ประเภทกรณีศึกษา

เปิดกรณีศึกษา ลูกสาวเขียนมาขอให้เฉลยเรื่องปาฏิหาริย์และแปลกประหลาดในชีวิต เกิดในครอบครัวคนจีน (ถิ่นที่อยู่ถอดเพี้ยน) พ่อเป็นผู้จัดการโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของลุง ขยัน ซื่อสัตย์ รักครอบครัว ไม่พูดปด มีศีลห้าครบ ชอบช่วยเหลือคน ถ่อมตน ปี 2543 พ่อป่วยเป็นโรคหัวใจ หลอดลมอักเสบ เบาหวาน ความดัน เข้าออกโรงพยาบาลหลายครั้ง วันหนึ่งเธอรู้สึกว่าพ่อจะเสียคืนนั้น จึงรีบกลับบ้านเก็บเสื้อผ้า เตรียมเทปสวดมนต์และองค์พระจะไปนอนเฝ้า ให้พ่อสวดตามและนั่งสมาธิข้าง ๆ ไม่ให้ใครเอาพ่อไป แต่กลับปวดหัว ไข้ขึ้นสูงทันที ล้มหมดแรง ประจำเดือนมาทั้งที่ไม่ถึงวัน ไปหาหมอก็ไม่ไหว รู้สึกเหมือนมีอะไรมาขวาง นอนร้องไห้บนเตียงของพ่อทั้งคืน พยายามลุกไปหาพ่อก็ลุกไม่ไหว ทั้งที่อยากทำหน้าที่ลูกให้สมบูรณ์

ที่แปลกกว่านั้นคือทันทีที่พ่อเสีย ไข้ของเธอดีขึ้นจนลุกไปหาหมอได้หน้าตาเฉย รุ่งเช้าแม่เล่าว่าคุณป้าที่เฝ้าสามีเตียงข้าง ๆ ในห้องเดียวกันเห็นชายนุ่งกางเกงสีแดงสามคนเดินทะลุประตูเข้ามา ป้ากลัวมากนึกว่าจะมาเอาสามีตัวเอง แต่ทั้งสามเดินตรงไปที่เตียงพ่อ พ่อดิ้นสุดแรงจนหัวไปอยู่ปลายเตียง ร้องว่าไม่ไป ไม่ไป จนหมดลม แต่แม่ที่นอนข้างเตียงซึ่งปกติตื่นง่ายกลับหลับไม่รู้เรื่อง เธอยิ่งเสียใจกลัวพ่อไปอบาย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเวลาจะตายให้ทำใจใสจนเห็นองค์พระแล้วเข้ากลางองค์พระไปเลย ถ้าใจยังขุ่นมัวหมองพวกนี้จึงมา จากนั้นเธอเข้าห้องพระนั่งสมาธิทำใจใส และช่วงที่พ่อเสียทำบุญใหญ่ให้พ่อทั้งสัปดาห์ ทั้งสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวที่วัดพระธรรมกาย ไปวัดปากน้ำภาษีเจริญ ไปวัดไกลบ้านถวายสังฆทาน สร้างวิหาร อธิษฐานให้พ่อทุกคืน

เธอทำบุญเพราะต้องการแสดงความกตัญญูให้พ่อสมหวัง ไม่อยากให้พ่อไปอบาย หลังพ่อเสียเพียงสัปดาห์เดียว พี่บ้านตรงข้ามมาบอกว่านิมนต์พระดังทางใต้รูปหนึ่งมาที่บ้าน ชวนไปร่วมพิธี เธอถามชื่อก็อัศจรรย์เพราะเป็นพระรูปที่เธออธิษฐานขอให้มาบ้าน (ชื่อถอดได้ว่า พระทิโร ยังไม่ยืนยัน) ท่านรับมาบ้านแล้วเธอเล่าเรื่องพ่อให้ฟัง ทุกคนดีใจเพราะพระยิ่งดังยิ่งนิมนต์ยาก ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าจริง ๆ ไม่ยาก แต่ท่านแบ่งภาคไม่ได้ นิมนต์มาสิบรายการก็รับได้รายการเดียว บางองค์บวชเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง กำหนดเวลาพบญาติโยมทุกวันอาทิตย์แล้วก็ไม่มา เหมือนไปธนาคารตอนหกโมงเย็นหรือตีสี่แล้วว่าธนาคาร ต้องไปให้ตรงเวลา พระต้องสอนตัวเองก่อน ถ้าโยมถามเรื่องพระรัตนตรัย บุญบาปมีจริงไหม ก็น่าคุยด้วย ต้องปรับเข้าหากันทั้งสองฝ่าย เธอดีใจที่อธิษฐานสำเร็จเพื่อพ่อ

เธอเล่าเหตุอัศจรรย์ในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาสองเรื่อง วันวิสาขบูชา 2548 พาแม่มาวัดพระธรรมกายทำบุญบวชพระอุทิศชีวิตและอุทิศบุญให้พ่อ นั่งหน้าพระบวชฟังเสียงสวดแล้วระลึกถึงพระพุทธองค์จนน้ำตาไหล ดวงธรรมขยายซ้อนสว่างจนเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ จึงอธิษฐานขอขายบ้านหลังหนึ่งแถวชลบุรีที่ดูแลไม่ไหวเพราะอยู่กรุงเทพฯ ไม่กี่นาทีโทรศัพท์ดัง ครูคนหนึ่งที่ชลบุรีซึ่งเพิ่งผ่าตัดกล่องเสียงอยู่ห้อง ICU ขอซื้อทันทีตามราคาที่ต้องการโดยไม่มีเงื่อนไข อีกเรื่องคือก่อนวันมาฆบูชาปี 2538 คุณยายอายุ 91 ปีเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคชรา หมอว่าอยู่ได้ไม่นาน วันมาฆบูชาเธอทำใจใสทั้งวันจนเวียนเทียน อธิษฐานขอให้คุณยายหาย ขอแลกอะไรก็ได้ วันรุ่งขึ้นลุงโทรมาว่าเมื่อวานค่ำโรงพยาบาลแจ้งว่าคุณยายสิ้นลมแล้ว แต่อีกหนึ่งชั่วโมงก็โทรมาว่าฟื้นแล้ว ท้ายช่วงถอดเพี้ยน

ต้นช่วงถอดเป็นคำซ้ำ ๆ แล้วเธอเล่าว่าทุกครั้งที่อธิษฐานข้อแรกคือขอให้มีดวงตาเห็นธรรมทุกภพทุกชาติจนถึงที่สุดแห่งธรรม อยากบอกทุกคนว่าในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาควรมาร่วมงานบุญทุกครั้ง เพราะมั่นใจว่าวันนั้นทุกคนจะได้บุญใหญ่ที่พระพุทธองค์เป็นประธานในการปฏิบัติธรรม และขอยืนยันว่าพระอยู่ในตัวคุณทุกคน ถ้าทำใจหยุดนิ่งก็เป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระในตัวได้

ชุดคำถามของกรณีศึกษา พ่อตายเพราะชายนุ่งกางเกงแดงสามคนมาเอาตัวไปจริงหรือไม่ ถ้าจริงทำไมคุณป้าเห็น และพ่อดิ้นเพราะชายสามคนตามที่ป้าเห็นหรือไม่ ทำไมแม่ที่อยู่ใกล้ไม่รู้สึกอะไร ชายสามคนพาพ่อไปไหน พ่อไปเกิดภูมิใด สภาพเป็นอย่างไร บุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวที่อุทิศไปพ่อได้รับไหม เหตุใดคืนที่พ่อเสียร่างกายลูกจึงวิปริต ไข้ขึ้นสูง ประจำเดือนมาก่อนวัน จนไม่มีแรงไปดูแลพ่อ มีวิญญาณหรือสิ่งลึกลับมาขัดขวางหรือไม่ พ่อกับพระรูปนั้นผูกพันกันอย่างไร ทำไมพ่ออยากพบท่าน (ส่วนท้ายถอดเพี้ยน) ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักราวสองนาที

เฉลย เรื่องชายนุ่งกางเกงแดงสามคนไม่จริง คุณป้าฝันเป็นตุเป็นตะ แม่อยู่ใกล้จึงไม่รู้สึกอะไรเพราะเรื่องไม่ได้เกิดจริง สีแดงที่ป้าเห็นเกี่ยวกับพื้นใจของป้าเอง (ช่วงอธิบายถอดเพี้ยน) พ่อเสียชีวิตแบบหลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานทองเป็นอากาศเทวา ได้รับบุญที่ลูกทำให้ ดีขึ้นทุกด้าน วิมานสวย อาหาร เครื่องประดับงดงาม หนุ่มขึ้น ยิ้มแย้ม ฝากขอบคุณ ร่างกายลูกวิปริตคืนนั้นเป็นเรื่องบังเอิญพ้องกัน ไม่มีวิญญาณมาแกล้ง เกิดจากความกังวลและพักผ่อนน้อยจนธาตุวิปริต พ่อกับพระรูปนั้นเคยสร้างบุญร่วมกันมาในอดีต พ่ออยากได้ท่านเป็นที่พึ่งช่วงท้ายชีวิตและคุ้นเคยกัน ท่านมาวันนั้นเพราะคำอธิษฐานของลูกเป็นหลัก พ่อไม่ได้มาพบท่านเพราะตื่นขึ้นในวิมานแล้ว ถ้าเป็นภุมมเทวาจึงจะวนเวียนมาดูได้ คุณยายฟื้นเพราะบุญที่รักษาศีลต่อเนื่องรวมกับบุญและการอธิษฐานขณะใจเป็นสมาธิของหลาน ต่อมาท่านเสียจริงไปเป็นอากาศเทวา วิมานไม่สูงกว่านั้นเพราะทำบุญยังไม่ถูกเนื้อนาบุญ ถือศีลกินเจไหว้เจ้าแบบชาวจีน ส่วนการขายบ้านได้ทันทีเพราะเธอตัดสินใจทำบุญทันทีเมื่อบุญเกิด ประกอบกับอธิษฐานขณะใจตั้งมั่นเป็นสมาธิ

ครูไม่ใหญ่เล่าต่อจากคำตอบว่าในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เช่นวันวิสาขบูชาและมาฆบูชาทุกปี นอกจากการสร้างบุญในเมืองมนุษย์แล้ว บนสวรรค์หกชั้นเทวดามีสองประเภท พวกประมาทเพลินในทิพยสมบัติไม่สนใจวันสำคัญเหมือนมนุษย์บางคน ส่วนพวกไม่ประมาทและเทวดาที่เป็นพระอริยเจ้าจะมารวมที่เทวสภาในชั้นของตนเพื่อฟังธรรมจากผู้ปกครองภพ จากเทวดาที่เป็นพระอริยเจ้า หรือจากพรหมอนาคามีชั้นปัญจสุทธาวาสที่ลงมาแสดงธรรม บางพวกไปทำประทักษิณรอบพระจุฬามณีเจดีย์บนดาวดึงส์ พรหมทั่วไปและอรูปพรหมเพลินอยู่ในสมาบัติของตน ยกเว้นพรหมสุทธาวาสที่ไปเวียนประทักษิณทุสสเจดีย์ซึ่งเป็นเจดีย์แก้วบรรจุผ้าของเจ้าชายสิทธัตถะก่อนออกผนวช ท้ายช่วงถอดเพี้ยน ชวนตั้งใจสร้างบารมีทุกบุญ

ช่วงต้นถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ จับความได้ว่าเจ้าของจดหมายเล่าเรื่องคุณปู่ที่มาจากเมืองจีน มาถึงเมืองไทยรับจ้างแบกข้าวสาร เก็บเงินได้ก็เริ่มรับเหมาจนมีฐานะขึ้นมา ก่อนเสียชีวิตคุณปู่ถูกลูกจ้างโกงเงินไปหมด เครียดมาก ความดันขึ้น อยากลืมเรื่องนี้แต่ยิ่งอยากลืมกลับยิ่งจำ ครูไม่ใหญ่ทวนว่าอยากลืมกลับจำ อยากจำกลับลืม คนเหล่านี้คิดให้ดีก็น่าขำ ช่วงกลางมีบรรทัด jingle ราวครึ่งนาที

คุณปู่ความจำเริ่มเลอะเลือนจำอะไรไม่ได้ แล้วเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจราวหกโมงเย็น หมอบอกว่าเสียชีวิตแล้ว ราวสามทุ่มคุณปู่ฟื้นขึ้นมาพูดกับพ่อของเจ้าของจดหมาย มาให้โอวาทเป็นครั้งสุดท้ายว่าลูกให้ทำความดีไว้ นรกมีจริง สวรรค์มีจริง อย่าทำไม่ดี แล้วพูดว่าเดี๋ยวขอเข้ามา เขาอยากให้มา เดี๋ยว ๆ ถึงมาได้ (ถอดได้ไม่ชัดว่าใครขออะไร) พูดเสร็จไม่นานก็จากไปอย่างสงบ อายุประมาณหกสิบปี

คุณย่าไม่ค่อยชอบพ่อและแม่ของเจ้าของจดหมาย แต่พ่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ขายของได้ไปให้คุณย่าเก็บเพื่อตอบแทนพระคุณ ช่วงที่ลูกเรียนจบชั้นประถมหนึ่ง คุณย่าอยากซื้อทาวน์เฮาส์สองหลังใกล้กัน พ่อรับงานพิเศษเพิ่มจนซื้อได้ทั้งสองหลัง แต่เมื่อย้ายเข้าไปแล้วคุณย่าให้พ่อย้ายออก ให้หลังหนึ่งอยู่กับหลานชายลูกของลุง อีกหลังให้น้องสาวของพ่อกับครอบครัว พ่อต้องพาแม่และลูก ๆ ออกมาเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่จนปัจจุบัน เงินของพ่อสร้างทุกอย่างแต่พ่อไม่เคยน้อยใจหรือต่อว่าโชคชะตา มองบวกว่ายังโชคดีกว่าอีกหลายคน ยังมีลมหายใจให้ได้ต่อสู้และทำสิ่งดี ๆ แค่นี้ก็โชคดีแล้ว

ครูไม่ใหญ่ทวนว่าจะสูญเสียอะไรก็ช่าง ขอให้มีลมหายใจก็เพียงพอที่จะได้ต่อสู้และทำสิ่งดี ๆ แล้วเล่นคำจากเนื้อเพลงว่าคันต้องเกา เป่าไม่หาย จดหมายเล่าต่อว่าพ่อเรียนจบแค่ ป.4 ค้าขาย ตอนเด็กเป็นเด็กวัดอยู่กับหลวงตาวัดใกล้บ้าน หลวงตาสอนให้นั่งสมาธิเพ่งกสิณสีเขียว เคยพาไปดูนรกสวรรค์ พ่อเห็นวิญญาณเร่ร่อนได้ จึงเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมและทำบุญตามกำลัง แต่แม่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรม มักทำบุญไหว้เจ้าตามประเพณีชาวจีน เจ้าของจดหมายเป็นลูกสาวคนโตในลูกสาวสามคน

ตอนเจ้าของจดหมายเกิดได้สิบวัน คุณปู่เสียชีวิต แม่อุ้มไปงานฌาปนกิจด้วย กลับจากงานศพก็เป็นไข้ตัวร้อนมาก พาไปคลินิกกินยาเท่าไหร่ก็ไม่หาย แม่จึงใช้วิธีที่คนจีนนิยมคือตอกไข่ใส่ถ้วยเซ่นไหว้ มีคนทรงเจ้าเป็นสื่อกลางตอบคำถาม ช่วงนี้ถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษและบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาทีครึ่ง จับความต่อได้ว่าคนทรงเจ้าบอกว่าเด็กไม่ถูกกับคนตายคือคุณปู่ ห้ามไปงานศพหรือที่ที่มีศพฝังอยู่จนกว่าจะอายุครบ 9 ปี แม่เอายันต์ที่ได้มาเผาใส่น้ำให้ดื่ม แปลกที่ไข้หาย ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่ามีกรรมอะไรหนักขนาดนี้ ตอนเด็กป่วยบ่อย คนเฒ่าคนแก่ว่าต้องหาพ่อแม่บุญธรรม ญาติจึงนำไปฝากกับคนทรงเจ้าคนหนึ่งโดยเด็กไม่เคยเห็นหน้า

เมื่อโตขึ้นประมาณห้าขวบ เรียนอนุบาลสาม พออ่านตัวเลขได้ ญาติ โดยเฉพาะน้องสาวของพ่อ มาถามตัวเลขว่างวดนี้ออกอะไร เด็กไม่เข้าใจว่าทำไมถามเลขอย่างนี้ ก็ทำนิ่ง ๆ ทวนคำถามอยู่ในใจว่าจะออกอะไร สักพักตัวเลขก็ลอยขึ้นมาให้เห็นภายในตัว ไม่รู้ว่ามาจากไหน บอกไปตามที่เห็นและถูกทุกครั้ง บางครั้งเห็นตัวเลขเป็นเงาขึ้นบนกำแพง ทำให้ญาติและคนรู้จักถูกหวยรวยไปเป็นสิบคน ตัวเองก็ฝันอยากรวยกับเขาบ้าง ต่อด้วยบรรทัด jingle ซ้ำราวครึ่งนาที

จดหมายข้ามมาช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เจ้าของจดหมายลังเลว่าจะรับบุญทำงานจัดปฐมนิเทศดีหรือไม่ คืนนั้นฝันว่ายืนอยู่หน้าทางเข้าหนึ่งของสภาธรรมกายสากล มองไปที่ถนนข้างสภาทางมุมบ้านปฏิบัติธรรม เห็นผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้าเข็นรถเข็นมาช้า ๆ บนรถเข็นคือคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ภาพเข้ามาใกล้จนเห็นใบหน้าผ่องใสชัดเจน คุณยายพูดคำเดียวสั้น ๆ ว่า สู้ แล้วสะดุ้งตื่น จึงอธิษฐานว่าถ้าจะได้รับบุญจัดงานนี้จริง อ่านหนังสือตรงไหนขอให้ข้อสอบออกตรงนั้น ตรงไหนไม่ได้อ่านขออย่าให้ออก ครูไม่ใหญ่แซวว่ามีข้อต่อรอง ผลเป็นไปตามคำอธิษฐาน จึงได้จัดงานปฐมนิเทศธรรมทายาท แล้วได้เข้าอบรมธรรมทายาทหญิง ประทับใจไม่เคยลืมว่าลูกคือช่อดอกไม้น้อย (ชื่องานถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน)

การเรียนเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ต้องเข้าเรียนแปดโมงเช้าและทำแล็บถึงทุ่มตรงทุกวัน จึงต้องใช้ช่วงเที่ยงรับบุญพิมพ์จดหมายด้วยพิมพ์ดีดไฟฟ้าให้เสร็จ บ่อยครั้งไม่ได้กินข้าวกลางวัน สุขภาพไม่ดีนัก เริ่มคิดว่าจะไหวไหม คืนนั้นคุณยายอาจารย์เข้าฝันเป็นครั้งที่สอง พูดสองคำว่า สู้นะ สู้นะ แล้วก็ตื่น ครูไม่ใหญ่ว่าชีวิตก็เป็นอย่างนี้ ต้องสู้ แล้วเข้าเพลงที่มีท่อนต้องสู้ ต้องสู้ เปรียบชีวิตเหมือนคลื่นในทะเล บางครั้งขึ้น บางครั้งลง (เนื้อเพลงถอดเพี้ยนเป็นส่วนใหญ่ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง)

ต่อมาอาการเม็ดเลือดน้อยกว่าปกติที่เป็นมาดีขึ้น (ชื่อโรคถอดเพี้ยน) หลังจบมหาวิทยาลัยทำงานนักกายภาพบำบัดพาร์ตไทม์ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งราวแปดเดือน จนมีโอกาสเข้าโครงการที่วัดและได้พบพระอาจารย์ท่านหนึ่ง มาสร้างบารมีที่วัด รับบุญเป็นครูแก้วอยู่ส่วนประเมินคุณภาพและการศึกษา สุดท้ายเข้าโครงการบัณฑิตแก้ว ช่วยงานส่วนการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ทำเอกสารโครงการ คู่มือการอบรม จัดกิจกรรม ดูแลการจัดสอบและศูนย์สอบ แต่ชีวิตบัณฑิตแก้วมาถึงจุดเปลี่ยนเพราะโรคกระดูกสันหลังคดที่เป็นมาตั้งแต่อายุสิบสองขวบ แม้ยังทำงานได้และแพทย์ยืนยันว่าโรคจะไม่ลุกลามเพราะกระดูกหยุดเจริญเติบโตแล้ว แต่ทำให้สร้างบารมีในวัดได้เพียงสี่ปี ครูไม่ใหญ่ว่าเสียดายจัง

ชุดคำถาม คุณปู่มีบุพกรรมใดจึงความจำเลอะเลือน ตอนตายหมอลงความเห็นว่าเสียชีวิตแล้ว คุณปู่ขออนุญาตใครจึงฟื้นขึ้นมาได้ ตายแล้วไปอยู่ไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปไหม วิบากกรรมใดทำให้พ่อต้องย้ายออกจากทาวน์เฮาส์ที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง แม่และลูก ๆ มีกรรมร่วมกันอย่างไร พ่อที่นั่งสมาธิกับหลวงตาเห็นนรกสวรรค์และวิญญาณเร่ร่อนจริงไหม ป่วยหลังงานศพคุณปู่แล้วหายเพราะกินยันต์ของคนทรงเป็นกรรมที่ทำให้ไม่เคยไปงานอวมงคลหรือไม่ ตัวเลขที่เห็นตอนเด็ก ฝันเห็นคุณยายสองครั้ง กระดูกหลังคดทำให้สร้างบารมีได้สี่ปีจะแก้อย่างไร เป็นกัลยาณมิตรให้เพื่อนสี่คนจากชมรมพุทธจนมาวัดสม่ำเสมอ ตามบุญกันมาอย่างไร ทำไมตัวเองต้องใส่คอนแทคเลนส์และเพื่อนสายตาสั้น เพื่อนคนหนึ่งหลังคด อีกคนเป็นโรคหลอดเลือดอุดตันที่ขา พุทธันดรที่ผ่านมามีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม จะได้เกิดเป็นชายและบวชตลอดชีวิตไหม พ่อแม่และน้องสาวมีสายบุญกับหมู่คณะไหม จะเป็นกัลยาณมิตรให้ครอบครัวได้อย่างไร ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle และท่อนเพลงสั้น ๆ มาหลับตาดู

คุณปู่ความจำเลอะเลือนเพราะตอนค้าขายบางทีโกหกทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ รวมกับความเสื่อมของสังขาร ตายแล้วไปถึงเขตที่ภุมเทวามารอรับตัว แต่ขออนุญาตเจ้าหน้าที่กลับมาบอกครอบครัว เจ้าหน้าที่อนุญาต ประกอบกับสายบุญที่เชื่อมกายยังมีอยู่บาง ๆ จึงกลับเข้าร่างได้ ต้องประกอบด้วยหลายอย่าง ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้ว พ่อต้องย้ายออกจากทาวน์เฮาส์ที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง เพราะชาติก่อนเป็นลูกชายคนโต เมื่อบิดาเสียชีวิตได้บีบให้น้อง ๆ ออกจากบ้าน แม่และลูก ๆ เกิดเป็นภรรยาและบุตรในชาตินั้น พลอยอนุโมทนาบาปด้วยการยินดีในการกระทำของพ่อ จึงต้องออกกันทั้งบ้าน (ช่วงกลางถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)

พ่อนั่งสมาธิกับหลวงตาแล้วเห็นนรกสวรรค์และกายละเอียดเร่ร่อน เป็นสมาธิระดับหนึ่งที่เห็นได้ เห็นจริงแต่สิ่งที่เห็นไม่จริง เป็นนิมิตเลื่อนลอยที่เกิดภายนอก ป่วยหลังกลับจากงานศพคุณปู่ไม่ได้หายเพราะกินยันต์ของคนทรง แต่ป่วยเพราะเป็นเด็กอ่อนแล้วเปลี่ยนสถานที่ ถ้ารักษาแผนปัจจุบันต่อก็หาย ครอบครัวเชื่อทรงเจ้ากับผีจึงไปรักษาทางนั้น โรคนี้รักษาก็หายไม่รักษาก็หายเอง ไม่ได้มีกรรมที่ห้ามไปงานอวมงคล แต่มีเชื้อเชื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ข้ามชาติมา จึงถูกนำพาไปเป็นลูกบุญธรรมของคนทรงเจ้า ตัวเลขที่เห็นตอนเด็กเพราะในอดีตนับถือทรงเจ้าเข้าผีและเป็นเจ้ามือหวยเถื่อน หลังทำบุญสงเคราะห์โลกช่วยคนยากจนมักอธิษฐานขอตาทิพย์หรือญาณสังหรณ์ดูหวยแม่น ผลจึงมาส่งแค่ประเดี๋ยวประด๋าวเฉพาะวัยเด็กจนหมดกำลังบุญ

ที่ฝันเห็นคุณยายอาจารย์สองครั้งเพราะบุญที่เคยสร้างมาบันดาลให้ฝัน และอิทธานุภาพของวิชชาธรรมกายที่คุณยายทำเป็นประจำ กระดูกสันหลังคดทำให้สร้างบารมีได้แค่สี่ปี เพราะกรรมที่เคยตีงูที่หลังเพื่อไล่ออกจากบ้านจนหลังงูบาดเจ็บ แก้ได้ด้วยสั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา แผ่เมตตา ปล่อยสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ อธิษฐานให้พ้นวิบาก เจอหมอดียาดีรักษาให้หาย ที่เป็นกัลยาณมิตรให้เพื่อนสี่คนจากชมรมพุทธได้เพราะเคยเป็นกัลยาณมิตรให้ในพุทธันดรที่ผ่านมา ทั้งหมดเป็นกุลบุตรกุลธิดา ที่ใส่คอนแทคเลนส์และเพื่อนสายตาสั้น ครูไม่ใหญ่ว่าไปหาหมอทำ PRK ก็หมดเรื่อง กรรมเพราะอดีตเป็นเพื่อนกันแล้วล้อเลียนเพื่อนที่สายตาสั้นแว่นหนาจนเพื่อนอับอาย เพื่อนที่หลังคดเพราะใช้ลูกลาแบกของหนักเกินตัว เพื่อนที่เป็นโรคหลอดเลือดอุดตันที่ขาเพราะทำร้ายขาสัตว์เพื่อจับมาเป็นอาหาร ให้สั่งสมบุญมาก ๆ อธิษฐานเจอหมอดียาดี และอุทิศบุญไปให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน (มีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาทีก่อนเรื่องหลอดเลือด)

พุทธันดรที่ผ่านมาเจ้าของจดหมายเป็นกุลธิดาที่เบื่อหน่ายการครองเรือน ปรารถนาจะประพฤติพรหมจรรย์ และเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ ผลการปฏิบัติได้ดวงใส พอตัวรอดกลับไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้ ถ้าอยากเกิดเป็นผู้ชายได้บวชในภพชาติต่อไป ต้องประพฤติพรหมจรรย์และอธิษฐานจิตให้ได้เกิดเป็นผู้ชาย ได้บวชบ่อย ๆ พ่อแม่และน้องสาวมีสายบุญกับหมู่คณะแบบกองเสบียง บางชาติเจอหมู่คณะบางชาติไม่เจอ มีสายบุญน้อย ให้ใจเย็น ๆ อดทนทำหน้าที่กัลยาณมิตร ทำบุญแล้วหมั่นอธิษฐานให้ท่านได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญ อธิษฐานตามกันไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ อย่าทิ้งกัน ท้ายช่วงมีช่องไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวครึ่งนาที

เจ้าของจดหมายเป็นชาย เล่าว่ามีกัลยาณมิตรชวนมาวัดหลายครั้ง ตอนแรกไม่สนใจ แต่พอเขาเปิด DMC ให้ดูก็ตัดสินใจติดจานทันที เพราะเห็นว่าเป็นสื่อที่ดี เป็นช่องทางให้คนในครอบครัวได้ศึกษาธรรมะซึ่งปัจจุบันหาโอกาสได้น้อย ครอบครัวได้เติมเต็มจากจานดาวธรรม มีข้อสงสัยก็ถามพระวิทยากรได้คำตอบกระจ่างทุกเรื่อง จากเดิมเข้าวัดกับพ่อแค่วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา ตอนนี้รู้ว่าบุญต้องสั่งสมอย่างสม่ำเสมอตามที่หลวงพ่อสอน จดหมายช่วงแรกน่าจะถูกเพลงก่อนหน้าทับไปบางส่วน

เจ้าของจดหมายชมว่ารายการนี้เป็นโครงการที่ดี ช่วยให้เด็กรู้จักธรรมะและปลูกฝังคุณธรรมให้เยาวชน แล้วขอความเมตตาหลวงพ่อช่วยไขข้อสงสัย เตี่ยของเขาไม่ใช่คนไทยแต่เป็นคนจีน ขยัน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เคยเป็นกรรมการมูลนิธิและศาลเจ้า มีอาชีพวิ่งรถสิบล้อรับจ้างอยู่ราวสิบปี เขาบอกว่าเห็นรถสิบล้อทีไรอดเป็นห่วงพ่อไม่ได้ ไม่อยากให้ขับรถเร็ว เพราะเป็นลูกสิบล้อ

เตี่ยเลิกวิ่งรถหันมาค้าขายแทน (สินค้าถอดได้ไม่ชัด น่าจะเกี่ยวกับรถ) เจ้าของจดหมายเป็นลูกคนที่สามในพี่น้องสี่คน พี่ชายทั้งสองมีครอบครัวแล้ว พี่ชายคนโตแยกไปขายคอมพิวเตอร์ที่ร้อยเอ็ด พี่ชายคนรองทำธุรกิจอัญมณีที่กรุงเทพ ส่วนเขากับน้องชายดำเนินกิจการต่อจากเตี่ย โดยเขาเป็นผู้ควบคุมดูแลทุกอย่างเพราะยังเป็นกงสี ปัจจุบันแยกกิจการกับน้องชายแล้ว แต่น้องยังยืนด้วยตัวเองไม่ได้ ต้องอาศัยเขาช่วยตัดสินใจทุกด้าน

เตี่ยอาศัยอยู่กับเขามาตลอด ถึงปี 2546 เริ่มป่วย เจ็บคอ ตรวจพบมะเร็งกล่องเสียงระยะที่หนึ่ง หมอนัดฉายแสงได้สี่ห้าครั้งก็เจ็บจนกินอาหารไม่ได้ เมื่อกระเพาะขาดอาหาร ลำไส้ส่วนที่ต่อกับกระเพาะถูกน้ำย่อยกัดจนทะลุ ผ่าตัดสองครั้ง รักษาได้ไม่ถึงเดือนก็เสียชีวิต รวมอายุ 73 ปี เขาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้เตี่ยหนึ่งองค์เมื่อเมษายน 2548

พี่ชายคนที่สองแต่งงานกับพี่สะใภ้แล้วไปเป็นหุ้นส่วนทำเหมืองพลอยในประเทศแทนซาเนีย ทวีปแอฟริกา ร่วมกับพี่ชายของพี่สะใภ้ซึ่งครอบครัวทำอาชีพนี้มานาน พี่ชายไปประจำที่แทนซาเนียครั้งละสามสี่เดือนแล้วกลับบ้านหนึ่งเดือน นำพลอยดิบที่ยังไม่เจียระไนกลับเมืองไทยให้คนงานเจียระไนแล้วขาย ยอดขายไม่สูงมาก หักค่าใช้จ่ายแล้วพอเลี้ยงตัวได้

พี่สะใภ้ดูแลออฟฟิศค้าพลอยที่สีลมมาราวยี่สิบปี เป็นผู้หญิงเก่ง ฉลาดบริหาร เก่งภาษา เจรจากับลูกค้าต่างประเทศได้ดี ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบและไม่เอาเปรียบใคร แต่คิดเล็กคิดน้อย เก็บเรื่องไร้สาระมาคิด มั่นใจในตัวเองสูงจนขี้โมโห เจ้าระเบียบ รักความสะอาด ล้างมือจนมือแห้งแตก ย้ำคิดย้ำทำ พยายามควบคุมทุกอย่างให้ได้ดังใจทั้งงาน การเรียนของลูก และชีวิตของสามี บงการหมดทุกอย่าง ทุกคนไม่มีสิทธิ์เลือก สามีกับลูกเครียดตาม ครูไม่ใหญ่ว่าความเครียดระเบิดจากเธอแล้วระบาดไปทั้งบ้าน

ปลายปี 2546 พี่สะใภ้เครียดจนเริ่มนอนไม่หลับ มีอาการถีบขาไปมาเหมือนหนูถีบจักร ครูไม่ใหญ่เล่นเสียงประกอบว่ายิ่งนอนไม่หลับก็ยิ่งกังวลว่าคืนนี้จะหลับไหม เมื่อวานไม่หลับ วันนี้จะหลับไหม หมอบอกให้หลับแปดชั่วโมง พรุ่งนี้จะแย่ไหม จะไปหลับที่ทำงานไหม คิดวนไปวนมาทั้งคืน แล้วเข้าเพลงท่อน อยู่ ๆ ก็มีเรื่องราวให้นอนไม่หลับ ให้กลับมาคิดวนทั้งคืนวุ่นวาย ตามด้วยบรรทัด jingle

พี่สะใภ้หลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่บนเตียง ไม่รู้จักแม้สามีและลูกของตัวเอง เวลาหลับจะสะดุ้งผวา ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาร้องครวญคราง หลับตาหยีกัดฟัน เหมือนเจ็บปวดที่ใดที่หนึ่งแต่สื่อสารให้คนอื่นรู้ไม่ได้ บางครั้งร้องนานห้าหกชั่วโมง รักษาทั้งแพทย์แผนปัจจุบัน แผนโบราณ สมุนไพร ยาจีน หมอก็หาสาเหตุไม่พบ สรุปว่าป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม ปัจจุบันไม่ยอมเคี้ยวข้าว ต้องบดข้าวให้เละเหมือนโจ๊กป้อน และไม่ค่อยยอมกลืน ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องนี้มีเหตุทั้งนั้น

ปลายปี 2548 เจ้าของจดหมายแนะนำให้พี่ชายติดจานดาวธรรมเปิดให้พี่สะใภ้ดู แม้เธอดูไม่ค่อยรู้เรื่อง และแนะนำให้พี่ชายสร้างองค์พระให้พี่สะใภ้หนึ่งองค์ พี่ชายร่วมบุญหล่อหลวงปู่และหล่อพระประธานอาคารภาวนา พาพี่สะใภ้มาร่วมพิธีหล่อหลวงปู่ พิธีหล่อพระประธาน และงานบุญกฐิน และพามาวัดให้ได้เจอหลวงพ่อด้วยตนเอง

เจ้าของจดหมายแต่งงานกับภรรยามาสิบสี่ปี มีบุตรเพียงคนเดียวแล้วไม่มีอีกเลย ทั้งที่ภรรยาไม่มีโรคประจำตัว แพทย์แนะนำให้ทำกิฟต์ ทำครั้งเดียวไม่สำเร็จจึงเลิก ครูไม่ใหญ่ว่าไม่เป็นไร เลี้ยงคนเดียวก็ได้ เจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางพิมพาก็มีโอรสองค์เดียว พอเจ็ดขวบก็เอามาบวช

พ่อตาค้าขาย ไม่ค่อยเข้าวัดแต่ก็ไม่ทำบาป เสียชีวิตเมื่ออายุห้าสิบหก ด้วยความดันสูงเส้นเลือดในสมองแตก ภรรยาของเขาสร้างพระประจำตัวให้หนึ่งองค์ หลังสร้างพระสองสามสัปดาห์ แม่ยายฝันเห็นพ่อตามาหาในสภาพหนุ่มหล่อ แต่งตัวดี ยิ้มเฉย ๆ ไม่พูด ต่างจากก่อนสร้างพระอุทิศที่ฝันเห็นในสภาพคนอายุห้าสิบกว่าเหมือนตอนก่อนตาย ครูไม่ใหญ่ว่าพอทำบุญอุทิศไปให้ก็ยิ้มแฉ่ง หล่อขึ้นเยอะ

แม่ยายเป็นคนชอบทำบุญ เป็นเบาหวานมาเกือบยี่สิบปี แต่ไม่ยอมควบคุมอาหาร อยากกินอะไรก็กินตามใจ ครูไม่ใหญ่ว่ากินจุ๊บกินจิ๊บ แล้วมีบรรทัด jingle คั่นก่อนเข้าเพลงท่อน ผัดไทยสักจาน เบิกบานหัวใจ เศร้าก็กิน เจ็บใจเลยได้แต่กิน กินจุ๊บจิ๊บ ที่ล้อคนตามใจปาก

แม่ยายเป็นต้อกระจก ผ่าตัดตาในตอนที่เบาหวานขึ้นตาพอดี เส้นเลือดในตาแตก ตาบอดไปหนึ่งข้าง สี่ปีต่อมาเป็นโรคไต ต้องฟอกไตสัปดาห์ละสองครั้งอยู่ปีกว่า เมื่อเขาติดจานดาวธรรม แม่ยายมาดูที่บ้านหลายครั้ง ได้ยินข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว ท่านศรัทธาอยู่แล้วจึงสร้างให้ตัวเองหนึ่งองค์ หลังจากนั้นราวแปดเดือนก็เสียชีวิตด้วยอาการหลับไปเฉย ๆ อายุ 61 ปี

ชุดคำถาม วิบากกรรมใดทำให้เตี่ยป่วยมะเร็งกล่องเสียงจนลำไส้ทะลุเสียชีวิต ตายแล้วไปภพภูมิไหน ได้รับบุญสร้างพระหรือไม่ ฝากบอกอะไร พี่ชายทำบุญอะไรมาจึงได้ทำเหมืองอัญมณี ต่างจากบุญที่ได้ภูเขาทองหรือขุมทรัพย์รัตนชาติอย่างไร อดีตชาติพี่สะใภ้นิสัยอย่างไรจึงเจ้าระเบียบรักความสะอาดชอบบงการ กรรมใดทำให้เครียดนอนไม่หลับถีบขาเหมือนหนูถีบจักร สะดุ้งผวาร้องครวญคราง เจ็บตรงไหน รับรู้แค่ไหน รักษาอย่างไร พ่อตาไปภพภูมิไหน มาเข้าฝันแม่ยายจริงไหม แม่ยายทำกรรมอะไรจึงเป็นเบาหวานตาบอดข้างหนึ่ง ตายแล้วไปไหน ทำไมเขากับน้องชายต้องทำกิจการกงสีร่วมกัน ทำไมคุมกิจการแต่ไม่มีเงินเก็บ น้องชายจะยืนได้ด้วยตัวเองอย่างไร ทำไมมีบุตรยาก ครอบครัวสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร และข้อแถมถึงสามีภรรยาที่เป็นกัลยาณมิตรพร้อมลูกชายลูกสาว ผูกพันกันมาอย่างไร กลับดุสิตบุรีได้ทั้งครอบครัวไหม บารมีบกพร่องด้านใด

ไฟล์ไม่มีต้นคำตอบเรื่องสาเหตุมะเร็งกล่องเสียงของเตี่ย ได้ยินเพียงท่อนท้ายว่าบางครั้งเผลอพูดคำหยาบกับผู้ใหญ่ในตระกูลและผู้มีศีล มารวมส่งผล ตายแล้วเตี่ยไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับทุกบุญที่อุทิศไปให้ ทำให้สภาพดีขึ้น มีบ้านใหญ่ขึ้น มีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าทิพย์เพิ่มขึ้น ท่านดีใจมาก หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส และฝากขอบคุณมา

พี่ชายที่ทำเหมืองอัญมณีมีบุญทั้งทางตรงและทางอ้อม ทำบุญอะไรก็มักมีสมบัติเกิดขึ้น ร่วมกับมีอัธยาศัยชอบอัญมณีติดมาข้ามชาติ เคยนำอัญมณีไปบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และนำไปบรรจุในพระพุทธรูปและเจดีย์ ครูไม่ใหญ่ว่าตั้งแต่เด็กก็อยากบูชาพระด้วยรัตนชาติ แม้ของที่ทำด้วยดินคนยังเก็บรักษากันเป็นพันปี รัตนชาติสวย ๆ ก็ยิ่งถูกเก็บอย่างดี แล้วมีบรรทัด jingle คั่น หลังจากนั้นครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าอย่าไปทำเหมืองเลย ให้เอาอัญมณีไปแจกให้เขาชื่นใจ และเทียบว่าคนทั่วไปต้องลงแรงลงทุนเสี่ยงโชคจะเจอหรือไม่เจอก็ไม่รู้ แต่ผู้มีบุญนั่งเฉย ๆ สมบัติก็มา ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเพี้ยนและซ้ำยาวหลายจุด

ครูไม่ใหญ่พูดเล่นเรื่องคำตอบที่สั้นแบบทหาร แล้วตอบว่าพี่สะใภ้ติดนิสัยข้ามชาติมา เคยเกิดเป็นลูกของนายทหาร ถูกฝึกให้เข้มงวด มีระเบียบวินัยตั้งแต่เด็ก และชอบลงโทษข้าทาสบริวารบางครั้งโดยไม่มีเหตุผล เพียงอารมณ์อยากลงโทษ เช่นสั่งให้ทำความสะอาดเรือนซ้ำแล้วซ้ำอีกทั้งวันไม่หยุด สะอาดแล้วก็ให้ทำอีก ชาตินี้จึงรักความสะอาด ล้างแล้วล้างอีกจนมือแตก

ที่พี่สะใภ้ทั้งแข็งแรง มีสติปัญญา ทำงานเก่ง แต่กลับเป็นโรคเครียด นอนไม่หลับ ถีบขาเหมือนหนูถีบจักร จนไม่รับรู้อะไร เพราะกรรมในอดีตและปัจจุบันหลายกรรมรวมกันส่งผล เช่น กรรมดื่มสุราในอดีต ทุบตีทำร้ายข้าทาสบริวาร มุสาในการค้าขาย และมักโกรธ ส่วนที่สะดุ้งผวาและร้องครวญครางเป็นผลจากกรรมทุบตีทำร้ายข้าทาสบริวารในเรือน จากนั้นบรรทัดถอดเสียงซ้ำคำเดิมยาวราวหนึ่งนาที ส่วนที่ตอบเรื่องจะหายได้หรือไม่และวิธีรักษาจึงฟังไม่ชัด

พ่อตามาเข้าฝันแม่ยายจริง มาบอกว่าได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว ดีใจมาก เข้าใจเรื่องบุญมากขึ้น อยากให้ทำบุญอุทิศไปให้อีกเพราะชอบมาก แม่ยายป่วยเป็นเบาหวานเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำมาหากินในอดีต ส่วนที่ตาเป็นต้อต้องผ่าตัดจนบอดข้างหนึ่ง เพราะชาติหนึ่งเป็นแม่บ้านดูแลแม่ที่แก่เฒ่าของเจ้าของบ้านซึ่งป่วยหลายโรค ไปหยิบยาผิดหยอดตาจนดวงตาค่อย ๆ เสื่อมและบอด แม้ไม่เจตนาแต่กรรมก็แรง ตายแล้วแม่ยายเป็นอากาศเทวา มีวิมานทองสวยงาม ได้รับบุญทุกบุญที่อุทิศให้ ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น บุญที่ทำไว้ช่วยตัดรอนวิบากกรรม ชาติต่อไปจะดีขึ้น

เขากับน้องชายต้องทำกิจการร่วมกันแบบกงสีและเขาต้องเป็นผู้ดูแล เพราะในอดีตเวลาทำบุญเขาเป็นผู้นำรวบรวมปัจจัยจากคนอื่นมาทำบุญ แต่ตัวเองบางทีทำบางทีไม่ทำ เข้าใจผิดว่ารวมมาแล้วบุญเป็นของตัว ซึ่งได้เพียงส่วนน้อย จึงได้ดูแลกิจการกงสีแต่ไม่ค่อยมีเงินเก็บ ต้องมีอันใช้หมด เพราะบุญส่วนตัวมีน้อยมีแต่บุญส่วนรวม ส่วนน้องชายในอดีตไม่ค่อยทำบุญด้วยเงินตัวเอง มักใช้เงินคนอื่นร่วมบุญ บางครั้งขอให้คนอื่นออกเงินไปก่อนแล้วลืมใช้คืน บุญจึงเป็นของเจ้าหนี้ กำลังบุญไม่พอจะทำกิจการเอง ครูไม่ใหญ่สรุปว่าบุญเป็นเรื่องใหญ่ต้องทำเอง อย่าเสี่ยงรอให้คนอื่นทำแทนตอนตาย ให้หัดทำบุญด้วยตนเองและชวนคนอื่นด้วย แล้วธุรกิจจะประสบความสำเร็จ

เขากับภรรยามีบุตรยากเพราะในอดีตเคยเป็นสามีภรรยากันและมีลูกมาก แต่ลูกไม่ค่อยสามัคคีกัน บางคนเกเร จึงอธิษฐานว่าทุกชาติต่อไปขอมีลูกแต่อย่ามาก ชาตินี้จึงมีเพียงคนเดียว ไม่ต้องทะเลาะกับใคร ครูไม่ใหญ่ว่าคนเดียวขอให้เป็นคนดีก็เพียงพอ ตัวเขา ภรรยา พี่ชาย และพี่สะใภ้เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง ทำตามกำลังและบางครั้งตามอารมณ์

ข้อแถมถึงสามีภรรยาที่เป็นกัลยาณมิตรให้เจ้าของจดหมายพร้อมลูกชายลูกสาว ครูไม่ใหญ่ถามว่าครอบครัวนี้ฟังอยู่หรือเปล่า มีเสียงตอบว่าฟังอยู่ครับ แล้วเล่าว่าลูกโตแล้ว คนโตเป็นผู้ชาย คนเล็กเป็นผู้หญิงที่ตอนเด็กชอบแกล้งพี่ ลูกเพิ่งกลับจากต่างประเทศ ในพุทธันดรที่ผ่านมาครอบครัวนี้ก็เป็นพ่อแม่ลูกกันเหมือนชาตินี้ สร้างบารมีแบบกองเสบียงตามกำลังอย่างสม่ำเสมอ และที่สำคัญกลับดุสิตบุรีได้ทั้งครอบครัว ชาตินั้นมีลูกมากกว่านี้ แต่ลูกชายลูกสาวสองคนนี้สร้างบารมีมากกว่าพี่น้องทุกคนจึงได้มาเกิดร่วมกันอีก ที่เหลือกำลังบุญไม่พอจึงไปเกิดกับคนอื่น ชาตินี้ให้ทั้งครอบครัวสร้างบารมีเต็มที่กว่าเดิม สมบัติจะเกิดต่อเนื่อง

ผู้เขียนเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชาวไทยอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น เกิดในครอบครัวศาสนาคริสต์ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน คุณตาคุณยายและแม่นับถือคริสต์อย่างเคร่งครัด ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าของพุทธควรเป็นวันพระแต่ไม่ค่อยมีใครไป ต้องฟื้นฟูกันใหม่ พ่อเป็นคนเดียวในบ้านที่นับถือพุทธแต่ไม่บังคับลูก คุณยายเคยเป็นนักบวชหญิงที่เคร่งครัดมาก อยู่ในอารามตั้งแต่อายุสิบห้า บวชเป็นซิสเตอร์ตอนยี่สิบ แล้วลาออกตอนยี่สิบเก้าเพราะเบื่อ และไม่ชอบงานดูแลเด็กกำพร้าที่ได้รับมอบหมาย

คุณยายลาออกกลับบ้านเดิมซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวคริสต์ราวสามสี่ร้อยหลังคาเรือน สองพันคน ที่มาคือมีห้าครอบครัวอพยพมาจากที่อื่นเพราะมีปัญหาที่ทำกินและถูกกล่าวหาว่าเป็นผีปอบ จึงเชิญบาทหลวงมาสอน คนย้ายมาใหม่ก็รับถือตามจนทั้งหมู่บ้าน คริสต์ในหมู่บ้านจะครบ 100 ปีในปี 2551 คุณยายแต่งงานกับคุณตาซึ่งเป็นคริสต์ ย้ายไปอีกหมู่บ้านซึ่งผู้เขียนเกิด เมื่อนักบวชไม่ว่างคุณยายนำสวดและสอนคำสอนแทนจนคนเรียกว่าครูคำสอน ปัจจุบันคุณยายอายุ 92 ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชาวพุทธต้องศึกษาและมาวัดเช่นเดียวกัน คุณตาเป็นครูคำสอนและติดต่อรับรองบาทหลวง เคยเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการฝึกฉีดยาจ่ายยา คนป่วยในหมู่บ้านมักมาให้คุณตารักษา

ช่วงต้นถอดเสียงซ้ำคำว่าคุณพ่อ ได้ความต่อมาว่าบางครั้งเจ้าหนี้จากวงไพ่มาทวงถึงบ้าน ทำให้แม่ทุกข์ใจคับแค้นใจมาก ในที่สุดแม่จึงแยกทางกับพ่อไปทำงานที่กรุงเทพ พ่อแม่มีลูกด้วยกันสามคน ผู้เขียนเป็นลูกคนโตอายุหกขวบเท่านั้น แม้แม่จากไปแล้วพ่อก็ยังคิดถึงและเป็นห่วงแม่อยู่เสมอ

ต่อมาแม่กลับมาอยู่กับลูก ๆ เหมือนเดิม หลังจบ ม.6 ผู้เขียนสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่านี่คุณหมอ วันประกาศผลสอบมีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย ข่าวดีคือสอบเข้าแพทย์ได้ ข่าวร้ายคือพ่อประสบอุบัติเหตุ นั่งรถสามล้อเครื่องไปชนกับรถบรรทุกไม้ หมอบอกว่าสมองตายแล้ว ใส่เครื่องช่วยหายใจไว้เท่านั้น พ่ออยู่ในสภาพเจ้าชายนิทราสิบสี่วันแล้วเสียชีวิตอายุสี่สิบสองปี

วัยเด็กผู้เขียนซึมซับคำสอนคริสต์เต็มหัวใจจนเคยคิดจะอุทิศตัวในศาสนานั้น จนตอนเรียน ม.ปลาย อ่านหนังสือวิชาศีลธรรมเจอคำว่าปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตน ใครทำแทนไม่ได้ ก็สะกิดใจอย่างประหลาด ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าใครกินก๋วยเตี๋ยวคนนั้นก็อร่อยเอง ต่อมามาวัดพระธรรมกายโดยไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นพี่ ๆ ชมรมพุทธชวนไปอยู่ธุดงค์ แต่ผู้เขียนนัดเพื่อนไปเที่ยวจังหวัดเลยแล้วไปไม่ทันรถ เซ็งมากจึงตัดสินใจมาวัดกับชมรมพุทธของมหาวิทยาลัย ครูไม่ใหญ่ว่าดูเหมือนโชคร้ายแต่กลายเป็นโชคดี มาครั้งแรกเห็นภาพคุณยายอาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด ฟังเรื่องแล้วประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณยายไปช่วยพ่อในนรกได้ (ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประโยคเดียวกับที่พูดไว้ต้นรายการ) อยากทำได้อย่างคุณยาย จึงขอติดตามยาย ช่วงต่อจากนั้นถอดเสียงเพี้ยน แล้วเริ่มมาสวดมนต์ที่ชมรมพุทธเป็นประจำโดยยังไม่บอกทางบ้าน จะบอกเมื่อถึงเวลาอันควร ต่อมาได้เป็นประธานชมรม

ขณะเป็นแพทย์ผู้เขียนสั่งพยาบาลทางโทรศัพท์ให้เกลือแร่แก่คนไข้ท้องเสียรายหนึ่ง (บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน) รุ่งขึ้นคนไข้เสียชีวิต ทำให้ไม่สบายใจมาก อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุหรือเปล่า ผู้เขียนทำงานเป็นแพทย์ใช้ทุนได้ราวหนึ่งปีครึ่ง แล้วตัดสินใจไปช่วยงานที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จึงใช้ทุนคืนรัฐบาลสองแสนบาทและให้เงินแม่อีกจำนวนหนึ่ง เพราะแม่บอกว่าชีวิตคนเราอยู่กับที่ไม่ได้ ต้องก้าวไปข้างหน้า