กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

คำถามต่อ ทำไมพ่อสามีกับแม่สามีไม่ลงรอยกัน ทั้งสองตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกทำพระประจำตัวให้หรือไม่ มีอะไรฝากบอกลูกและสามี พ่อสามีตอนมีชีวิตมักปิดกองบุญให้ลูกเสมอและสร้างพระองค์ใหญ่หนึ่งองค์ จะมีส่วนในบุญนี้อย่างไร ลูกเคยเป็นญาติกับพ่อแม่สามีในอดีตหรือไม่ ลูกชายสองคนบวชที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวตั้งแต่เล็กและบวชทุกปี ลูกคนโตบอกว่าโตขึ้นจะไม่แต่งงานอยากบวชเป็นพระ ลูกทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร จะได้บวชตลอดชีวิตไหม ผู้เขียนกับเพื่อนสองคนตั้งใจเป็นผู้นำบุญ นิมนต์พระมาทำบุญที่บ้าน แต่ความคิดไม่ลงรอยกันงานจึงไม่สำเร็จ (มีบรรทัด jingle คั่น) พูดไม่ค่อยชัดเกิดจากอะไร อยากสร้างวัดมาก ญี่ปุ่นแผ่นดินไหวบ่อยจนคนตายครั้งละเป็นแสนเพราะกรรมอะไร ครูไม่ใหญ่แซวว่าแผ่นดินนี้อันเลิศ และถามผลการปฏิบัติธรรม จะได้ไปดุสิตบุรีและมาสร้างบารมีรอบสองหรือไม่

เฉลย ผู้เขียนต้องใช้ก้นถูพื้นแทนการเดินสามปีกว่าเพราะในอดีตทำปาณาติบาต ทรมานสัตว์ แต่วิบากไม่หนักจึงโดนแค่สามปี จะแก้ไขก็อย่าไปทำอย่างนั้นอีกในชาตินี้ สั่งสมบุญทุกบุญและอธิษฐานให้พ้นวิบากกรรมนี้ ที่เกิดในครอบครัวยากจนเรียนแค่ ป.3 เพราะความตระหนี่ และมีมานะถือตัวเมื่อเกิดในตระกูลสูงในอดีต ดูหมิ่นผู้ที่ด้อยกว่า จะแก้ต้องอ่อนน้อมถ่อมตน เป็นคนว่าง่าย ทำทานมาก ๆ และอธิษฐานให้พ้นจากวิบากกรรมนี้ (บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน)

เฉลย ผู้เขียนต้องทำแท้งเพราะในอดีตชาติเป็นผู้ชายเจ้าชู้ไปทำผู้หญิงท้องจนเขาต้องไปทำแท้ง จะแก้ต้องรักษาศีลและอุทิศบุญให้เด็กที่ถูกทำแท้งบ่อย ๆ (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนคำอังกฤษ) ที่ต้องไปทำงานร้านที่รินเหล้าเพราะอดีตเป็นชายเจ้าชู้ชอบเที่ยวร้านบาร์ที่มีผู้หญิงบริการ แต่เป็นเศษกรรมจึงเจอแค่หนึ่งเดือน ได้พบสามีที่ดีเพราะบุญสามอย่างมาส่งผล คือบุญที่เคยทำกับหมู่คณะ บุญที่เคยสงเคราะห์ญาติในอดีต และบุญที่เคยทำร่วมกับสามี จึงพ้นจากสภาพที่ไม่ดี ต่อจากนี้เป็นบรรทัด jingle ยาวราวสองนาที เฉลยข้อเรื่องรถชน พ่อ และพ่อแม่สามี จึงไม่มีในไฟล์ส่วนนี้

เฉลย ลูกชายทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมา บางชาติบวชช่วงสั้น บางชาติช่วงยาว บางชาติบวชตลอดชีวิต ลูกชายคนโตมีนิสัยบวชมากกว่าคนเล็กแต่ยังไม่หนาแน่น ต้องคอยประคับประคองเมื่อโตขึ้น ผู้เขียนกับเพื่อนสองคนที่เป็นผู้นำบุญความเห็นไม่ลงรอยกันเพราะต่างคนนั่งสมาธิน้อย ใจไม่ละเอียด จิตหยาบ ความคิดจึงหยาบ จะแก้ให้นั่งสมาธิมาก ๆ ใจจะหยุดและเยือกเย็น ยิ้มแย้มเข้าหากัน ทิฐิมานะลดลงเอง ยอมกันได้ด้วยความสมัครใจ นั่งสมาธิจะเป็นจุดเชื่อมโยงใจไปสู่ความรักสามัคคี

เฉลย ผู้เขียนกับเพื่อนสองคนเคยร่วมสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง แต่มักกระทบกันด้วยคำพูด ครูไม่ใหญ่ว่าพูดดี ๆ กันก็หมดเรื่อง คำพูดดี ๆ มีอยู่ในตัวเรา เรามีอาณาจักรของปิยวาจา แต่ไม่เปิดประตูใจเข้าไป กลับไปเอาอีกอาณาจักรหนึ่งที่เป็นแคว้นติดกันคือผรุสวาจา เดี๋ยวงอนกันเดี๋ยวดีกันเป็นอย่างนี้มาในชาติที่ผ่านมา นิสัยนี้ยังติดมา ให้รื้อนิสัยทั้งสามคน คิดดี พูดดี ทำดีร่วมกัน วัดจะได้สร้างเสร็จ ถ้ายังกระทบกระทั่งกันแล้วเมื่อไรจะเสร็จ

เฉลย ผู้เขียนพูดไม่ค่อยชัดทำให้เวลาไปชวนคนทำบุญคนมักไม่เชื่อถือ เพราะในอดีตชอบพูดล้อเลียนเพื่อนที่พูดไม่ชัด การสร้างวัดต้องร่วมมือกันเป็นทีม เอาชีวิตเป็นเดิมพัน รักกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว อย่าทะเลาะกัน ในที่ที่ผู้เขียนอยู่มีผู้มีบุญจำนวนหนึ่งที่รวมตัวสร้างวัดให้สำเร็จได้อย่างอัศจรรย์ ให้นั่งสมาธิมาก ๆ และอธิษฐานจิตบ่อย ๆ ขอให้ผู้มีบุญมารวมตัวสร้างวัดเป็นศูนย์กลางการสร้างบารมี ญี่ปุ่นแผ่นดินไหวรุนแรงจนคนตายเป็นแสนเพราะกรรมส่วนตัวของแต่ละคน เช่น ปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ ฆ่ามนุษย์ ดึงดูดให้มารวมกันในที่เกิดเหตุ บางคนแค่บาดเจ็บเพราะกรรมหนักเบาไม่เท่ากัน ข้อสุดท้ายเรื่องดุสิตบุรีวงบุญพิเศษและการมาสร้างบารมีรอบสองถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้

ครูไม่ใหญ่ประกาศเข้าสู่ช่วงกรณีศึกษา ถอดเสียงเพี้ยนได้ว่าเป็นเคสที่แปดร้อยสิบหก (ตัวเลขยังไม่ยืนยัน) แล้วบอกให้เปิดเพลงยิ้มแล้วรวยก่อน

ช่วงเปิดจดหมายหายไปในบรรทัด jingle ผู้เขียนเป็นผู้หญิง (เรียกตัวเองว่าลูก) เล่าว่าต่อมาปี 42 คุณพ่อปวดท้องอย่างรุนแรง หมอตรวจพบว่าเป็นมะเร็งที่ตับ (ช่วงที่เล่าเรื่องดื่มเหล้าถอดเพี้ยน) รักษาอยู่ห้าเดือนเข้าระยะสุดท้าย ก่อนเสียชีวิตปวดท้องร้องครวญครางทรมาน ชาวบ้านแถวนั้นมาบอกพี่สาวว่ามีวิธีรักษาคือหมอจิ้งจก ให้กินจิ้งจกเป็น ๆ หนึ่งตัว ครูไม่ใหญ่แซวว่าจับหางมันก็สลัดหางทิ้ง พี่สาวเชื่อจึงไล่จับจิ้งจกเป็น ๆ ได้หนึ่งตัวใส่ปากคุณพ่อ ครูไม่ใหญ่ว่าหมอจิ้งจกเข้าไปตรวจแล้วบอกไม่ไหว รักษาไม่ได้ เลยวิ่งออกมา

ผู้เขียนเล่าต่อ (ถอดได้ว่าคุณพ่อเสียเมื่ออายุ 42 ปี ยังไม่ยืนยัน) คุณแม่เป็นคนพูดเก่งมากจนกลายเป็นบ่นเก่ง ปากจัด ชอบด่าว่าลูกด้วยคำพูดแรง ๆ แต่ก็ชอบทำบุญทำทาน ใส่บาตรตอนเช้าเสมอ วันพระไปถือศีล ปี 48 คุณแม่ระคายเคืองตา หมอตรวจว่าเป็นต้อกระจก มองเลือนลาง ผ่าตัดแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น ลูกจึงติดตั้งจานดาวธรรมให้ดู บอกให้ดูทุกวันแล้วอธิษฐานจิตให้ตาหาย คุณแม่ทำทุกวันไม่เคยขาด ต้นปี 49 ได้ข่าวว่าดวงตาหายเป็นปกติ ตอนนี้อายุ 75 ปี ชอบดู DMC ช่องนี้ช่องเดียวทุกวัน

จดหมายถอดเสียงต่อตรงที่ลูกชายของน้องสาวผู้เขียนเสียชีวิต (ช่วงก่อนหน้าหายไปในบรรทัด jingle) สามีของน้องสาวร้องไห้น้ำตานองหน้า บ่นว่าตั้งแต่พ่อตายก็ไม่เคยร้องไห้ถึงเพียงนี้ ตัวเขาไปทำงานหาเงินมาให้ใช้อย่างสบาย แต่ทำไมไม่เลี้ยงดูลูกให้ดี ครูไม่ใหญ่ว่าต้องปลอบเขาหน่อย อย่าร้องไห้เลย

ครูไม่ใหญ่ทวนว่าพ่อบ้านหาเงินมาให้ใช้สบายหวังให้ดูแลลูกให้ดี แต่เลี้ยงไปเลี้ยงมาจนลูกตาย ต่อมาสามีของน้องสาวไม่กลับไปทำงานที่สิงคโปร์อีก เที่ยวดื่มเหล้าเมามาทำร้ายน้องสาวเป็นประจำ แล้วไปเป็นชู้กับภรรยาชาวบ้านจนน้องสาวจับได้ สุดท้ายหย่าร้างกันไปจนถึงทุกวันนี้ ต่อจากนั้นพูดถึงพี่สาวและหลาน แต่ถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ท้ายช่วงมีท่อนเพลงสั้น ๆ และบรรทัด jingle ช่วงพักยาว

จดหมายถอดเสียงต่อว่าเมื่อปี 42 เธอ (ในช่วงคำถามระบุว่าเป็นหลานสาว) เรียนจบปริญญาตรีแล้วเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่วัด พอมาช่วยงานวัด โรคภัยต่าง ๆ เช่น หอบหืด ผื่นแดงที่แก้ม เป็นไข้บ่อย และอาการสั่นเหมือนโดนไฟช็อต หายไปหมด

ผู้เขียนเล่าว่ามีปมด้อยตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่คอยดุด่าว่าเป็นคนขี้เกียจ ไม่ช่วยพี่ทำงาน วัน ๆ เอาแต่ร้องเพลงฟังนิยายซึ่งก็เป็นความจริง พ่อแม่จึงส่งไปอยู่กับครอบครัวคุณอาเพื่อปฏิวัติอุปนิสัยให้ขยัน คุณอาให้หาบน้ำใส่ตุ่มสิบกว่าตุ่ม ทำกับข้าว ซักผ้า เลี้ยงลูก ๆ ของคุณอา ไม่ได้เรียนหนังสือ ต่อมาคุณอาให้ไปรับจ้างทำงานบ้านให้ครอบครัวหนึ่ง ผู้เขียนตั้งใจทำงานบ้านได้แจ๋วมาก ครูไม่ใหญ่แซวว่าแจ๋วจริงไม่มีบกพร่องเลย

คุณอาจัดให้ผู้เขียนแต่งงานกับอาเสี่ย (ถอดได้ว่าอาเซีย) ซึ่งมีภรรยาแล้ว ผู้เขียนไม่ชอบแต่ขัดคำสั่งไม่ได้ จึงตกเป็นภรรยาน้อยอย่างไม่เต็มใจ อยู่กันเกือบปีตั้งท้องได้ราวสามเดือน พอคุณอารู้ก็รีบพาไปทำแท้งโดยที่สามีไม่รู้ พอสามีรู้ก็โกรธมากจึงแยกทางกัน ตอนนั้นอายุเพียงสิบแปดปี คิดว่าอยู่อย่างนี้ชีวิตไม่ดีขึ้นแน่จึงหนีคุณอาไปหางานทำที่กรุงเทพฯ ได้งานบริษัทส่งเบียร์ ได้ลิ้มรสเบียร์และบุหรี่ (ช่วงต่อจากนั้นถอดเพี้ยน) สามีคนที่สองแอบมีภรรยาน้อยมีลูกด้วยกันหนึ่งคน แล้วพาภรรยาน้อยพร้อมลูกมาแนะนำและเข้าออกบ้านเสมอ ให้เหตุผลว่าต้องมีลูกเพื่อสืบสกุลแต่ก็ยังรัก ผู้เขียนอึ้งน้ำตาตกใน วันหนึ่งทนไม่ไหวจึงหนีไป อายุ 27 ได้พบรักกับหนุ่มทหาร บอกเขาว่าเคยมีสามีแล้ว เขาไม่รังเกียจ ครูไม่ใหญ่แซวว่าโดยเฉพาะเลิฟแม่ม่าย

ผู้เขียนตกลงแต่งงานอยู่กินกับหนุ่มทหารแต่ไม่มีลูกด้วยกัน ทั้งสองนำหลานสาวที่เป็นลูกของน้องชายมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กและรักมาก ปี 2547 หลานสาวชวนให้ติดตั้งจานดาวธรรม ผู้เขียนไม่ต้องการเลยแต่หลานพยายามชวนจนสำเร็จ ทำให้ได้สร้างองค์พระให้ตนเองและญาติรวมเจ็ดองค์ ร่วมบุญสร้างองค์พระ สร้างอาคารภาวนา 60 ปี สร้างหอฉัน และบุญต่าง ๆ ที่หลวงพ่อบอกผ่านจาน ทำทุกบุญและมาปฏิบัติธรรมทุกวันอาทิตย์ไม่เคยขาดจนทุกวันนี้

ชุดคำถาม (ช่วงต้นถอดเพี้ยน พอจับได้ว่าถามถึงลูกชายและน้องสาว) อาการปวดแสบปวดร้อนเหมือนโดนมีดกรีดถึงแปดปีหายได้เพราะบุญใด ควรแก้ไขอย่างไรไม่ให้เป็นอีก หลานสาวมีกรรมอย่างไรจึงชอบทำนายทายทัก ศึกษาตำราหมอดูตั้งแต่เด็ก และอาการคล้ายไฟช็อตตั้งแต่เริ่มหัดสวดบทชินบัญชรเกิดจากอะไร หายไปเพราะอะไร ในพุทธันดรที่แล้วเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร บุพกรรมใดทำให้ผู้เขียนมีปมด้อย คิดว่าพ่อแม่ไม่รัก ถูกส่งไปอยู่กับญาติทำงานเหมือนคนรับใช้ ทำอาชีพอื่นไม่เจริญ มีแต่เป็นลูกจ้างคนรับใช้ บุญใดทำให้มีคนส่งเสริมให้เรียนจนจบ ป.7 กรรมใดทำให้ถูกบังคับเป็นภรรยาน้อยอาเสี่ยและถูกบังคับทำแท้ง ไม่มีลูกกับสามีคนที่สองจนเขานอกใจ ไม่มีลูกกับสามีคนที่สามซึ่งเป็นคนดีช่วยเหลือทุกอย่าง มีบุญร่วมกันและผูกพันกับหลานที่เลี้ยงเหมือนลูกอย่างไร และทั้งสามคนเคยสร้างบารมีร่วมกันมาอย่างไร มีสิทธิ์ไปดุสิตบุรีหรือไม่

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม อ่านเร็วแบบเมื่อกี้ตามทันไหม แล้วเฉลยว่าคุณพ่อเป็นมะเร็งที่ตับเพราะกรรมดื่มสุราและฆ่าสัตว์ทำกับแกล้มทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล ก่อนเสียชีวิตถูกป้อนจิ้งจกให้กินเพราะกรรมที่ชอบกินสัตว์แปลก ๆ ที่ดองด้วยเหล้าทั้งอดีตและปัจจุบัน ประกอบกับความไม่รู้ของพี่สาว การชอบกินสัตว์แปลก ๆ เป็นเหมือนการเซ็ตโปรแกรมเป็นผัง ตายแล้วดำดิ่งไปมหานรกขุมห้าด้วยกรรมดื่มสุรา กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำร้อนแรงทุกข์ทรมานมาก ยังรับบุญไม่ได้ แต่ให้ทำบุญอุทิศไปเรื่อย ๆ บุญจะไปคอยอยู่ที่ยมโลก พ้นกรรมจากมหานรกแล้วจะได้รับบุญที่นั่น ซึ่งยังอีกยาวนาน

คุณแม่ชอบบ่นว่าลูกแรง ๆ เป็นกรรมใหม่ของแม่ และเป็นกรรมเก่าของลูกที่เคยบ่นว่าคนอื่นด้วยถ้อยคำแรง ๆ อย่างนี้ คุณแม่เป็นต้อกระจกมองเห็นเลือนลางเพราะกรรมในอดีตและปัจจุบันที่มักมองผู้อื่นด้วยดวงตาไม่ปรารถนาดี ทำตาดุ ค้อนควัก หมั่นไส้ มองแบบดูถูก ครูไม่ใหญ่ว่าบางทีปากยิ้มแต่ตาด่า รวมกับกรรมจับสัตว์ขังไว้ในที่มืดทั้งปลาทั้งกบเพื่อฆ่ากินเป็นอาหาร หายได้ด้วยบุญในอดีตที่เคยจุดประทีปบูชาพระรัตนตรัย และทุกบุญในปัจจุบันมาตัดรอนวิบากกรรม

ลูกชายของน้องสาวเสียชีวิตด้วยโรคที่มีเลือดออก (ชื่อโรคถอดเพี้ยน) เพราะกรรมในอดีตที่จับปลาเป็น ๆ ใส่หม้อร้อน ๆ หรือหมกกองไฟ ย่างกุ้งหอยปูเป็น ๆ มาส่งผล ตายแล้วเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้วจึงรับบุญไม่ได้ น้องสาวมีกรรมที่ดูแลลูกไม่ดี ถ้ามีกรรมปาณาติบาตร่วมด้วยก็จะเจออย่างลูกชายบ้าง น้องสาวกับสามีรักกันมากแต่ต้องแยกจากกันเพราะทำบุญร่วมกันมาเพียงแค่นี้ กับความโกรธในปัจจุบันเรื่องไม่ดูแลลูกให้ดี จะแก้ไขต้องสั่งสมทาน ศีล ภาวนาให้มาก ชีวิตจะประสบแต่สิ่งดี

หลานสาวเป็นโรคปอดบวมตั้งแต่อายุเจ็ดวันและเป็นหอบหืดจนโต เพราะกรรมในอดีตตอนเด็กที่ชอบแกล้งแมว เอาแมวไปจุ่มถังน้ำจนมันทรมาน แก้มข้างขวามีอาการปวดแสบปวดร้อนเหมือนโดนมีดกรีดถึงแปดปี เพราะในอดีตเคยทะเลาะกับเพื่อนแล้วเอาไม้เรียวฟาดโดนแก้มเพื่อนจนเจ็บปวด ส่วนที่หายได้ในเวลาต่อมาถอดเสียงเป็นบรรทัดซ้ำจนไม่ได้ความ

ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน ได้ความว่าหลานสาวชอบทำนายทายทัก ศึกษาตำราหมอดู และมีอาการนั่งสั่นเพราะกรรมคะนองสนุกและเรียกร้องความสนใจบ่อย ๆ มาส่งผล คนถามว่าใครมาประทับก็บอกว่าเป็นปู่นั่นปู่นี่ หายได้เพราะหมดกรรมพอดี ครูไม่ใหญ่เตือนว่าแกล้งด้วยความคะนองก็ไม่ได้ ในพุทธันดรที่ผ่านมาหลานสาวเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะ (ถอดเพี้ยนพอจับได้ว่าเคยเป็นทหาร) เป็นกองเสบียงตามอารมณ์ ทำบ้างไม่ทำบ้าง จึงหลุดจากวงบุญไม่ได้กลับดุสิตบุรี ช่วงนั้นเกิดเป็นอะไรต่ออะไรมากมาย แต่ชาตินี้มาเจอหมู่คณะอีกเพราะเคยทำบุญเก่าไว้บ้าง จึงอย่าประมาท ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่จะได้ไม่พลัดกันอีก

ผู้เขียนมีปมด้อยคิดว่าพ่อแม่ไม่รัก ถูกส่งไปอยู่กับญาติทำงานหนักเหมือนคนรับใช้ เพราะในอดีตตอนเป็นลูกชอบด่าว่าพ่อแม่ แม้ท่านอายุมากแล้วก็ยังใช้ท่านเหมือนคนรับใช้ และเวลาเป็นแม่ก็ชอบด่าลูกด้วยถ้อยคำแรง ๆ ทำให้ลูกน้อยใจคิดว่าแม่ไม่รัก ชีวิตทำงานลำบากเป็นลูกจ้างรับใช้บ้านเขาเรื่อยไปเพราะกรรมใช้พ่อแม่เหมือนคนรับใช้ ไม่ได้ดูแลยกย่องท่าน รวมกับความตระหนี่ทำทานน้อยจึงลำเค็ญ แต่มีคนส่งให้เรียนถึง ป.7 เพราะเคยมีบุญส่งเสริมลูกหลานบริวารให้มีการศึกษาอยู่บ้าง

ผู้เขียนถูกบังคับเป็นภรรยาน้อยของอาเสี่ยและถูกบังคับทำแท้งโดยสามีไม่รู้จนต้องเลิกกัน เพราะกรรมเจ้าชู้สมัยเป็นผู้ชายที่มีหลายภรรยา รวมกับกรรมที่เคยบังคับให้ลูกหลานตนเองทำแท้ง เรื่องไม่มีลูกกับสามีคนที่สองจนเขานอกใจไปมีภรรยาใหม่ ช่วงคำตอบถอดเสียงขาดหายไป ส่วนสามีคนที่สามเป็นคนดีเพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติและบุญที่ทำกับหมู่คณะเริ่มส่งผล กับหลานสาวที่เลี้ยงเหมือนลูกเคยเป็นญาติกันมา ชาตินี้อยากมีลูกด้วยจึงรักเอ็นดูผูกพันกัน ทั้งผู้เขียน สามี และหลานสาวเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอกันบางชาติไม่เจอ ชาตินี้มาเจอกันแล้วอย่าประมาท ตั้งใจสร้างบารมีทุกบุญ อธิษฐานติดตามไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์อย่าได้พลัดกันเลย

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงกรณีศึกษา ชวนช่วยกันเลือกชื่อเรื่อง เพราะทั้งเรื่องมีแต่เรื่องป่วย ตัวเลือกคือ ป่วยระดับโลก (ถอดเสียงไม่ชัด) ป่วยเป็นอาชีพ ป่วย Professional ป่วย ป่วย แล้วก็ป่วย และป่วย ป่วย ป่วย ป่วย เสียงในห้องส่งตอบกันหลายชื่อ สรุปว่าเอาทุกชื่อเลย แล้วเปิดเพลงยิ้มแล้วรวย

เปิดจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนเป็นชาย เล่าว่าฟังรายการธรรมะทางสถานีวิทยุยานเกราะ AM 540 (ต้นประโยคถอดเสียงเพี้ยน) มีพี่น้องร่วมท้องสิบสามคน ผู้เขียนเป็นคนที่เก้า โยมแม่เป็นคนจังหวัดราชบุรี อายุได้ 15 ปี โยมยายพามาฝากเป็นลูกจ้างของเพื่อนที่ตลาดท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เพราะยายมีลูกมากและยากจน จึงส่งลูก ๆ ไปเป็นลูกจ้างตามจังหวัดต่าง ๆ โยมแม่ขยัน ซัก ถู ปัด กวาด เช็ด ทำได้ทุกอย่าง นายจ้างรักเหมือนลูก ครูไม่ใหญ่แซวว่าแม่แจ๋วจริง ๆ

พ่อแม่แต่งงานกันแล้วไปทำไร่ยาสูบในกงสีของลุงคนหนึ่ง (ชื่อถอดเสียงไม่ชัด) ผลผลิตตกเป็นของลุงทั้งหมด แบ่งเงินให้ครอบครัวผู้เขียนเพียงบางส่วน ครูไม่ใหญ่บอกว่าเรื่องนี้มีเหตุทั้งสิ้น ไม่ใช่พรหมลิขิตแต่เป็นการออกแบบชีวิตของตนเองมา ทำได้ไม่กี่ปีก็ย้ายไปเช่าที่ทำไร่ผักสวนครัว พ่อห่วงว่าลูกสามคนจะไม่ได้เรียนหนังสือเพราะอยู่ห่างชุมชน จึงย้ายเข้าเขตตลาด เร่ขายเสื้อผ้า แล้วสังเกตเห็นว่าในตลาดยังไม่มีใครขายไอศกรีมตัดและไอศกรีมหวานเย็น จึงยึดอาชีพขายไอศกรีมมากว่า 20 ปี ครูไม่ใหญ่แซวว่าอยู่ใกล้ของเย็นทำให้เย็นอกเย็นใจ

ครอบครัวยึดอาชีพขายไอศกรีม โยมพ่อเสียชีวิตเมื่ออายุ 87 ปีด้วยโรคถุงลมโป่งพองและโรคหัวใจ พี่คนที่สองนิสัยซื่อ ๆ เรียนจบ ป.4 เป็นช่างไม้ทำตู้โต๊ะเตียง แรก ๆ เป็นลูกจ้าง ต่อมารับเหมาเอง พอมีฐานะก็เริ่มป่วยเป็นไวรัสขึ้นสมอง รักษาอยู่หนึ่งปีแล้วเสียชีวิตเมื่ออายุ 55 ปี ครูไม่ใหญ่แซวว่าเดี๋ยวพ่อป่วย เดี๋ยวพี่ป่วยอีก พี่คนที่ห้า เมื่ออายุสามขวบกว่าเกิดแผลที่เท้า พ่อพาไปล้างแผลที่สุขศาลาหนึ่งวันแล้วล้างให้เองเกือบสองอาทิตย์ แผลใกล้หายก็ไม่สบายกะทันหันและเสียชีวิตที่บ้าน พี่สาวบอกว่าแผลเป็นบาดทะยัก ครูไม่ใหญ่นับว่าป่วยไปสามคนแล้ว

ครูไม่ใหญ่ถามว่าน้องสาวคนที่ 11 จะป่วยอีกหรือเปล่า แล้วบอกว่าไม่ใช่ น้องสาวอายุน้อยกว่าผู้เขียนสองปี นิสัยเรียบร้อยเงียบขรึม เรียนจบรัฐศาสตร์ แต่มีอาชีพขายผลไม้ตามปั๊มน้ำมัน สามีขายข้าวแกงอยู่อีกปั๊มหนึ่ง แบ่งกันคนละปั๊ม ปัจจุบันทั้งสองยังไม่มีบ้านของตัวเอง แม้อุปสรรคจะมีมากเท่าไรก็ยังส่งใจส่งยิ้มให้กันด้วยความไม่หวั่นไหว เพราะการส่งยิ้มคือยาใจคนจน แล้วเข้าเพลง

ผู้เขียนเล่าว่าวัยเด็กเป็นเด็กบ้านนอก ชอบเที่ยวยิงนก ตกปลา ตีงูกับเพื่อน แต่ทำกรรมปาณาติบาตไม่ขึ้น ยิงนกไม่แม่น นกตายเพราะบินมาชนเอง ตกปลาไม่ค่อยได้เพราะลืมใส่เหยื่อ เรียนเก่งอยู่ห้องคิงทั้งประถมและมัธยม แต่มักป่วยเป็นโรคต่าง ๆ บ่อย ๆ จนโยมแม่บนบานกับพระพุทธรูปในบ้านว่าถ้าลูกชายหายจากโรคดีซ่านจะให้บวชเป็นสามเณร ครูไม่ใหญ่แซวคำว่าดีซ่าน แล้วอธิบายว่าการบวชไม่ใช่เพื่อแก้บน แต่เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง ผู้เขียนหายป่วยแล้วบวชเณร ชอบชีวิตนักบวชมาก แต่ในที่สุดก็ลาสิกขา

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าโลกสอนแต่วิชาที่ติดอยู่ในโลก ผู้เขียนเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วทำงานบ้าง ไม่ได้ทำบ้างเพราะเขาไม่จ้าง ช่วงว่างงานเกิดความรู้สึกเบื่อชีวิตครองเรือนอยากบวชพระ เหตุผลข้อหนึ่ง งานที่อยากทำไม่ได้ทำ ครูไม่ใหญ่แซวว่าอยากเป็นนายกไม่ได้ทำเลยบวชดีกว่า ข้อสอง ตอนอายุ 23 ปีกำลังหนุ่มผมร่วงเร็วมาก ทั้งที่ตอนเด็กผมดกขนาดหนึ่งรูขุมขนมีสามสี่เส้น จึงเกิดปัญญาว่าสังขารไม่เที่ยง รีบออกบวชดีกว่า ข้อสาม เห็นความไม่จริงใจของเพื่อนรอบข้าง ต่างคนต่างใส่หน้ากากเข้าหากัน หลอกกันไปหลอกกันมา

ผู้เขียนซึ่งบวชเป็นพระแล้วเล่าว่าประสบอุบัติเหตุกระดูกคอสามครั้งใหญ่ ครั้งแรกออกกำลังกายแบบโยคะท่านอนหงายยกเท้าพิงผนังจนเท้าชี้ฟ้า คอทำมุมฉากกับลำตัว ขยับส้นเท้าสูงขึ้นแล้วรู้สึกเส้นเอ็นคอบิด ครูไม่ใหญ่เตือนว่าใครจะฝึกต้องศึกษาให้ดี (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษหลายบรรทัด) หมอให้ดึงคอวันละสิบนาทีเป็นคอร์สละสิบวันถึงสามคอร์ส คอร์สที่สามได้เจ้าหน้าที่คนใหม่ ใกล้เวลาฉันเพลจึงให้ดึงในท่านอนและใช้ชุดน้ำหนักสำหรับยืดกระดูกสันหลังมายืดคอแทน ดึงได้ห้านาทีก็ร้อนชาแผ่นหลังมาก เจ้าหน้าที่คนเก่ามาเห็นรีบลดน้ำหนักออก ต้องฉันยาต่ออีกหลายเดือนจนได้โรคกระเพาะเพิ่มอีกโรค ครูไม่ใหญ่สอนว่ากรรมเก่ามีมากพอแล้ว อย่าทำกรรมใหม่ที่เป็นบาป ให้ทำความดี

หมอบอกว่าคอหายแล้วแต่ไม่แข็งแรงเหมือนเดิม คอแข็งเกร็ง จะหันต้องหันทั้งตัว เดินทางด้วยรถยนต์ต้องใส่เฝือกอ่อนรอบคอ รักษาที่โรงพยาบาลสามแห่งจนดีขึ้นบ้าง ครั้งที่สองปี 2541 นั่งรถยนต์แล้วเผลอหลับโดยลืมใส่เฝือก รู้สึกปวดที่ต้นคอ ไปตรวจพบว่ากระดูกคอทับเส้นประสาทอีก รักษาด้วยการดึงคอและฉันยาหกเดือนจนมีโรคแทรกซ้อน จึงหันไปรักษากับหมอแมะที่ใช้สมุนไพรและจับชีพจรที่มือ ครั้งที่สามปลายปี 2548 นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับวัด รถวิ่งผ่านรางรถไฟสะเทือนจนรู้สึกกระดูกคอดังกึ๊ก กลับถึงวัดก็เป็นไข้อ่อนเพลีย ไปหาหมอแมะและฉันยาสมุนไพรมาจนปัจจุบัน ครูไม่ใหญ่ชวนอนุโมทนาขอให้ท่านหายโรค

ครูไม่ใหญ่ทักพุทธบุตรทั่วโลก แล้วอ่านชุดคำถาม วิบากกรรมอะไรทำให้พ่อแม่แต่งงานแบบคลุมถุงชนและต้องทำงานในกงสีของลุงโดยได้เงินเพียงบางส่วน พ่อเสียชีวิตแล้วไปภพภูมิใด มีอะไรฝากบอกลูก ๆ พ่อตายเมื่ออายุ 87 ปี แม่ปัจจุบันอายุ 84 ปี ทั้งสองทำกรรมใดไว้จึงอายุยืน แม่ปวดท้องประจำหมอบอกเป็นโรคกระเพาะจริงหรือไม่และแก้ไขอย่างไร วิบากกรรมใดทำให้พี่สาวคนที่สามได้ดูแลพ่อแม่ตลอดมาและบุญนี้จะส่งผลอย่างไร พี่คนที่สองเป็นไวรัสขึ้นสมองเพราะกรรมใดและไปอยู่ภพภูมิไหน

ครูไม่ใหญ่แทรกระหว่างคำถามว่าทุกอย่างมีวิบากกรรม การยกยอดให้เป็นความประสงค์ของพระเจ้าหรือเทพเจ้าองค์ใด หรือเป็นบททดสอบนั้นไม่ควร ไม่เมกเซนส์ แล้วอ่านคำถามต่อ พี่คนที่ห้าเป็นบาดทะยักตายตั้งแต่สามขวบกว่าเพราะกรรมใดและอยู่ภพไหน น้องสาวคนที่ 11 เรียนจบปริญญาตรีแต่ยากจน ทำอาชีพอื่นก็ขาดทุน ต้องขายผลไม้ตามปั๊ม ไม่มีบ้าน จะแก้ไขอย่างไร ครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้าตอบว่าเป็นบททดสอบก็จบ แต่ที่ถามมาเพราะยังค้างคาใจ ทุกคนตกอยู่ใต้กฎสากล กฎหมายยังหลีกเลี่ยงได้บางครั้ง แต่กฎแห่งกรรมหลีกเลี่ยงไม่ได้ อยู่ในน้ำ บนบก ในภพภูมิไหนก็เจอ อย่าบอกว่าห้ามถามถามแล้วบาป ให้ถามผู้รู้หรือศึกษาด้วยตัวเองซึ่งดีที่สุด และไม่ควรรังเกียจที่จะถามพระ

คำถามเรื่องตัวผู้เขียน ทำกรรมใดจึงเรียนเก่งและได้เรียนสูงกว่าพี่น้องจนจบมหาวิทยาลัย หายจากโรคดีซ่านเพราะแม่บนไว้กับพระพุทธรูปว่าจะให้บวชเณรใช่หรือไม่ วิบากกรรมใดทำให้บวชได้นาน และต้องระวังเรื่องใดมากที่สุดจึงจะบวชได้ตลอดชีวิต ด้วยกรรมใดจึงประสบอุบัติเหตุที่กระดูกคอสามครั้ง เป็นกรรมเดียวกันหรือไม่ จะแก้ไขอย่างไร และยังมีโอกาสหายไหม พระรุ่นพี่และรุ่นน้องที่เป็นเจ้าอาวาสทำกรรมใดร่วมกันมาจึงได้อยู่ร่วมสร้างบารมีด้วยกัน และเคยร่วมสร้างบารมีกับครูไม่ใหญ่บ้างไหม ครูไม่ใหญ่สรุปว่าเป็นคำถามสิบสองข้อสั้น ๆ

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำคำถามได้ไหม แล้วแซวว่าหลับตาฝันแล้วนำมาเล่าเป็นนิยายปรัมปรา ก่อนเฉลยว่าพ่อแม่แต่งงานแบบคลุมถุงชนเพราะในอดีตชาติเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรมที่มีธรรมเนียมคลุมถุงชน และเคยคลุมถุงชนลูกหลานตัวเองมาเหมือนกัน อีกทั้งเคยเป็นสามีภรรยากันมา จึงเป็นคลุมถุงชนแต่คลุมถูกคน ส่วนที่ต้องทำงานในกงสีของลุงและได้เงินเพียงบางส่วน เพราะในอดีตทำทานน้อยและไม่ค่อยทำบุญสงเคราะห์ญาติเท่าที่ควร ชาตินี้จึงไม่ได้รับการสงเคราะห์จากญาติ สมบัติขึ้นอยู่กับเรา ทำบุญมากก็มีบุญมาก มีบุญมากก็มีสมบัติมาก

เฉลยว่าพ่อตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง เพราะไม่ค่อยมีความรู้เรื่องบุญ เป็นคนดีแบบชาวโลกที่คิดว่าไม่เบียดเบียนใครก็เพียงพอแล้ว ไม่ได้ทำทาน บางครั้งก็สงเคราะห์ญาติบ้าง หรือมีคนชวนก็ทำบ้างเพราะเกรงใจ ภุมเทวาระดับทั่วไปจึงเหมือนคนจนในภพภูมินั้น ตอนนี้ได้รับบุญที่ลูก ๆ อุทิศไปให้แล้ว ไฟล์จบกลางช่วงเฉลย บรรทัดสุดท้ายถอดเสียงเพี้ยน เฉลยข้อที่เหลือ (อายุยืนของพ่อแม่ โรคกระเพาะของแม่ พี่สาวที่ดูแลพ่อแม่ พี่ที่ตายด้วยไวรัสขึ้นสมองและบาดทะยัก น้องสาวที่ยากจน และคำถามเรื่องตัวผู้เขียน) ไม่อยู่ในไฟล์นี้

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงกรณีศึกษา ชื่อเรื่องถอดได้ว่า หายากกว่าโคตรเพชร ลำดับเคสถอดได้ว่า 878 (ช่วงหลังเพลงพูดว่าร้อยเจ็ดสิบแปด ยังไม่ชัดว่าเลขเท่าไร) แล้วเปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย

ครูไม่ใหญ่บอกว่าบางช่วงอยากให้ทบทวนเคสเก่า ๆ เพื่อจะได้ไม่ลืม แล้วเกริ่นว่าหายากกว่าโคตรเพชรคงไม่ใช่เรื่องขุดเพชรพลอย แต่เป็นสิ่งที่ยิ่งกว่านั้น จดหมายเริ่ม (ต้นจดหมายถอดเป็นภาษาปนอ่านไม่ได้ช่วงหนึ่ง) ผู้เขียนเข้าวัดพระธรรมกายมาสิบกว่าปี คุณพ่อพาทุกคนเข้าวัด ลูก ๆ แต่งงานแล้วก็พาเขยและสะใภ้เข้าวัดหมด ปัจจุบันมาวัดเป็นทีม ครูไม่ใหญ่ว่าจะกลับดุสิตบุรีเป็นทีมและไปสู่ที่สุดแห่งธรรมเป็นทีมด้วย

คุณพ่อของผู้เขียนรับราชการที่กรมชลประทาน เป็นต้นบุญต้นแบบของครอบครัว พาครอบครัวมาวัดตั้งแต่ยุคปรับปรุงพื้นที่สร้างโบสถ์ ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมว่าใครได้สร้างโบสถ์บ้าง คุณพ่อพาผู้เขียน ลูกน้อง และเพื่อนมาช่วยขนหิน ขนทราย เทปูนสร้างโบสถ์เป็นประจำทุกเย็นหลังเลิกงาน บางครั้งมาช่วยมุงหลังคาจาก ครูไม่ใหญ่ว่าหัวหน้าครอบครัวสำคัญมาก ถ้าพ่อเป็นต้นแบบ ลูกหลานเหลนโหลนก็จะทำตาม เป็นปีติที่สืบเนื่องไม่มีวันสิ้นสุด

เล่าต่อว่าช่วงงานปีใหม่ที่ลูกน้องเคยเลี้ยงกันที่ทำงาน ต่อมาเลิกดื่มเหล้าไปเลย พอปีใหม่ก็มาดื่มน้ำหวานกัน ครูไม่ใหญ่ว่าการดื่มน้ำเมาหมดยุคหมดสมัยแล้ว ดื่มแล้วไปให้พรเขาเรียกว่าพรอสูร ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก

คุณพ่อเสียชีวิตเพราะไขมันคอเลสเตอรอลในเลือดสูง ทำให้ผู้เขียนเข้าใจว่าความตายมาโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่มีนิมิตหมาย หลังพ่อเสีย คุณแม่ซึ่งเป็นลูกจ้างประจำที่กรมชลประทานถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งแจ้งความดำเนินคดีว่าลักทรัพย์ ผู้เขียนกับแม่ฟ้องกลับข้อหาหมิ่นประมาท ตอนนั้นผู้เขียนรับราชการตำรวจแล้ว โกรธมากถึงขั้นคิดวางแผนฆ่าคู่กรณี แต่ยังอยู่ในระดับความคิด

วันหนึ่งผู้เขียนได้พบหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านเตือนว่าเป็นตำรวจจะทำอะไรก็ทำ แต่อย่าฆ่าคนเด็ดขาด ไม่งั้นบุญที่ทำมาจะต้องเอาไปชดใช้วิบากกรรมนี้ ผู้เขียนไม่แน่ใจว่าท่านบังเอิญเตือนหรือท่านทราบ แต่ท่านบังเอิญอย่างนี้ทุกที จึงกลับมาเล่าให้แม่ฟัง แล้วหยุดคิดเรื่องนี้และอโหสิทันที ครูไม่ใหญ่ชมว่าถูกหลักวิชา อยู่เฉย ๆ ไม่ต้องไปออกแรงทำไม

คุณพ่อคุณแม่มีบุตรสี่คน ฐานะไม่มากแต่พ่อไม่เที่ยว ไม่ดื่มสุรา ไม่เจ้าชู้ ลูกทุกคนจึงได้เรียน ผู้เขียนเป็นลูกคนโตเป็นตำรวจยศพันตำรวจโท ครูไม่ใหญ่แซวว่าอนาคตพลตำรวจเอก น้องสาวคนที่สองเป็นทหารยศพันตรีหญิง น้องชายคนที่สามเป็นเจ้าหน้าที่กรมราชทัณฑ์คุมเรือนจำ น้องสาวคนที่สี่จบปริญญาตรีเป็นแม่บ้าน ยังมีบุตรบุญธรรมชายคนที่ห้าที่เกเรมาก แม้เลี้ยงดูอย่างดีแต่รู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้จึงไม่เรียนหนังสือ ขโมยเงินในบ้าน ใช้มีดแทงน้องชายคนที่สามบาดเจ็บ แล้วติดคุกเพราะไปลักของคนอื่น ออกจากคุกแล้วต้องกลับมาอยู่กับพี่น้อง

คุณตามีนิสัยเป็นคนจริง ทางราชการแต่งตั้งเป็นผู้ใหญ่บ้านเพื่อปราบโจร สมัยก่อนโจรเรียกกันว่าเสือนั่นเสือนี่ คุณตาปราบโจรได้จนมีชื่อจารึกอยู่ที่อำเภอ ชาวบ้านนับถือเหมือนเป็นตำรวจ มีเรื่องเดือดร้อนก็ขอให้ไปช่วย ครูไม่ใหญ่ว่ามีเชื้อสายที่ไม่ชอบโจรผู้ร้าย

ต้นช่วงถอดเป็นภาษาปนอ่านไม่ค่อยได้ พอจับความได้ว่าผู้เขียนเรียนอยู่ในเกณฑ์ดี แต่ไปสมัครงานที่ไหนก็สอบไม่ได้ ไม่มีใครช่วย วันสอบตำรวจวิชาคณิตศาสตร์สิบข้อเดาทั้งหมดเพราะลืมไปนานแล้ว ประกาศผลถูกแปดข้อ จึงได้เป็นตำรวจจนอายุ 25 ปี ตำรวจเปิดสอบวุฒินิติศาสตร์ก็ไปสมัครอีก ทำข้อสอบไม่มั่นใจ วันประกาศผลไม่ได้ไปดู จนเพื่อนบอกให้ไปรายงานตัวเพราะสอบได้ตัวจริง ครูไม่ใหญ่ว่าฟ้าลิขิต ผู้เขียนถามตัวเองว่าการเป็นตำรวจเป็นบุญหรือกรรม เพราะช่วงที่คนทั่วไปหลับนอนต้องเข้าเวรรับฟังเรื่องคนทะเลาะกัน ท้ายช่วงมีบรรทัดที่ถอดซ้ำและ jingle ยาว

ผู้เขียนเล่าว่าเมื่อปี 2526 ได้ยินหลวงพ่อพูดขณะนำนั่งสมาธิว่า เราเกิดมาสร้างบารมี ประโยคนี้ตรงใจเข้าใจทันที จึงเข้าวัดสร้างบุญสร้างบารมีเต็มที่เต็มกำลังมากว่ายี่สิบสามปี ปัจจุบันมีบุตรหนึ่งคนอายุหนึ่งปีหกเดือน ถามว่าชื่อลูกที่เกี่ยวกับพระรัตนตรัยเหมาะสมหรือไม่ ถ้าไม่เหมาะสมจะเปลี่ยนชื่อ (บางส่วนถอดเป็นภาษาปน ไม่ได้ยินชื่อลูก)

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคำที่เกี่ยวกับพระรัตนตรัย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ต้องยกไว้ให้สูง อย่าเอามาตั้งเป็นชื่อจริง ชื่อเล่น ชื่อร้าน หรือธุรกิจ ยกตัวอย่างชื่อเล่นข้าพุทธ พอโตมีเพื่อนแกล้งกันหรือทะเลาะกันจะเรียกยังไง แล้วเล่าว่ามีคนนำคำว่าธรรมกายไปตั้งนามสกุลและชื่อกิจการถึง 25 รายการในสมุดโทรศัพท์ ช่วงสร้างวัดมีโครงการบ้านจัดสรรจะใช้ชื่อธรรมกาย ครูไม่ใหญ่ไปขอร้องเขาก็ให้ความร่วมมือดี คำว่าธรรมกายหมายถึงพระพุทธเจ้า ตถาคตคือธรรมกาย เป็นพุทธรัตนะ ไม่ถึงขั้นเอาผิดทางกฎหมายแต่ขอร้อง เพราะลูกหลานที่ใช้ชื่อนั้นยังมีกิเลส ถ้าพลั้งทำผิดคนจะเข้าใจคำว่าธรรมกายผิด คิดพูดทำไม่ดีแล้วพลาดโอกาสฟังธรรม เป็นบาปถึงผู้ตั้งชื่อคนแรก จึงแนะให้เปลี่ยนชื่อลูกเป็นอย่างอื่น เช่น เป็ดย่าง ข้าวต้ม ข้าวสวย

ผู้เขียนกับภรรยาไม่เคยขัดกันเรื่องทำบุญ ทำบุญโดยนึกถึงใจของมหาทุคตะเป็นแบบอย่าง พอเก็บเงินได้เท่าไรเมื่อครูไม่ใหญ่บอกบุญก็ปรึกษากันแล้วถอนเงินจากธนาคารจนหมดบัญชีมาทำบุญ แล้วเก็บใหม่ทำใหม่ จนไม่มีเงินเก็บ ครูไม่ใหญ่ว่าเงินเปลี่ยนเป็นบุญเหมือนบัตรเครดิตภายในมี statement อยู่ข้างใน ดอกเบี้ยบุญยิ่งกว่าดอกเบี้ยธนาคารที่ได้ปีละไม่กี่บาท เพราะขยายเป็นทิพยวิมานรัตนชาติสูงเป็นโยชน์ ๆ มีบริวารและทิพยสมบัติ แต่ก็ควรเก็บไว้บ้าง ผู้เขียนบอกภรรยาว่าถ้าไม่ทำตอนนี้ รอให้สิ่งก่อสร้างเสร็จแม้มีเงินก็ไม่มีโอกาสทำแล้ว ภรรยาเห็นด้วยทุกครั้ง ทุกครั้งที่ทำบุญจะใส่ชื่อคุณพ่อที่เสียชีวิตแล้วเพื่อตอบแทนบุญคุณ เพราะผมเป็นลูกพ่อ

ครูไม่ใหญ่แนะว่าควรแบ่งเงินเป็นงบ ๆ (มีบรรทัด jingle ช่วงพักคั่น) แล้วว่าพระบรมโพธิสัตว์กับผู้มีบุญที่ได้สมบัติใหญ่อย่างชฎิลเศรษฐี โชติกเศรษฐี เมณฑกเศรษฐี และพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตอนเป็นพระโพธิสัตว์ มีหัวใจต่างจากชาวโลก ให้ทานอย่างนี้แต่ไม่เคยหมดสักที ดูเหมือนจะหมดแต่ไม่หมด ผู้เขียนเล่าว่าทำบุญมาตั้งแต่เด็กแต่ยังไม่เคยทำหลักล้าน ตั้งใจว่าถ้ามีเงินล้านแรกในชีวิตจะขอทำบุญก่อน ครูไม่ใหญ่อวยพรให้สมปรารถนา