายแล้วสูญหรือสิ้นสุดที่เชิงตะกอน จะสรุปด้วยสายตาที่เรามองเห็นเท่านั้นไม่ได้ เพราะมีผู้เห็นไกลกว่าเราคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลาย เราต้องเอาคำของท่านเป็นต้นแบบดำเนินชีวิตให้ถูกต้อง

ท่านเทพบุตรฝากให้ลูกช่วยดูแลคุณแม่และทุกคนในครอบครัว ส่วนตัวท่านจะตั้งใจนั่งสมาธิตามที่พระธรรมกายมาโปรดสอน ท่านรู้แล้วว่าชีวิตหลังความตายอยู่ได้ด้วยบุญเท่านั้น เพราะทุกสิ่งในวิมานไม้แห่งนี้ ทั้งทิพยสมบัติและความเป็นอยู่ที่ดี เกิดขึ้นด้วยอานุภาพแห่งบุญทั้งสิ้น

กายละเอียดแบ่งเป็นพวกที่ยังอยู่บริเวณที่ตาย กับพวกไปปรโลกทันที ผู้ทำบุญเป็นอาจิณกรรมไปสุคติ เกิดเป็นรุกขเทวา อากาศเทวา หรือสวรรค์ชั้นต่างๆ

กายละเอียดที่หลุดจากกายหยาบโดยไม่รู้ว่าตัวเองตาย วิ่งหนีคลื่นปะปนกับฝูงชน พูดกับใครไม่รู้เรื่อง บ้างร้องไห้ตีโพยตีพาย บ้างเห็นศพตัวเองแล้วงง

ผู้ตายที่หงุดหงิดใจหมองจะมีกลิ่นคล้ายศพให้หมู่ญาติรับรู้ได้ จิตใจดีขึ้นมาเป็นกลิ่นธูป ส่วนผู้ได้รับบุญเป็นกายละเอียดชั้นดี มีกลิ่นหอม เข้าฝันญาติได้

ผู้มีอัธยาศัยมักโกรธถูกยักษ์น้ำนำตัวไป ผู้มีราคจริตถูกนาคน้ำนำไป ส่วนผู้ตายบนบกมียักษ์บก คนธรรพ์ วิทยาธรภุมมเทวามาพาไปดูแล

เมื่อรู้ตัวว่าตายแล้วแบ่งเป็นสามพวก พวกกายเศร้าหมองนั่งซึมเศร้าคอตก พวกสับสนเดินวนไปมา และพวกที่นึกถึงสิ่งที่ตนเคารพนับถือ ผู้ระลึกถึงพระรัตนตรัยมีกายผ่องใสมีรัศมี

พวกกายใจเศร้าหมองมองไม่เห็นพวกผ่องใส พวกกลางๆ เห็นกายผู้จิตใจดีแต่ไม่เห็นความสว่าง ส่วนพวกผ่องใสด้วยกันเห็นทั้งกายและแสงสว่างของกันและกัน

ผู้นึกถึงบุญได้ กายเบาลอยขึ้นเห็นทางสว่างเหมือนพรมสีแดง เดินไปเกิดตามภพภูมิเช่นจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์ ส่วนผู้ใจเศร้าหมองขึ้นเรื่อยๆ จะถูกดูดไปเกิดในนรกขุมต่างๆ

ผู้ที่นึกถึงบุญบาปไม่ออกจะวนเวียนอยู่บริเวณที่ตายจนครบ 168 ชั่วโมง แล้วกลับมา ณ จุดที่เสียชีวิต เมื่อครบกำหนด เจ้าหน้าที่จะมาปรากฏนำตัวไป