ประเภทกรณีศึกษา

ผู้เขียนเป็นลูกคนเดียว ชีวิตสุขสบาย ไม่มีใครแย่งความรักพ่อแม่ แต่เหงาเพราะมีปัญหาส่วนตัวก็ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษา กว่าจะโตก็เฉียดตายหลายครั้ง แรกเกิดคลอดยาก หมอต้องใช้คีมดึงศีรษะออกจนกะโหลกยุบไปข้างหนึ่ง ไม่กี่ขวบป่วยเป็นโรคหัด ต่อมาเป็นโรคไอกรนจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก เคยจมน้ำเกือบตาย ปัจจุบันเป็นโรคภูมิแพ้ทั้งเชื้อรา ไรฝุ่น และอากาศ ครูไม่ใหญ่แซวว่าแพ้อากาศหนีไปไหนก็ไม่พ้น ปี 2529 เรียนชั้นมัธยมปีที่หนึ่ง คุณครูพามาวัดพระธรรมกายครั้งแรก นั่งสมาธิมีความสุขมากจึงมาวัดเป็นประจำ แต่ช่วงมหาวิทยาลัยปีหนึ่งปีสองเริ่มห่างวัด ไปหัดดื่มและเต้นรำ ครูไม่ใหญ่ว่าหัดไปลงนรกก่อน มีหนุ่ม ๆ มาสมัครเป็นคนรู้ใจหลายคน แต่หัวใจไม่เปิดรับใคร ปีสามได้กลับมาวัดอีก หลังจบการศึกษาจึงตัดสินใจอุทิศตนเป็นอุบาสิกาของวัดพระธรรมกาย และบอกหนุ่ม ๆ ว่าในหัวใจมีคนอยู่แล้ว

คุณยายตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์ผู้หญิงในครอบครัวฐานะปานกลาง ได้บุญที่ตนทำและบุญที่ได้รับอุทิศ แต่เกิดเป็นมนุษย์แล้วรับบุญอุทิศไม่ได้ คุณพ่อเป็นฝีใหญ่ที่ศีรษะเพราะในอดีตเคยไปดักตีหัวคู่อริจนบาดเจ็บเกือบตาย ยายทวดเคยเป็นแม่ของพ่อมาหลายชาติ ทำบุญทุกครั้งอธิษฐานให้ได้เป็นแม่ลูกกันอีก ชาตินี้มาเป็นหลานจึงรับไปเลี้ยงด้วยความรักเหมือนแม่ลูก พ่อไม่ได้อยู่กับพ่อแม่แท้ ๆ เพราะบุญกับยายทวดแรงกว่า ไม่ได้มีวิบากกรรมกับพ่อแม่ ยายทวดเสียชีวิตอายุ 99 ปีด้วยโรคชรา ไปเกิดเป็นภุมมเทวาในหมู่บ้านภุมมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่ลูกหลานอุทิศให้จึงสาวและสวยขึ้น มีเสื้อผ้าอาหารทิพย์และบ้านสวยขึ้น ดีใจมากและเข้าใจเรื่องบุญบาปดีกว่าตอนเป็นมนุษย์ พ่อกับแม่ปิ๊งกันเพราะเคยเป็นสามีภรรยากันต่อเนื่องหลายชาติ สร้างบุญร่วมกันและอธิษฐานขอเป็นคู่ครองกันอีก เจอกันครั้งแรกจึงรู้สึกว่าใช่เลย

ครูไม่ใหญ่สอนว่าการอธิษฐานขอเป็นสามีภรรยากันอีกต้องศึกษาให้ดี ถ้ามีศรัทธา ศีล ทิฏฐิเสมอกันเหมือนผู้มีบุญในกาลก่อนก็จะเป็นผลดีในภพชาติต่อไป แต่ถ้าไม่เสมอกัน เช่นฝ่ายชายดื่มเหล้าเจ้าชู้แต่ฝ่ายหญิงรักมาก หรือฝ่ายหนึ่งเข้าวัดอีกฝ่ายไม่เข้า แล้วยังอธิษฐานให้เจอกัน ถ้าคนหนึ่งมีวิบากกรรมไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน แรงอธิษฐานก็จะพาให้มาเกี่ยวข้องกัน เช่นพระนางมัลลิกาที่มาเจออดีตสามีเกิดเป็นสุนัข จนต้องตกนรกเจ็ดวัน จึงอธิษฐานได้แต่ต้องทำบุญรักษาศีลด้วยกัน ถ้าสามีดื่มเหล้าภรรยาดื่มด้วย กรรมเสมอกันก็จะได้เจอกันแต่ลุยกันไปทางไม่ดี

ผู้เขียนเป็นลูกคนเดียวเพราะชาติที่เป็นผู้ชายมีพี่น้องมาก มีปัญหาจุกจิก แม้บวชแล้วพี่น้องยังตามเอาปัญหาเข้ามาในวัด จึงเบื่อและอธิษฐานว่าขอเกิดเป็นลูกคนเดียว สาเหตุที่คนเกิดเป็นลูกคนเดียวโดยย่อมีสองอย่าง คือตั้งความปรารถนามา หรือชอบทำบุญคนเดียวไม่ชอบทำร่วมกับใคร ส่วนที่คลอดยาก ศีรษะยุบ หัด ไอกรน เกือบจมน้ำ และภูมิแพ้ เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช จับข้าศึกมาทรมาน กดศีรษะลงในถังน้ำจึงเป็นภูมิแพ้และเกือบจมน้ำ ทุบตีซ้อมจึงถูกบีบศีรษะและคลอดยาก พูดคำหยาบกับข้าศึกจึงไอกรนจนเส้นเลือดฝอยในตาแตก ปัจจุบันเหลือแค่เศษกรรมเพราะบวชแล้วแก้ไปมาก วิธีแก้คือทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา และอุทิศบุญให้ผู้ที่เคยเบียดเบียน

เพื่อนสนิทคนหนึ่งป่วยเป็นโรคภูมิแพ้มากกว่าสิบปี เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารที่สนิทกับผู้เขียน รับใช้พระราชาองค์เดียวกัน ช่วยกันจับข้าศึกกดศีรษะลงถังน้ำ แต่ทำน้อยกว่าผู้เขียน วิบากกรรมจึงเบาบางกว่าและหายไปได้เอง ได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต ทำหน้าที่เผยแผ่ มีผลการปฏิบัติพอตัวรอดไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้เพราะมัวแต่สอนคนอื่น แต่มีเศษกรรมเจ้าชู้เพราะตอนเป็นทหารหนุ่มรูปงามมีสาว ๆ ติดมากมาย ชาตินี้จึงเกิดเป็นผู้หญิง บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน

ผู้มีบุญที่เข้าไปอยู่ในข่ายพระญาณของพระพุทธเจ้าจนได้ทำบุญใหญ่มีผลเป็นอจินไตย เป็นเพราะเคยทำบุญในพระพุทธศาสนาและอธิษฐานขอทำบุญกับพระพุทธเจ้ากายเนื้อ ประกอบกับพระมหากรุณาที่ทรงตรวจดูบุคคลนั้นไม่ว่าอยู่ที่ใด พวกเราที่ไม่ได้เกิดทันพระพุทธเจ้า ถ้าอยากได้ผลบุญเป็นอจินไตยต้องช่วยกันทำวิชาให้ละเอียดจนพญามารกั้นไม่อยู่ ถ้าเขายังละเอียดกว่าและขวางอยู่ ผลบุญจะไปเกิดช้าในภพชาติต่อไป คุณพ่อคุณแม่สร้างบุญร่วมกับผู้เขียนมาแบบกองเสบียง และคุ้นเคยกันตั้งแต่ผู้เขียนบวชเป็นพระในพุทธันดรที่แล้ว ได้เป็นอุปัฏฐากดูแล ถูกใจกันจึงอธิษฐานขอเป็นพ่อแม่ลูกกัน ส่วนจะได้ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษหรือไม่ขึ้นอยู่กับการสร้างบุญในปัจจุบัน ต้องสร้างบุญอย่างกล้าหาญ ผู้เขียนเป็นพิธีกรมีเสียงไพเราะ และได้เป็นรองหัวหน้าชั้นที่โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เหตุผลช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนและถูกบรรทัดคั่นช่วงพักตัด

ในพุทธันดรที่ผ่านมาผู้เขียนเป็นนักเทศน์ชอบสอนผู้อื่น จึงไม่ค่อยได้นั่งธรรมะ ธรรมะไม่ค่อยละเอียด ลงมาสร้างบารมีได้แค่รอบเดียวซึ่งก็บุญนักหนาแล้ว ชาตินี้ต้องแก้ไขด้วยการทำธรรมะให้ละเอียดจนถึงพระธรรมกาย ศึกษาวิชชาธรรมกายเพื่อจะได้ลงมารอบสอง ถ้าประพฤติพรหมจรรย์ได้ตลอดชีวิตและปฏิบัติจนเข้าถึงพระธรรมกาย จะเปลี่ยนเพศเป็นผู้ชายและได้บวชอย่างแน่นอน ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ อธิษฐานจิตตามติดไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ บางบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

ครูไม่ใหญ่บอกให้เข้าสู่กรณีศึกษาเลย ช่วงชื่อเรื่องถอดเสียงไม่ชัด ตามด้วยบรรทัดคั่นช่วงพักยาว ผู้เขียนเป็นนักข่าว ปี 2542 ได้รับคำสั่งให้มาทำข่าวที่วัดพระธรรมกายขณะที่วัดมีข่าวด้านลบต่อเนื่องหลายเดือน ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตอนนั้นก็งง ชวนคนสร้างเจดีย์อยู่ดี ๆ ก็ถูกตั้งประเด็น ช่วงแรกนักข่าวกับเจ้าหน้าที่วัดเหมือนเป็นศัตรูกัน จนเจ้าหน้าที่วัดถามว่าเราไม่เคยเจอกันทำไมต้องเกลียดกัน ผู้เขียนจึงถอยมาตั้งหลัก นึกถึงผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่สื่อตั้งฉายาว่าสาวกวัดพระธรรมกาย ท่านแนะนำให้มาพิสูจน์ความจริงด้วยตัวเอง ผู้เขียนจึงมาวัดในฐานะสาธุชนธรรมดาหลายครั้งต่อเนื่อง จนซาบซึ้งในการอุทิศชีวิตเพื่อพระพุทธศาสนาของหลวงพ่อ และยืนยันในฐานะบรรณาธิการข่าวว่าไม่ได้พูดเกินจริง แต่หลายคนไม่เคยมาดูแล้วยังว่าวัด

ครูไม่ใหญ่ว่าการนั่งเทียนเขียนข่าวไม่ถูกหลักวิชา นักข่าวมีเสรีภาพแต่ต้องพอดี ไม่ใช่เลยเถิดจนเสียหายต่อบุคคลหรือสังคม เรื่องจริงแต่ไม่มีประโยชน์ก็ไม่ควรเขียน ยิ่งไม่จริงยิ่งไม่ควร เกณฑ์เหมาะควรให้ฟังพระสารีบุตรที่ตอบภิกษุว่า สิ่งที่คิดพูดทำแล้วน้อมไปทางกุศลธรรม ทำกุศลที่ยังไม่เกิดให้เกิด ที่เกิดแล้วให้เจริญ เรียกว่าเหมาะควร ส่วนที่น้อมไปทางอกุศล สร้างภาพลบ ปัญหาสังคม และวิบากกรรม ไม่เหมาะไม่ควร เรื่องพระศาสนาละเอียดอ่อนมาก เพราะมนุษย์มีทุกข์ทั้งเกิดแก่เจ็บตายและทุกข์จรมากมาย ศาสนาเป็นที่พึ่งยึดเหนี่ยวใจ และเป็นหนึ่งในสามสถาบันหลักจึงไม่ควรแตะ

ครูไม่ใหญ่ยกความเห็นของพระอาจารย์จันทิมา พระชาวพม่าที่อยู่เกาหลีและมาร่วมงานมาฆบูชา ท่านเล่าว่าที่พม่าห้ามสื่อตำหนิพระรัตนตรัยอย่างเข้มงวด และในเกาหลีจะไม่มีการออกสื่อเพื่อโจมตีเหยียบย่ำพระพุทธศาสนา มีกฎหมายคุ้มครองและเจ้าหน้าที่รัฐคอยตรวจ ถ้ามีเรื่องไม่ดีก็จัดการกันเองตามลำดับการปกครอง แม้ต่างศาสนามาเผยแผ่ก็ห้ามเขียนว่าร้าย กลับมีหนังสือพิมพ์พุทธศาสนารายวันกว่าสิบฉบับที่เขียนแนะวิธีดับทุกข์ ไม่ใช่ขยายความเครียด ท่านสงสัยว่าเมืองไทยเป็นเมืองพุทธแต่ทำไมหนังสือพิมพ์ลงแต่เรื่องไม่ดีของพระ ครูไม่ใหญ่ชมผู้เขียนที่อุทิศเวลามาศึกษาความจริง ไม่นั่งเทียนหรือยกเมฆเขียน แล้วอธิบายที่มาของสองคำนั้น ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนและต่อด้วยช่วงพักที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีกับบรรทัดคั่นช่วงพัก

ตอบข้อสงสัยว่าทำไมต้องใช้เงินเยอะ งานระดับโลกมีคนหกเจ็ดพันล้านคน แม้ลงทุนสร้างคนดีคนละหมื่นบาทก็ต้องใช้หกสิบล้านล้านบาท และหมื่นบาทก็สร้างคนดีไม่ได้จริง เงินบริจาคสร้างวัดเป็นสาธารณกุศลของพระพุทธศาสนา ไม่ใช่ของครูไม่ใหญ่ ขาย จำนอง จำนำไม่ได้ ความสะอาดร่มรื่นในวัดไม่ได้มาฟรี ทุกอย่างมีค่าใช้จ่ายแม้แต่อาบน้ำแปรงฟัน ที่ต้องสร้างใหญ่เพราะคนอยากทำความดีมาเยอะ และเราดีคนเดียวไม่ได้ ยกตัวอย่างคนออกมาใส่บาตรแล้วถูกคนติดยาจี้เอาเงินจนถูกแทงตาย การที่วัดสร้างคนให้เป็นคนดีไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดศีลธรรมและประเพณี ดีที่สุดคือร่วมกันทำความสว่างให้เกิดกับโลก แล้วว่าเราเป็นคนไทยต้องรักกัน

ช่วงต้นมีท่อนที่ถอดได้ไม่ต่อเนื่องว่าด้วยคนที่เคยรวยแต่ตระหนี่ คิดว่ารวยเพราะหนึ่งสมองสองมือของตัวเอง แล้วถอดเสียงเพี้ยน จากนั้นครูไม่ใหญ่ว่าวัดทำทั้งสงเคราะห์โลกและสงเคราะห์ธรรม พระมีหน้าที่หลักเป็นครูสอนศีลธรรม มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นต้นแบบ การแจกอาหารเสื้อผ้าหรือช่วยผู้ประสบภัยทำเป็นครั้งคราว ถ้าทำตลอดชาติจนไม่มีเวลาบำเพ็ญสมณธรรมก็ผิดวัตถุประสงค์ของการบวช ควรไปอยู่มูลนิธิ แล้วถามว่าชวนคนทำความดี สอนคนให้เป็นคนดี และเชิญคนมีเงินสร้างสาธารณกุศลให้คนทั่วโลกใช้ร่วมกัน ผิดตรงไหน

ครูไม่ใหญ่ว่าถ้ามีคนดีเยอะในประเทศ ไม่ต้องมีตำรวจ โรงพัก อัยการ ศาล เพราะคนมีหิริโอตตัปปะบังคับตัวเอง กฎหมายเกิดจากคนทำชั่วไม่กี่คน ทำให้คนชั่วเป็นคนดีจึงประหยัดสุดประโยชน์สูง พระไม่ได้ใช้งบรัฐบาลเลย ฉันไม่เกินเที่ยง ต่างจากโยมที่กินทั้งวัน สังคมเจียดเศษอาหารเลี้ยงพุทธบุตร แต่พุทธบุตรต้องทำงานใหญ่ ให้สิ่งที่ใครให้ไม่ได้ สร้างเจดีย์ก็ไม่ผิด วัดและศาสนาอื่นทั่วโลกก็สร้าง เงินไม่ใช้ทางบุญก็ใช้ทางบาป แล้วกลับมาที่จดหมาย หลังรู้ความจริงผู้เขียนหันมาเสนอข่าวด้านดีของพระพุทธศาสนา ติดจานดาวธรรม ชีวิตเปลี่ยนไปในทางดี มีความสุขและใจเย็นขึ้น ครูไม่ใหญ่ว่าฟังแล้วหายเหนื่อย

หมอดูเคยบอกว่าผู้เขียนทำงานอย่างเดียวไม่ได้ ซึ่งจริง กลางวันเป็นบรรณาธิการข่าว กลางคืนจัดรายการวิทยุช่วยเหลือสังคม กลับบ้านตีหนึ่ง และหารายได้พิเศษอีกหลายอย่างเพื่อเอามาทำบุญให้มาก น้องสาวหน้าตาสวยน่ารัก ไม่เคยป่วยหนัก แต่อายุ 18 ปีท้องบวมกะทันหัน ตรวจพบมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย ผ่าตัดใหญ่สองครั้ง อยู่ได้อีกหกเดือน คืนสุดท้ายฝันเห็นคนใส่ชุดดำสี่คนมาหา แล้ววันรุ่งขึ้นก็ตาย ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นไปด้วยวิบากกรรม

คุณพ่อเป็นลูกคนเดียว แม่ของท่านตายตั้งแต่ท่านยังเด็ก โตขึ้นชอบเล่นการพนันมวยมาก เคยเอานักมวยมาชุบเลี้ยงที่บ้านจนเป็นค่ายมวย ทะเลาะกับคุณแม่บ่อยเรื่องเงิน แต่ครอบครัวไม่มีหนี้เพราะคุณแม่คุมเงินและให้เงินตามวงเงินที่กำหนด คุณพ่อเป็นพ่อที่ดี ไม่เคยห้ามลูกทำบุญหรือมาวัด ส่งลูกไปเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ที่วัดมหาธาตุตั้งแต่เล็ก ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าเลิกพนันจะสุดยอด หลานสองคนอายุห้าขวบกับสองขวบ ผู้เขียนพามาวัดทุกครั้งที่สะดวก ดูจานแล้วเข้าใจบาปบุญ ตักบาตรตอนเช้า หยอดกระปุกไว้ทำบุญ และรักพระพุทธศาสนามาก

ชุดคำถามแบ่งเป็นหลายหมวด เรื่องตัวเองถามบุพกรรมที่ทำให้ทำงานข่าว จะก้าวหน้ามีชื่อเสียงได้ไหม ทำไมต้องทำงานสองอย่าง และรายได้พิเศษที่เอามาทำบุญต่างกับงานปกติไหม เรื่องสื่อถามวิบากของผู้จงใจบิดเบือนข่าวพุทธศาสนากับผู้เข้าใจผิดจริง ถ้าพระผิดจริงควรเสนอข่าวอย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่าควรทำแบบเกาหลี นักข่าวที่โจมตีวัดเคยผูกเวรกับหมู่คณะหรือไม่ และทำอย่างไรให้นักข่าวเข้าใจวัด เรื่องครอบครัวถามกรรมของน้องสาวที่หน้าตาดีแต่เป็นมะเร็งลำไส้อายุสั้น คนชุดดำสี่คนคือใคร ตายแล้วไปไหน ถามเรื่องคุณพ่อติดพนันและพ่อแม่ทะเลาะกัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าต้องไปบอกตำรวจปิดบ่อน ถามบุญของหลานสองคนและผู้ใหญ่ที่ชวนเข้าวัด สุดท้ายถามเรื่องประพฤติพรหมจรรย์ เหตุการณ์เข้าวัด ความฝันจะเป็นโฆษกกองทัพธรรมแก้ข่าวให้หมู่คณะ และเพื่อนร่วมงานที่มีสายบุญ หลังคำถามมีช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง

ครูไม่ใหญ่พูดถึงตะวันกลางกายและตะวันแก้วบนท้องฟ้า ย้อนนึกถึงวันที่ 16 กันยายน 2541 คนหลายหมื่นมาวัดแล้วเห็นกันเอง ชี้ดูกันเองว่าดวงตะวันเปลี่ยนสีชมพู สีฟ้า ครูไม่ใหญ่ไม่ได้เห็นด้วย บุญบันดาลให้เขาเห็น นักข่าวบางคนก็เห็นแต่เก็บไว้เป็นปีติส่วนตัว แล้วมีคนว่าครูไม่ใหญ่หลอกลวง ทั้งที่ตอนนั้นหลวงพ่อทัตตะและพระทั้งหมดหันไปดู แต่ครูไม่ใหญ่นั่งอยู่ไม่ได้หันไปดู ต่อมาถูกว่าสะกดจิตหมู่ ครูไม่ใหญ่ว่าถ้ามีฤทธิ์อย่างนั้นก็ดี จะได้สะกดให้คนมาช่วยสร้างเสาแก้วพันปีกับมหารัตนวิหารคดให้เสร็จ

เฉลยว่าที่ต้องมาทำงานแวดวงข่าวและชอบงานนี้ เพราะในอดีตชาติหนึ่งเป็นผู้ชาย เป็นเจ้าหน้าที่ของแคว้นหนึ่งทำหน้าที่ป่าวประกาศข่าวของทางการให้ประชาชนทราบ ทำหน้าที่การข่าวมาหลายชาติ ชาตินั้นได้เป็นถึงอำมาตย์ผู้ดูแลการข่าวของพระราชา ชาตินี้ต้องฝ่าอุปสรรคมากหน่อยแต่บุญจะพาไปได้สูงกว่านี้ ส่วนผู้บิดเบือนข่าวพระพุทธศาสนา พวกที่จงใจทั้งที่รู้ว่าไม่จริงวิบากหนักกว่าเพราะมีอกุศลเจตนาแรงกล้า ไปมหานรกขุมที่สี่ ถูกนายนิรยบาลบิดตัว ถลกหนัง เอาปากกาเหล็กร้อนเขียนบนเนื้อ มีฝนตัวอักษรเหล็กร้อนตกใส่ ส่วนพวกที่เข้าใจผิดจริงเบาลงมา ไปยมโลกของมหานรกขุมที่สี่ ถูกทรมานคล้ายกันแต่เบาบางกว่า รายละเอียดให้ไปดูในมินิซีรีส์

ถ้าพระผิดจริงไม่ควรเสนอข่าวต่อสาธารณชน แต่ให้ฝ่ายปกครองสงฆ์ซึ่งมีกฎหมายและพระธรรมวินัยอยู่แล้วแก้ไขไปตามถูกผิด เพราะเรื่องพระสงฆ์ละเอียดอ่อน สั่นคลอนศรัทธาได้ และศาสนาเป็นสถาบันหลัก นักข่าวที่เผยแพร่เรื่องแบบนี้แม้เขียนตามจริงก็ได้วิบากตามกำลังเจตนา เพราะพระบริสุทธิ์มีมาก แต่ความเสื่อมศรัทธาทำให้ศาสนาล่มสลายได้ ชาติต่อไปจะมีคนคอยจับผิด ผิดเล็กน้อยก็ดูเหมือนมาก ใจเศร้าหมอง ตอนจะตายเห็นภาพเป็นกรรมนิมิต คตินิมิตมืดไปอบาย ถ้าข่าวจริงนิดเดียวแต่เขียนขยายจนคนเสื่อมศรัทธาจะหนักกว่านี้ นักข่าวที่ไม่ชอบวัดบางคนเคยผูกเวรกันมาแต่เป็นส่วนน้อย ส่วนมากเป็นกรรมใหม่เพราะอกุศลสิงจิต จะเข้าใจวัดได้ต้องเปิดใจกว้าง ทำตัวเป็นบัณฑิต แล้วมาพิสูจน์ด้วยตัวเองอย่างที่ผู้เขียนทำ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าถ้าพระผิดสักยี่สิบรูป อีกเกือบสามร้อยรูปที่ดีก็พลอยเสียไปด้วย ท้ายช่วงถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอื่น

น้องสาวหน้าตาดีเพราะเคยบูชาพระด้วยจิตเลื่อมใส แต่ในอดีตอีกชาติหนึ่งเป็นผู้ชาย เป็นข้าราชการของพระราชา จับนักโทษมาขึงแล้วสั่งลูกน้องผ่าท้องทั้งเป็น ดึงไส้ออกมากองไว้ให้ทรมานตายช้า ๆ เพื่อความสะใจ วิบากกรรมนี้ส่งผลให้เป็นมะเร็งลำไส้และอายุสั้น ที่ฝันเห็นคนชุดดำสี่คนเป็นคตินิมิตเมื่อหมดอายุขัย เจ้าหน้าที่จึงมารับตัว ตายแล้วไปเกิดเป็นภุมมเทวาระดับดีด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนามาตั้งแต่เล็ก ได้รับบุญที่อุทิศไปบ้างแต่ยังไม่มาก จนไม่นานนี้ไปเกิดเป็นมนุษย์เป็นเด็กผู้หญิงแล้ว จึงไม่มีข้อความฝากมา

คุณพ่อติดการพนันเพราะคบคนพาล ในอดีตคบนักพนันจนเป็นนักพนันเอง ชาตินี้มาคบคนพาลอีกเพราะมีเชื้อเดิมอยู่ จึงตกในวงจรซ้ำ คุณแม่ได้สามีติดพนันไม่ใช่เพราะมีวิบากร่วม แต่เพราะสร้างบุญร่วมกันและอธิษฐานเป็นคู่กันมา นิสัยพนันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณพ่อที่ติดข้ามชาติ ทะเลาะกันเพราะพ่อชอบแต่แม่ไม่ชอบเสียเงินโดยไม่จำเป็น วิธีแก้คือชวนคุณพ่อออกจากคนพาล แล้วกราบเท้าบอกว่าตอนเด็กพ่อพาเข้าวัดและส่งเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย์ที่วัดมหาธาตุ วันนี้ลูกขอเป็นลูกแก้วของพ่อ ขอบิณฑบาตการพนันถวายพระ เพราะเป็นอบายมุข ปากทางไปอบาย แล้วชวนเข้าวัดและขึ้นไปปฏิบัติธรรมเพื่อสร้างทางสวรรค์ในบั้นปลาย ต้องอดทนใจเย็น พูดบ่อย ๆ ดูจังหวะตอนท่านอารมณ์ดี ไม่ใช่ตอนเพิ่งเสียพนัน เหมือนนักมวยต้องดูจังหวะก่อนต่อย

หลานสองคนได้มาสร้างบารมีตั้งแต่เยาว์วัยเพราะเคยคบบัณฑิตมาในอดีต ช่วงนั้นถอดเสียงเพี้ยน ผู้ใหญ่ที่ชวนผู้เขียนเข้าวัดเคยเป็นข้าราชการระดับเสนาบดีที่รับราชการมาตั้งแต่พระราชบิดาของพระราชาที่ออกบวช ผู้เขียนเป็นหลานชายอยู่อีกเมือง เมื่อพระราชาออกบวช ท่านสั่งลูกหลานในตระกูลให้ตามไปอุปัฏฐาก ผู้เขียนบวชช่วงสั้นกับหมู่คณะ ตั้งใจจะบวชยาวแต่ห่วงน้อง ๆ สาว ๆ ในสังกัดเดิมจึงลาสิกขา แล้วทำหน้าที่กัลยาณมิตรในเมืองของตน เหตุนี้จึงมาเกิดเป็นผู้หญิง ส่วนผู้ใหญ่ท่านนั้นเป็นกองเสบียงสนับสนุนหมู่คณะมาหลายชาติ ผลการปฏิบัติพอรอดกลับดุสิตบุรี ครูไม่ใหญ่เตือนว่าชาตินี้ประพฤติพรหมจรรย์ต้องระวังเรื่องเดิมตามมา และที่ทำงานสองอย่างไม่ได้มีวิบาก แต่เป็นคนแอคทีฟอยู่นิ่งไม่ได้ การหารายได้พิเศษมาทำบุญก็ได้บุญไม่ต่างจากงานปกติ ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำ

ผู้เขียนคิดได้ว่าชาติต่อไปไม่เอาเรื่องคู่แล้ว ขอประพฤติพรหมจรรย์ดีกว่า ครูไม่ใหญ่เตือนว่าอย่าประมาทเพราะอายุยังน้อย ช่วงเฉลยเหตุการณ์เข้าวัดที่ไม่เหมือนใครถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษจนอ่านไม่ได้ ก่อนงานบุญใหญ่ผู้เขียนฝันเห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่ เพราะจิตเป็นกุศลจึงมีกุศลนิมิตเห็นมหาปูชนียาจารย์ มีเชื้อสายบุญ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะเป็นกองเสบียงและทำหน้าที่เผยแผ่ชักชวนคน ผลการปฏิบัติพอรอดกลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ ความฝันจะเป็นโฆษกกองทัพธรรมแก้ข่าวให้หมู่คณะ มีบุญพอทำได้ดี แต่อย่าใจร้อน ต้องอดทนและมีศิลปะในการแก้ข่าวที่ไม่ถูกต้อง เพื่อนที่ทำงานทั้งสองแห่งมีสายบุญกับหมู่คณะมาก ให้ใช้ศิลปะชักชวนมาทำความดี ลูกทำได้ถ้าลูกได้ทำ แล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี

ครูไม่ใหญ่ว่าต้องศึกษาเรื่องนี้ไว้ ไม่เชื่อไม่เป็นไร ถ้าตายแล้วสูญก็แล้วไป แต่ถ้าตายแล้วไม่สูญแล้วไปเจอวิบากกรรมอย่างนี้จะอันตราย จะเชื่อตอนเป็นหรือไปเห็นตอนตายต้องตัดสินใจเอง ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไรด้วยอะไร และเราตกอยู่ใต้กฎแห่งกรรม มินิซีรีส์ทั้งหมดเป็นเรื่องกฎแห่งกรรม ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ปลูกถั่วได้ถั่ว ปลูกงาได้งา

เปิดจดหมายของสามเณรที่บุญพามาบวชที่วัดตั้งแต่อายุ 12 ปี ตอนนี้อายุ 17 ปี กำลังขะมักเขม้นสอบเปรียญธรรมประโยคสี่ ตั้งใจจะไปให้ถึงประโยคเก้า เพื่อเป็นแบบอย่างให้คนอื่นและใช้สอนตัวเอง ครูไม่ใหญ่ถามว่ามาจากไหน ได้คำตอบว่าจังหวัดบุรีรัมย์ ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอื่นปนหลายบรรทัด ระหว่างนั้นครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้รีบทำมหารัตนวิหารคดให้เสร็จทันรองรับพุทธบริษัทหนึ่งล้านคนปีหน้า และวันคุ้มครองโลก 22 เมษายนที่จะถึงนี้ให้มาหล่อพระกันแสนองค์

สามเณรเล่าว่าชีวิตโยมพ่อผูกพันกับวัดตั้งแต่เด็ก เข้าวัดฟังธรรม อุปัฏฐากพระเณร ติดตามพระไปธุดงค์ถึงชายแดนกัมพูชา วัยรุ่นเป็นผู้นำชวนชาวบ้านหลายหมู่บ้านพัฒนาวัดร้าง ถางหญ้าป่าช้าสร้างวัดเล็ก ๆ เป็นศูนย์รวมใจชุมชน ตั้งใจมานานว่าจะบวชให้ได้ เมื่อครบอายุบวชเตรียมผ้าไตรจีวรไว้พร้อม เหลือแต่ค่าใช้จ่ายงานบวช คิดว่าจะบวชแทนคุณพ่อแม่ทั้งทีไม่ควรรบกวนเงินพ่อแม่ จึงเข้ามาหางานทำในกรุงเทพ แต่สุดท้ายพบหญิงสาวชาวกาฬสินธุ์ที่มาทำงานในเมืองกรุงแล้วแต่งงานกัน คือโยมแม่ของสามเณร พอนึกถึงความหลังก็หลั่งน้ำตาเสียดายที่เปลี่ยนผังเดิม เมื่อมีครอบครัวแล้วก็รับผิดชอบเป็นผู้นำครอบครัวให้ดีที่สุด และฝังใจว่าถ้ามีลูกชายจะให้บวชเรียนตั้งแต่ยังเด็ก สุดท้ายก็สมหวังเพราะสามเณรกำลังทำความตั้งใจของโยมพ่อให้สำเร็จ

เล่าว่าครั้งหนึ่งโยมพ่อไปทำงานเหมืองพลอยกลางป่าแถบชายแดนไทยกัมพูชาเพื่อหาทรัพย์เลี้ยงครอบครัว พื้นที่นั้นเต็มไปด้วยกับระเบิดและเสี่ยงไข้มาลาเรีย กลับมาบ้านได้ไม่กี่วัน หลบกับระเบิดได้แต่ติดไข้มาลาเรีย หนาวสั่นและปวดหัวรุนแรง หามส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าเชื้อขึ้นสมองแล้ว แพทย์ช่วยเต็มที่แต่อาการทรุด อาเจียนเป็นเลือดสีดำคล้ำแล้วหมดลมหายใจ โยมแม่โทรตามญาติให้เตรียมรถรับศพกลับไปทำฌาปนกิจที่บ้าน ร่ำไห้คร่ำครวญว่าอยู่กันไม่นานก็พลัดพราก มีลูกคนเดียวก็มาบวชแล้ว ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงโยมพ่อลืมตาฟื้นขึ้นมาหายใจได้อีก ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเพราะคำร่ำไห้ของโยมแม่ไปกระทบใจ ที่น่าแปลกคืออาการมาลาเรียหายเป็นปลิดทิ้ง ไม่ต้องกินยา พักฟื้นสามวันก็กลับบ้าน และไม่เคยเป็นมาลาเรียอีกเลย

สามเณรเล่าว่าก่อนบวชมักมีเรื่องเจ็บตัวอยู่เสมอ ตอนอายุสองขวบตามพี่ ๆ ไปเก็บดอกไม้ในหมู่บ้าน ช่วงนั้นมีเพลงแทรกที่ถอดเสียงเพี้ยนว่าดอกไฟละลายเป็นเม็ดดิน แล้วเล่าต่อว่าเดินถอยหลังสะดุดตกลงไปในบ่อน้ำลึกสิบเมตร จมลงไปจนไม่รู้สึกตัว โชคดีมีผู้ชายกระโดดลงไปช่วยทันแต่กว่าจะงมขึ้นมาได้ก็ทุลักทุเล ครั้งต่อมาปีนขึ้นต้นไม้สูงโหนไปมาแล้วพลาดตกลงมาบนพื้นดินอย่างแรงจนสลบไปนานสิบห้านาที โยมยายตกใจ ให้พี่ ๆ ไปตักน้ำมาสาดหลายถังจึงฟื้น และโชคดีที่ไม่ถูกตอไม้แหลมข้าง ๆ เสียบ ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเสียงเป็นภาษาอังกฤษปนหลายบรรทัด

เล่าว่าตอนอายุ 12 ปี วันหนึ่งไปนอนเล่นที่วัดใกล้บ้าน ครูไม่ใหญ่ชวนผู้ชมทายว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเฉลยว่าเกิดความคิดตกผลึกว่าชีวิตคนทางโลกวุ่นวายเหลือเกิน มีแต่ปัญหาสารพัด เกิดมาทั้งทีน่าจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ จึงคิดจะไปบวช ใจโล่งสบาย แล้วบอกโยมพ่อโยมแม่ว่าเมื่อเรียนจบ ป.6 ขอตอบแทนบุญคุณด้วยการบวชเรียน ทำให้โยมพ่อโยมแม่ร้องไห้ปลื้มใจเพราะตรงกับความตั้งใจเดิมของโยมพ่อ คืนก่อนบวชโยมพ่อฝันเห็นต้นโพธิ์สองต้นอยู่ใกล้กัน ต้นหนึ่งใหญ่ ต้นหนึ่งเล็ก ลำต้นงามใบดกหนาทั้งคู่ วันบวชโยมพ่อปีติทั้งวัน สามเณรปลื้มใจที่เป็นผู้ได้โอกาสและตั้งใจว่าจะบวชไม่สึก หลังจากนั้นมีช่วงยาวราวสี่นาทีที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียงที่อ่านได้

ครูไม่ใหญ่ทวนเรื่องต้นโพธิ์สองต้นที่โยมพ่อฝันเห็น แล้วเล่าต่อว่าหลังบวชสามเณรได้เรียนรู้ความจริงของชีวิตจากกรณีศึกษาหลายเรื่อง จึงอยากให้โยมพ่อโยมแม่เกาะชายผ้าเหลืองไปดุสิตบุรีด้วยกัน ด้วยหัวใจกตัญญูชักชวนที่บ้านให้เลิกอาชีพทำฟาร์มเลี้ยงกุ้งจนสำเร็จ ทุกวันนี้โยมพ่อโยมแม่ดูช่อง DMC ทุกวันและเป็นนักเรียนอนุบาลพันธุ์แท้ ต่อจากนั้นถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอื่นปนหลายบรรทัด

เล่าถึงญาติของสามเณรที่คนในบ้านเรียกว่าบุญมี ว่าสงบสำรวมและอดทนมาตั้งแต่เด็ก ตอนคลอดใหม่ ๆ ไม่ร้องไห้และไม่หายใจ พยาบาลทำคลอดคิดว่าตายแล้วจึงเก็บร่างใส่ถุงดำเตรียมนำไปทิ้ง ขณะแจ้งญาติว่าเด็กเสียชีวิต มีคนสังเกตเห็นถุงดำกระดุกกระดิก จึงแก้ปากถุงออกพบว่าเด็กยังดิ้นได้ พยาบาลตกใจและดีใจ รีบทำความสะอาดแล้วเข้าตู้อบจนรอดชีวิต ครูไม่ใหญ่พูดเล่นทายชื่อที่พยาบาลตั้งให้หลายชื่อ ส่วนคนที่บ้านเรียกว่าบุญมี ชื่อเรียกนี้ยังไม่ยืนยันการสะกด

เมื่อเรียนจบ ป.6 บุญมีตัดสินใจบวชตามสามเณรซึ่งสนิทกันมาก สามเณรที่บวชมาก่อนหนึ่งปีสอนให้นั่งสมาธิโดยนึกถึงก้อนน้ำแข็งใส ๆ กลางท้อง เพราะบุญมียังไม่คุ้นกับดวงแก้วและองค์พระ บุญมีนึกตามได้ง่าย ๆ ขณะที่สามเณรเองยังนึกไม่ออก ต่อมาบุญมีบอกว่าก้อนน้ำแข็งหายไป เห็นดวงแก้วกลมใสแทน สามเณรดีใจให้นั่งต่อ บุญมีเห็นดวงแก้วผุดขึ้นเรื่อย ๆ ถามว่าจะแบ่งกันคนละดวงไหม สามเณรจึงรีบไปขอให้พระอาจารย์ช่วยสอนต่อ ในที่สุดบุญมีเห็นองค์พระใส ๆ กลางท้องและบอกว่าสุขดีที่หนึ่ง ต่อจากนั้นถอดเสียงเป็นอักขระมั่วราวหนึ่งนาที

สามเณรเล่าว่าบวชมาสี่ปีแล้ว และมีเรื่องที่บ้านซึ่งยังหาคำตอบไม่ได้ คือเกือบทุกคืนคนในบ้านจะได้ยินเสียงเหมือนไม้ลั่นดังปังจากฝาบ้านเป็นระยะ บางครั้งดังเหมือนมีคนทุบฝาบ้านแรง ๆ จนบ้านฝั่งตรงข้ามได้ยิน จะว่ามีคนมาแกล้งก็ไม่ใช่เพราะเป็นฝาชั้นสองที่ไม่ติดบ้านใคร ตอนแรกกลัวจนนอนไม่หลับ โยมพ่อจึงไปเชิญหมอผีมาทำพิธีปราบ เสียงค่อย ๆ ลดลงแต่ยังได้ยินอยู่บ้างจนทุกวันนี้ ต้นช่วงถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษปน

อ่านคำถาม: โยมพ่อชอบเข้าวัดเพราะอัธยาศัยเดิมที่เคยบวชในอดีตหรือไม่ และทำไมตั้งใจบวชแต่ไม่ได้บวช การทำนุบำรุงวัดตอนหนุ่มจะส่งผลอย่างไร วิบากกรรมใดทำให้ป่วยมาลาเรียเกือบไม่รอด ตายแล้วฟื้นจริงหรือไม่และวิญญาณไปไหน สามเณรเกิดเป็นลูกเพราะความปรารถนาของโยมพ่อหรือไม่ ต้นโพธิ์สองต้นในฝันหมายถึงอะไร สามเณรตกบ่อน้ำและตกต้นไม้เพราะกรรมใด บุญมีคลอดมาไม่ร้องไห้จนถูกใส่ถุงดำเพราะกรรมใด การเห็นองค์พระเป็นจริงหรือนิมิต โยมปู่ไม่ชอบทำบุญแต่ชอบดื่มเหล้า ตายด้วยมะเร็งลำไส้เมื่ออายุ 68 ปี ได้นึกถึงบุญก่อนตายหรือไม่และตายแล้วไปไหน เสียงไม้ลั่นเกิดจากอะไร โยมพ่อโยมแม่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไรและจะรวยทันใช้ไหม เพื่อนสามเณรที่เทศน์เก่งกวาดรางวัลหลายครั้งเคยประกอบเหตุอย่างไร สามเณรกับบุญมีเคยสร้างบารมีอย่างไร มีผังบวชตลอดชีวิตนานเพียงใด และควรเรียนเฉพาะประโยค 9 ต่อประโยค 10 หรือเรียนประโยค 10 อย่างเดียว

หลังช่วงยาวที่ถอดเสียงไม่ได้ เฉลยว่าโยมพ่อในอดีตเคยบวชตั้งแต่เป็นสามเณรจนเป็นพระ อัธยาศัยจึงติดตัวมา แต่บวชเป็นพระได้ไม่นานก็ลาสิกขาเพราะผู้หญิงน่ารัก ผังนั้นติดตัวมาทำให้ชาตินี้ตั้งใจบวชแต่ไม่ได้บวช บุญที่ทำนุบำรุงพระศาสนาตั้งแต่หนุ่มจะส่งผลให้มีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติเพราะทำทาน และคุณสมบัติเพราะสนับสนุนการแสดงธรรม ส่วนที่ป่วยมาลาเรียจนเกือบตายเพราะในอดีตเป็นนายพรานล่าสัตว์จำนวนมาก ซึ่งจริง ๆ ต้องตายด้วยกรรมนั้น แต่ชาติเดียวกันได้พบพระธุดงค์ป่วยหนักปางตายที่ชายป่า จึงดูแลถวายยาและอาหารเป็นเดือนจนหาย บุญนี้มาตัดรอนวิบากกรรม ขณะนั้นกายละเอียดกำลังลอยหลุดแต่ยังมีสายบุญเชื่อมบาง ๆ ไว้ จึงฟื้นขึ้นมาเป็นอัศจรรย์

เฉลยว่าสามเณรเกิดเป็นลูกเพราะเคยทำบุญร่วมกันมา บวกกับที่สามเณรเคยปรารถนาให้มีบิดามารดาสนับสนุนการบวช และแรงอธิษฐานของโยมพ่อที่อยากมีลูกชายบวช ต้นโพธิ์สองต้นในฝันหมายความว่าจะได้ผู้มีบุญมาเกิดและได้บวช รวมทั้งมีญาติบวชด้วย คือลูกชายกับลูกพี่ลูกน้องซึ่งจะเป็นร่มโพธิ์ของหมู่ญาติและเป็นกำลังของพระศาสนาในอนาคต ส่วนที่ตกบ่อน้ำและตกต้นไม้จนสลบ เพราะอดีตชาติหนึ่งเคยแกล้งผลักเพื่อนตกน้ำโดยไม่รู้ว่าว่ายน้ำไม่เป็น และเขย่าต้นไม้จนเพื่อนตกลงมาสลบ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าวิบากกรรมไม่ยกเว้นใครแม้เด็กทำเล่น ๆ แต่เพราะไม่เจตนาและเพื่อนไม่ตาย สามเณรจึงแค่สลบไม่ตาย

ชวนผู้ชมทายว่าทำไมบุญมีคลอดมาไม่ร้องไห้ ไม่กระดุกกระดิกจนถูกใส่ถุงดำ ครูไม่ใหญ่พูดถึงว่าถ้าเป็นกรรมปาณาติบาตหนักคงถูกทำแท้งไปแล้ว แล้วเฉลยว่าอดีตชาติหนึ่งตอนเด็กเคยเขย่าต้นไม้ด้วยความสนุกจนลูกนกตกจากรังปางตายแต่ไม่ตาย แล้วนำกลับไปไว้ในรังเหมือนเดิม เศษกรรมนี้ส่งผลให้ดูเหมือนตายแต่ไม่ตาย อย่านึกว่านกตัวเล็ก ๆ จะไม่มีผล เมื่อกรรมใหญ่ผ่านไปกรรมเล็กก็มาส่งผล ส่วนการนั่งสมาธิเห็นองค์พระเป็นกุศลนิมิต ด้วยอัธยาศัยรักการปฏิบัติธรรมข้ามชาติจึงปฏิบัติได้สะดวกและเร็ว ให้ประคับประคองต่อไปจะชัดใสสว่างมั่นคงขึ้น

เฉลยว่าโยมปู่ก่อนตายได้นึกถึงบุญที่สามเณรไปโปรดครั้งสุดท้าย จึงไม่ต้องไปมหานรกขุมห้าด้วยกรรมดื่มสุรา แต่ไปอยู่ยมโลกของมหานรกขุมห้าแทน กำลังถูกเจ้าหน้าที่กรอกน้ำทองแดงร้อนทุกข์ทรมานมาก ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้วแต่ยังไม่พ้นกรรม ให้ทำบุญอุทิศให้บ่อย ๆ ส่วนเสียงไม้ลั่นที่ฝาบ้านเกิดจากไม้เก่าที่ยืดหดตามอากาศ ถ้ารำคาญให้ช่างรื้อทำใหม่ก็จะหาย โยมพ่อโยมแม่สร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงตามอารมณ์ ทำบ้างไม่ทำบ้าง บางชาติจึงเจอหมู่คณะบางชาติไม่เจอ รวยจนสลับกันไป แต่ชาตินี้มีบุญพอจะมีฐานะในระดับหนึ่ง ไม่ลำบาก สร้างบารมีได้ดี

เฉลยว่าเพื่อนสามเณรที่ชอบเทศน์สอนและกวาดรางวัลหลายครั้ง ในอดีตเคยเป็นพระนักเทศน์ เป็นธรรมกถึก ทำหน้าที่เผยแผ่มาตั้งแต่พุทธันดรที่ผ่านมา แต่ต้องระวังช่วงวัยเปลี่ยน อย่าประมาทในเพศสมณะ ประคับประคองผังบวชให้นาน ส่วนสามเณรกับบุญมีในพุทธันดรที่แล้วเป็นกุลบุตร สามเณรตอนหนุ่มอยากบวชแต่ไปครองเรือนจนมีลูก เบื่อหน่ายแล้วมาบวชตอนอายุเจ็ดแปดสิบ อธิษฐานว่าชาติต่อไปขอบวชตั้งแต่เยาว์วัย และชวนหลานคือบุญมีในชาตินั้นให้บวชตาม บุญมีทำหน้าที่เผยแผ่และสอนปฏิบัติธรรม ปฏิบัติได้ละเอียดกว่า ทั้งคู่เอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้และลงมาจากดุสิตบุรีด้วยกัน เรื่องการเรียน ตอบว่าจบประโยค 9 อย่างเดียวยังไม่สมบูรณ์ ต้องเรียนทั้งปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ และศึกษาวิชชาธรรมกาย เรียนประโยค 9 และประโยค 10 ดีมากเมื่อยังแข็งแรง ส่วนเรียนประโยค 10 อย่างเดียวเหมาะกับผู้สูงอายุ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรีด้วยกัน

อ่านจดหมายของลูกผู้หญิงที่ดูแลคนไข้ ปี 2541 เห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัวพร้อมภาพพระมหาสิริราชธาตุที่ระลึก รู้สึกอยากสร้างทันที ไม่นานญาติคนไข้ที่ดูแลอยู่มาเยี่ยมโดยสวมพระมหาสิริราชธาตุองค์นั้น จึงติดต่อร่วมบุญสร้างให้ตัวเองและแม่คนละองค์ มาวัดสองสามครั้งและพาแม่มาครั้งหนึ่ง ครั้งที่ไม่เคยลืมคือได้เห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนสี แต่หลังจากนั้นวัดถูกสื่อโจมตีทุกวันปีครึ่ง พ่อแม่จึงห้ามมาวัดอีก ครูไม่ใหญ่ว่าเท่ากับไปตัดหนทางบุญเขา

ปี 2542 เจ้าของจดหมายอายุสามสิบกว่าเริ่มกลัวขึ้นคาน นอนไม่หลับ ยิ้มไม่ออก จึงอธิษฐานจิตขอเนื้อคู่ที่ดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน และรักลูกอย่างแท้จริง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าใครก็ไม่อยากได้คู่ที่ดื่มเหล้า วันหนึ่งขณะเดินแถวห้างสรรพสินค้าในจังหวัดเชียงใหม่ มีชายต่างชาติผิวดำเรียกแล้วส่งยิ้ม ขอเบอร์โทรศัพท์ เธอก็ให้ไปโดยไม่รู้ว่าทำไม เขาโทรมาจีบทุกวัน จนรู้ว่ามีคุณสมบัติตรงตามที่อธิษฐานไว้ทุกประการ จึงตัดสินใจแต่งงานกัน

พ่อของเจ้าของจดหมายไม่ชอบชายคนนี้เพราะคิดว่าคนผิวดำมักนิสัยไม่ดี ขี้ขโมย เป็นโจรเหมือนในภาพยนตร์ ครูไม่ใหญ่แย้งว่านิสัยดีหรือไม่ดีอยู่ใต้ผิวหนัง ต้องมองที่จิตใจ ทั้งที่ฝ่ายชายมาจากครอบครัวดี พ่อจบปริญญาเอกทำวิจัยเชื้อโรคให้รัฐบาลอเมริกา แม่เป็นหมอ เธอพยายามให้เขาซื้อของมาฝากพ่อแต่ไม่เป็นผล พ่อไม่มองหน้าและฝากแม่มาบอกว่าลูกโง่ที่สุดที่เลือกคนผิวแบบนี้ แต่งกับสุนัขยังดีกว่า เธอเสียใจมากแต่เห็นว่าความดีในตัวเขาสูงค่าเกินกำแพงเชื้อชาติ เขามักย้ำว่าอย่ามองแค่ผิวหนัง ให้มองไปที่หัวใจแล้วจะรู้ว่าเขาจริงใจและรักจริง

จดหมายเล่าว่าสามีเกิดในสหรัฐอเมริกา อายุมากกว่า 16 ปี อาชีพสอนกอล์ฟและเขียนหนังสือเกี่ยวกับการเล่นกอล์ฟ (บรรทัดถอดเสียงช่วงนี้ปนภาษาอังกฤษมั่ว) ตอนเด็กไปเรียน Sunday School ที่สอนหลักคำสอนของศาสนาต่าง ๆ แล้วเลือกนับถือพุทธทั้งที่ครอบครัวไม่มีใครนับถือ อายุ 9 ขวบเรียนศิลปะป้องกันตัวแบบญี่ปุ่นจึงได้ฝึกสมาธิแบบเซน แล้วใช้สมาธิช่วยวงสวิงกอล์ฟจากศูนย์กลางกาย มาเมืองไทยครั้งแรกปี 2535 ตรงวันเกิดครบ 40 ปี ตามคำแนะนำของพ่อของไทเกอร์ วูดส์ ตั้งแต่มาครั้งแรกก็รักเมืองไทยเหมือนกลับบ้านเกิด คุ้นกับวัดไทยเป็นพิเศษ คิดว่าตัวเองเคยบวชมาก่อน เชื่อเรื่องกรรมและการเวียนว่ายตายเกิดโดยไม่มีใครสอน และบอกภายหลังว่าตอนเจอกันที่ห้างรู้สึกเหมือนเธอเคยเป็นภรรยาในอดีตชาติ

แม่ของเจ้าของจดหมายป่วยเบาหวานมานาน เบาหวานขึ้นตาเป็นต้อกระจก ถูกตัดขาข้างขวา และเป็นโรคไตต้องฟอกเลือดสัปดาห์ละสองครั้ง หนึ่งปีก่อนเสียชีวิตแม่หมดสติไป ลูกเรียกน้อง ๆ มาดูใจ สามีมาที่เตียงแล้วกำหนดจิตเป็นสมาธิตามหาแม่ บอกว่าเห็นกายละเอียดของแม่ไปเที่ยวและไปไหว้พระที่เจดีย์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นทางเชื่อมโลกมนุษย์กับสวรรค์ ทั้งที่ไม่รู้จักวัดพระธรรมกาย ลูกจึงบอกแม่ว่าได้สร้างองค์พระให้แม่ที่มหาธรรมกายเจดีย์ สามีว่าได้ไปดูวิมานของแม่เป็นเรือนทองมีสระบัวใหญ่รอบ ๆ แล้วนำแม่กลับมา เช้าวันรุ่งขึ้นแม่ฟื้นและเล่าเรื่องตรงกับที่สามีบอก ว่าเกือบไม่ได้กลับถ้าไม่ไปตาม และฝันเห็นบ้านไม้สักทองสวยงามอีกหลายครั้ง

หนึ่งเดือนก่อนเสียชีวิตแม่ถูกตัดขาข้างซ้ายอีกข้าง จึงพิการไร้ขาทั้งสองข้าง คืนสุดท้ายแม่นอนไม่ได้และเรียกหาลูกตลอด ลูกให้แม่ทำสมาธิเอาสติไว้กลางท้อง ไม่เอาใจไปอยู่กับความเจ็บปวด และนึกถึงพระรัตนตรัย แม่ก็รับรู้ รุ่งเช้าแม่หายใจสามเฮือกสุดท้ายแล้วจากไปอย่างสงบเหมือนนอนหลับ อายุ 61 ปี หลังแม่เสียชีวิตลูกอธิษฐานอยากมาเห็นวัดพระธรรมกายอีกครั้งหลังหายไปเจ็ดปี ต่อมาได้รับจดหมายเชิญร่วมพิธีที่วัดวันศุกร์ที่ 22 เมษายน 2548 จึงกลับมาวัดแล้วขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนป่าทันที (ชื่อพิธีถอดไม่ชัด)

กลับจากปฏิบัติธรรม สามีเห็นว่าเธอเปลี่ยนไป พูดจาไพเราะขึ้น จึงเริ่มเชื่อ (บรรทัดถอดเสียงบางช่วงเพี้ยน) เธอได้รู้ความสุขที่แท้จริงที่ค้นหามานานและเริ่มเป็นกัลยาณมิตรให้สามี วันหนึ่งไปปฏิบัติธรรมและทำวัดเย็นที่บ้านกัลยาณมิตรหลังหนึ่ง คืนนั้นสามีนั่งสมาธิครั้งแรก เล่าว่าเห็นองค์พระแก้วใสด้วยตาเนื้อครอบพระอาจารย์สองรูปอยู่ เธอตื่นเต้นมากเพราะรู้ว่ามาถูกทางแล้ว อีกสองวันมีงานกฐินที่ธุดงคสถานล้านนาและงานยี่เป็งถวายโคมเป็นพุทธบูชา ทั้งคู่ไปร่วม ภาพโคมนับหมื่นนับแสนดวงลอยขึ้นฟ้าระยิบระยับประทับใจทุกคน ต่อจากนั้นเป็นบรรทัดคั่นช่วงพักราวสองนาที

เจ้าของจดหมายเล่าต่อว่ารู้สึกผูกพันกับหลวงปู่มาก่อน สามีบอกว่ารับรู้แล้วว่าบุญมีจริง ไม่เคยขัดขวางการทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนาของเธอ ทั้งยังเป็นฝ่ายชวนประพฤติพรหมจรรย์ก่อนมาได้สามปีแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าคู่นี้แปลกดีที่พ่อบ้านชวนก่อน จากนั้นเล่าว่าคุณตาหลังคุณยายเสียชีวิตได้แต่งงานใหม่ ไปเปิดร้านขายของชำที่ต่างอำเภอ วันหนึ่งถูกโจรปล้นฆ่ายกบ้าน คุณตา ภรรยาใหม่ ลูกสาวคนสุดท้องอายุสองเดือน คนใช้ และลูกค้าที่มาซื้อของถูกแทงตายอย่างทารุณ แต่ลูกชายคนโตอายุสามขวบที่ไม่สบายกินยาแก้ไข้แล้วหลับสนิทในกองผ้าห่ม คนร้ายไม่เห็นจึงรอดตาย ตอนนี้อายุ 27 ปีแล้ว

คำถามว่าบุพกรรมใดทำให้มาพบสามีคนนี้ อดีตชาติเป็นอะไรกัน ทำไมเขารู้สึกว่าเธอเคยเป็นภรรยา ทำไมสามีเกิดเป็นคนผิวสี รักเมืองไทยเพราะเคยเกิดที่นี่หรือไม่ เคยเป็นนักบวชจริงหรือไม่ องค์พระที่เห็นด้วยตาเนื้อเห็นจากอะไร ที่สามีกำหนดจิตเห็นแม่ไปเจดีย์จริงหรือไม่ สามีนำแม่กลับมาจริงหรือไม่ แม่ฟื้นเพราะอะไร บ้านทองมีจริงหรือไม่ วิบากกรรมใดทำให้แม่ตายในสภาพไร้ขาทั้งสองข้าง คตินิมิตของแม่ แม่ไปอยู่ที่ไหน กลิ่นน้ำหอมและการเขย่าโต๊ะวางแก้วน้ำเป็นแม่มาหรือไม่ แม่ได้รับบุญและมีห่วงอะไร บุพกรรมที่คุณตาและทุกคนถูกฆ่าอย่างทารุณ ไปอยู่ที่ไหน บุญใดทำให้ลูกชายคนโตรอด บุพกรรมที่เธอแท้งตั้งแต่เดือนแรกและเด็กไปเกิดที่ไหน วิบากกรรมที่พ่อแม่ห้ามมาวัดและบุญที่ทำให้อยากกลับมา เพื่อนที่ทำงานสี่คนยืมเงินคนละแสนกว่าแล้วไม่คืนแม้ฟ้องศาลชนะ และบุพกรรมร่วมกันของเธอ สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกัน

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องได้ไหมแล้วเริ่มเฉลย เธอกับสามีเคยเป็นสามีภรรยากันมาหลายภพหลายชาติ และเคยสร้างบุญในพระพุทธศาสนาร่วมกัน บุญจึงบันดาลให้มาเจอกันอีก เป็นบุพเพสันนิวาส สามีเกิดเป็นคนผิวสีเพราะในอดีตเป็นคนมักโกรธและชอบล้อเลียนเพื่อนที่ตัวดำจนเพื่อนน้อยใจอับอาย ที่รักเมืองไทยตั้งแต่มาครั้งแรกเพราะเคยเกิดในไทยจริงเป็นชาวพุทธในยุครัตนโกสินทร์ เคยบวชระยะหนึ่งแล้วลาสิกขา จึงรู้สึกว่าเคยเป็นนักบวชและรักวัดไทย องค์พระที่เห็นด้วยตาเนื้อที่บ้านกัลยาณมิตรและธุดงคสถานล้านนา เห็นเพราะจิตเป็นกุศลและใจละเอียดระดับหนึ่ง ที่เห็นพระครอบหมู่คณะเพราะบุญพระนิพพานคุมหมู่คณะอยู่

ที่สามีกำหนดจิตเห็นแม่ไปเจดีย์เป็นเรื่องจริง สามีใจละเอียดพอเห็นกายมนุษย์ละเอียดหรือกายฝันของแม่ได้ แต่ยังเห็นรายละเอียดไม่ชัด แม่สลบแล้วฝันไป กายละเอียดออกไปที่เจดีย์จริง แต่สามีไม่ได้นำแม่กลับมา แม่กลับมาเองเพราะยังไม่หมดอายุขัย ที่แม่ฝันเห็นบ้านทองบ่อยเป็นคตินิมิตที่ดีว่าจะไปสู่สุคติ ส่วนเหตุที่แม่ตายในสภาพไร้ขาทั้งสองข้าง เฉลยว่าในอดีตแม่เกิดในสังคมเกษตรกรรม แต่บรรทัดถอดเสียงช่วงนี้เพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษและบรรทัดคั่น ฟังไม่ได้ว่าทำกรรมอะไร กลิ่นน้ำหอมหลังแม่เสียชีวิตเป็นความรู้สึกไปเองเพราะความผูกพัน แต่การเขย่าโต๊ะวางแก้วน้ำที่วัดเป็นเพราะแม่มาทักทาย พูดแล้วไม่มีใครได้ยิน ทำได้เพราะมีบุญระดับหนึ่งที่ทำให้กายละเอียดมีกำลัง แม่ยินดีที่ลูกกลับมาวัดทำบุญอุทิศให้ ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น เข้าใจเรื่องวัดดีขึ้นแล้วและไม่มีห่วงอะไร