บวชสามเณรรุ่นแรกที่บาห์เรน

ชวนย้อนฟังเรื่องราวที่นำมาถึงความปีติต่อเนื่องกันมาสิบกว่าวัน แล้วชวนดูภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากในโลกตะวันออกกลาง ซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกและถือว่าเป็นประวัติศาสตร์

ภาพเหล่านี้จะถูกบันทึกในจดหมายเหตุของการขยายแสงสว่างแห่งธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปยังโลกตะวันออกกลาง ประเทศแรกคือบาห์เรน จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าไม่มีการเริ่มต้นศึกษาความจริงของชีวิตผ่านจานดาวธรรม จนสรุปว่าควรมีการบวชสามเณรถือศีลสิบเป็นครั้งแรกที่บาห์เรน โดยประเทศบาห์เรนให้เกียรติและให้โอกาสเพื่อนมนุษย์ทำความดีตามความเชื่อในศาสดาที่ตัวได้ศึกษามา

เริ่มจากประกาศหาผู้มีบุญแล้วมีผู้มาสมัครกันเพียบ แต่สถานที่เป็นบ้านกัลยาณมิตรหลังเล็กบนเกาะบาห์เรน จึงต้องปรับปรุงสถานที่ทุกอย่าง เทพธิดาเจ้าของบ้านช่วยชักชวนญาติสนิทมิตรสหายทั้งพุทธ คริสต์ อิสลาม และฮินดูมาร่วมงาน หลังคัดให้เหลือผู้ที่มีความพร้อมจริงก็เหลือเพียงสิบท่าน ช่วงแรกมีแปดแล้วเพิ่มอีกสองด้วยบุญบันดาล ซึ่งในดินแดนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนบนผืนแผ่นดินไทยหรือประเทศที่ชาวพุทธเป็นส่วนใหญ่

ย้อนภาพเด็กตัวเล็กตัวน้อย อายุสองขวบก็มี เอาผ้าชุบน้ำถูพื้นช่วยกันทำความสะอาดบ้านที่จะเป็นอารามรองรับสามเณรสิบรูป ทำกันด้วยความเบิกบานยิ้มแย้มแจ่มใส เหมือนความบันเทิงของเทพบุตรเทพธิดาบนสวรรค์ แล้วไปกราบเรียนเชิญพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว พระภาวนาวิริยคุณ ให้เป็นประธานสงฆ์และให้โอวาทกับผู้ที่จะบวช ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะอายุท่านก็มากและภารกิจท่านก็เยอะ ต้องรีบไปแล้วรีบกลับ การได้ฟังธรรมและได้เห็นท่านถือเป็นมงคล

เดินทางข้ามประเทศไปแล้วได้รับการต้อนรับ มีรอยยิ้มตั้งแต่บนเครื่องจนลงจากเครื่อง แม้ตำรวจก็เปิดประตูยกมือไหว้และส่งยิ้มให้ เดินทางวันที่ 27 ไปถึงก็ให้โอวาทสี่ชั่วโมงรวดจนก้นเหมือนติดกาว เพราะเป็นจุดเริ่มต้นที่ต้องเกริ่นให้เข้าใจ ครูไม่ใหญ่เทียบว่าสมัยก่อนพระธรรมทูตก็เดินทางไปเผยแผ่ธรรมแบบนี้ เป็นเรื่องที่น่าปีติยินดีทีเดียว

อธิบายว่าต้องพูดต้องคุยทำความเข้าใจให้ดีก่อนว่ามาบวชทำไม สามเณรคืออะไร เพราะถ้าไม่คุยก็จะไม่เข้าใจ และตั้งแต่ตอนนั้นการบวชนี้ก็อยู่ในสายตาของสวรรค์ตลอด ที่เฝ้ามองพร้อมกับมวลมนุษยชาติทั่วโลก จนถึงวันแห่งความสว่างที่จะเกิดขึ้นตรงนั้น

บอกว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ทั้งสิบท่านได้ลาศีลสิบข้อมาเหลือศีลห้าข้อในเพศคฤหัสถ์ ยังอยู่ที่อารามหลังแรกที่บาห์เรน แล้วอ่านชื่อทีละคน เช่น อุบาสกธนชัย ทองแท้ อายุ 39 ปี บาห์เรน อุบาสกกิตติภูมิ ทองแท้ อายุ 12 ปี บาห์เรน อุบาสกณัฐพร อายุ 32 ปี ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ อุบาสกเมทัศน์ อายุ 30 ปี ดูไบ อุบาสกสุชาติ อายุ 48 ปี บาห์เรน และคนที่สิบอายุ 37 ปี บาห์เรน

ช่วงที่บวชนั้นบวชแล้วก็บำเพ็ญสมณธรรมกันเลย เปลี่ยนจากคฤหัสถ์มาเป็นนักบวชอย่างฉับพลันต้องปรับตัวอยู่วันสองวัน โดยเฉพาะการทำภาวนาที่ต้องเข้าสู่สมรภูมิของความปวด ความเมื่อย ความง่วง ความหิวกระหาย แม้สามเณรตัวเล็กอย่างกิตติภูมิ ทองแท้ อายุ 12 ปี และสุพฤกษ์ ทองแท้ อายุ 13 ปี ก็ต้องปรับตัวกับอากาศที่กลางวันร้อนกลางคืนหนาว มีเจ็บป่วยไข้กันบ้าง แต่ก็ดูเหมือนไม่เป็นอุปสรรคในการบำเพ็ญสมณธรรมเลย

ประสบการณ์ภายในที่สามเณรมาแบ่งปันถูกส่งไปทุกภูมิภาคทั่วโลกเป็นกำลังใจ หลายคนฟังไปแล้วก็หลับตาทำตามไปด้วย หลายท่านก่อนหน้านี้ทำแล้วไม่ได้ผล แต่พอฟังประสบการณ์ภายในของสามเณรประวัติศาสตร์ก็ได้ผลด้วย ครูไม่ใหญ่ปีติยินดีว่าการบวชคราวนี้ไปกันเป็นทีมจริง ๆ และเรื่องราวจะไปถึงที่ใดก็มีการปฏิบัติควบคู่กันไประหว่างฟัง บางช่วงก็ลืมตามาดูครูไม่ใหญ่แล้วรีบหลับตาเอาหูฟัง มองเข้าไปอยู่ภายใน

ช่วงเวลาที่ผ่านมานักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกคิดเหมือนกัน พูดเหมือนกัน และกระทำเหมือนกัน ว่าสามเณรสิบรูปนี้ช่างมีบุญ เป็นนักรบกองทัพธรรม แม้บวชอย่างกระทันหันก็พร้อมเป็นนักบวชที่สมบูรณ์ พอฟังประสบการณ์ภายในก็คิดว่าสามเณรทำได้เราก็ได้ แล้วพูดต่อ ๆ กันว่าน่าอนุโมทนา บวชไปกี่วันก็นั่งได้ดี ทำความเพียรไม่ค่อยได้หลับได้นอน จึงหลับตามองมุมเดียวกันทำใจหยุดใจนิ่งเหมือนสามเณร สิบวันนั้นโลกทั้งใบของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาหยุดอยู่ที่จุดเดียวกัน

ทุกคนที่มีส่วนในการบวชไม่ว่านับถือศาสนาใดก็ได้ส่วนแห่งบุญหมด แปลว่าปิดอบายถ้าไม่ทำความผิดพลาดใหม่ และประตูสวรรค์กำลังแง้มเปิดขึ้น แสงสว่างของสวรรค์มาแล้ว พร้อมจะเข้าไปเป็นสหายแห่งหมู่เทวา ทั้งนี้ด้วยการดูแลของพระอาจารย์และพระพี่เลี้ยงที่เดินทางข้ามประเทศมา และญาติโยมที่ช่วยส่งเสบียงสนับสนุน โดยครูไม่ใหญ่ขอร้องไว้ว่าอย่ารับกิจนิมนต์และอย่านิมนต์ท่าน เพื่อให้สามเณรที่มีโอกาสบวชแค่ช่วงสั้น ๆ ได้ใช้เวลาเต็มที่

บอกสามเณรว่าเรามีเวลานอนอีกยาวนาน แต่ตอนนี้เป็นสามเณรที่อยู่ในสายตาของมนุษย์และเทวดา กำลังสร้างประวัติศาสตร์ของพระพุทธศาสนา ประวัติศาสตร์ชีวิตของตัวเอง และประวัติศาสตร์โลกตะวันออกกลาง จงทำสิ่งที่ยาก ๆ บางท่านไม่ได้นอนติดต่อกันหลายคืนรวมทั้งเมื่อคืนนี้ และตอนนี้ทั้งสิบก็รู้แล้วว่าอริยาบถที่ชอบมากที่สุดคืออริยาบถนั่ง ซึ่งเป็นอริยาบถเดียวของผู้รู้ภายในและผู้รู้ทั้งอดีต ปัจจุบัน อนาคต ไม่ยืน ไม่เดิน ไม่นอน

สามเณรเริ่มรู้ว่าการเป็นสุขที่ตัวเราเองดีกว่าและยิ่งใหญ่กว่าความสุขที่อาศัยวัตถุภายนอก อย่างแว่นตา ปากกา แหวนเพชร เสื้อผ้า ที่ต้องคอยดูแล ซัก ตาก แล้วเดี๋ยวก็หายเห่อ ก็เก่าก็พัง ไม่เคยเติมความพร่องของใจให้เต็ม แต่ความสุขที่สุขด้วยตัวเองแค่นั่งหลับตายิ้ม ๆ ก็พบความสุขที่แท้จริงภายใน แล้วบอกว่าวันนี้แม้เครื่องแบบภายนอกเปลี่ยนเป็นชุดคฤหัสถ์เป็นอุบาสกแล้ว แต่ในใจยังเป็นพระอยู่ ต้องบวชภายในและเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลกในยามที่โลกขาดแคลน

พี่น้องไทยที่ไปอยู่ตะวันออกกลางมีความคิดที่ดีตั้งแต่ก่อนออกจากผืนแผ่นดินไทย ว่าจะไปแสวงหาทรัพย์มาให้บุพการีได้อยู่เย็นเป็นสุขและเป็นทุนทำธุรกิจ แต่พออยู่นาน ๆ เข้าก็เหงา ไม่รู้จะทำอะไร มาโดมหัวกันหาเรื่องทำ เพราะขาดความรู้เรื่องความจริงของชีวิต เรื่องที่หาก็คือสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน ทรัพย์ก็หมดไปกับขวด กับแก้ว กับบ่อนพนัน เงินที่ควรส่งกลับครอบครัวก็ไม่มี พี่น้องกลุ่มนี้กำลังต้องการต้นบุญต้นแบบที่ดีที่จะทำให้เกิดแรงบันดาลใจ ซึ่งอุบาสกใหม่ทั้งสิบต้องไปทำหน้าที่นี้ แล้วเกริ่นชวนฟังความในใจวันสุดท้ายของการเป็นสามเณร

ช่วงความในใจตัวแทนสามเณรวันลาสิกขา 7 มกราคม 2549 เริ่มที่สามเณรสุพฤกษ์ ชื่อเล่นโอปอล์ อายุ 13 ปี เล่าว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ฟังธรรมะแล้วร้องไห้ เป็นการร้องไห้ที่แตกต่างจากที่เคยร้องมาตั้งแต่เด็ก นั่งได้นิ่ง ๆ สบาย ไม่ปวดเมื่อย เห็นดวงแก้วสว่างได้ตลอดเวลาที่ยังไม่เผลอหลับ และพอสติกลับคืนมาใจก็ยังอยู่ที่ศูนย์กลางกาย รักษาประสบการณ์เดิมได้ตลอด ลาสิกขาแล้วจะนั่งสมาธิทุกวัน เดิมคิดว่าเป็นลูกผู้ชายอย่างน้อยต้องลองเหล้าบุหรี่บ้างเพราะเห็นผู้ใหญ่ทำมา แต่พอมาดู DMC ก็เกลียดสิ่งเหล่านี้เข้ากระดูกดำ ใครถามว่าโตขึ้นจะเป็นอะไรก็ตอบว่าจะเป็นพระ

สามเณรเมทัศน์เล่าว่าเจ้านายโทรมาตามให้รีบกลับไป แต่ตั้งใจว่าอะไรจะเกิดก็ต้องให้มันเกิด ต้องทำผังบวชให้หนาแน่น ขอให้มีโอกาสใช้วันเวลาจนวินาทีสุดท้ายในภาคผ้ากาสาวพัสตร์ เมื่อคืนไปนั่งบนดาดฟ้าทั้งที่อากาศหนาว รู้สึกสงบนิ่งมีความสุขมาก พอน้ำค้างเริ่มตกเหมือนฝนปรอย ๆ จึงกลับมาที่ห้อง วันนี้นั่งแล้วก็ถูกดูดอีกแต่ยังไม่หายตกใจ ครูไม่ใหญ่บอกว่ายอมให้มันตกใจสักพักเดี๋ยวก็จะคุ้นเอง ลาสิกขาแล้วตั้งใจรักษาศีลห้าเป็นปกติ จะเป็นต้นแบบที่เข้มข้นไม่ให้ใครเย้ยหยันได้ว่าบวชเสียผ้าเหลือง และขอถวายบุญทั้งหมดให้หลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่นัดว่ายังต้องมาอยู่ดุสิตบุรีด้วยกัน

เล่าถึงคุณอาบาทที่คุณแม่สั่งสอนตั้งแต่เล็ก ๆ ว่าถ้ารู้ว่าเงินที่นำเข้ามาในบ้านเป็นเงินที่ได้มาจากความชั่วจากสิ่งไม่ดี จะไม่มองและไม่แตะต้องเลย เมื่อคืนคุณอาบาทฟังด้วยแล้วประหลาดใจว่าไม่เห็นแปลกอะไร เพราะเป็นวิถีชีวิตของมุสลิมที่นั่นที่เข้าถึงคำสอนดั้งเดิมของพระศาสดา ทำเป็นปกติ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าคนดีทำความดีง่าย คนชั่วทำความดียาก แต่คนทั่วโลกส่วนใหญ่ไม่ค่อยเป็นอย่างคุณอาบาท เงินได้มาจากไหนก็เอากันทั้งนั้น

สามเณรณัฐพรบอกว่าโดยเนื้อแท้อยากอยู่ตรงนี้ รู้สึกเสียดายมากที่ต้องกลับไปใช้ชีวิตทางโลก เพราะอยู่ตรงนี้แม้จะนอนน้อยและมีเครื่องอำนวยความสะดวกน้อย แต่กลับมีลมหายใจเข้าออกอย่างมีความสุข ครูไม่ใหญ่ให้ขีดเส้นใต้ประโยคนี้และฟังใหม่ ว่าทุกคนต้องมีลมหายใจเข้าแล้วออก แต่ไม่อาจพูดได้เลยว่าเข้าแล้วออกอย่างมีความสุข คำนี้ผูกขาดเฉพาะผู้ที่มีความสุขภายในเท่านั้น

สามเณรธนชัยบอกว่าดีใจมากที่หลวงพ่อบอกว่าชื่อของสามเณรได้ดังไปทั่วสวรรค์ทุกชั้นฟ้าแล้ว แม้ต้องลาสิกขาไปเจอภารกิจที่มากมาย ก็จะทำตารางเวลาให้นั่งสมาธิและไม่ยอมให้สิ่งต่าง ๆ มาเป็นข้ออ้าง ครูไม่ใหญ่เสริมว่าการปฏิบัติธรรมจะเป็นส่วนช่วยเสริมภารกิจประจำวันให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น จะได้ดู ได้ฟัง ได้ทำอะไรก็มีความสุข ทำภารกิจด้วยความสุขสดชื่นและเป็นทางมาแห่งบุญตลอดเวลา

สามเณรวิรุณบอกว่านี่คือการนั่งข้ามคืนเป็นครั้งแรกในชีวิต ครูไม่ใหญ่ให้ฟังใหม่แล้วชวนคิดว่าเราอาจเคยอดนอนข้ามคืนมาหลายครั้ง เล่นไพ่บ้าง ดูการละเล่นบ้าง แต่นี่ไม่ใช่ นี่คือนั่งข้ามคืนบำเพ็ญสมณธรรมจึงนำมาถึงความปีติ สามเณรบอกว่าไม่กลัวและไม่หวั่น จะทำตามโอวาทของลูกพ่อเพราะประทับใจและกินใจมาก ในชีวิตไม่เคยได้รับโอวาทจากพระรูปใดอย่างนี้มาก่อน ตั้งใจจะทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนา และงานบุญของหมู่คณะจะตั้งใจทำไม่มีวันหยุดจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

สามเณรบอกว่าเวลาสิบวันที่ผ่านมาเร็วมากเหมือนวันเดียวเท่านั้นเอง ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าผู้ที่ทำความเพียรเป็นเครื่องตื่นอยู่เสมอและระลึกถึงความดีงาม วันเวลาจะผ่านไปเร็วจนรู้สึกว่ายังคิดพูดทำเรื่องดี ๆ ไม่เสร็จก็หมดเวลาแล้ว ไม่มีช่วงว่างให้ระลึกถึงสิ่งที่ไม่ดีเลย สามเณรบอกว่าการบวชครั้งแรกในชีวิตครั้งนี้ทำให้ตั้งใจจะกลับมาบวชตลอดชีวิต และขอมีโอกาสมากราบหลวงพ่อสักครั้งเมื่อมาเมืองไทย ครูไม่ใหญ่อนุโมทนาและนัดว่าจะไปอยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ด้วยกัน บอกว่าวันเวลาของลูกอยู่ในหัวใจของครูไม่ใหญ่ ของมนุษย์และเทวาทั้งหลาย ลูกเหมาะสมที่จะได้รับดอกไม้จากครูไม่ใหญ่และเพื่อนนักเรียนทั่วโลก

บอกอุบาสกใหม่ที่อยู่ตรงนั้นว่าวันนี้ลูกเป็นอุบาสกแล้ว จงทำตัวเหมือนท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี มหาอุบาสกผู้ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก ได้ประพฤติปฏิบัติธรรมจนเป็นพระอริยบุคคล ชื่อเสียงเกียรติคุณของท่านยังเล่าลือมาจนถึงบัดนี้ ยังไม่เปิดเพลงของท่านแต่ให้เก็บไว้ศึกษากันต่อไป แล้วบอกว่าตอนนี้ลูกคืออุบาสกที่โลกตะวันออกกลางกำลังต้องการ ถึงเวลาแล้วที่โลกตะวันออกกลางจะเบ่งบานเหมือนดอกไม้บาน

ชวนย้อนนึกถึงการบวชสามเณรประวัติศาสตร์ของโลกตะวันออกกลางเมื่อวันที่ 28 ธันวาคมที่ผ่านมา และลาสิกขาเมื่อวันที่ 7 มกราคม ซึ่งชื่นใจกันไปทั่วโลกแล้ว วันนี้มีเรื่องน่ายินดีที่มีชาวตะวันออกกลางสนใจเรื่อง DMC ท่านผู้นี้เดินทางออกจากประเทศอิรักไปอยู่ที่ประเทศเดนมาร์กเพื่อทำมาค้าขาย แล้วได้รู้จักกับคนไทยที่ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ได้รู้จัก DMC ย้อนไปก่อนหน้านี้แปดปีคือเมื่อปี 2540

ยกตัวอย่างว่าพระเดชพระคุณพระพรหมเมธี ที่จะมาเป็นประธานตักบาตรวันเสาร์ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์นั้น ท่านเมตตาไปเป็นประธานเปิดสอบตอบปัญหาธรรมะของธรรมศึกษาให้เป็นประจำ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เองท่านไปดูแลการสอบธรรมศึกษาที่ประเทศดูไบและที่บาห์เรนให้ด้วย