กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ตอบว่าคุณพ่อชอบดื่มเหล้ามากและมักผิดศีลข้อหนึ่ง ข้อสี่ รวมทั้งข้อห้า จึงมีสิทธิ์ไปมหานรก การแก้ไขไม่ใช่เพียงสร้างองค์พระให้ท่านอนุโมทนาเท่านั้น เพราะสร้างองค์พระอย่างเดียวปิดอบายไม่ได้ แต่ควรหาโอกาสบวชพระ ศึกษาธรรมะและปฏิบัติให้พบพระธรรมกาย เพราะเป็นสมณธรรมที่เข้าถึงพระธรรมกายในตัว แล้วกลับไปโปรดท่านให้หักดิบเลิกดื่มสุรา ก็พอจะช่วยปิดอบายให้ท่านได้

ตอบว่าป้าคนโตต้องมีสามีเป็นคนขี้เมาเพราะกรรมคบคนพาลในอดีตตอนเป็นผู้ชาย เคยทำกับภรรยาเหมือนที่สามีทำกับตัวเองในชาตินี้ สามีของป้าตายแล้วไปมหานรกขุมห้าทันทีเพราะกรรมดื่มสุรา กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำกรดสีดำร้อน ทุกข์ทรมานมากจนไม่อาจรับบุญได้ แต่บุญที่นำเรื่องมาเป็นธรรมทานจะไปคอยอยู่ที่ยมโลก ส่วนที่มีหนี้สินมากเพราะไปยุ่งกับอบายมุขและทานในอดีตก็ทำน้อย ชีวิตจึงมีแต่ตกต่ำไม่เจริญ

ตอบว่าป้าคนที่สี่ต้องแท้งลูกคนแรก ตกเลือดและถูกตัดมดลูก เพราะในอดีตเคยสนับสนุนให้คนทำแท้ง โดยพาเพื่อนที่ถูกทำท้องแต่ยังไม่พร้อมจะมีลูกไปหาหมอทำแท้งและสนับสนุนทุกอย่าง บวกกับวิบากกรรมกาเมสุมิจฉาจารเจ้าชู้ในสมัยที่เป็นผู้ชายมารวมส่งผล ส่วนอาการตัวเหลือง อาเจียน ถูกถอนฟันเกือบหมดปาก เลือดไหลไม่หยุด ถูกเจาะชิ้นส่วนตับและเจาะเลือดบ่อยจนตาย เพราะปาณาติบาตและวจีกรรม ในอดีตเป็นคนขี้เมาทั้งชาติที่เป็นผู้ชายและผู้หญิง ชอบฆ่าสัตว์ทำกับแกล้ม แถมด่าบิดามารดาตอนเมา รวมทั้งชอบทุบตีสมาชิกในบ้าน ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นล่าง ไม่มีที่อยู่อาศัยต้องเร่ร่อนในช่วงแรก ต่อมาเมื่ออุทิศบุญไปให้ก็ดีขึ้นแต่ยังไม่มาก ที่รักป้าคนนี้มากเพราะเคยเกื้อกูลกันทั้งในอดีตและชาตินี้

ตอบว่ากุมารทองที่บ้านอยู่มานานแล้ว เมื่อได้รับบุญที่ผู้เขียนเอาไปฝากก็ได้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้ว จึงไม่ได้ยินเสียงวิ่งบนบ้านเหมือนเดิม ตอนนี้กุมารทองไม่มีแล้ว เอาไปทิ้งได้ ส่วนที่ต้องผ่าตัดไส้ติ่งตอนอายุสิบเอ็ดขวบเพราะกรรมฆ่าสัตว์ในอดีตมาส่งผล และในอดีตผู้เขียนเคยบวชสร้างบารมีกับหมู่คณะ แต่ภายหลังลาสิกขาออกไปคบคนพาลจึงเป็นคนเกเร มาตอนแก่กลับตัวได้และกลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีกในช่วงบั้นปลายชีวิต

ตอบว่าบุญเก่าที่เคยบวชและสร้างบารมีกับหมู่คณะส่งผลบันดาลให้มาเจอหมู่คณะอีก ผังบัวยังไม่หนาแน่นแต่ทำให้หนาแน่นได้ถ้าตั้งใจจริง การเข้าวัดแบบมีคนชวนเกิดจากเคยมีสายบุญกับคนนั้น ส่วนแบบไม่มีคนชวนเกิดจากบุญในตัวบันดาลให้เกิดแรงบันดาลใจ หรือไม่มีสายบุญกับใครเป็นพิเศษ หรืออธิษฐานจิตมาว่าขอให้ได้เข้าวัดโดยทำความดีเองไม่ต้องมีใครชักชวน ชาตินี้มาเจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของเคสดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องว่ารถของเราคือเทวรถ และเมื่อวานยังไม่ได้เปิดโชติกเศรษฐีตอนที่สองจุดหนึ่ง วันนี้จะได้ดูพร้อมกับทบทวนบุญกัน แล้วชวนให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน

ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดตั้งแต่ปี 2538 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตร ทำบุญกับครอบครัวมาตั้งแต่สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกบนโดม และทุกบุญที่หลวงพ่อเมตตาบอกบุญ เมื่อก่อนยังไม่เข้าใจเรื่องบุญนัก แต่เมื่อมีโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็เริ่มเข้าใจและเห็นความสำคัญของการทำบุญ เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมมากขึ้น จึงตัดสินใจหักดิบเลิกเหล้าและบุหรี่ในปี 2546 อย่างเด็ดขาด และในปี 2547 ได้บวชในรุ่น 60 ปีบูชาธรรม ทำให้เข้าใจชีวิตสมณะและวัฏสงสารมากขึ้น จึงเร่งสร้างบารมีและทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้หมู่ญาติมิตรสหาย

ผู้เขียนเล่าว่าคุณพ่อคุณแม่มาจากเมืองจีนแต่มาแต่งงานกันในเมืองไทย มีลูกด้วยกันเจ็ดคน ตัวเองเป็นคนที่ห้า เริ่มแรกคุณพ่อประกอบอาชีพทำประมงเป็นไต้ก๋งเรือ ทำได้สักพักก็เปลี่ยนมาขายเสื้อผ้าอยู่ที่มหาชัย รายได้ไม่ค่อยดีนัก แล้วต่อมาต้องหมดตัวเพราะน้องชายแม่ถูกจับในคดีค้าฝิ่น เงินที่มีไม่พอเป็นค่าประกันตัว พ่อกับแม่จึงต้องยอมขายบ้านเอาไปปิดคดีให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าหามาได้ยากลำบากก็ต้องหมดไปเพราะยาเสพติดนี่แหละ

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่ชอบไปไหว้เจ้าตามศาลเจ้าและทำบุญวัดใกล้บ้านบ่อย ๆ ทุกครั้งที่ทำบุญก็จะใส่ชื่อลูก ๆ เสมอ เวลาคนมาบอกบุญไม่ว่าบุญอะไรที่ไหน เช่นทอดกฐิน ทอดผ้าป่า สร้างโบสถ์ สร้างศาลา แม่จะทำทุกบุญไม่ยอมขาดเลย จนเงินส่วนตัวที่ลูก ๆ ให้ไว้หมดเกลี้ยง แล้วบอกลูกว่าไม่มีเงิน พอลูกให้อีกก็เอาไปทำบุญอีก แม่ไม่เคยอิ่มในการทำบุญ ตอนนั้นยังไม่ได้เข้าวัดพระธรรมกาย ปลายชีวิตแม่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคไต ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้าง และเสียชีวิตในปี 2536 ด้วยวัย 72 ปี

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายคนโตตอนอายุ 18 ปี อยากเรียนภาษาจีนมากจึงหนีไปประเทศจีนเพื่อไปเรียนที่นั่น เมื่อไปอยู่ที่นั่นได้พบกับชายจีนคนหนึ่งซึ่งมีอายุมากกว่าแปดปี ทั้งสองรักกันมากและได้สัญญาสาบานเป็นเพื่อนร่วมสาบานกัน ต่อมาพี่ชายย้ายไปอยู่ฮ่องกงแล้วแต่งงานมีภรรยา แล้วกลับมาเมืองไทยโดยพี่ชายบุญธรรมที่สาบานกันติดตามมาด้วย แม่ของผู้เขียนก็ยอมรับพี่ชายบุญธรรมเป็นลูกอีกคนและยกย่องให้เป็นพี่ชายคนโตในฐานะที่มีอายุมากกว่า

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายคนโตไม่ดื่มเหล้าแต่ชอบสูบบุหรี่มากมาตลอด ภายหลังประสบโรคแทรกซ้อนหลายโรค คือโรคหัวใจ โรคปอด โรคไต และโรคเบาหวาน ซึ่งทำให้ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้างเหมือนมารดา ส่วนพี่ชายบุญธรรมเคยเป็นพนักงานโรงงานทอผ้าหลายปี พอโรงงานเจ๊งก็หันมาเลี้ยงนกกระทาขายไข่ ทำอยู่สี่ห้าปีก็เริ่มป่วยเป็นอัมพฤกษ์ตอนอายุหกสิบกว่าปี ตั้งใจรักษาตัวดีมาก นอนโรงพยาบาลสองเดือนก็หายจนเกือบปกติช่วยเหลือตัวเองได้ อยู่ต่อมาอีกหลายปีวันหนึ่งก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก หมอบอกว่ากระเพาะทะลุ อยู่โรงพยาบาลได้หนึ่งวันก็เสียชีวิต รวมอายุ 77 ปี

ผู้เขียนเล่าว่าก่อนที่พี่ชายบุญธรรมจะเสียชีวิตประมาณสิบห้านาที ลูก ๆ ของท่านได้ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในให้พ่อของเขาหนึ่งองค์ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ได้สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกให้ไว้แล้วหนึ่งองค์ และระหว่างจัดพิธีศพที่วัด ลูก ๆ ก็ยังไปทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีเพิ่มให้อีกหนึ่งเสาโดยใส่ชื่อพี่ชายบุญธรรม เพราะทุกคนรู้ว่าบุญเท่านั้นที่จะติดตัวไปได้ อย่างอื่นเอาไปไม่ได้

ผู้เขียนเล่าว่าหลังพี่ชายบุญธรรมเสียชีวิตเพียงหกวัน พี่ชายคนโตกลับจากงานสวดพระอภิธรรมของพี่ชายบุญธรรมแล้วมีอาการท้องเสียสองครั้ง เช้าวันรุ่งขึ้นท้องเสียอีก ลูก ๆ เห็นอาการไม่ดีจึงรีบพาส่งโรงพยาบาล ขับรถไปได้ประมาณสิบกว่านาทียังไม่ทันถึงโรงพยาบาล พี่ชายก็มีอาการแน่นิ่งไป เมื่อถึงโรงพยาบาลปั๊มหัวใจอยู่อีกสิบเจ็ดนาทีจึงหายใจได้ แต่ยังไม่มีอาการรับรู้ใด ๆ ระหว่างนั้นลูกชายก็ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในหนึ่งองค์ทันที ต่อมาอีกสามวันพี่ชายคนโตก็เสียชีวิต รวมอายุ 69 ปี

ผู้เขียนเล่าว่าตนและพี่น้องเคยร่วมกันทำธุรกิจ กิจการรุ่งเรืองมีรายได้ดี แต่เนื่องจากเป็นคนมีเพื่อนฝูงมากและเป็นคนพาล จึงติดอบายมุขทุกประเภท เพื่อนฝูงชวนไปลงทุนทำธุรกิจที่เกี่ยวกับอบายมุข คิดว่าน่าจะมีผลกำไรดีจึงร่วมลงทุน หมดเงินจำนวนมากแต่ไม่ประสบผลสำเร็จอย่างที่คิด ทำให้ฐานะการเงินแย่ลง พี่ ๆ จึงไม่อยากให้ร่วมหุ้น ในปี 2535 จึงต้องแยกออกมาทำกิจการเอง ระหว่างนั้นฐานะไม่ดีเลย

ผู้เขียนเล่าว่าตอนมาวัดครั้งแรก ๆ ก็คอยชวนให้รีบกลับ คิดว่ามาทำบุญเสร็จก็น่าจะกลับได้แล้วจะอยู่ทำไมทั้งวัน แต่ก็ได้สร้างองค์พระโดยพระท่านทำบุญให้ในนามของตน หลังจากนั้นกิจการก็ขยายตัวดีขึ้นมาตลอด และภรรยาเคยให้ข้อคิดเวลาเห็นคนอื่นซื้อรถคันใหม่ว่ารถคันใหม่เหล่านั้นมีวันผุพัง แต่รถของเรานี่สวยกว่าของเขา เพราะรถของเราคือเทวรถของเทวดา ผู้เขียนได้ฟังภรรยาพูดเช่นนั้นก็ยิ่งมีกำลังใจทำบุญมากขึ้น

ผู้เขียนบอกว่าเชื่อในบุญตามที่หลวงพ่อสอนว่ายิ่งให้ยิ่งได้ เงินในบาตรนั้นเป็นของเราแต่เงินในกระเป๋านั้นไม่ใช่ คือเงินที่เอาไปทำบุญนั่นแหละเป็นของเราอย่างแท้จริง เป็นที่น่าสังเกตว่าตั้งแต่ทำบุญมาฐานะก็ไม่เคยเดือดร้อน ไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นฟองสบู่หรือจะมีคู่แข่งมาก ทั้งที่คนอื่นโอดครวญแต่ธุรกิจก็ยังไปได้เรื่อย ๆ ไม่มีสะดุด มีเงินซื้อตึกขยายงานและมีเงินทำบุญไม่ขาด เมื่อได้ยินหลวงพ่อบอกบุญหล่อองค์พระทองคำประดิษฐานที่อาคาร 60 ปี ก็ปลื้มมากจึงรับบุญทันที โดยร่วมบุญกับหลานสาวคนละหนึ่งเอ็ม รวมเป็นสองเอ็ม

ผู้เขียนเล่าว่าตอนภรรยาอายุประมาณห้าหกขวบ เจ้าอาวาสวัดใกล้บ้านมรณภาพลง ที่วัดมีรูปของเจ้าอาวาสที่มรณภาพและรูปของหลวงปู่สดตั้งอยู่ มีคนชี้ไปที่รูปเจ้าอาวาสที่มรณภาพแล้วบอกว่านี่คือเจ้าอาวาส แต่ภรรยารู้สึกในใจว่าไม่ใช่ ต้องเป็นหลวงปู่สดสิที่เป็นเจ้าอาวาส และรู้สึกเสียใจว่าทำไมเขาไม่เกิดมาเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นผู้ชายก็จะได้บวช ปัจจุบันภรรยาเป็นโรคปวดเมื่อยและเส้นอักเสบเพราะนับเงินเพลินจนเมื่อย คุณหมอบอกว่าเป็นโรครูมาตอยด์ชนิดไม่ถาวร จึงนั่งสมาธิได้ครั้งละไม่เกินชั่วโมงทั้งที่อยากนั่งให้นานกว่านี้

ผู้เขียนตั้งคำถามว่าเพราะเหตุใดพ่อแม่จึงต้องเสียทรัพย์จนหมดตัวจากคดีฝิ่นของน้องชายแม่ และบ้านเช่าถูกไฟไหม้ คุณพ่อคุณแม่ตายแล้วไปอยู่ภูมิใด มีสภาพความเป็นอยู่อย่างไร บุญจากการสร้างองค์พระ การบวช และบุญทุกบุญที่อุทิศไปให้ ท่านได้รับหรือไม่ บุพกรรมอะไรทำให้พี่ชายเป็นหลายโรครวมทั้งเบาหวานจนถูกตัดขาไปข้างหนึ่งเหมือนคุณแม่ พี่ชายคนโตตายตั้งแต่แน่นิ่งอยู่ในรถหรือมาตายจริงหลังปั๊มหัวใจแล้วอยู่อีกสามวัน ก่อนตายใจใสหรือใจหมอง ตอนนี้มีสภาพเป็นอย่างไร และบุญองค์พระที่ลูกชายสร้างให้ทำให้เป็นอย่างไร

ผู้เขียนถามต่อว่าพี่ชายบุญธรรมตายแล้วอยู่ภูมิใด ผลบุญองค์พระและเสาแก้วที่ลูก ๆ ทำให้เป็นอย่างไร พี่ชายบุญธรรมเป็นคนมาพาพี่ชายไปด้วยหรือไม่ เพราะเสียชีวิตในเวลาใกล้กัน หลังตายทั้งสองได้พบกันหรือไม่เพราะรักกันมากและสาบานเป็นพี่น้อง ทั้งสองผูกพันกันมาอย่างไร เหตุใดตนยังไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขและมีเพื่อนไม่ดีอยู่หลายปี มีบุญอะไรที่ทำให้ไม่ต้องติดคุกหรือถูกยิงตายอย่างเพื่อน ๆ บุพกรรมใดทำให้ภรรยาเส้นอักเสบนั่งสมาธิได้ไม่นานและจะแก้ไขอย่างไร ความคิดของภรรยาตอนเด็กเกิดจากบุญอะไร ตัวเอง ภรรยา ลูกสาว และน้องสาวรองผูกพันกันมาอย่างไร และจะให้พี่น้องที่เหลือมาสร้างบารมีด้วยกันได้ไหม

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพ่อแม่เสียทรัพย์จนหมดตัวเพราะกรรมในอดีตที่ท่านทั้งสองคบคนพาล ชาตินั้นได้ลักลอบเอาของหนีภาษีเข้าเมือง โดยน้องชายแม่ที่ชาตินี้ถูกจับคดีฝิ่นนั้น ชาตินั้นเป็นนายด่านภาษีที่รับสินบนและช่วยเหลือเกื้อกูลพ่อแม่ ดังนั้นชาตินี้พ่อแม่จึงเหมือนเป็นหนี้บุญคุณ ต้องชดใช้เงินทั้งหมดเพื่อปิดคดีฝิ่นให้ ส่วนบ้านเช่าที่ถูกไฟไหม้เพราะเคยจุดไฟเผาไล่ที่ชาวบ้านที่มาบุกรุกที่ของตน วิบากกรรมดังกล่าวมาตามส่งผล

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคุณพ่อตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นล่าง กระหกกระเหินลำบากในช่วงแรก ต่อมาได้บุญที่อุทิศไปให้ทุกบุญก็ได้เป็นภุมเทวาชั้นดี มีบ้านเป็นของตนเอง มีอาหารทิพย์ มีเสื้อผ้าที่ดี ส่วนคุณแม่ตายแล้วไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองอยู่ชั้นดาวดึงส์ชั้นที่สอง ด้วยบุญที่แม่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาและบุญอื่น ๆ เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ยิ่งมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้นอีก

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายมีโรคมากรวมทั้งเบาหวานจนถูกตัดขาเพราะวิบากกรรมปาณาติบาตเป็นหลัก และตอบว่าพี่ชายคนโตตายตั้งแต่ตอนที่แน่นิ่งอยู่ในรถ กายละเอียดหลุดออกมาแล้ว พอปั๊มหัวใจกายละเอียดก็ถูกดูดเข้าไปใหม่ เหมือนคนตกอยู่ในภวังค์ คล้าย ๆ จะว่าหลับก็ไม่ใช่จะตื่นก็ไม่เชิง ระหว่างนั้นไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น ใจจึงไม่ใสไม่หมอง

ภรรยาของพี่ชายอยากทราบว่าตายแล้วมีขากี่ข้าง ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเมื่อหลุดจากกายหยาบแล้วก็มีขาสองข้างเหมือนคนปกติ และพี่ชายได้ไปเป็นภุมเทวาระดับธรรมดาด้วยบุญที่อุทิศไปให้ แต่ถ้าไม่สร้างองค์พระไปให้ก็จะต้องไปยมโลก ตอนนี้แม้เป็นภุมเทวาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องบาปบุญนัก แต่เข้าใจดีกว่าตอนเป็นมนุษย์ ยังไม่ลึกซึ้ง จึงต้องศึกษาตั้งแต่ตอนเป็นมนุษย์ พี่ชายอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะมีที่อยู่แบบซอมซ่อ เสื้อผ้าและอาหารก็ไม่ประณีต ครูไม่ใหญ่จึงอยากให้ลูกและภรรยาทำบุญอุทิศชื่อไปให้ท่านบ่อย ๆ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายบุญธรรมตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับธรรมดา มีบ้านอยู่ติดกันกับพี่ชายคนโต ได้รับบุญที่บุตรทำให้จึงไม่ต้องถูกพาไปยมโลกเช่นกัน พี่ชายบุญธรรมไม่ได้พาตัวพี่ชายคนโตไป ต่างคนต่างตาย แต่แรงสาบานที่ทั้งสองให้ไว้ว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมตายด้วยกันไม่ทอดทิ้งกัน จึงทำให้ได้ไปพบกันและมีบ้านอยู่ติดกันในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง แต่บ้านของพี่ชายบุญธรรมโตกว่า

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าผู้เขียนมีเพื่อนไม่ดีอยู่หลายปีเพราะกรรมคบคนพาลในอดีต ทำให้มีเชื้อพาลติดมาดึงดูดเข้าไปสู่วงจรนั้นอีก แต่มีบุญที่เคยทำกับหมู่คณะมาทั้งในอดีตและปัจจุบันมาตัดรอนเชื้อนี้ให้หมดไป จึงออกจากวงจรได้ และบุญนี้ยังคุ้มไม่ให้ทำสิ่งไม่ดีเหมือนเพื่อน ๆ แม้ตอนอยู่ในวงจรนั้น ส่วนที่กว่าจะเข้าใจเรื่องการสร้างบารมีต้องใช้เวลาหลายปีก็เพราะกรรมคบคนพาลทำให้ยังมีเชื้อแห่งโมหะความหลงบังใจอยู่ และย้ำว่าถ้าได้มาตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าก็จะไม่พลาดมงคลข้อแรกเรื่องไม่คบคนพาล

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าภรรยาเส้นอักเสบจนนั่งสมาธินานไม่ได้ เพราะนับเงินเพลินและเพราะกรรมทรมานสัตว์ปาณาติบาต คือเคยทุบตีสัตว์เลี้ยงเพื่อสั่งสอนบ้าง ระบายอารมณ์บ้างในอดีต กรรมเล็ก ๆ นี่มาส่งผล เราคิดว่าเราให้อาหารมัน เราเลี้ยงมัน จะตีจะระบายอารมณ์ก็ได้ ไม่น่าจะมีวิบากกรรม แต่วิบากกรรมไม่มีเว้น ไม่ว่าทำกับคนหรือสัตว์ แล้วแนะให้นึกถึงบุญ ทำใจใส ๆ ดื่มน้ำเยอะ ๆ ออกกำลังกาย อย่าขายของนานเกินไป และอธิษฐานจิตทุกวันให้โรคหาย เดี๋ยวก็จะเจอหมอดียาดีมารักษาหรือไม่ก็หายเอง

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าตัวผู้เขียน ภรรยา ลูกสาว และน้องสาวรองลงมา ในชาติอดีตที่ผ่านมาก็เป็นเหมือนปัจจุบันนี้ ภรรยาชาตินั้นก็มาเป็นภรรยาชาตินี้ ลูกสาวชาตินั้นก็มาเป็นลูกสาวชาตินี้ น้องสาวรองชาตินั้นก็มาเป็นน้องสาวชาตินี้ ได้ชักชวนกันมาทำบุญร่วมกันจึงรักและผูกพันกัน มีศรัทธา ศีล จาคะ ทิฐิเสมอกัน ได้ติดตามสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างต่อเนื่อง แต่ตัวผู้เขียนเองมักจะนอกเรื่อง ดีที่ได้ภรรยาเป็นกัลยาณมิตรดึงกลับมาเสมอ มีภรรยาดีก็เหมือนมีกัลยาณมิตรที่ดี

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายคนที่สองและสาม พี่สาว และน้องสาวคนเล็กก็เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแต่ไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอกันบางชาติก็ไม่เจอ ให้ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้เขาด้วยใจใส ๆ และเยือกเย็น สักวันจะสมหวัง ส่วนน้องสาวคนรองมีสมบัติมากกว่าพี่น้องคนอื่นเพราะทั้งอดีตและปัจจุบันเมื่อได้สมบัติมาก็มักทำบุญง่าย ๆ โดยไม่เสียดาย เราทำบุญยากสมบัติก็มายาก ถ้าทำบุญง่ายสมบัติก็มาง่าย เพราะสมบัติเป็นของกลางจะอยู่กับผู้มีบุญเท่านั้น แล้วปิดท้ายให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตให้ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของเคสดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องยาวเหลือเกินว่าเธองามบาดใจ แต่ผมก็หนีเธอไปสวีเดน และจะมีเรื่องราวทบทวนบุญพิธีอัญเชิญต้นต่อมหาสมบัติกับพิธีชุบตัว ณ สระมหาเศรษฐีทะเลบุญ แต่ก่อนถึงตรงนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยกันก่อน

ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดเมื่อเดือนมกราคม 2548 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตรให้ แล้วเล่าประวัติชีวิตว่าคุณพ่อเป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคนกว้างขวางรู้จักคนมาก มีคนเคารพยำเกรงมากมาย หากใครเอาชื่อคุณพ่อไปอ้างกับทางราชการก็จะได้รับความสะดวก หลังคุณพ่อบวชเรียนตามประเพณีและลาสิกขาแล้วก็แต่งงานกับคุณแม่ซึ่งเป็นลูกสาวคนที่สามของข้าหลวงใหญ่ในสมัยนั้น มีลูกด้วยกันถึง 13 คน ชาย 8 หญิง 5 คน ตัวผู้เขียนเป็นคนที่ 12 ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนที่โหลพอดี และเพราะคุณแม่มีลูกมากเกินไป อีกทั้งยังมีโรคหอบหืดสุขภาพไม่แข็งแรง คุณแม่จึงขอคุณพ่อไปถือศีลภาวนาโดยอาศัยอยู่ตามบ้านญาติ คุณพ่อก็ยอมและเลี้ยงลูกเล็กอีกสี่คนตามลำพัง ซึ่งคนสุดท้องมีอายุเพียงหกเดือน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคุณแม่คิดว่าสุขภาพไม่แข็งแรงจะตายวันตายพรุ่งไม่รู้ จึงขอไปเตรียมตัวตายก่อนด้วยการสั่งสมบุญ การจากไปของคุณแม่ทำให้คุณพ่อทิ้งชีวิตในเมือง ตัดสินใจพาลูก ๆ ไปอยู่บ้านไร่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก ช่วงต้นลำบากมากเพราะจากชีวิตที่สบาย แต่ต่อมาได้รับความช่วยเหลือจากพี่ชายพี่สาวที่โตขึ้นและพี่เขยทั้งสามคน

ผู้เขียนเล่าว่าที่บ้านไร่มีฟาร์มสเตย์ไว้ต้อนรับแขกผู้มาเยือน แต่ต่อมาเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ครอบครัวของทหารถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ หลายคนถูกจับไป แต่คุณพ่อไม่ถูกจับเพราะเขาเห็นว่าไม่เป็นพิษเป็นภัย ส่วนคุณแม่ซึ่งเป็นถึงลูกสาวของข้าหลวงใหญ่ถูกจับไปขังคุกนานถึงหกเดือน แต่ก็ถูกปล่อยออกมาเพราะเห็นว่าเป็นคนถือศีลภาวนา หลังถูกปล่อยออกมาคุณแม่ก็ไปจำศีลภาวนาตามกิจที่เคยทำต่อไป เตรียมทำหนทางสวรรค์ให้เกิดขึ้นกับตัวเอง

ผู้เขียนเล่าว่าตัวเอง พี่ชายพี่สาว รวมทั้งพี่เขยทั้งสามคน ถูกทางการออกคำสั่งให้จับตัวมาให้ได้ ทุกคนจึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนหลบซ่อน ช่วงนั้นพี่น้องติดต่อกันไม่ได้เลย สองปีผ่านไปพี่ชายคนที่สองและพี่เขยทั้งสามคนก็ถูกจับตัวจนได้ แล้วถูกนำไปขังไว้จนพี่ชายคนที่สองต้องตายอยู่ในคุก ส่วนพี่เขยทั้งสามแหกคุกหนีออกมาได้ แต่พี่เขยคนหนึ่งถูกจับได้อีกแล้วถูกนำไปเป็นเป้าทดลองทางวิทยาศาสตร์ คือเอาเข็มแทงลงดินแล้วขับดันหัวกระสุนผ่านร่างกาย กายละเอียดก็เดินออกจากกายมนุษย์ไปเลย ส่วนพี่เขยอีกสองคนหนีรอดไปได้ คุณพ่อทราบว่าลูก ๆ หลายคนต้องหนีไปตามที่ต่าง ๆ ก็เป็นห่วงมาก สุดท้ายก็ตรอมใจตายไปอีกคนหนึ่ง

ผู้เขียนเล่าว่าตอนนั้นตนอายุเพียงสิบห้าปี หนีการไล่ล่ามาถึงริมฝั่งน้ำแห่งหนึ่งพร้อมเพื่อนอีกสองสามคน เวลาประมาณห้าหกทุ่มของข้างขึ้นสิบเอ็ดค่ำ จำได้แม่นเพราะเสียงปืนเจ้าหน้าที่ยิงดังไล่หลังมาติด ๆ คิดในใจว่าวันนี้คงถูกยิงตายแน่ แต่ขณะนั้นมีกลุ่มชาวบ้านอีกกลุ่มที่กำลังหนีมาเช่นเดียวกัน ทำให้ต้องแช่อยู่ในน้ำนานถึงสามชั่วโมงจึงขึ้นไปอีกฝั่งได้ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เสื้อผ้าที่ติดตัวมา ไม่มีสมบัติใดเลยและไม่รู้จะไปไหนต่อ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเมื่อกี้เราก็ได้ดูการลงน้ำเหมือนกัน แต่คนละอารมณ์ เพราะลงในสระมหาเศรษฐีทะเลบุญนั้นปลื้มในพิธี ขณะที่ยังงงอยู่ผู้เขียนก็ถูกตำรวจอีกฝั่งจับตัวไปขังคุกหนึ่งเดือน แล้วย้ายไปอยู่ที่พักชั่วคราว ตอนนั้นไม่รู้เลยว่าพี่น้องกระจายไปอยู่ที่ไหน

ผู้เขียนเล่าว่าวันหนึ่งเจ้าหน้าที่อนุญาตให้ออกไปได้ เพราะมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมาช่วยรับรอง มาทราบภายหลังว่าท่านสนิทกับคุณอาซึ่งเป็นข้าราชการทหารชั้นผู้ใหญ่ ผู้เขียนจึงได้ไปอยู่กับคุณอา ซึ่งเป็นเหตุสำคัญที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป ไม่ต้องหลบซ่อนอีก มีที่พักเป็นหลักแหล่ง และที่สำคัญทำให้ได้รู้จักกับอาม่าเจ้าของโรงเลื่อยซึ่งมีบ้านอยู่ปากซอย ท่านเป็นคนใจดี อยู่ในศีลในธรรม และให้ความเมตตามาก มักชวนให้ไปเที่ยวบ้านบ่อย ๆ แต่ที่ดียิ่งกว่านั้นคือได้ทำความรู้จักคุ้นเคยกับลูกสาวของอาม่า ขณะนั้นผู้เขียนอายุเพียงสิบเจ็ดปี ส่วนเธออายุประมาณยี่สิบห้าปี ห่างกันแปดปี เธอเป็นคนสวยมากและจบมาจากประเทศอังกฤษ ผู้เขียนบอกว่าเธองามบาดใจจริง ๆ

ผู้เขียนเล่าว่าเธองามมากจริง ๆ ทั้งสวย รวย และเก่ง จึงทำให้ตนรักเธอ แต่จากความรักก็เลยไปถึงความระแวงและความหึงหวงไปหมดทุกอย่าง แม้ตนจะอายุน้อยกว่าและมีอะไรด้อยกว่าเธอมาก แต่ก็มักกระแหนะกระแหนทำร้ายจิตใจเธอเสมอ ความสนิทสนมทำให้สองปีต่อมาอาม่าชวนให้มาอยู่ที่บ้านด้วย พอมาอยู่บ้านเดียวกันก็ยิ่งเกิดความหึงหวงและกลายเป็นคนไร้เหตุผลมากขึ้นไปอีก จนอาม่ารู้สึกเสียใจว่าไม่น่าชวนมาอยู่บ้านด้วยเลย ไม่คิดว่าจะเป็นราชาแห่งอารมณ์หรือเจ้าอารมณ์อย่างนี้

ผู้เขียนเล่าว่าความเจ้าอารมณ์ของตนทำให้อาม่าซึ่งเดิมไม่คิดจะพูดอย่างนี้ต้องพูดว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้ารักกันจริงและมีเงินก็มาขอเสีย ถ้าไม่มาขอก็ให้ย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้

ผู้เขียนเล่าว่าวิกฤตของชีวิตเกิดขึ้นอีก เมื่อออกจากบ้านอาม่าแล้วจะไปอยู่ที่ไหน โชคดีที่พี่สาวกับสามีชาวสวีเดนมาเยี่ยมแล้วชวนให้ไปอยู่สวีเดนด้วย จึงตัดสินใจไปเพราะไม่มีทางเลือกอื่น ก่อนไปแฟนซึ่งเป็นลูกสาวของอาม่าเอาเงินมาให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าน่าไปกราบจริง ๆ แต่ด้วยความโมโหที่อาม่าไล่ออกจากบ้าน ผู้เขียนฉีกเงินทิ้งต่อหน้าเธอ แต่เธอก็ไม่โกรธ ยังซื้อตั๋วเครื่องบินและให้เงินยูเอสดอลลาร์มาให้ถึงหนึ่งพันดอลลาร์

ผู้เขียนเล่าว่าไปอยู่กับพี่สาวที่สวีเดนหกเดือน ก็ได้ข่าวว่าลูกสาวของอาม่ามาอังกฤษ จึงย้ายไปอยู่อังกฤษแต่ตามหาเธอไม่พบ แล้วย้ายไปอยู่กับพี่ชายที่ฝรั่งเศส ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ชีวิตที่ฝรั่งเศสค่อนข้างลำบาก ปี 2531 ตอนอายุยี่สิบห้าย้ายไปอยู่กับพี่สาวอีกคนที่แคนาดา ต่อมาลงทุนกับเพื่อนหลายคนเปิดบริษัท ทำงานหลายอย่างตั้งแต่ขายเสื้อผ้า ขายรถ ล้างรถ เป็นนายหน้ารับแรงงานและนายหน้าค้าที่ดิน แล้วร่วมกับเพื่อนเปิดบริษัททำแคบหมู กิจการไปได้ด้วยดีจนรวยมาก แต่เพื่อนก็หาเรื่องว่าผู้เขียนมีความผิดและกดดันให้ออกจากการเป็นหุ้นส่วนเพื่อจะเป็นเจ้าของคนเดียว ผู้เขียนจึงถอนตัวออกมาโดยไม่ได้อะไรจากบริษัทเลย

ผู้เขียนเล่าว่าหลังจากนั้นได้แต่งงานกับภรรยาคนที่หนึ่ง เปิดร้านอาหารจีนที่เมืองมอนทรีออลแต่ไม่ประสบความสำเร็จ จึงย้ายมาอยู่กับพ่อแม่พี่น้องของเธอที่เมืองออนแทรีโอและเปิดร้านอาหารไทยขึ้น กิจการขายดีมากและได้เงินดี แต่ผู้เขียนก็มีปัญหาขัดแย้งกับพ่อแม่พี่น้องฝ่ายภรรยาจนได้ ความขัดแย้งลุกลามไปถึงภรรยาเองถึงขั้นต้องแยกกันนอนคนละห้อง สุดท้ายจึงตัดสินใจยกทุกอย่าง ทั้งร้านอาหาร บ้าน และคอนโด ให้ภรรยาจนหมด แล้วจากเธอไปอยู่กับพี่ชายที่อเมริกา

ผู้เขียนเล่าว่าต่อมาได้แต่งงานใหม่กับภรรยาคนปัจจุบัน จริง ๆ รู้จักกันตั้งแต่ตอนทำร้านอาหารที่แคนาดา เธอไปช่วยทำงานในร้านตอนที่ไปเรียนต่อปริญญาโทที่แคนาดา เธอเป็นคนที่เข้าใจชีวิตของผู้เขียนเป็นอย่างดี เป็นคนไม่ชอบพูด ถ้าจะพูดก็ชอบชวนเข้าวัดทำบุญ และพาผู้เขียนมาพบกับวัดภาวนาเท็กซัส ทำให้ได้ทำบุญอย่างต่อเนื่องกับหมู่คณะมาจนถึงทุกวันนี้ เธอมีจิตใจงดงามมาก ทำให้จิตใจของผู้เขียนสูงขึ้นได้ ตอนนี้ผู้เขียนมีความสุขมาก

ผู้เขียนตั้งคำถามว่าบุญที่อุทิศไปให้คุณพ่อได้รับหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้คุณแม่เป็นคนฝักใฝ่ในธรรมมาก สวดมนต์เช้าเย็น เข้าวัดถวายอาหารเช้าเพลไม่เคยขาดตลอดห้าสิบปี แต่ทำไมสุขภาพไม่แข็งแรง และเป็นเพราะกรรมของท่านเองหรือไม่จึงต้องแยกทางกับคุณพ่อ ทำให้พี่ชายคนที่สองถูกขังลืมในคุกจนตาย ตอนนี้อยู่ภูมิใดและได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ บุญใดทำให้ตนรอดตายจากการไล่ล่าของทางการ และบุพกรรมใดทำให้ต้องไหว้น้ำหนีตายแช่อยู่ในน้ำนานถึงสามชั่วโมง ตนกับลูกสาวอาม่าสร้างกรรมร่วมกันมาอย่างไร ทำไมเธอกับอาม่าจึงดีกับตนมาก ตนอยากขออโหสิกรรมต่อเธอและอาม่า เคยพยายามติดต่อหลายครั้งแต่ถูกหลีกเลี่ยง ทำให้รู้สึกเป็นบาปในใจตลอดเวลา ควรทำอย่างไรดี

ผู้เขียนถามต่อว่ากรรมใดทำให้ถูกเพื่อนที่ร่วมเปิดบริษัททำแคบหมูหักหลัง ทำไมเมื่อประกอบอาชีพที่ไม่ขัดต่อศีลธรรมมักจะล้มเหลว แต่พอทำฟาร์มไก่ฟาร์มวัวที่ขัดต่อศีลธรรมกลับไปได้ดี ปัจจุบันทำฟาร์มไก่ร่วมกับพี่ชายส่งไก่ให้บริษัทที่ใหญ่เป็นอันดับสามของอเมริกา ส่งทีเป็นแสนตัว ตนไม่ชอบเลยแต่ทำงานอย่างอื่นมักเจ๊ง จะหลุดพ้นจากวงจรอาชีพนี้เมื่อไร อยากเปิดร้านอาหารอีกครั้งจะสำเร็จไหม ยืมเงินพ่อของภรรยาคนปัจจุบันมาลงทุนซื้อฟาร์มเลี้ยงไก่แต่ยังไม่ได้ใช้คืนเพราะท่านมาเสียชีวิตก่อน แม่ยายก็ไม่รับเงินคืน จะเป็นหนี้ข้ามชาติไหม เคยฝันว่าตายสองครั้ง ครั้งแรกพระมารับไปแต่ดิ้นรนหนีมา ครั้งที่สองมีคนจีนตัวใหญ่มารับแต่บอกว่ายังไม่ได้บวชให้แม่เลยจึงถูกปล่อยมา และทำไมเห็นนิมิตองค์พระตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าวัด แม้ทำงานในฟาร์มไก่ก็ยังเห็น

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าครอบครัวต้องกระส่ำระสาย เพราะแต่ละคนเคยเป็นทหารและเคยไปตีเมืองอื่นในอดีต บางคนมีส่วนร่วมสนับสนุนและพลอยยินดีในกองทัพของตนที่ไปรบชนะมาซึ่งทำให้บ้านเมืองอื่นเดือดร้อน วิบากกรรมจึงดึงดูดให้คนที่มีกรรมประเภทนี้มาอยู่ร่วมกัน เพราะทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ส่วนที่คุณพ่อตรอมใจตายและลูก ๆ ถูกจับ เพราะในอดีตท่านเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ระดับเสนาบดี ได้บัญชาการรบจับข้าศึกมาเป็นเชลย แม้บางครั้งก็จับพวกกบฏมาขังลืมจนทำให้ครอบครัวของเขาตรอมใจตาย วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ตายแล้วด้วยจิตที่เป็นห่วงครอบครัวมาก ท่านจึงไปเป็นภุมเทวาสายยักษ์ด้วยจิตที่คิดแค้นฝ่ายตรงกันข้าม เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ยังเป็นภุมเทวาสายยักษ์อยู่ ให้ทำบุญอุทิศไปให้อีกบ่อย ๆ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคุณแม่ฝักใฝ่ในธรรมมาก สวดมนต์เช้าเย็น ถวายอาหารเช้าเพลไม่เคยขาดตลอดห้าสิบปี แต่สุขภาพไม่แข็งแรงเพราะกรรมในอดีตที่ท่านเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรม ได้ฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยทำอาหารอยู่เป็นประจำ กรรมนั้นเซตเป็นผังสำเร็จไว้แล้วจึงมาส่งผล ส่วนบุญปัจจุบันห้าสิบปีนี้จะส่งผลไปในอนาคต บางคนไม่เข้าใจก็สงสัยว่าทำบุญเยอะทำไมเป็นอย่างนี้ นี่เป็นความทุกข์ของนักบุญที่ใจบุญแต่ไม่ได้ศึกษาความรู้ และตอบว่าท่านใกล้จะหมดกรรมการมี จึงมีความเบื่อหน่ายในการครองเรือน จึงแยกทางกับคุณพ่อ ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องอื่น

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายคนที่สองถูกขังลืมตายในคุก เพราะกรรมในอดีตที่เคยเป็นทหารจับข้าศึกขังคุกลืมจนตายในคุกเป็นจำนวนมาก ตายแล้วไปอยู่มหานรกขุมหนึ่งเพราะเคยฆ่าคนไว้ กำลังโดนนายนิรยบาลยิงตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกข์ทรมานมาก ไม่อาจรับบุญที่อุทิศไปให้ได้ แต่บุญไปคอยอยู่ที่ยมโลก ตอนตายใจหมอง ส่วนตัวผู้เขียนรอดตายจากการไล่ล่าของทางการเพราะบุญในอดีตที่เคยทำไว้ในพระพุทธศาสนา บุญที่เคยปล่อยสัตว์ปล่อยปลา รวมทั้งบุญที่เคยทำกับหมู่คณะ ได้ตามมาช่วยไว้ และที่ต้องไหว้น้ำหนีความตายแช่อยู่ในน้ำนานสามชั่วโมงจึงขึ้นฝั่งได้ ก็เพราะในอดีตเคยเป็นทหารที่ตามไล่ล่าข้าศึกในทำนองเดียวกันหลายรูปแบบ จึงมาส่งผล แต่รอดได้เพราะบุญที่กล่าวมา

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าอาม่าและลูกสาวดีต่อผู้เขียนมาก เพราะความเกื้อกูลกันในปัจจุบันเป็นหลัก ด้วยความใจดีของทั้งสองคน ทั้งสองเป็นคนใจงดงามมาก แต่ไม่ได้ทำบุญร่วมกันมาในอดีต จึงทำให้ไม่สมหวังในความรักต่อกันทั้งคู่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเธอไม่โกรธ แถมให้เงินซื้อตั๋วเครื่องบิน ฉีกเงินทิ้งก็ไม่โกรธ น่าเสียดายเงินที่ฉีก ถ้าไม่ฉีกก็ได้เสาแก้วหลายต้น ส่วนที่ขออโหสิกรรมแล้วทั้งสองหลีกเลี่ยง ก็ให้ทำความดีต่อไป ทำบุญทุกบุญแล้วอธิษฐานจิตให้เธอและอาม่าเข้าใจดีขึ้นและให้อโหสิกรรม ให้ทำบ่อย ๆ อย่างนี้ไปก่อน พอบุญไปตัดรอนวิบากกรรมที่ทำไว้ให้หนักเป็นเบาจางไปเรื่อย ๆ ก็มีสิทธิ์ขออโหสิได้ตอนเป็นมนุษย์ แต่ให้ไปแค่ขออโหสิอย่างเดียว อย่าไปทำอย่างอื่น

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่มีปัญหาขัดแย้งจนต้องยกทรัพย์สินให้ทั้งหมด เพราะกรรมในอดีตที่เคยได้เป็นสามีภรรยากันและทำการค้าร่วมกันทั้งสองครอบครัว ต่อมามีเรื่องทะเลาะขัดแย้งจากคำพูดและความใจร้อนของทั้งสองฝ่าย แต่ในชาตินั้นผู้เขียนเป็นคนจัดการยึดทรัพย์สินไว้ทั้งหมดแล้วไล่อีกฝ่ายไป ชาตินี้จึงกลับกัน วิบากกรรมมาส่งผล เมื่อมาเจอกันเขาก็ทำบ้าง จะแก้ก็ให้อโหสิกรรมกันไป เวรจะระงับได้ในชาตินี้ด้วยการไม่จองเวรไม่ผูกเวรกันต่อ เจอหน้าก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ส่วนที่ถูกเพื่อนร่วมเปิดบริษัททำแคบหมูหักหลัง เพราะในชาตินั้นนอกจากทำกับครอบครัวภรรยาแล้วยังทำกับเพื่อนร่วมหุ้นด้วย วิบากจึงดึงดูดคนที่มีนิสัยเหมือนตัวผู้เขียนในอดีตมาร่วมหุ้นแล้วหักหลัง ไม่ใช่คนที่ผูกเวรกันมา จะแก้ก็ให้อโหสิกรรมกันไป

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่ผู้เขียนเข้าใจ เนื่องจากตัวผู้เขียนเป็นคนใจร้อนใจเร็ว บางทีปากไวกว่าใจ จึงทำงานบริการได้ไม่สมบูรณ์ อาชีพจึงไม่รุ่ง แต่พอมาทำงานที่ไม่ได้บริการคน คือบริการไก่กับวัวซึ่งไม่ขัดคอเลย จึงพอไปได้ แต่ก็ไม่ถึงกับรุ่งมากนัก แถมมีกรรมใหม่แถมมาด้วย แค่ได้เปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้น อีกประการหนึ่งในอดีตเมื่อทำบุญแล้วมักไม่ได้อธิษฐานจิตล้อมกรอบให้ได้อาชีพที่ดี มีช่องทางทำมาหากินที่ดี ไม่ได้อธิษฐานว่าจะไม่ทำมิจฉาวณิชชาหรือมิจฉาอาชีวะ จึงต้องอธิษฐานจิตด้วย และตอบว่าถ้าอยากเลิกอาชีพนี้แล้วหันมาทำร้านอาหารอีกครั้งก็ทำได้และจะทำได้ดีเสียด้วย แต่ต้องกล้าทบทวนดูข้อผิดพลาดที่เคยทำร้านอาหารมา เช่นใจร้อน ใจเร็ว ปากไว แล้วปรับแก้ให้ดีขึ้นในทุกด้าน

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่ผู้เขียนยืมเงินพ่อของภรรยามาทำฟาร์มไก่แล้วท่านมาเสียชีวิตก่อน แล้วเอาไปใช้คืนแม่ยายแต่แม่ยายไม่ยอมรับ ก็ถือว่าท่านมีเจตนายกหนี้ให้ด้วยจิตที่เอื้อเฟื้อ อีกทั้งในใจผู้เขียนก็มีเจตนาจะใช้คืน ตั้งใจใช้คืนไม่ใช่ขอลืม จึงไม่ถือว่าเป็นหนี้ที่ต้องใช้ข้ามชาติ แต่สิ่งที่ควรทำต่อไปคือให้ไปกราบขอบพระคุณท่าน กราบที่เท้าท่านเลย และให้ดูแลปรนนิบัติท่านให้ดีเหมือนเป็นพระอรหันต์ในบ้าน เหมือนเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด ก็จะเป็นทางมาแห่งบุญที่ทำให้ผู้เขียนเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าความฝันว่าตายสองครั้งเป็นเพราะจิตเป็นห่วงและบุญเก่ามาเตือนว่าไม่ให้ประมาทในการดำเนินชีวิต ให้ตั้งใจสั่งสมบุญบารมีไว้ให้มาก เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย จึงบอกว่าใครยังไม่ทำเสาแก้วก็อย่ารอให้ฝันว่าตัวจะตายหรือมีอะไรมาบีบคอก่อนจึงจะมีอารมณ์มาทำ ส่วนที่ผู้เขียนเห็นนิมิตองค์พระทั้งที่ไม่เคยมาวัดพระธรรมกาย แม้ขณะทำฟาร์มไก่ก็ยังเห็นและเห็นได้ตลอด เพราะบุญเก่าที่เคยทำกับหมู่คณะมา ชาตินั้นเคยปฏิบัติธรรมได้ดี ได้องค์พระในตอนที่เจอหมู่คณะในอดีต บุญนี้จึงบันดาลให้เห็นได้ง่าย ให้รักษาไว้ยิ่งกว่าชีวิต จะได้มีที่พึ่งภายใน