กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ตอบว่าสามีเจ้าชู้และมองเป็นศัตรูไม่ให้เกียรติในฐานะภรรยา เพราะผู้เขียนกำลังใช้วิบากกรรมจากชาติที่เป็นกัลยาณมิตรให้ชายที่มีภรรยาอยู่แล้วจนเขาพ้นหนี้และมาขออยู่ด้วย ครูไม่ใหญ่แซวว่าเขาบอกบ้านนี้สวยดีแต่ไม่ได้บอกว่าตัวเธอสวย อยู่ไปผู้เขียนเกิดยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นของเรา ห้ามไม่ให้เขาไปช่วยเหลือภรรยาเก่า วิบากนี้จึงทำให้สามีปฏิบัติกับเธอเหมือนที่เคยปฏิบัติกับภรรยาเก่าในชาตินั้น ย้ำว่าไม่ใช่บททดสอบหรือพระประสงค์ของใคร ทำมาเอง เป็นมารประสงค์ ส่วนพระประสงค์คืออยากให้สร้างเสาแก้วพันปี 1,300 ต้น ให้อดทนใช้วิบากด้วยใจใสเยือกเย็น สั่งสมบุญทุกบุญ และอธิษฐานจิตให้ได้ประพฤติพรหมจรรย์ในภพชาติต่อไป

ครูไม่ใหญ่สอนว่าชีวิตครองเรือนเป็นทุกข์อย่างนี้ การเลือกคนมีกิเลสมาเป็นคู่เหมือนแทงหวย หวังรางวัลที่หนึ่ง บางทีถูกสองตัวดีชั่วคราว บางทีก็ถูกกิน ส่วนสามีจะมีวิบากกรรมส่วนตัวทบต้น ทั้งกับภรรยาเก่าชาติก่อนและกับผู้เขียนชาตินี้ จึงให้แผ่เมตตาให้เขาทำใจใส ๆ ดีกว่าเสียเวลาคิดจนกลุ้มเครียด เอาเวลานั้นมาทำบุญทำมาหากินให้รวย สิ่งใดคิดแล้วคุ้มควรคิด คิดแล้วไม่คุ้มไม่ควรคิด แค่คิดเรื่องความสุขและความดีวันหนึ่งก็คิดไม่จบแล้ว ให้เป็นกัลยาณมิตรให้ตัวเอง สักวันเมื่อเขาทุกข์หนักคนแรกที่เขาจะคิดถึงคือเธอ แต่ต้องสร้างที่พึ่งภายในให้มั่นคงมีภูมิคุ้มกันก่อน ไม่ให้คำพูดสะใจล้นปากออกไป ต้องนั่งสมาธิเยอะ ๆ

ตอบว่าอุบัติเหตุรถชนคนเสียชีวิตสองคนไม่ใช่วิบากที่มีร่วมกันมา เป็นกรรมส่วนตัวของเขาที่มีกรรมปาณาติบาต มาตายเพราะขอยืมรถของเธอ ส่วนเหตุที่เธอไปดึงดูดเหตุนั้นเสียงถอดหลุดเป็นช่วง (ฟังคล้ายเรื่องเคยพลอยยินดีเมื่อคนที่ไม่ชอบตาย ยังไม่ยืนยัน) เธออาจมีวิบากเล็กน้อยให้ประสบอุบัติเหตุโดยไม่ตั้งใจแต่ไม่หนักเท่าเขา เช่นถูกชนท้ายกันชนบุบนิดหน่อย ทั้งสองคนที่ตาย ตอนแรกวนเวียนกระเซอะกระเซิง แต่เมื่อรับบุญที่เธออุทิศไปให้ก็ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้ว จึงให้เลิกคิดเรื่องนี้ได้เลย

ตอบว่าที่ลูกสาวสองขวบกว่ารับลูกแก้วแล้วพูดว่า My Kingdom เป็นการพูดตามภาษาเด็ก ไม่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนเกิดลูกสาวมาจากที่ดีที่สว่าง คุณยายอาจารย์ทราบว่าเป็นเด็กมีบุญมาเกิด ตอนนี้แกล้งไม่เป็นเด็กดีชั่วคราวตามวัย ให้ไปบอกเขาว่าครูไม่ใหญ่บอกว่าเขาเป็นเด็กดี ให้ประคับประคองด้วยใจใสเยือกเย็น พูดกับเขาดี ๆ ทำบุญแล้วอธิษฐานให้บุญคุ้มครอง ให้คนพาลห่างไกล บัณฑิตเข้าใกล้ ส่วนคุณแม่สามีที่ผ่าตัดสมองสองครั้งจำใครไม่ได้ เพราะกรรมฆ่าสัตว์ด้วยการทุบหัวสัตว์รวมกับกรรมอีกอย่างเวลาค้าขาย (คำเสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) ให้ทำบุญแทนท่านไปก่อนเพราะท่านไม่รับรู้เรื่องแล้ว

ตอบว่าคุณพ่อคุณแม่ตายแล้วไปเป็นเทพบุตรเทพธิดาสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ด้วยบุญที่ผู้เขียนอุทิศให้ คุณพ่อได้บุญที่ทำเองในพระพุทธศาสนาด้วยบ้าง ส่วนคุณแม่ได้บุญที่อุทิศให้เป็นหลักเพราะอายุสั้นกว่า วิมานของทั้งสองอยู่ใกล้กัน ท่านดีใจที่ได้พบกันและซาบซึ้งว่ามาอยู่ตรงนี้ได้เพราะลูกอุทิศบุญไปให้ ถ้าไม่อุทิศก็มาอยู่ตรงนี้ไม่ได้ ส่วนที่ได้ยินเสียงพระสวดมนต์และเห็นดวงแก้วใสเรียงเป็นสาย เพราะจิตเป็นกุศลและใจหยุดนิ่งได้ระดับหนึ่ง ให้ประคองใจหยุดนิ่งต่อไปธรรมภายในจะดีขึ้นอีก

ตอบว่าผู้เขียนกับพี่ชายคนที่สี่เป็นกัลยาณมิตรชวนกันเข้าวัด เพราะเคยชวนกันสร้างบุญมาในอดีตโดยเป็นพี่น้องกันเหมือนชาตินี้ ทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภททำตามกำลัง และบางครั้งทำตามอารมณ์ พี่ชายคนที่สี่ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกุลบุตรที่ไม่ได้ออกบวชตามพระราชาองค์ที่ออกบวช เป็นกองเสบียงธรรมดา แต่มีวิบากจากชาติหนึ่งที่เคยเป็นเจ้ามือการพนันใช้กลวิธีแยบยลดูดทรัพย์นักพนัน มาถ่วงความสำเร็จในธุรกิจการงานที่ดูเหมือนจะดีแต่ไม่ดีดังตั้งใจ ให้ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้พี่ชายอยู่ในบุญ ให้กำลังใจบ่อย ๆ อย่าถือสา แนะให้รู้จักความพอดี ประมาณกำลังของตัว เพราะใจบุญอยากทำเยอะเกินกำลังบุญเก่าแล้วลำบากใจ ยกคำคุณยายอาจารย์ว่าใหญ่นักก็ไม่ไหว เล็กนักก็ไม่ได้ ให้เอาพอดี แล้วอวยพรให้สร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

เปิดจดหมายของผู้เขียนที่เกิดในครอบครัวชาวนาจังหวัดนครพนม พี่น้องแปดคน เป็นคนโต ชีวิตลำบากตั้งแต่เด็ก สมัยนั้นไม่มีนาฬิกา ใช้เสียงไก่ขันบอกเวลา ไก่ขันครั้งแรกไปตามควาย ครั้งที่สองไปทำนา ตอนเด็กอยากบวชและอยากมีความสุขสงบอย่างแม่ชีที่เคยดูในหนัง แต่ไม่รู้หนทาง จนได้มารู้จักวัดพระธรรมกาย พบทางดำเนินชีวิตที่มีความสุข มีกำลังใจสร้างบารมีไม่เบื่อหน่าย อยากรู้ความเป็นมาของคนในครอบครัวจึงรีบส่งเคสมา ช่วงกลางมีบรรทัดหัวเราะที่ถอดซ้ำราวครึ่งนาที

พ่อเคยบวชแต่ลาสิกขาหลังสอบนักธรรมไม่ผ่าน (ตอนหนึ่งถอดได้ว่าไปสอบบาลีแทน ฟังไม่ชัด) ผู้เขียนเดาไม่ออกว่าอายหรือเพราะเหตุใด หลังสึกพ่อได้เป็นผู้ใหญ่บ้านที่คนนับถือเพราะใจดี ซื่อสัตย์ ชอบช่วยเหลือคน แล้วมารู้จักแม่ ยกขันหมากไปสู่ขอ ผู้ใหญ่ทุกฝ่ายเห็นดีจนแม่ต้องยอมแต่ง พ่อย้ายมาอยู่บ้านแม่โดยไม่มีสมบัติติดตัว เพราะหมู่บ้านนั้นมีธรรมเนียมไม่ยกสมบัติให้ลูกผู้ชาย ต้องไปหาทรัพย์เองเพื่อศักดิ์ศรี พ่อขยันอดออมจนซื้อที่ดินป่ารกมาถางทำนา พาลูกขี่คอไปถางป่าตั้งแต่สามขวบ พอลูกสี่ขวบพ่อแม่ทะเลาะกันเพราะยากจนจนแยกกันอยู่ แม่สงสารลูกจึงกลับไปคืนดี คุณตาโกรธจึงไม่ให้มรดกแม่ทั้งที่มีลูกสาวคนเดียว พ่อแม่จึงไม่ได้มรดกทั้งสองฝ่าย ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือมหาทุคตะ แล้วชวนรับอั่งเปาวันอาทิตย์นี้ ช่วงกลางมีบรรทัดถอดซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่ง

ราวปี พ.ศ. 2516-2517 (ถอดได้ว่าปี 16-17) ผู้เขียนอายุยี่สิบกว่า ในป่าที่นครพนมมีฝ่ายต้องการเปลี่ยนการปกครองอาศัยอยู่มาก ครอบครัวสมัครใจอยู่ฝ่ายนั้นด้วย ยกเว้นน้องสาวคนที่สองที่แต่งงานอยู่ฝ่ายบ้านเมือง วันหนึ่งทหารฝ่ายบ้านเมืองไล่ยิงลงมาในนาขณะครอบครัวกินข้าว คนถูกยิงที่ขาวิ่งมาขอให้ช่วย ผู้เขียนเห็นพ่อล้มนึกว่าโดนปืนจึงวิ่งไปประคองพ่อ กระติกน้ำในมือพ่อถูกกระสุนทะลุ เสียงปืนดังจนนึกว่าตายกันหมด แต่ไม่มีใครเป็นอะไรแม้แต่ควายของตัว มีแต่ควายเพื่อนบ้านเจ็บ พ่อบอกว่าเทวดารักษา แล้วครอบครัวหนีไปอาศัยเพื่อนของพ่อที่กำแพงเพชร เช่าที่นาชาวบ้านปลูกข้าวปลูกผักเลี้ยงครอบครัว ช่วงกลางมีบรรทัดถอดซ้ำราวครึ่งนาที

วันหนึ่งแม่ปวดท้องมาก ให้ลูกผลัดกันเหยียบก็ไม่หาย พ่อพาไปโรงพยาบาล อยู่ได้ไม่กี่วันแม่ก็เสียชีวิตตอนอายุสี่สิบแปดโดยหมอไม่ทราบสาเหตุ อยู่กำแพงเพชรได้สามปีพ่อพาครอบครัวกลับนครพนมไปอยู่กับน้องสาวที่ไม่ได้หนีมาด้วย ส่วนพ่อต้องหลบอยู่ตามวัดในจังหวัดสกลนครเพราะกลับบ้านไม่ได้ เหตุการณ์สงบแล้วจึงกลับไปอยู่นครพนม และเสียชีวิตแบบนอนหลับไปเฉย ๆ ตอนอายุหกสิบ

น้องชายคนสุดท้องเกิดช่วงที่มีการสู้รบระหว่างฝ่ายบ้านเมืองกับฝ่ายเปลี่ยนการปกครอง เกิดมามีแผลเป็นใต้อกฝั่งซ้าย (ช่วงนี้เสียงถอดหลุดบางบรรทัด ปีเกิดฟังไม่ชัด) พออายุราวสองขวบร้องจะไปบ้านลุงซึ่งเป็นพี่ชายของพ่อ เจอหน้าลุงป้าก็เรียกว่าพ่อแม่ ไม่มีใครเชื่อ เขาจึงพาไปดูต้นมะขามที่เคยปลูกและไปจับเสื้อลายสก๊อตที่เคยใส่ในตู้ ทุกคนตะลึงเพราะพูดถูกหมด ป้าร้องไห้โฮด้วยความดีใจ เขาเล่าว่าชาติก่อนเป็นลูกชายของลุง อยู่ฝ่ายเปลี่ยนการปกครอง ถูกทหารยิงที่ทุ่งนา แกล้งตายแล้วยิงทหารตายสองนาย ก่อนถูกทหารอีกคนยิงตาย ร้องเรียกพ่อแม่จนสิ้นใจ ชาตินั้นมีภรรยาและลูกสาวหนึ่งคน ตอนย้ายไปกำแพงเพชรเขายังบ่นคิดถึงลูกเมียที่นครพนม แต่พอเจอภรรยาในอดีตชาติจริงกลับเขินอาย

ภรรยาในอดีตชาติแกล้งบอกว่าจะแต่งงานใหม่แล้ว เด็กสองขวบรีบห้ามว่าอย่าแต่งใหม่ และขอร้องอีกเรื่องว่าห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าฉันรักเธอ ครูไม่ใหญ่หยอกด้วยเพลงฉันรักเธออย่าบอกใคร ให้รู้กันแค่สองคน นกกาแมวหนูก็รู้ไม่ได้ ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดราวหนึ่งนาที

ชาตินี้น้องชายอยู่ฝ่ายเดียวกับครอบครัว และเคยบวชรุ่นที่สิบเจ็ดราวปี 2532 (ชื่อโครงการบวชถอดไม่ชัด) ตอนนี้ลืมเรื่องอดีตชาติแล้ว แต่ภรรยาในอดีตยังให้ความเคารพเหมือนเดิม เมื่อลูกสาวในอดีตจะแต่งงานก็มาเชิญเขาไปเป็นเถ้าแก่ในฐานะพ่อตา ครูไม่ใหญ่ชวนทายว่าไปหรือไม่ แล้วเฉลยว่าไม่ไปเพราะอายคน ตัวเขาอายุ 33 ลูกสาวในอดีตอายุ 35 และภรรยาในอดีตอายุ 61 ครูไม่ใหญ่ว่าต่างคนต่างอยู่ ตัวใครตัวมันดีกว่า

ผู้เขียนติดจานดาวธรรมให้น้อง ๆ ทุกคน ปี 2547 มาวัดกันทั้งครอบครัว น้องสาวคนที่สองเป็นผู้นำบุญพาคนมาร่วมบุญที่วัดถึง 7-8 ครั้ง (ช่วงต่อจากนั้นเสียงถอดหลุดราวครึ่งนาที) หลานชายตอนเด็กเรียนเก่ง แต่พอเป็นวัยรุ่นคบเพื่อนพาดื่มเหล้า ติดยาดมกาว ชกต่อยทะเลาะวิวาท เล่นพนัน แม่ของหลานน้ำตาตกทุกวันจนคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง ครูไม่ใหญ่ว่าลูกที่ทำให้พ่อแม่คิดฆ่าตัวตายเป็นบาป อย่างนี้ไม่เรียกลูกแต่เรียกลาก ลากพ่อแม่ไปศาล ไปโรงพัก และลอกสมบัติพ่อแม่หมด

พออายุ 23 หลานชายมากรุงเทพฯ กับเพื่อน ผ่านวัดพระธรรมกายแล้วนึกถึงหลวงปู่เพราะเคยบวชเณรช่วงสั้น จึงชวนเพื่อนแวะกราบขอพรและเยี่ยมป้าคือผู้เขียน ป้าคว้ามือพาเข้าโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันทันที คืนแรกเจอหลวงพ่อเล่าเรื่องมหานรกขุมห้า ฟังเรื่องกฎแห่งกรรมไปร้องไห้ไป ครูไม่ใหญ่ว่าพื้นใจเป็นคนดีแต่วิบากกรรมให้คบคนพาล กลับไปบอกป้าว่ากลัวตกนรกและเลิกดื่มทันที

คำถามของผู้เขียน: พ่อไปเกิดในหมู่บ้านที่ลูกชายต้องหาทรัพย์เองเพราะอะไร พ่อแม่มีกรรมใดจึงไม่ได้มรดกทั้งจากปู่ย่าและตายาย พ่อมีกรรมใดจึงต้องหลบหนี พ่อตายแล้วไปไหนและได้รับบุญหรือไม่ แม่ตายด้วยกรรมอะไรหมอจึงหาสาเหตุไม่พบ ไปไหนและได้รับบุญหรือไม่ วันที่กระติกน้ำถูกกระสุนทะลุแต่พ่อกับควายปลอดภัยเพราะเทวดารักษาหรือบุญใด น้องชายเป็นลูกของลุงกลับชาติมาเกิดจริงหรือไม่ ก่อนตายรู้สึกอย่างไร บุพกรรมใดดึงให้มาเกิดกับพ่อแม่ของผู้เขียน ฆ่าคนสองศพก่อนตายทำไมไม่ตกนรก ต้องแก้กรรมอย่างไร และทำไมแผลจากชาติก่อนมาปรากฏในร่างใหม่ใต้หัวใจ

คำถามต่อ: สามีของน้องสาวคนที่สองเป็นมะเร็งตับตาย ตายแล้วไปไหนและรับบุญได้หรือไม่ น้องสาวมีกรรมใดจึงมีลูกเป็นใบ้ และลูกทำกรรมใดมา หลานชายมีบุพกรรมอย่างไรจึงได้บวชช่วงสั้นแต่ไปคบคนพาลมัวเมา แล้วกลับตัวได้เพราะเรียนกฎแห่งกรรมเพียงชั่วโมงเดียว ผู้เขียนทำกรรมใดจึงเกิดในถิ่นที่ผู้คนรบกันต้องหวาดระแวงภัย แต่บุญใดช่วงท้ายได้อยู่ในที่ปลอดภัย ต้องทำอย่างไรจึงจะไปเกิดในที่ร่มเย็น ผู้เขียนกับหลานชายผูกพันกันอย่างไร เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร และขอรับบุญงานที่หอฉันคุณยายที่เตรียมอาหารถวายพระ ท้ายช่วงเสียงถอดหลุดเป็นคำมั่วและบรรทัดซ้ำยาวราวสามนาทีครึ่ง

คำตอบ: ธรรมเนียมให้ลูกผู้ชายไปหาทรัพย์เองไม่เป็นปัญหาถ้าเคยสร้างทานบารมีมา ไปหาแล้วจะเจอทรัพย์ แต่พ่อมีความตระหนี่ในชาติก่อนจึงเกิดในที่อย่างนี้แล้วต้องอดทน ครูไม่ใหญ่ว่าทนแล้วอดก็อด ทำทานดีกว่าจะได้ไม่ต้องอด แม่มีกรรมคล้ายพ่อ คือเคยดื้อกับพ่อแม่เมื่อท่านสอนให้ทำความดี และมีความตระหนี่จนไม่มีบุญรองรับสมบัติของตายาย ทำให้ตายายแม้มีลูกสาวคนเดียวก็ไม่อยากให้ ความตระหนี่ร้ายมาก หวงคือไล่ทรัพย์ ให้คือเรียกทรัพย์

คำตอบ: พ่อต้องหลบหนีฝ่ายที่จ้องจะฆ่าเพราะกรรมคบคนพาลทั้งในอดีตและปัจจุบัน (บางประโยคถอดไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่ว่าวิบากกรรมซับซ้อนเหมือนถูกเซ็ตโปรแกรมไว้ ได้ช่องเมื่อไรก็เปิดทำงาน ไม่ศึกษากฎแห่งกรรมไม่ได้ พ่อตายแล้วไปเป็นภุมมเทวาระดับกลาง ๆ มีบ้านเล็ก ๆ คล้ายกระท่อม ด้วยบุญที่เคยบวชตามประเพณีและบุญที่ทำตามประเพณีอยู่บ้าง แต่มีกรรมหลายอย่างทำให้ใจไม่ผ่องใสเท่าที่ควร ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไปแล้วทำให้สภาพดีขึ้นทุกด้าน

คำตอบ: แม่เคยทำแท้งและช่วยคนอื่นทำแท้งโดยใช้เท้าเหยียบท้องจนเด็กกลายเป็นก้อนเลือดไหลออกมา มีรายหนึ่งเหยียบจนทั้งแม่และเด็กในท้องตายด้วยกัน วิบากกรรมนี้ส่งผลให้หมอหาสาเหตุโรคไม่เจอ ประกอบกับหมดอายุขัย ตายแล้ววนเวียนอยู่ระยะหนึ่ง เมื่อได้บุญที่ลูกอุทิศไปจึงหมดกรรมและได้ไปเกิดเป็นมนุษย์ ให้กลับมาแก้ไขตัวเอง

คำตอบ: วันที่กระติกน้ำถูกยิงทะลุแต่พ่อและควายไม่เป็นอันตราย เหตุผลช่วงนี้เสียงถอดหลุดราวครึ่งนาทีจึงฟังไม่ชัด ได้ความเพียงว่าไม่มีเทวดาองค์ใดมารักษา น้องชายเป็นลูกของลุงกลับชาติมาเกิดจริง ชาตินั้นโดนยิงแล้วยังไม่อยากตาย อยากเจอหน้าพ่อแม่ และมีบุญที่เคยบวชคุ้มไว้ จึงกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ได้ทั้งที่ฆ่าคนตาย ครูไม่ใหญ่ว่าบุญบวชปิดอบายได้แม้บวชตามประเพณี ถ้าบวชแล้วบำเพ็ญสมณธรรมจะดีกว่านี้

คำตอบ: ที่มาเกิดกับพ่อแม่ของผู้เขียนแทนพ่อแม่เดิม เพราะมีบุญกรรมเสมอกัน เมื่อถูกยิงตายใหม่ ๆ กายละเอียดเดินโซเซมาเจอพ่อของผู้เขียน เข้าไปขอความช่วยเหลือ พยายามเรียก สะกิด และเขย่าตัว แต่พ่อไม่รู้เรื่อง จังหวะนั้นพอดีถูกดูดวูบเข้าไปในท้องพ่อ ครูไม่ใหญ่ว่าน่าศึกษาและต้องติดจานดาวธรรม ก่อนตายฆ่าคนแต่ไม่ตกนรกเพราะบุญที่เคยบวชคุ้มไว้

คำตอบ: ชาตินี้ให้ตั้งใจสั่งสมบุญทั้งทานศีลภาวนาไว้มาก ๆ (อาชีพของน้องชายและคำแนะนำบางส่วนถอดหลุดปนภาษาอังกฤษ ฟังไม่ชัด) แผลเป็นที่ปรากฏในร่างใหม่ทั้งที่เป็นคนละกายมีได้หลายสาเหตุ เฉพาะกรณีน้องชาย เมื่อถูกยิงตายเป็นกายละเอียด กรรมปาณาติบาตที่ยิงทหารตายสองนายส่งผลให้กายละเอียดยังมีแผล เลือดไหล มีทุกขเวทนาเหมือนยังมีชีวิต เดินโซเซไปหาพ่อแล้วถูกดูดเข้าท้อง เมื่อเกิดใหม่ใจยังไม่คลายความผูกพันในภพเก่ากับกรรมที่ยิงเขาและถูกเขายิง จึงมีแผลเป็นตำแหน่งเดียวกัน ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องวิบากกรรมอย่างนี้คนที่ไม่รู้ก็ได้แต่ปลอบใจกันและห้ามถาม เปรียบกับบางศาสนสถานที่ห้ามเงยหน้าว่าเงยแล้วตาจะบอด

คำตอบ: สามีของน้องสาวคนที่สองทั้งในอดีตและปัจจุบันฆ่าสัตว์ทำอาหารและดื่มสุรา กรรมมาร่วมส่งผลให้เป็นมะเร็งตับตาย ตายแล้วดิ่งไปมหานรกขุมห้าทันทีด้วยกรรมดื่มสุรา กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำทองแดงร้อน ทุกข์ทรมานมาก ไม่อาจรับบุญได้ ถ้าทำบุญอุทิศไปบุญจะไปรอที่ยมโลก อีกหกพันล้านล้านปีจึงจะมารับได้

คำตอบ: น้องสาวคนที่สองมีลูกเป็นใบ้เพราะชาติก่อนเคยเป็นแม่ลูกกัน ลูกคนนี้ชอบเถียงพ่อแม่บ่อย ๆ แม่โกรธมากจึงแช่งให้เป็นใบ้ ชาตินี้มาเจอกันเป็นแม่ลูกอีก ลูกเป็นใบ้ตามกรรมของตัว แม่ก็ต้องเลี้ยงลูกใบ้ ครูไม่ใหญ่ว่าสมปรารถนาของแม่แล้ว เพราะไม่มีลูกเถียงอีก

คำตอบ: หลานชายเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา บุญนั้นดึงดูดให้มีเหตุมาเรียนรู้เรื่องกฎแห่งกรรมและกลับเนื้อกลับตัวได้เร็วมาก ผู้เขียนต้องเกิดในถิ่นที่ผู้คนรบกันมีชีวิตหวาดระแวงภัย เพราะอนุโมทนาบาปยินดีในการสงคราม ชาติก่อนเคยเป็นทหาร แต่ไม่ใช่ทหารของพระราชาที่ออกบวช ได้ออกรบ พบรัก เจ้าชู้ ได้รับวิบากกรรมมามากแล้ว ชาตินี้เจอแค่เศษกรรม กรรมเจ้าชู้ทำให้เกิดเป็นผู้หญิง ภายหลังได้มีชีวิตปลอดภัยและสร้างบารมีกับหมู่คณะด้วยบุญในชาติหลัง ๆ แต่ไม่ได้อธิษฐานจิตล้อมกรอบ เหมือนเรือไม่มีหางเสือ วิบากกรรมเก่าจึงได้ช่องแทรกอยู่เรื่อย ๆ

คำตอบ: ผู้เขียนกับหลานชายผูกพันกันเพราะผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้หลานชายมาหลายชาติ บุญร่วมกันจึงรักและผูกพัน เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทตามอารมณ์ ทำบ้างไม่ทำบ้าง ไม่อธิษฐานจิตล้อมกรอบ กรรมตระหนี่จึงตามทัน ส่วนบุญงานหอฉันคุณยาย ทั้งบุคลากร พนักงานเตรียมอาหารถวายพระ อุปัฏฐากพระ และทำความสะอาดหอฉัน จะได้รูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติติดตัวข้ามภพข้ามชาติ ปิดอบาย ไปสวรรค์ ชาติต่อไปชีวิตสมบูรณ์ไม่ลำบากเหมือนชาตินี้ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตล้อมกรอบทุกวัน

ช่วงนักรบกองทัพธรรม อ่านจดหมายของลูกคนหนึ่งที่หวังว่าเรื่องของตนจะสร้างแรงบันดาลใจให้คนรู้สึกถึงความโชคดีที่ได้สร้างบารมีในวัด หรือผู้ที่กำลังตัดสินใจอุทิศชีวิตช่วยงานพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าเป็นชีวิตที่มีคุณค่าที่สุด แล้วเริ่มระลึกถึงครั้งที่สอบติดคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อจากนั้นเสียงถูกถอดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษราวครึ่งนาที

ครูไม่ใหญ่ว่าตราบใดมนุษย์ยังต้องเกิดก็หนีแพทย์พยาบาลไม่พ้น ผู้เป็นแพทย์พยาบาลจึงควรปลื้มใจที่อุทิศตนทำหน้าที่นี้ เพราะมนุษย์ต้องเกิดมาสร้างบารมีจึงจะไปนิพพานได้ ต้องมีร่างกายแข็งแรงจึงปฏิบัติธรรมและทำความดีได้สะดวก การเกิดและความแข็งแรงได้มาด้วยแพทย์พยาบาลเป็นส่วนสำคัญ

จดหมายเล่าต่อว่าผู้เขียนเกิดในครอบครัวคนจีน เป็นลูกคนที่เจ็ดในพี่น้องสิบเอ็ดคน พ่อแม่มีอาชีพค้าขายและชอบไหว้เจ้า โดยเฉพาะวันตรุษจีนเพื่อความเฮง ช่วงต้นมีเสียงที่ถอดเป็นคำมั่วเล็กน้อย

ผู้เขียนเล่าว่าสมัยเรียนเป็นหัวหน้าห้อง ชวนเพื่อนจัดตักบาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิหลังเลิกเรียนเป็นประจำ จนได้รางวัลนักเรียนดีเด่น เมื่อเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่ง รุ่นพี่ชมรมพุทธชวนเข้าค่ายคุณธรรมวันแม่ นั่งสมาธิเจ็ดวัน และอบรมธรรมทายาทหญิง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคำชักชวนสำคัญมาก ถ้าเราไม่ดึงมา สิ่งอื่นก็ดึงไป ผู้เขียนเข้าใจเป้าหมายชีวิตจนตั้งปณิธานว่าเรียนจบจะรีบใช้ทุน แล้วมาเป็นหมอและอุบาสิการักษาศีลแปดช่วยงานวัดพระธรรมกายตลอดชีวิต ฝึกตนรักษาศีลแปด ทำงานชมรมพุทธที่หนักและเหนื่อยโดยเติมพลังใจด้วยการหยุดใจ

ผู้เขียนได้รับเลือกเป็นรองประธานชมรมพุทธศาสตร์ของจุฬาฯ ชวนนิสิตนักศึกษามาอบรมธรรมทายาท บอกบุญชวนคนสร้างพระได้ห้าสิบองค์ ร่วมงานสอบตอบปัญหาธรรมะที่นำธรรมะไปสู่เยาวชนทั่วประเทศนับล้านคน โดยการเรียนก็ดีด้วย มีสามสิ่งในใจตลอดคือการปฏิบัติธรรม ภารกิจการเรียนกับงานชมรม และนโยบายของหลวงพ่อ แล้วบอกว่าหลวงพ่อเป็นแรงบันดาลใจยิ่งใหญ่ ครูไม่ใหญ่ตอบติดตลกว่าไม่ทราบ ท้ายช่วงมีเสียงถอดปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด

เมื่อเรียนจบผู้เขียนไปทำงานใช้ทุนเป็นแพทย์ แต่ไม่เคยทิ้งธรรมะ ยังรักษาศีลแปดและนั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมง แม้ขณะรักษาคนไข้ก็เห็นดวงใสสว่างที่ศูนย์กลางกาย ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าหมอทุกคนในโลกเห็นอย่างนี้ได้จะเป็นสุดยอดแพทย์ รักษาจากภายในด้วยหัวใจและพลังบุญ คนไข้ที่เจอหมออย่างนี้ถือว่ามีบุญ

ผู้เขียนมาวัดทุกเสาร์อาทิตย์ครบหนึ่งปี แล้วตัดสินใจลาออกไปทำงานโรงพยาบาลเอกชนเพื่อหาเงินใช้ทุนคืน งานหนักจนไม่มีเวลานั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมง ความละเอียดของใจลดลง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเป็นข้อสังเกตที่ต้องศึกษา ถ้าไม่มีปัจจัยก็ต้องเสียเวลาไปหา ถ้ารวยเข้าวัดก็สะดวก จะรวยต้องมีบุญมาก จึงอย่าหงุดหงิดเวลาครูไม่ใหญ่ชวนให้รวย รวยกับโลภเป็นคนละเรื่อง โลภมากลาภหายเหมือนกู้เงินซื้อหุ้นแล้วหุ้นตก ต้องรวยทั้งน้ำใจและทรัพย์ ใช้ทรัพย์เป็นเครื่องมือสร้างบารมี หวงไว้ตายแล้วก็เอาไปไม่ได้

ผู้เขียนหวังตลอดว่าใกล้ใช้ทุนหมดจะได้เข้ามาสร้างบารมีเต็มตัวในวัด นึกทีไรหายเหนื่อย แต่พักผ่อนน้อยเกินไป คนไข้แข็งแรงขึ้นแต่หมอป่วยลง เป็นต่อมทอนซิลอักเสบเรื้อรังจนต้องตัดออก แล้ววันหนึ่งขณะเขียนใบงานแพทย์กลับมองไม่เห็นตัวหนังสือที่ตัวเองเขียน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญพบว่าเป็นโรคภูมิคุ้มกันต่อต้านตัวเอง ซึ่งพบเพียงหนึ่งในล้าน และเกิดที่ดวงตา เส้นเลือดที่จอประสาทตาแตกไปเรื่อย ๆ เห็นเพียงแสงขาวมัวเหมือนมองผ่านหมอก

ครูไม่ใหญ่แทรกความเห็นยาวว่าโรคนี้ต้องมีวิธีแก้ เช่นเอาเลือดที่แตกออกแล้วสร้างใหม่ ปลุกภูมิคุ้มกันให้ดีขึ้น เข้าห้องอบความร้อนและสมุนไพรให้เลือดเสียออกทางรูขุมขน แต่ก่อนอื่นต้องเชียร์ใจตัวเองว่าพร้อมจะเห็นเป็นปกติและดีกว่าเดิม คิดได้อย่างนี้ก็ชนะไปแล้ว 99 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือคือหาวิธีการ ครูไม่ใหญ่ไม่ใช่นักวิชาการแต่เป็นนักวิธีการ กลางช่วงมีเสียงที่ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด

ผู้เขียนเล่าว่าอาการไม่มีวี่แววดีขึ้น รู้สึกกดดันและท้อแท้ ทั้งที่เป็นหมอรู้วิธีรักษาถึงระดับโครโมโซมแต่รักษาตัวเองไม่ได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่ากด เพราะกดแล้วดัน อย่าท้อแท้เพราะจะท้อถอย รู้มากเลยยาก รู้น้อยอย่างครูไม่ใหญ่ลุยไปเลย หน้าที่คิดอย่างเดียวคือเอาการมองเห็นกลับคืนมาให้ดีกว่าเดิม ผู้เขียนว่าทุกวันนี้ทุกข์มาก ครูไม่ใหญ่ให้เขียนใหม่ว่าไม่ทุกข์ เพราะทุกข์หรือไม่แล้วแต่ใจเรา ความคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยไม่ได้ อย่ายอมแพ้ ท้ายช่วงมีเสียงถอดปนภาษาอังกฤษบางส่วน

ผู้เขียนไม่ทิ้งบุญ ซื้อบ้านในหมู่บ้านสวนตะวันธรรมใกล้วัด เปิดคลินิกที่คลองสามโดยจ้างหมอรักษาแทนเพราะรักษาคนไข้เองไม่ได้แล้ว ทำบุญทุกบุญ โดยเฉพาะงานบุญวันที่ 22 เมษายน 2547 ทำเต็มกำลัง วันงานการมองเห็นแย่ลงอีกแต่ยังรักษาใจให้ใส ครั้นมาถึงจุดที่ช่วยงานเป็นประจำกลับถูกปฏิเสธ มองไม่ค่อยเห็นแต่ไม่มีใครช่วยเหลือ ต้องค่อย ๆ เดินหาที่นั่งเอง ปีติหายไปกลายเป็นความน้อยใจ นั่งสมาธิทั้งน้ำตา คิดว่ามาวัดแล้วเป็นภาระคนอื่น จึงไม่มาวัดอีกเลย ครูไม่ใหญ่แทรกเตือนเจ้าหน้าที่ให้ดูแลให้ดีและบอกลูกว่าคิดอย่างนั้นไม่ถูก

ผ่านไปสิบเดือน เพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นอุบาสิกาของวัดโทรมาชวนกลับมาสร้างบารมี ให้กำลังใจ อาสาขับรถรับส่งจากบ้านไปคลินิกทุกเช้านานเดือนเศษ เปิดเทปธรรมะของหลวงพ่อให้ฟังในรถ จนผู้เขียนซาบซึ้งในน้ำใจและยอมกลับมาวัดอีกครั้ง แม้ยังไม่พบวิธีรักษาให้หาย แต่ได้พบมิตรแท้ที่ดีที่สุดคนหนึ่ง

ช่วงก่อนหน้านี้ราวสองนาทีถอดเสียงไม่ได้ จดหมายเล่าต่อว่าพ่อของเพื่อนผู้เป็นมิตรแท้ถูกยิงตายคาที่ ตัวเลขที่อ่านฟังไม่ชัด เพื่อนยังทำบุญอุทิศให้พ่อ น้องชายคนสุดท้องของผู้เขียนเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม อายุ 17 ปี กินได้แต่โจ๊กเปล่าใส่น้ำแกงเพราะไม่ยอมเคี้ยว ผู้เขียนเปิดจานดาวเทียมให้ดูบ่อย ๆ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกต้อง แม่มีอาชีพขายกุ้งปูเป็น ๆ และปลาตายในตลาดสด เลี้ยงลูกห้าคนลำพังหลังแยกทางกับพ่อ ยายเป็นคนจีนชอบไหว้เจ้า ไม่ค่อยเข้าใจพุทธศาสนา เสียชีวิตด้วยโรคขาดสารอาหารเมื่ออายุ 78 ปี

คำถามถึงครูไม่ใหญ่ ทำไมรักบุญรักธรรมมาตั้งแต่เยาว์วัยและอยากสร้างบารมีในวัด บุญชมรมพุทธจุฬาฯ จะส่งให้เข้าวัดเร็วขึ้นไหม น้องชมรมพุทธควรวางผังชีวิตอย่างไร บุพกรรมใดทำให้ต่อมทอนซิลอักเสบและตามองไม่เห็น เกี่ยวกับการขาดนั่งสมาธิวันละสี่ชั่วโมงหรือไม่ มีโอกาสหายไหม อายุสั้นไหม บุพกรรมใดทำให้น้อยใจในวันงานบุญใหญ่และบุญวันนั้นจะส่งผลอย่างไร ทำไมต้องออกจากวัดแล้วกลับมา พ่อของเพื่อนถูกยิงตายเพราะอะไรและไปอยู่ไหน น้องชายเป็นดาวน์ซินโดรมและกินได้แต่โจ๊กเพราะอะไร ยายตายด้วยขาดสารอาหารแล้วไปไหน ผู้เขียนกับเพื่อนมิตรแท้เคยสัมพันธ์กันอย่างไร ทำไมเพื่อนชมรมพุทธรุ่นเดียวกันได้เข้าวัดหมดแต่ตนยังไม่ได้ และทำไมชวนคนอื่นได้มากแต่ชวนพ่อแม่ได้ยาก ครูไม่ใหญ่ตอบสั้น ๆ ว่าอายุไม่สั้นและชวนพ่อแม่ไม่ยากถ้าสู้

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม แล้วตอบว่าผู้เขียนรักบุญรักธรรมเพราะสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหลายชาติ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวชแล้วบวชตามจนตลอดชีวิต ช่วงถัดมาราวครึ่งนาทีถอดเสียงปนภาษาอังกฤษฟังไม่ชัด งานที่ทำในชมรมพุทธทำไว้ดีแล้ว ช่วยตัดรอนวิบากกรรมเรื่องดวงตาให้หนักเป็นเบา ถ้าไม่ได้ทำจะหนักกว่านี้ การเข้าวัดขึ้นอยู่กับสุขภาพเท่านั้น และน้องชมรมพุทธต้องสร้างบารมีทุกอย่าง อธิษฐานจิตบ่อย ๆ ขอประพฤติพรหมจรรย์สร้างบารมีกับหมู่คณะตลอดไป

ต่อมทอนซิลอักเสบเพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเมื่อบวชเป็นพระชอบวิจารณ์เพื่อนสหธรรมิกในทางไม่ดี ทั้งถูกบ้างไม่ถูกบ้าง วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ดวงตามองไม่เห็นเพราะในพุทธันดรที่แล้วคิดสร้างคุกมืดไว้ขังเชลยหรือทหารที่ผิดวินัย และอีกชาติที่ไกลกว่านั้นเป็นหมอรักษาตาคนไข้ผิดพลาด ให้ยาแรงจนตาคนไข้มัวและเสื่อม ทั้งสองกรรมไม่ได้เจตนาแต่รวมกันส่งผลให้ตาพร่ามัว

ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าอย่ากังวล หน้าที่คือนึกถึงบุญทุกบุญที่ทำไว้ รักษาใจให้ใส กายจะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน บุญจะตัดรอนวิบากให้หนักเป็นเบาและค่อย ๆ ดีขึ้น ขึ้นอยู่กับว่าอยากดีขึ้นไหม อยากหายก็หาย เราเลือกได้ แต่วิบากกรรมยังมีอยู่ ให้สั่งสมทาน ศีล ภาวนาต่อไป อายุยังไม่สั้น หายใจได้ร้อยปีก็อยู่ได้ร้อยปี ยกตัวอย่างทวดอิ่มที่อายุร้อยหกปีแล้วยังเหยียบหนัก

ต้องเจอเรื่องน้อยใจในงานบุญใหญ่เพราะวจีกรรมในชาติที่บวชเป็นพระแล้ววิจารณ์เพื่อนสหธรรมิกจนบางท่านน้อยใจ วิบากกรรมไม่ยกเว้นแม้เป็นพระ ครูไม่ใหญ่สอนว่าวันบุญใหญ่ต้องเอาบุญก่อน ยิ้มใจใสแม้ไม่ถูกใจ อย่ายอมแพ้ ถ้าจะน้อยใจร้องไห้ให้รอหลังงานเจ็ดวัน เพราะใจที่ตกในวันบุญใหญ่ทำให้กำลังบุญอ่อนลงและวิบากกรรมอื่นได้ช่องมาส่งผลก่อน คำพูดจึงสำคัญ พูดให้เป็นสมบัติ ไม่ใช่วิบัติ อยู่คนเดียวระวังความคิด อยู่กับมิตรระวังวาจา ยกตัวอย่างหมอดูที่พูดว่าดวงตกแล้วเว้นช่วงนานไปนิดก่อนต่อว่าตกหลักทรัพย์ ไฟล์จบกลางคำอธิบายนี้ จึงยังไม่ได้ตอบคำถามที่เหลือ เช่นเรื่องพ่อของเพื่อน น้องชาย และยาย ซึ่งอาจตอบต่อในตอนถัดไป

ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายของชายชาวอิรักที่อยู่เดนมาร์ก เขารู้จัก DMC จากคนไทย แม้ยังไม่รู้ว่าท่านคือใคร แค่เห็นใบหน้าก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ทราบว่าหลวงพ่ออธิบายกฎแห่งกรรมได้ดีจึงเขียนมาถาม ครอบครัวเป็นชาวอิรัก พ่อแม่มีลูกสิบห้าคน เสียชีวิตไปเจ็ด เหลือหญิงสี่ชายสี่ เขาเป็นลูกชายคนที่ห้า ครอบครัวนับถืออิสลามเคร่งครัด ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ละหมาดวันละห้าเวลา ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก พ่อเป็นต้นแบบทางศาสนาและทำอาชีพเจาะบ่อน้ำมัน รายได้ดี จนปี 2523 เกิดสงคราม ครอบครัวที่ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาล หัวหน้าครอบครัวจะถูกตัดคอ หนึ่งในนั้นคือพ่อของเขา ตัวเลขผู้เสียชีวิตถอดจากเสียงไม่ชัด

แม่เป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อ ตามศาสนาและประเพณีญาติต้องแต่งงานกันเอง แม่ถูกผู้ใหญ่หมั้นไว้ตั้งแต่เด็ก โตขึ้นจะรักหรือไม่ก็ต้องแต่ง บางครอบครัวลูกสาวไปรักคนที่ไม่ได้หมั้น หรือแต่งกับคนต่างศาสนาต่างนิกาย โทษคือถูกฆ่าทิ้งเพราะถือว่าทำให้ครอบครัวสกปรก แม่เคร่งศาสนาเชื่อฟังพ่อแม่ แต่งงานตอนอายุ 18 กับพ่อที่อายุ 26 อยู่ด้วยกันแล้วรักกันมาก พ่อรับผิดชอบสูง ให้แม่เป็นแม่บ้านดูแลลูก เมื่อเกิดสงครามพ่อถูกทางการจับไปตัดคอ แม่กับลูกเล็ก ๆ ถูกสั่งให้เวียนเข้าออกคุกทุกสามเดือน อดอยากจนลูกบางคนตาย แม่เจ็บช้ำที่สามี ลูกเจ็ดคน และญาติหลายคนตายจากไป บ้านเมืองระส่ำระสาย ทหารถือปืนจับคนขังคุกเป็นว่าเล่น ท้ายช่วงเสียงถอดเพี้ยน

ผู้เขียนเล่าว่าแม่ตอนนี้อายุหกสิบสองปี ภรรยาของเขาเป็นชาวอิรักนับถืออิสลามเคร่งครัด เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง พ่อแม่หมั้นหมายไว้ให้ก่อนแต่งงาน ทั้งสองรู้จักคุ้นเคยกันมาก่อนและเคยคุยเรื่องแต่งงานกันตั้งแต่เด็ก แล้วเขาขอรำพึงเป็นเพลง

เขาแต่งงานตอนอายุ 28 ภรรยาอายุ 23 ที่ประเทศอิหร่าน แล้วมาอยู่ที่เดนมาร์ก มีลูกสามคน หญิงสองชายหนึ่ง ลูกคนโตเป็นผู้หญิงเจ็บป่วยบ่อย หูซ้ายไม่ค่อยได้ยินตั้งแต่เกิด หมอหาสาเหตุไม่เจอ ทั้งคู่หนักใจ แต่เขาหนักใจกว่าเพราะภรรยาอยากไปอยู่อิรัก บอกว่าเหงา คิดถึงพ่อแม่พี่น้อง ที่นั่นอบอุ่น ทุกวันนี้พาลูกไปอยู่อิรักสลับกลับมาครั้งละราวเดือนครึ่ง เขาคิดจะปลูกบ้านที่อิรักให้ภรรยาอยู่ ส่วนตัวเองอยู่เดนมาร์กกับลูกเพื่อให้ลูกเรียนหนังสือ ภรรยาเห็นด้วย

เขานับถืออิสลามตามบรรพบุรุษ ละหมาดวันละห้าเวลาอย่างเคร่งครัดแต่ไม่มีความสุขเลย ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เขาเขียนมาเองไม่ได้ปรุงแต่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำสงครามเข่นฆ่ากันเอง เจอความโหดร้ายของสงครามมาตั้งแต่อายุ 14 ปี เวียนเข้าออกคุกกับพี่น้องทุกสามเดือน อดอยาก ต้องทำงานเลี้ยงครอบครัวเป็นหัวหน้าครอบครัวแทนพ่อ ต่อมาปี 2534 ตอนอายุ 21 อิรักทำสงครามอีกครั้ง ผู้คนหนีไปเป็นผู้ลี้ภัยที่ชายแดนคูเวต เขาชวนแม่พี่น้องไปด้วยแต่ไม่มีใครกล้าเพราะกลัวถูกฆ่าระหว่างทาง เขาเสี่ยงตายไปกับผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่ง ระหว่างทางมีคนถูกยิงตายหลายคน ที่เหลือหลบกระสุนไปอย่างเฉียดฉิวจนถึงจุดหมาย