กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

น้าชายที่ตายโดยหมอหาสาเหตุไม่พบ เป็นเพราะท่านหมดอายุขัย ตายแล้วไปเป็นสัมภเวสีอดอยาก เพราะตอนมีชีวิตไม่ค่อยได้ทำทาน ท่านพูดคำเดียวว่าหิว ดังนั้นลูก ๆ ของท่านต้องทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ ไปทำที่วัดที่ตัวเองมีศรัทธา ศรัทธาวัดไหนก็ไปทำบุญวัดนั้น หรือดีที่สุดคือทำทุก ๆ วัด ทำเยอะ ๆ แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่าน

ลูกชายคนโตตอนเด็กน่ารักฉลาดเรียนดี โตขึ้นติดเกมคอมพิวเตอร์ไม่เรียนให้จบปริญญา เป็นนิสัยที่ติดข้ามชาติ ชาติก่อนเกิดในตระกูลฐานะดี พ่อแม่ตามใจ เที่ยวเตร่สนุกสนานเป็นหลัก มาถึงชาตินี้บุญในตัวหย่อนลงแต่นิสัยเดิมยังอยู่ ทำอะไรจึงไม่ค่อยสำเร็จ ต้องสอนให้คบเพื่อนดีที่ชักจูงไปทางที่ดี บางครั้งต้องเด็ดขาดกับเขา และให้สร้างบุญทุกบุญ อธิษฐานจิตให้บุญไปตัดรอนวิบากที่ทำให้มีนิสัยแบบนี้ ให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย หรือหมดไปเลย

ลูกชายคนโตกับลูกสาวอายุห่างกันสิบเอ็ดเดือน โตและเล่นด้วยกัน ทำอะไรก็ทำด้วยกัน ป่วยก็ป่วยพร้อมกัน ลูกสาวถูกรถชนขาหัก อีกสองวันพี่ชายก็แขนหัก นอนเตียงติดกันในโรงพยาบาลเดียวกัน เพราะเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน และในชาติหนึ่งทั้งคู่เคยรุมตีสุนัขจรจัดเพื่อความสนุกจนมันพิการ คนหนึ่งตีขาหน้า อีกคนตีขาหลัง คนที่ตีขาหน้าจึงแขนหัก คนที่ตีขาหลังจึงขาหัก เป็นกรรมที่สามัคคีรุมตีกัน (ท้ายช่วงถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่ว)

ลูกสาวที่เรื่องส่วนรวมทำเต็มที่แต่เรื่องส่วนตัวตามใจตัวเอง ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทายว่าในอดีตเป็นอะไร เฉลยว่าเคยเป็นคุณหนูไฮโซในตระกูลสูง ได้รับการตามใจมาตลอดจึงติดนิสัยนี้มา ต่อมาได้ออกบวชในราชวงศ์ที่ออกบวชจนตลอดชีวิต ทำหน้าที่เผยแผ่ มีผลการปฏิบัติธรรมถึงดวงใส พอเอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ที่มาเกิดเป็นผู้หญิงในชาตินี้เพราะกรรมเจ้าชู้ ชาตินี้รู้ตัวแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ แก้ไขข้อบกพร่อง และอธิษฐานจิตทุกวันให้ได้เกิดเป็นผู้ชายแบบยั่งยืน

ผู้เขียนกับภรรยามีหนี้มากเพราะในอดีตทำบุญแล้วมักเสียดายในภายหลัง กรรมตระหนี่จากชาติอื่นจึงได้ช่องส่งผล ชาตินี้ให้ตั้งใจสั่งสมบุญเท่าที่ทำได้อย่างเต็มกำลังและถูกหลักวิชา อธิษฐานจิตให้หมดหนี้สิน เหลือกินเหลือใช้ ไปสร้างบารมีเยอะ ๆ ผู้เขียน ภรรยา และลูกทั้งสามเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา โดยลูกสาวคนที่สองกับลูกชายคนที่สามเคยออกบวชกับหมู่คณะในพุทธกาลที่ผ่านมา เป็นการลองเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญ และอธิษฐานจิตตามไปที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะได้ไม่พลัดกัน ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำ

เปิดกรณีศึกษา จดหมายจากนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่อยู่เมืองฮ่องกง ขอให้ครูไม่ใหญ่ช่วยฝันเรื่องราวของลูกเพื่อเป็นวิทยาทานให้ คุณพ่อเป็นคนจีน สมัยเด็กไปเรียนหนังสือที่สิงคโปร์ จบแล้วกลับมาสร้างฐานะด้วยสองมือเปล่าที่อินโดนีเซีย จากสวนยางมากมายผลิตยางได้มากพอใช้ทั้งประเทศ เป็นบริษัทที่มีอำนาจทางธุรกิจสูง คุณพ่อชอบช่วยเหลือผู้อื่น (ช่วงนี้มีบรรทัดขาดราวยี่สิบวินาที) แล้วเข้าสู่ยุคกีดกันชาวจีน วันหนึ่งทางการสงสัยว่าคุณพ่อเปิดโรงเรียนสอนภาษาจีนเพื่อเป็นคอมมิวนิสต์ คุณพ่อรอดจากการถูกลงโทษแต่ทรัพย์สินถูกรัฐบาลยึดไปหมด

หลังบรรทัดที่ Whisper หลุดซ้ำคำเดียวราวครึ่งนาที เจ้าของเรื่องเล่าว่าได้รู้จักชายชาวฮ่องกงคนหนึ่งที่เป็นรุ่นพี่หนึ่งปี ในงานเลี้ยงเต้นรำต้อนรับน้องใหม่ เขาเชิญไปเต้นระบำด้วย เต้นเสร็จก็มาส่งกลับ ก่อนกลับเขาบอกว่าชอบ ต่อจากนั้นเป็นช่วงถอดเพี้ยนและบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาที

ในปี 2534 ขณะพักอยู่ที่แคนาดาเพื่อเตรียมคลอดลูกสาวคนโต ได้รู้จักเจ้าอาวาสวัดแห่งหนึ่งจากการแนะนำของพี่ชายสามี (ชื่อวัดถอดไม่ชัด) ท่านต้องการสถานที่ก่อตั้งวัดสาขาแวนคูเวอร์ชั่วคราว จึงถวายบ้านพักของตัวเองให้เป็นวัดนานถึงสามปี ระหว่างเตรียมคลอด คุณพ่อของสามีเดินทางจากฮ่องกงมาดูแล ตุ๋นโสมให้ดื่มทุกวันและไม่ยอมให้ทำงานบ้าน รักลูกสะใภ้มาก ดูแลอยู่ถึงสี่เดือน ต่อมาย้ายจากแคนาดาไปอยู่ฮ่องกงจนถึงปัจจุบันเพราะฮ่องกงน่าอยู่มาก แล้วเข้าเพลงคั่น

เล่าต่อว่าคุณพ่อของสามีเสียชีวิตที่ฮ่องกงหลังอยู่ที่นั่นมาหลายสิบปี (ช่วงนี้ Whisper ถอดเพี้ยนปนคำอังกฤษราวครึ่งนาที) จากนั้นเล่าเหตุที่เรือสินค้าลำหนึ่งของสามีเกิดฆาตกรรมบนดาดฟ้าเรือ กัปตันถูกลูกเรือใช้มีดปลายแหลมปาดคอแล้วโยนศพทิ้งลงทะเล จนป่านนี้ยังหาศพกัปตันไม่พบ วันต่อมาจึงนิมนต์พระไปสวดเป็นสิริมงคลให้เรือ ต่อมาได้ข่าวว่าฆาตกรรายนี้ถูกตัดสินประหารชีวิตแล้ว

เจ้าของเรื่องเป็นคนจีน เกิดในครอบครัวชาวพุทธในอินโดนีเซีย ต่อมาย้ายไปสิงคโปร์และได้เรียนในโรงเรียนคริสต์ตั้งแต่มัธยม จึงอยากรู้เรื่องการเป็นแม่ชีในคริสต์ศาสนามาก บางครั้งหนีออกจากบ้านไปนั่งดื่มด่ำความเงียบสงบในโบสถ์ ช่วงท้าย Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษจนจับความไม่ได้ ดูเหมือนเล่าเรื่องโรคประจำตัวที่หัวใจ แล้วเข้าเพลงคั่น

ต่อจากช่วงถอดเพี้ยน เจ้าของเรื่องเล่าว่ารู้สึกกังวลมาก (ดูจากบริบทคือผลตรวจพบเชื้อมะเร็ง ต้นช่วงถอดไม่ชัด) จึงไปปฏิบัติธรรมกับคณะชาวจีนจากสิงคโปร์เป็นเวลาเจ็ดวัน (สถานที่ถอดได้ว่าเขาใหญ่ ยังไม่ยืนยัน) พร้อมอธิษฐานให้ตัวเองมีสุขภาพแข็งแรง เมื่อกลับมาตรวจร่างกายอีกครั้ง น่าอัศจรรย์ที่แพทย์ไม่พบเชื้อมะเร็งเลย จึงหันมานั่งสมาธิทุกวัน ออกกำลังกาย และใช้ธรรมชาติบำบัด การฝึกสมาธิทำให้ปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น คลายความผูกพัน ขอบพระคุณหลวงพ่อที่สอนให้ให้เวลากับตัวเองนั่งสมาธิจนค้นพบตัวเองภายในและเป็นเพื่อนที่ดีของตัวเอง ความเครียดที่สั่งสมมาหลายปีถูกปลดปล่อยออกไป ตอนนี้มีความสุขมากและอยากแบ่งความสุขให้ทุกคนในโลก

หลังช่วงพักและบรรทัดถอดซ้ำ เล่าว่าปลายปี 2547 ตั้งใจพาลูกสาวสองคนไปเที่ยวภูเก็ต แต่พระอาจารย์แนะนำให้พาครอบครัวมาชมวัดและทำบุญในวันอาทิตย์ที่ 26 ธันวาคม วันนั้นครอบครัวยังได้ช่วยกันทำความสะอาดลานต้อนรับพระธุดงค์ปีใหม่ ตอนเย็นได้ข่าวคลื่นยักษ์สึนามิถล่มชายหาดที่ภูเก็ต ซึ่งเป็นที่ที่วางแผนจะไปเที่ยวก่อนตัดสินใจมาวัด ครอบครัวจึงรอดตายมาได้อย่างอัศจรรย์

พี่ชายคนที่สองเป็นคนนิสัยดีและยอมคน สมัยเด็กคุณตาคุณยายรักมากจึงช่วยเลี้ยงดูแทนคุณแม่ โตขึ้นได้ช่วยดูแลคุณย่าที่เป็นอัมพาตครึ่งตัวอยู่ถึงหกปี (ช่วงถัดมาถอดเพี้ยน จับได้ว่าพี่ชายเสียชีวิต อายุถอดได้ราว 50 ปี ยังไม่ยืนยัน) ที่โรงศพเป็นภาพที่งดงามมาก เหมือนเป็นนิมิตหมายว่าพี่ชายมีความสุขดี หลังฌาปนกิจเจ้าหน้าที่นำอัฐิสีชมพูของพี่ชายมาให้ดู บอกว่าเหมือนกระดูกของผู้ปฏิบัติธรรมดี ครอบครัวจึงเชื่อว่าเขาได้รับบุญที่ทำไปให้ ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักราวสองนาที

ก่อนพี่ชายคนที่สี่จะเสียชีวิต ฝันเห็นคนกำลังเผากระดาษเงินกระดาษทองในห้องเก็บศพ แล้วมีมือยื่นบทสวดภาษาจีนมาให้สวด เมื่อกลับไปร่วมงานศพพี่ชายคนที่สี่ บรรยากาศงานศพคล้ายภาพที่ฝันเห็นมากจนงงอยู่นาน จากนั้นเล่าถึงพี่สาวคนที่สามที่อายุห่างกันสามปี ชีวิตคล้ายกันมาก คือแต่งงานและย้ายไปอยู่ต่างประเทศเหมือนกัน ชอบการแพทย์เหมือนกัน พ่อสามีของทั้งสองเสียชีวิตในปีเดียวกัน ก่อนหน้านี้พี่สาวไม่เคยฝึกสมาธิเลย แต่เมื่อเริ่มฝึกก็เห็นดวงสว่างเหมือนพระจันทร์และเห็นตัวเองด้วย

ชุดคำถามของเจ้าของเรื่อง บุพกรรมใดที่หลังลูกคลอดธุรกิจของคุณพ่อจึงเจริญรุ่งเรือง แต่ภายหลังถูกยึดทรัพย์สินไปหมด ทำไมคุณพ่อจึงอายุสั้น ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปไหม คุณพ่อเป็นคนดี ชอบทำบุญ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวอบายมุขหรือเจ้าชู้ เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนสอนภาษาจีนที่อินโดนีเซีย เสียชีวิตอายุ 68 ปี คุณปู่ตายแล้วไปไหน กัปตันกับลูกเรือมีกรรมอะไรจึงฆาตกรรมกันบนเรือของสามี บริษัทมีส่วนเกี่ยวข้องกับกรรมนี้ไหม มีผลต่อธุรกิจในอนาคตไหม แก้ไขอย่างไร บุพกรรมใดทำให้พ่อสามีเสียชีวิตด้วยมะเร็ง ตอนนี้อยู่ที่ไหน ทำไมสมัยวัยรุ่นอยากเป็นแม่ชีคริสต์ และหลังศึกษาพุทธศาสนาอยากบวชเป็นภิกษุณี ทำไมหมอดูบอกว่าไม่เหมาะจะแต่งงาน อาการป่วยเช่นหัวใจเต้นผิดปกติ ความดันโลหิตต่ำ และแนวโน้มเป็นมะเร็งสูงเกิดจากกรรมใด รักษาหายขาดได้ไหม ประสบการณ์ขณะนั่งสมาธิ ครอบครัวสี่คนตัดสินใจมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายจึงรอดคลื่นยักษ์อย่างอัศจรรย์ ครอบครัวนี้เกี่ยวพันกันมาอย่างไร ทำไมสามีและผู้ชายที่รู้จักจึงอารมณ์ร้อน หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจ พี่สาวคนที่สามเกี่ยวพันกันอย่างไรจึงชีวิตคล้ายกัน และพระอาจารย์ที่คอยสอนธรรมะเคยเกี่ยวพันกันอย่างไร สร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบใด ผลการปฏิบัติธรรมเป็นเช่นไร

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องราวและคำถามได้ไหม แล้วหลับตาฝันเป็นตุเป็นตะมาเล่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรา หลังลูกคลอดธุรกิจของคุณพ่อเจริญรุ่งเรือง แต่ภายหลังถูกยึดทรัพย์ไปหมด เพราะในอดีตลูกกับพ่อเป็นพ่อลูกกันเหมือนชาตินี้ ได้ร่วมบุญสร้างวัดแห่งหนึ่งด้วยทรัพย์ที่ได้จากการยึดทรัพย์ผู้อื่น ชาตินั้นพ่อเป็นทหาร นำกำลังไปยึดทรัพย์ของกลุ่มตรงข้ามที่แย่งชิงอำนาจกันแล้วเอาทรัพย์มาทำบุญ เมื่อบุญส่งผลจึงมีทรัพย์ แต่ทรัพย์นั้นเจือวิบัติเพราะวัตถุทานไม่บริสุทธิ์ จึงอยู่ได้ไม่นานต้องมีเหตุให้ล่มสลาย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่านี่คือเหตุที่วัตถุทานต้องบริสุทธิ์ เพื่อไม่ให้มีวิบัติเจือ สมบัติที่เกิดขึ้นจะได้ไม่เสื่อมสลาย

คุณพ่ออายุสั้นเพราะกรรมในอดีตที่คดโกงผลประโยชน์ทางการค้า และกรรมปัจจุบันที่ทำลายสังขารด้วยการดื่มเหล้าสูบบุหรี่อย่างหนัก มาส่งผลรวมกัน ตายแล้วคตินิมิตเศร้าหมอง ดำดิ่งไปมหานรกขุมห้า ครูไม่ใหญ่ย้ำว่ากฎแห่งกรรมไม่เว้นใคร ไม่ว่ายาจกหรือเศรษฐี กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำกรดน้ำร้อน ทุกข์ทรมานมากจากการดื่มสุรา รับบุญไม่ได้ บุญที่อุทิศไปจะไปคอยอยู่ที่ยมโลก ไม่มีข้อความฝากมา ให้ลูกทำบุญอุทิศไปเรื่อย ๆ พ้นมหานรกเมื่อไรจึงมารับได้ ส่วนคุณปู่ตายแล้วไปเกิดเป็นเทพบุตรสายวิทยาธรชั้นสูงบนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ด้วยบุญที่สนับสนุนการศึกษาและสงเคราะห์โลก ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้ว มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้นและสภาพดีขึ้นทุกด้าน

กัปตันและลูกเรือมาฆ่ากันบนเรือของสามีเพราะจองเวรกันมาจากอดีตชาติ แต่เดิมทั้งคู่เป็นเพื่อนที่รู้จักกัน ต่อมาทะเลาะกันด้วยเรื่องคำพูด แรก ๆ พูดเล่นกัน แต่ภายหลังไม่ดูจังหวะเวลาและอารมณ์ พูดดูถูกดูหมิ่นกันจนอีกฝ่ายแค้นใจ จึงฆ่าอีกฝ่ายหนึ่งตาย ตั้งแต่นั้นชาติใดที่เจอกันก็ผลัดกันฆ่ามาหลายรอบแล้ว บริษัทของลูกไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เป็นเรื่องการผูกเวรส่วนตัวของทั้งสอง กรรมนี้ไม่มีผลต่อบริษัท แต่ถ้าต้องการความสบายใจให้สั่งสมบุญทุกบุญ เช่น บุญบันไดขาขึ้น โคมไฟ และอธิษฐานจิตให้ธุรกิจเจริญรุ่งเรือง

คุณพ่อสามีเสียชีวิตด้วยมะเร็งเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทำกับแกล้มทั้งในอดีตและปัจจุบัน รวมกับกรรมดื่มสุราในปัจจุบันมาส่งผล ไม่ว่ายาจกหรือเศรษฐีหนีกฎแห่งกรรมไม่พ้น ตายแล้วไปอยู่มหานรกขุมห้าด้วยกรรมดื่มสุรา กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำกรดสีดำร้อนแรง ทุกข์ทรมานมาก รับบุญไม่ได้ ให้ทำบุญอุทิศให้บ่อย ๆ บุญจะไปคอยอยู่ที่ยมโลก พ้นมหานรกแล้วจะได้มารับ ไม่มีข้อความฝากมาเช่นเดียวกัน

สมัยวัยรุ่นอยากเป็นแม่ชีคริสต์ และเมื่อศึกษาพุทธศาสนาก็อยากบวชเป็นภิกษุณี เพราะในอดีตเคยเป็นนักบวชและบวชตลอดชีวิตมาหลายชาติ ความคุ้นเคยที่ติดตัวมาจึงทำให้มีความคิดเช่นนั้น หมอดูบอกว่าไม่เหมาะจะแต่งงานก็ตามหลักวิชาของเขา เพราะอัธยาศัยจริง ๆ เป็นนักบวช ครูไม่ใหญ่แซวว่าแต่พอเจอดาร์ลิ่งเข้าก็ต้องแต่ง ใครบอกให้ไปแต่ง ต้องใช้กำลังใจสูง

อาการป่วยต่าง ๆ เช่น หัวใจเต้นผิดปกติ ความดันโลหิตต่ำ และแนวโน้มจะเป็นมะเร็งสูง เพราะในอดีตชอบสั่งให้ฆ่าสัตว์ไปทำอาหารเลี้ยงแขกเหรื่ออยู่เป็นประจำ ให้สั่งสมบุญทุกรูปแบบทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลาเป็นอาจิณ และอุทิศบุญไปให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน จะทำให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย

ขณะนั่งสมาธิรู้สึกว่าศูนย์กลางกายมีดวงกลม ๆ หมุนอยู่ บางครั้งรู้สึกเย็น ๆ ซาบซ่าน เป็นภาวะของจิตที่เริ่มนิ่งแต่ยังไม่สมบูรณ์ ให้ทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ ต่อไป ประสบการณ์ภายในจะพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ที่รู้สึกคล้ายรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้เป็นสภาวะของจิตที่เริ่มเป็นสมาธิ ให้ประคองใจต่อไปแต่อย่าสนใจเรื่องการรู้ล่วงหน้ามากนัก เดี๋ยวจะเป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้าของการปฏิบัติธรรม ลูกรู้จักทั้งวัดที่แวนคูเวอร์ (ชื่อวัดถอดไม่ชัด) และวัดพระธรรมกาย เคยทำบุญร่วมกับทั้งสองแห่ง ทั้งสองวัดเป็นเพื่อนร่วมเส้นทางสร้างบารมีที่มีเป้าหมายคล้ายกันคือขยายพระพุทธศาสนาไปสู่มวลมนุษยชาติ บุญที่ถวายบ้านเป็นวัดสาขาแวนคูเวอร์ชั่วคราวจะทำให้ได้เกิดในตระกูลพระพุทธศาสนา มีพวกพ้องบริวารดี มีทรัพย์มาก ได้รับการต้อนรับอย่างดีทั้งในมนุษย์และเทวโลก และได้พบธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

พี่ชายตายด้วยโรคหัวใจเพราะในอดีตเป็นขุนนาง ตัดสินพิพากษาให้ประหารผู้กระทำผิดตามหน้าที่อยู่บ่อยครั้ง จึงเป็นวิบากกรรมติดตัวมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเรื่องวิบากกรรมกับหน้าที่ต้องระวัง ทำตามกฎหมายแต่ผิดกฎแห่งกรรมก็เอาเรื่อง ตายแล้วไปเกิดเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองชั้นดาวดึงส์ ด้วยบุญที่มีความกตัญญูกตเวที จิตใจดี และบุญที่อุทิศให้ต่อเนื่องตลอดหนึ่งปีหลังเสียชีวิต สิ่งที่ปรากฏที่หีบศพเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่มาพร้อมกันพอดี ส่วนกระดูกสีชมพูเกิดจากจิตใจที่ดีงามของพี่ชาย ครอบครัวสี่คนที่ตัดสินใจมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายจึงรอดจากภัยสึนามิอย่างอัศจรรย์ เพราะทุกคนไม่มีวิบากกรรมที่จะตายทางนั้น และบุญในปัจจุบันที่ทำไว้ต่อเนื่องมาช่วยไว้ ทั้งสี่คนเคยสร้างบุญร่วมกันและเคยเป็นพ่อแม่ลูกกันมาในอดีต ชาตินี้จึงมาเป็นพ่อแม่ลูกกันอีก

สามีและผู้ชายที่ลูกรู้จักมักใจร้อน หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจ เพราะเป็นภาพในอดีตของตัวลูกเอง ในชาติที่เกิดเป็นผู้ชายลูกก็มีนิสัยอย่างนี้ แล้วกรรมกาเมสุมิจฉาจารมาส่งผลให้เกิดเป็นผู้หญิงและมาเจอผู้ชายแบบนี้ ลูกกับพี่สาวคนที่สามในอดีตเคยเป็นเพื่อนสนิท สร้างบุญร่วมกัน มีจริตอัธยาศัยคล้ายกันติดข้ามชาติมา ชาตินี้จึงเกิดเป็นพี่น้องที่มีอัธยาศัยและความชอบคล้ายกัน ส่วนพระอาจารย์ที่คอยสอนธรรมะเคยเกี่ยวพันกันมา (ช่วงนี้มีบรรทัด jingle ทับราวครึ่งนาที) ตอนนี้เจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ ช่วงท้ายถอดเพี้ยน จับได้ว่าพูดถึงดุสิตบุรี จบช่วงเฉลยกรณีศึกษา

หลังบรรทัด jingle คั่นช่วง เข้าจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนสมัครเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2547 เพราะไปซื้อวัสดุที่ร้านใกล้บ้านแล้วเห็นร้านเปิดรายการดาวธรรม เกิดอาการโดนใจเหมือนพบสิ่งที่โหยหามานาน จึงติดจานดาวธรรม รู้จักวัดรู้จักหลวงพ่อเหมือนได้เพื่อนแท้ตลอด 24 ชั่วโมง ดวงตาที่เคยแห้งผากบอบช้ำก็ค่อย ๆ สดชื่นขึ้น ครูไม่ใหญ่แซวสำนวนสาวโคราชบ้านเอง ชีวิตของเธอถูกทำร้ายจิตใจเพราะพ่อเป็นครูใหญ่ มีแม่ใหม่หลายคน ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เจ้าชู้ และกดขี่ครอบครัวอย่างไร้ความเมตตา ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าเพราะเหตุนี้จึงชอบเป็นครูไม่ใหญ่ สมัยก่อนคมนาคมไม่สะดวก พ่อไปสอนหมู่บ้านไกลนาน ๆ กลับบ้านที เมื่อกลับมาก็ใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งแม่ทำกับแกล้มเรียกเพื่อนมาตั้งวง ถ้าแม่ไม่ตามใจก็โมโหซ้อมแม่ เตะตบตี แม่ต้องวิ่งหนีไปหลบบ้านคนอื่น พ่อก็ตามไปตบตี ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเหตุไม่ได้อยู่ที่เป็นครูใหญ่ แต่เพราะดื่มเหล้าและเจ้าชู้

ภาพเลวร้ายที่สุดที่ยังติดอยู่ในใจผู้เขียน คือครั้งหนึ่งพ่อเมาแล้วขี่ม้ามาหาแม่ในสวน แม่พูดอะไรไม่ทราบทำให้พ่อโกรธ จิกกระชากผมแม่แล้วควบม้าวิ่งไป แม่ต้องวิ่งตามม้าไปอย่างล้มลุกคลุกคลาน พอม้าวิ่งเร็วขึ้นพ่อก็ปล่อยมือให้แม่ล้มกลิ้งอย่างสะใจ ลูกที่เห็นได้แต่กำมือแน่นน้ำตาไหล แม่ต้องทำนาหาเลี้ยงลูก ๆ และตายายคือพ่อแม่ของแม่ ท้ายช่วงเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ราวหนึ่งนาที

ต่อมาแม่ไม่เพียงดื่ม แต่ตั้งโรงต้มเหล้าเถื่อนขายเอง แม่ขายเหล้าและติดเหล้างอมแงมจนพูดจาอ้อแอ้ ตกเย็นเพื่อน ๆ มาซื้อเหล้าดื่ม ลูกก็ต้องช่วยขายไปโดยปริยาย ครอบครัวฐานะดีขึ้น แต่แม่จากคนเรียบร้อยอารมณ์ดีกลายเป็นหงุดหงิดง่าย ลูกทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ครั้งหนึ่งแม่ตีโดนจมูกข้างขวาอย่างจัง (ช่วงที่บอกว่าตีด้วยอะไรถอดไม่ได้) ลูกร้องไห้ไม่เห็นเลือดตัวเองไหลนองแก้ม แต่แม่ตกใจกว่า รีบพาไปทำแผลด้วยความรักความห่วงใย บอกลูกว่าแม่ก็ยังรักลูกอยู่ ผู้เขียนตอบในจดหมายว่าลูกก็รักแม่เหลือเกิน แต่แม่ไม่เคยรู้

น้องเขยของแม่มาซื้อเหล้าไปดื่มจนเมาแล้วกลับมาซื้ออีก แม่กับยายเห็นว่าเมามากแล้วจึงไม่ขายและไล่กลับไปนอน เขาโกรธตะโกนด่าแม่กับยายแล้วจากไป ราวหนึ่งทุ่มแม่อยู่หน้าบ้านคนเดียวกำลังต้มข้าวหมู คนในบ้านได้ยินเสียงไม้กระทบดังพลั่ก น้องเขยเอาไม้ฝรั่งขนาดเท่าแขนตีศีรษะแม่อย่างแรงแล้วหัวเราะลั่นอย่างสะใจ ทุกคนวิ่งลงมาพบแม่นอนแน่นิ่งสิ้นสติ ศีรษะแตกเลือดแดงฉานอาบทั่วตัว น้ำเมาที่แม่ต้มกลั่นเองกลับมาส่งผลร้ายเกือบเอาชีวิตไม่รอด แม่รักษาตัวเป็นปี ปากเบี้ยวแล้วค่อย ๆ หายเป็นปกติ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าสุราน้ำเมามีผลเสียมากมาย ควรหักดิบ เทเหล้าเผาบุหรี่ให้หมดจากบ้าน ท้ายช่วงเสียงเพี้ยนแล้วเป็นบรรทัด jingle คั่นช่วงยาวราวสามนาที

ปี 2527 ผู้เขียนมีงานทำและแต่งงานแล้ว จึงพาแม่ไปรักษาเลิกเหล้าที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด แม่เลิกได้จนถึงทุกวันนี้ แม่เคยหูหนวกไม่ได้ยินมานานสิบปี รักษาไม่หาย (ช่วงนี้ถอดขาดเป็นท่อน) วันหนึ่งแม่คันหูเอาอะไรแคะตรงที่คัน มีก้อนแข็ง ๆ สิ่งหนึ่งหล่นออกมาจากหู จากนั้นก็ได้ยินเสียงเป็นปกติ

ปัจจุบันแม่อายุ 80 ปี ตามองเห็นข้างเดียว เพราะครั้งหนึ่งขณะหาไม้ฝรั่งมาทำฟืน กิ่งไม้ดีดเข้าตาจนบอดข้างหนึ่ง อีกข้างเป็นต้อหิน แม้พ่อจะเคยทำกับแม่อย่างไร แม่ไม่เคยพยาบาท ยังห่วงใยพ่อ ยกมือไหว้พ่อทุกครั้งที่พบ เวลาพ่ออารมณ์ดีจะพูดว่าแม่ของพวกเธอเป็นคนดีที่สุด แล้วพ่อมอบเงินหนึ่งแสนบาทไว้ในบัญชีของลูกเพื่อให้ดูแลแม่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่คือผลของการยกมือไหว้ เขาจะทำร้ายแค่ไหนก็ยกมือไหว้ไว้ ลูกชวนแม่นำเงินนั้นไปทำบุญเกือบหมด เพราะลูกเลี้ยงแม่ได้โดยไม่ต้องใช้เงินก้อนนี้ สร้างเป็นบุญติดตัวแม่ไปดีกว่า และทุกครั้งที่แม่ทำบุญจะใส่ชื่อพ่อไปด้วยเพราะยังรักพ่อเสมอ ครูไม่ใหญ่ชมว่าสาวโคราชบ้านเองจิตใจงดงาม

ผู้เขียนเล่าชีวิตตัวเอง ตอนอายุห้าขวบพี่สาวลูกของป้าเพลินกับการเล่นน้ำ ปล่อยให้นั่งเล่นคนเดียวริมแม่น้ำมูล พอพี่สาวหันมาอีกทีก็กำลังจมน้ำหัวผลุบโผล่ จึงรีบคว้าตัวขึ้นมารอดชีวิต อีกครั้งราวเจ็ดขวบเล่นน้ำกับพี่สาว นั่งแช่น้ำลอยคอเพลินอยู่นาน รู้สึกคันจึงขึ้นจากน้ำ มองดูแล้วเกือบช็อกเพราะมีปลิงเกาะ (ช่วงนี้เสียงเพี้ยนบางท่อน) พี่สาวกลัวมันเข้าไปในตัวจึงใช้นิ้วจับปลิงดึงอย่างแรงจนหลุด เลือดไหลท่วมขาจนน่าตกใจ ต้องใช้ปูนแดงที่ใช้กินกับหมากทาอุดปากแผลราวสามชั่วโมงเลือดจึงหยุด ครูไม่ใหญ่แซวว่าทำไมมีประสบการณ์เยอะจัง

ผู้เขียนเล่าว่าหลานสาวคนหนึ่งมีปมด้อยสองอย่าง ข้อแรกขาและเท้าใหญ่ นิ้วชี้เท้ายาวกว่านิ้วอื่นมาก เวลาสวมรองเท้าต้องหดนิ้วจนเจ็บ เพราะไม่มีรองเท้าเบอร์ใหญ่ให้ใส่ ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนทายไปด้วย ข้อสองมีปานดำที่ปากและใกล้ปากเหมือนทาลิปสีดำ พี่เขยเป็นคนใจดีใจเย็น มีน้ำใจ ทุกคนในครอบครัวชอบ แต่เสียอย่างเดียวคือดื่มเหล้าเจ้าชู้ พี่สาวทนไม่ไหวจึงหย่าขาด ต่อมาพี่เขยขับมอเตอร์ไซค์ชนกับรถปิกอัพเสียชีวิตเมื่ออายุ 53 ปี ยายเป็นคนดีมาก ชอบทำบุญ หุงข้าวให้หลาน ๆ ใส่บาตรทุกเช้าวันพระและวันสำคัญ ก่อนตายสามวันยายฝันเห็นคนร่างดำใหญ่ที่ยายเรียกว่ายมทูตมายืนที่ปลายเท้า เช้าวันที่ตายยายตื่นมาล้างหน้าแล้วเป็นลม ราวยี่สิบนาทีก็สิ้นใจ อายุ 74 ปี

ชุดคำถามของผู้เขียน ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนสันนิษฐานตาม แม่มีวิบากกรรมใดจึงโดนพ่อจิกผมลากไปกับม้า ถูกน้องเขยเมาตีศีรษะเกือบตาย ถูกกิ่งไม้ฝรั่งดีดตาจนบอด หูหนวกสิบปีรักษาไม่หายแล้วจู่ ๆ มีของหล่นออกมาได้ยินเป็นปกติ บุญอะไรทำให้พ่อให้เงินเลี้ยงดูแม่ถึงหนึ่งแสน การนำเงินนั้นไปทำบุญและใส่ชื่อพ่อ พ่อจะได้บุญหรือไม่ การที่พ่อทำร้ายแม่แต่ให้เงินเลี้ยงดู จะเป็นวิบากติดตัวพ่ออย่างไร แก้ไขในชาตินี้ได้อย่างไร เคยสร้างพระให้พ่อบางส่วน ถ้าทำให้ทั้งหมดพ่อจะได้บุญไหม น้องเขยที่ตีแม่ตายด้วยอุบัติเหตุแล้วไปไหน จะมีกรรมผูกพันกับแม่อีกไหม หลานสาวที่เท้าใหญ่นิ้วชี้ยาวและมีเส้นเลือดขอดเพราะอะไร (ช่วงคำถามถัดมาถอดขาดหายราวครึ่งนาที) ต่อด้วยคำถามว่าผู้เขียนเคยวิจารณ์ว่าพระเวสสันดรยกลูกให้ชูชกเป็นการละเมิดสิทธิ์ของผู้อื่น ครูไม่ใหญ่แทรกว่านั่นคือหัวใจของพระโพธิสัตว์ ถามว่าการวิจารณ์นั้นเป็นบาปหรือไม่และจะแก้อย่างไร และยังมีคำถามที่ฟังไม่ชัดเรื่องการเข้าถึงวิชชาและการบวชสร้างบารมีตลอดชีวิต

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าแม่ถูกพ่อจิกผมลากไปกับม้าและโดนน้องเขยเมาตีศีรษะเกือบตาย เพราะกรรมในอดีตสมัยแม่เป็นผู้ชาย มักโกรธ เวลาเมาชอบทุบตีภรรยา ภาพที่พ่อทำกับแม่ก็คือภาพในอดีตของแม่เอง และชาตินั้นเมาแล้วเอาไม้ตีศีรษะคนอื่นจนบาดเจ็บสาหัส รวมกับกรรมต้มเหล้าดื่มเหล้าในปัจจุบันมาเสริม ถูกไม้ฝรั่งดีดตาจนบอดเพราะชาติที่เป็นผู้ชายขี้เมานั้นเคยเอาไม้ดีดตาคนอื่นจนบอด หูหนวกสิบปีรักษาไม่หาย หมอวินิจฉัยไม่ถูก เพราะกรรมในอดีตเวลาพ่อแม่ตักเตือนพร่ำสอนก็ทำหูทวนลม ต่อมาได้ขอขมาพ่อแม่จึงหมดกรรม ของที่อุดหูจึงหล่นออกมาเอง พ่อให้เงินเลี้ยงดูแม่หนึ่งแสนเพราะบุญที่แม่เคยสงเคราะห์ญาติในอดีต การนำเงินไปทำบุญใส่ชื่อพ่อ พ่อจะได้บุญแต่ไม่เต็มที่ เว้นแต่พ่ออนุโมทนาบุญด้วยตัวเอง จึงต้องบอกให้พ่ออนุโมทนาบ่อย ๆ การที่พ่อทำร้ายแม่แต่ให้เงินเลี้ยงดู วิบากจะส่งให้ไปเกิดเป็นผู้หญิงแล้วถูกสามีปฏิบัติแบบเดียวกัน คือตีแล้วจึงให้เงิน จะแก้ได้พ่อต้องสำนึกในสิ่งที่ผิดพลาด ไม่คิดทำอีก และสั่งสมบุญ ทาน ศีล ภาวนา ตลอดชีวิต

หลังช่วงที่ Whisper ถอดเพี้ยนเป็นภาษาปนราวหนึ่งนาที ครูไม่ใหญ่เฉลยเรื่องหลานสาวที่เท้าใหญ่นิ้วชี้เท้ายาวและมีเส้นเลือดขอด ว่าในอดีตเป็นคนขี้โมโห ปากจัด ชอบว่าร้ายผู้อื่น วันหนึ่งถูกนินทาว่าร้ายจึงโกรธ แต่ชี้หน้าด้วยนิ้วมือไม่สาแก่ใจ จึงเอานิ้วเท้าชี้หน้าแทน อีกทั้งเวลานั่งฟังธรรมในอุโบสถชอบหันเท้าไปทางพระสงฆ์และพระพุทธรูป ส่วนปานที่ปากเพราะวจีกรรมที่ชอบนินทาว่าร้าย แก้ด้วยการใจเย็น ไม่หงุดหงิดง่าย พูดแต่ปิยวาจา และขอขมาพระรัตนตรัยบ่อย ๆ หนักจะเป็นเบา พี่เขยที่ตายแล้วถูกเจ้าหน้าที่พาไปยมโลกด้วยวิบากกรรมสุรา กำลังถูกกรอกน้ำทองแดงร้อนทุกข์ทรมานมาก ได้รับบุญที่อุทิศไปจึงได้ลดหย่อนโทษลงบ้าง แต่ยังต้องถูกทรมานอีกมาก ร้องโอดโอยขอให้ช่วย ยายเห็นยมทูตจริงเพราะหมดอายุขัย เจ้าหน้าที่ยมโลกมารับตัวไป ยายตายแล้วไปเป็นกุมภัณฑ์ผู้คุมหญิง เพราะทำทั้งบุญและบาป ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้วมีสภาพดีขึ้น เข้าเวรน้อยลงเหลือปีละห้าเดือน ฝากขอบคุณและอยากได้บุญอีกเพื่อพ้นจากการเป็นกุมภัณฑ์

ครูไม่ใหญ่เฉลยเรื่องของผู้เขียนเอง จมน้ำในวัยเด็กเพราะกรรมในอดีตสมัยเด็กชอบแกล้งผลักเพื่อนที่ว่ายน้ำไม่เป็นตกน้ำจนเกือบจมน้ำตาย ถูกปลิงกัดจนเลือดท่วมขาเพราะเคยทรมานสัตว์ และกรรมตอนเด็กแอบขโมยผลไม้ของเพื่อนบ้านมากินด้วยความคะนอง ผลไม้นั้นเป็นหยาดเหงื่อแรงงานของเขา ถึงเวลากรรมส่งผลก็โดนปลิงขโมยเลือดในตัวบ้าง ถูกแม่ใช้ไม้กระทุ้งหน้าจนเลือดอาบแก้ม เพราะสมัยวัยรุ่นในอดีตทะเลาะกับเพื่อนแล้วเอาไม้กระทุ้งหน้าเพื่อนจนเลือดอาบ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าทั้งหมดเป็นวิบากกรรมทั้งสิ้น ไม่ใช่บททดสอบของใคร

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าการวิจารณ์ว่าการยกกัณหาชาลีให้ชูชกเป็นการละเมิดสิทธิ์ผู้อื่น ด้วยความไม่รู้เป็นบาปและโมหะ วิบากจะส่งให้มีอุปสรรคขัดขวางการสร้างบารมีและมีคนมาพูดให้ท้อใจ แก้ด้วยทำบุญ ทาน ศีล ภาวนา และขอขมาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบ่อย ๆ แล้วอธิบายว่าเราจะเอาหัวใจเราไปเทียบกับพระบรมโพธิสัตว์ไม่ได้ ท่านตั้งใจเป็นผู้ให้ตลอดไม่ว่าขออะไรแม้ชีวิต ก่อนยกให้ท่านคิดว่าอยู่ในป่าลูกลำบาก อยู่ในเมืองจะมีชีวิตดีกว่า จึงพูดดี ๆ กับกัณหาชาลีที่ซ่อนอยู่ในสระน้ำ ให้เห็นคุณค่าของการเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ขอให้ลูกเป็นสำเภาแก้วให้พ่อได้สร้างบุญใหญ่ เมื่อพ่อตรัสรู้แล้วจะกลับมาสอนลูกให้พ้นตามไป ไม่ใช่ไม่รัก อีกทั้งชูชกต้องผ่านเมืองที่ปู่ของลูกเป็นพระราชา ปู่คงไม่ยอมให้หลานเป็นทาสจึงจะไถ่ตัว ลูกจะได้อยู่กับปู่อย่างสุขสบาย และเป็นทูตไปแจ้งข่าวพ่อแม่ในป่าให้ปู่ทราบ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสมัยนั้นไม่มีมือถือ

ครูไม่ใหญ่อธิบายต่อว่าลูกเป็นสำเภาแก้วให้พ่อได้บุญบารมี การให้ลูกยากกว่าให้ชีวิตพ่อเอง เขาไม่ได้ขอชีวิตพ่อแต่ขอลูก พ่อก็ให้ ไม่ใช่เพราะไม่รักหรือละเมิดสิทธิ์ กัณหาชาลีมีดวงปัญญาเหนือกว่าคนวิจารณ์หลายเท่า ฟังพระเวสสันดรพูดแล้วเดินขึ้นจากสระเองแปลว่าสมัครใจ เข้าใจว่าการเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายิ่งใหญ่ มีปีติภาคภูมิใจที่ได้มีส่วนสนับสนุนพ่อ คนที่ไม่รู้จะว่าอย่างไรก็ช่างเขา ชูชกต้องการเงินมากกว่าตัวเด็ก เรื่องก็เป็นอย่างนั้นจริง พอพาไปถึงเมือง ปู่ดีใจที่ได้เห็นหลานและได้ข่าวพระเวสสันดร แล้วยกกองทัพไปรับกลับเมือง ไม่ได้ไปรบกับใคร จึงไม่ใช่การละเมิดสิทธิ์ ครูไม่ใหญ่สอนให้หัดมองสูง ๆ ดูดวงตะวันบนท้องฟ้า อย่ามองแต่เงาในน้ำ และคิดแบบคนที่อยากอยู่ในวัฏสงสารกับคนที่อยากหลุดพ้นย่อมต่างกัน

ครูไม่ใหญ่สรุปว่าพระเวสสันดรเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว กัณหาชาลีเป็นพระอรหันต์ไปแล้ว แต่เรายังอยู่ ไม่ได้ละเมิดสิทธิ์ใคร แล้วถามว่าฟังอยู่หรือเปล่า บอกว่าผู้เขียนเป็นลูกที่สร้างบารมีตามอารมณ์ เหมือนกองเสบียงตามอารมณ์ คิดและทำไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงพลัดกัน เพราะพลัดกันจึงคิดฟุ้งซ่านหาว่าละเมิดสิทธิ์ พุทธันดรที่ผ่านมาก็พลัดกันอีก เพิ่งกลับมาเจอกันชาตินี้ ชาตินี้เจอกันแล้วอย่าพลัดกันอีก ถ้าพลัดกันอีกนานกว่าจะกลับมา ทุกคนต้องประคองตัวให้ดี ไม่ประมาทในการสั่งสมบุญ แล้วตั้งใจอธิษฐานจิตตามติดกันไป หลังจากนั้นไฟล์มีแต่บรรทัด jingle ซ้ำจนจบ ไม่มีช่วงปิดรายการ

เริ่มอ่านจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนบอกว่าเรื่องนี้ฟังแล้วได้ข้อคิดเตือนสติ เป็นคนไทยบ้านเกิดจังหวัดยโสธร ปัจจุบันอยู่เมืองไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น รู้จักศูนย์โตเกียวเพราะบังเอิญ เพื่อนคนไทยชวนไปทำบุญกับพระภิกษุที่มาฉันเพลที่บ้านคนรู้จัก พอรู้ว่ามีพระมาญี่ปุ่นก็ดีใจตื่นเต้นมาก รีบไปทันที ครูไม่ใหญ่แทรกว่าญาติโยมอยากทำบุญกับพระอยู่แล้ว ขอเพียงพระทำตัวเป็นเนื้อนาบุญ เหมือนพระราชาที่เสด็จไปทำบุญกับฤๅษีหมื่นรูปทุกวัน และบุญนั้นไม่มีขาย

ครูไม่ใหญ่แทรกย้อนเรื่องน้ำดื่มปานะที่อาจมีคนเอามาถวายพระ ว่ายังมีคนที่มีความเห็นลึก ๆ เหมือนคอลัมนิสต์ (ชื่อถอดเสียงไม่ชัด) ซึ่งจริง ๆ อยู่เฉย ๆ ก็ได้แต่เป็นห่วงเพราะเป็นชาวพุทธ ชาวพุทธต้องคิดกันแล้ว จากนั้นอ่านจดหมายต่อ ผู้เขียนปัจจุบันมีสามีชาวญี่ปุ่นและลูกชายสองคน ครอบครัวอบอุ่นมีความสุข แต่วัยเด็กเกิดในครอบครัวยากจนมาก อยู่กระต๊อบหลังเล็กหลังคามุงหญ้า ตอนเด็กหัดเดินช้ากว่าเด็กทั่วไปต้องใช้วิธีลาก ครูไม่ใหญ่พูดขึ้นว่าพ่อแบกไถ ลูกลากไถ

ผู้เขียนต้องขี่ควายไปส่งข้าวให้พ่อแม่ที่ไถนา พ่อเป็นคนแบกคันไถ ส่งข้าวเสร็จก็รีบวิ่งไปโรงเรียน เลิกเรียนกลับมาต้องช่วยพ่อแม่ทำงานทุกอย่างจนค่ำ เช้าวันไหนพ่อเมาเหล้าไม่ไปไถนา ลูกต้องควบควายไปไถนาเอง ชุดนักเรียนมีชุดเดียว ใส่เช้าแล้วรีบถอดตอนเย็นกลัวเลอะ ซักอาทิตย์ละครั้ง เรียน ป.4 ยังไม่จบก็ต้องออกเพราะพ่อแม่ไม่มีเงิน ครูไม่ใหญ่ถามว่าสมควรจนไหม เป็นพระประสงค์ของใคร หรือเป็นบททดลอง หรือออกแบบชีวิตมาเอง ต้องศึกษา อย่าไปอ้างหรือโทษสิ่งอื่น ที่มนุษย์อ้างก็เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรหรือเพื่อปลอบใจ

ผู้เขียนเล่าว่าดำนาไม่ทันเพื่อน มือเจ็บและคับแค้นใจมาก คิดว่าทำไมชีวิตต้องลำบากอย่างนี้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแม้ยกย่องชาวนาเป็นกระดูกสันหลังของชาติแต่ก็เป็นแค่กระดูก มีพี่สาวข้างบ้านทำงานอยู่กรุงเทพฯ บอกว่าหางานไม่ยาก ให้ไปเป็นแม่บ้านเลี้ยงเด็ก ผู้เขียนจึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าไปกับพี่สาวทันที มีค่ารถราว 150 บาท จากบ้านนามากรุงเทพฯ เป็นสาวนาพเนจร

ชีวิตในกรุงเทพฯ เริ่มจากแม่บ้านราวห้าปีกว่า แล้วเปลี่ยนงานไปเรื่อย ๆ ได้ฝึกทำผม ส่งเงินให้พ่อแม่ทุกเดือนแต่พ่อเอาไปซื้อเหล้า เมาแล้วไม่ทำงาน ต่อมามีแฟนโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส เขาเรียนจบไปทำงานที่จังหวัดลพบุรี ช่วงแรกไปมาหาสู่ แล้วค่อย ๆ ห่างไป ผู้เขียนแอบไปหาโดยไม่บอกล่วงหน้า เห็นเสื้อผ้าผู้หญิงอื่นในบ้านเขาจึงเสียใจมาก ต่อมาเพิ่งรู้ว่าตั้งท้องได้หนึ่งเดือน จึงโทรไปถามเขา (บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน)

ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน จับได้ว่าผู้เขียนตัดสินใจทำแท้ง (ยืนยันจากช่วงเฉลยที่พูดถึงกรรมทำแท้ง) ตอนนั้นอายุราว 27 ปี ต่อมาอายุ 29 ปี ในปี 2536 มีคนชวนไปทำงานที่ญี่ปุ่นบอกว่าได้เงินเยอะ ประจวบกับพ่อป่วยเป็นโรคตับแข็งเพราะดื่มเหล้าและเป็นอัมพาตต้องใช้เงินรักษามาก นายหน้าออกค่าใช้จ่ายให้ก่อนแต่ต้องทำงานใช้หนี้หกเจ็ดแสนบาท เริ่มทำงานเป็นคนเสิร์ฟร้านอาหารไทยได้ราวเดือนหนึ่ง เห็นว่าใช้หนี้ไม่ทันแน่ เจ้าของร้านแนะนำให้ไปทำร้านสแน็กที่ต้องรินเหล้าดื่มเหล้ากับแขก ทำได้ราวเดือนหนึ่งก็พบสามีคนปัจจุบันที่มาเที่ยวร้าน เขาบอกว่าอยากช่วยเพราะชอบมาก และบอกรัก

สามีคนปัจจุบันไถ่ตัวผู้เขียนเป็นเงินหนึ่งล้านบาททั้งที่หนี้ไม่ถึง ผู้เขียนจำยอม ตั้งแต่นั้นจึงได้ออกจากขุมนรกบนดิน สามีไม่หล่อแต่ใจดี ให้เงินส่งไปที่บ้านจนมีเงินปลูกบ้านหลังใหม่ ดีกับผู้เขียนทุกอย่าง ตามใจทุกอย่าง สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตคือได้พบเขา ผู้เขียนสารภาพว่ารักสามีมาก

ผู้เขียนเล่าว่า 22 เมษายนที่ผ่านมาไปร่วมงานบุญใหญ่พิเศษที่ศูนย์โตเกียว ปลื้มปีติมาก รักษาใจต่อเนื่องจนถึง 24 เมษายน ขับรถตู้ถึงสี่แยกที่ไม่มีไฟแดงแล้วถูกรถอีกคันชน รถหมุนเป็นวงกลมสามสี่รอบ กระจกหน้าและด้านที่นั่งแตก ท้ายรถยุบ ตั้งสติได้ก็นึกถึงคุณยาย (อาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด) และบุญที่ทำมา ไปโรงพยาบาลมีแค่หนังถลอกเลือดซึมนิดหน่อย หมอให้กลับบ้านได้เลย ตำรวจบอกว่าโชคดีที่สุด คนอื่นสภาพรถอย่างนี้ต้องตัดแขนตัดขา

พ่อของผู้เขียนดื่มเหล้ามานานจนเป็นโรคตับแข็งและเป็นอัมพาตอยู่สิบปี ช่วงท้ายชีวิตนอนโรงพยาบาลสี่ห้าเดือน มีสายระโยงระยางเต็มตัว พูดไม่ได้ ไม่ได้สติ จับนอนท่าไหนก็ค้างอยู่ท่านั้นจนก้นเปื่อย ผู้เขียนรับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมด หมอช่วยจนอาการดีขึ้นได้กลับบ้าน ก่อนเสียชีวิตท้องบวมมากเหมือนท้องมาน ขาบวม เสียชีวิตด้วยโรคตับแข็งเมื่ออายุ 64 ปี

พ่อสามีกับแม่สามีใจดีกับผู้เขียนมาก ให้เงินใช้จ่ายทุกเดือน ก่อนผู้เขียนไปอยู่ทุกคนในบ้านต่างซื้ออาหารกินเอง เพราะพ่อแม่สามีไม่ลงรอยกันตั้งแต่อายุห้าสิบ แยกกันกินแยกกันนอน แต่ภายหลังทุกคนเข้าครัวด้วยกัน ยิ้มแย้มแจ่มใส เพราะผู้เขียนคอยดูแลทุกคนอย่างดี ครูไม่ใหญ่ชมว่าสุดยอดหญิง ครั้งหนึ่งผู้เขียนรับเป็นประธานกฐินเพื่อสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (ยอดถอดเสียงไม่ชัด) เก็บเงินได้ราวครึ่งหนึ่งจึงคิดจะไปขอพ่อสามี จากนั้นถอดเสียงเพี้ยน

ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน จับได้ว่ามีผู้เสียชีวิตด้วยโรคปอดอายุ 72 ปี ก่อนอีกคนห้าเดือน (น่าจะเป็นพ่อแม่สามี ยังไม่ชัด) แล้วเข้าชุดคำถาม ผู้เขียนมีบุพกรรมใดจึงหัดเดินช้ากว่าเด็กทั่วไป ต้องใช้วิธีลากถัดก้นไปตามพื้นจนสามขวบจึงเดินได้ ชาติต่อไปจะเป็นอีกไหม ครูไม่ใหญ่แทรกว่าทำไมไม่ไปเกิดบ้านรวยแต่มาเกิดบ้านจน เป็นพระประสงค์หรือบททดสอบหรือเปล่า ไม่น่าจะใช่ ทำไมลำบากมากเรียนจบแค่ ป.3 จะแก้ไขได้อย่างไร ด้วยบุญอะไรรถชนจึงแทบไม่บาดเจ็บ มีคนมาจัดการเรื่องตำรวจ ซ่อมรถ รถพยาบาล และเพื่อนมารับส่ง บุพกรรมใดทำให้พ่อเป็นโรคตับแข็งและอัมพาตนับสิบปี ทำไมท้องบวมน้ำ พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไปหรือไม่