กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

เล่าว่าช่วงสุดท้ายเมื่ออาการทางสมองมากขึ้น น้องปอเกือบไม่ได้ยินเสียงคุณแม่ที่คอยเตือนให้ตรึกองค์พระ เพื่อเป็นการเตรียมตัว คุณแม่จึงตกลงกับน้องปอว่าวันใดที่ไม่ได้ยินเสียงแม่ แม่จะเอามือลูบที่ท้องน้องปอแทนเพื่อเตือนให้นึกถึงองค์พระ น้องปอรับทราบข้อตกลงนั้น และครอบครัวก็ใช้วิธีนี้เตือนบ่อยครั้งจนกระทั่งน้องปอจากไป โดยแม่ลูบท้องอยู่

สรุปผลการตรวจว่าน้องปอตื่นขึ้นกลางวิมานทองของชั้นดุสิตบุรี ในเขตบุญพิเศษ และกำลังชื่นชมทิพยสมบัติ แม้น้องปอยังไม่อยากจากกายมนุษย์เพราะอยากอยู่สร้างบารมี แต่วิบากกรรมไม่เว้นใครทั้งสิ้น จึงต้องจากไป แล้วครูไม่ใหญ่ชวนดูพ่อแก้วแม่แก้วต่อ

จดหมายเล่าต่อว่าในครอบครัวไม่ได้มีแต่น้องปอที่เป็นมะเร็ง ตัวผู้เขียนเองก็ป่วยเป็นมะเร็งด้วยและเป็นรอบที่สองแล้ว เล่าว่าก่อนรู้ตัวเขาใช้ชีวิตอย่างนักกีฬา ชอบออกกำลังกายและมีความสุขกับการเห็นกล้ามเนื้อโตขึ้น แต่อีกด้านก็เป็นนักเที่ยวตัวยง มีเพื่อนเยอะจึงสังสรรค์บ่อย ดื่มเหล้ากับเพื่อนคุยกันถึงตีหนึ่งตีสองจึงกลับบ้าน จนปี 2543 คลำเจอก้อนเนื้อเล็ก ๆ ใต้รักแร้ หมอสามท่านแรกวินิจฉัยว่าน่าจะเป็นต่อมน้ำเหลืองอักเสบเพราะอายุยังน้อย ร่างกายแข็งแรง ออกกำลังกายและตรวจสุขภาพสม่ำเสมอ แต่เมื่อไปตรวจกับหมออีกท่านและผ่าชิ้นเนื้อพิสูจน์ จึงรู้ว่าเป็นมะเร็งจริง นั่นเป็นเหตุที่ทำให้เลิกเหล้าเลิกบุหรี่ ซึ่งก่อนหน้านั้นภรรยาบอกให้เลิกเท่าไรก็ไม่ยอมเลิก

เล่าว่าหลังเปลี่ยนการดำเนินชีวิตใหม่ควบคู่ไปกับการรักษาด้วยยาเคมีบำบัด กลับติดอีสุกอีใสจากคนในบ้าน แต่ปกติตุ่มจะขึ้นตามผิวหนัง ของเขากลับเกิดขึ้นภายในร่างกายแทน หลบเข้าไปข้างในจนเจ็บปวดทรมานแทบขาดใจ เมื่ออาการทุเลาร่างกายก็แข็งแรงขึ้น ทุกคนคิดว่าหายจากมะเร็งแล้วและจะไม่กลับมาอีก แต่ปี 2548 มะเร็งกลับมาใหม่เป็นครั้งที่สอง คลำเจอก้อนเนื้อที่โคนขาซึ่งซ่อนตัวอยู่ในมัดกล้ามเนื้อ ขณะนี้กำลังรักษาตัวทุกวิธีทางเพื่อให้หายขาด

เล่าว่าก่อนจะได้มารู้จักวัดพระธรรมกาย เขามักเห็นภาพพระองค์หนึ่งอยู่บ่อย ๆ แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร เหมือนท่านจ้องมองมาที่เขาไม่ว่าจะไปที่ใด บางทีก็เหมือนท่านยิ้มให้ บางครั้งก็เหมือนทำหน้าเคร่ง เฉพาะเวลาที่เขาคิดอะไรไม่ดี แม้เพื่อนที่นับถือเจ้าก็เอาภาพพระองค์นี้มาให้โดยไม่บอกอะไร วันที่พาน้องปอเข้าวัดจึงได้พบภาพพระองค์นั้นอีกและรู้ว่าคือภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่สด ทำให้ประหลาดใจมาก และมาทราบภายหลังว่าพระที่คุณพ่อให้ห้อยคอตั้งแต่เด็กหลายปีก็คือหลวงปู่สดโดยที่ไม่เคยทราบมาก่อน

เล่าว่าพ่อตาสร้างฐานะขึ้นมาด้วยสองมือเปล่า เริ่มจากเปิดร้านขายน้ำแข็ง เมื่อสะสมเงินได้มากก็เปิดร้านขายยา แล้วจึงแต่งงานและมีลูกเจ็ดคนซึ่งภรรยาของผู้เขียนเป็นคนที่ห้า ขยายกิจการเรื่อยมาจนเป็นตัวแทนขายรถหลายประเภท เป็นคนใจกว้างที่ลูกน้องบริวารรักทุกคน แต่เหตุการณ์เปลี่ยนไปเมื่อแม่ยายเสียชีวิต อีกสองปีต่อมาพ่อตาแต่งงานใหม่กับหญิงโสดวัยสี่สิบแปดปี พ่อตาเปลี่ยนไปมากจากคนใจกว้างเอื้อเฟื้อกลายเป็นคนตระหนี่ ลูกน้องบริวารกระจัดกระจายหนีหายไป ชีวิตบั้นปลายที่ควรสงบสุขกลับกลายเป็นความวุ่นวาย

อ่านคำถามที่ส่งมาว่าน้องปอทำบุญอะไรจึงมีแต่คนรักใคร่เอ็นดู เป็นเด็กมีระเบียบ รับผิดชอบตัวเองทุกเรื่อง อดทน แม้ยามเจ็บปวดก็ไม่ทุรนทุราย เหมือนผู้ใหญ่ในร่างเด็ก ตอนมีชีวิตอยู่เห็นองค์พระจริงหรือเป็นเพียงภาพในความคิด ระยะสุดท้ายที่ไม่ได้ยิน พูดไม่ได้ มองไม่เห็น และแม่เอาหูฟังสวมให้ฟังซีดีนำนั่งสมาธิเกือบตลอดเวลานั้น น้องปอรับรู้หรือไม่และรู้สึกอย่างไร ขยับตัวไม่ได้จะอึดอัดเหมือนถูกกักขังหรือเปล่า ก่อนออกจากกายมีทุกขเวทนาไหม การหลับแล้วตื่นบนวิมานโดยไม่มีเทวรถมารับต่างจากมีเทวรถมารับอย่างไร กำลังบุญต่างกันแค่ไหน ชาวสวรรค์ชื่นชมแบบไหนมากกว่า ทำไมเปลี่ยนร่างจากเด็กเป็นเทพบุตรหนุ่มทันที บุญเก่าชาติไหนที่ทำให้กลับดุสิตบุรีได้ จะอยู่นานไหมเพราะชาตินี้ทำบุญเพียงสั้น ๆ และชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายของวิบากกรรมอายุสั้นหรือไม่

อ่านคำถามต่อว่าลุงและป้าของน้องปอสร้างบุญร่วมกันมาอย่างไร โดยเฉพาะป้าที่รักและสงสารน้องปอเหมือนลูก ตัวผู้เขียนทำกรรมอะไรมาจึงป่วยเป็นมะเร็งถึงสองครั้ง ครั้งแรกต้องทรมานกับอีสุกอีใสจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด และเหตุใดตุ่มจึงไปขึ้นในตัวไม่ใช่ที่ผิวหนังเหมือนคนอื่น เขากับน้องปอเป็นมะเร็งทั้งคู่เพราะทำกรรมอะไรร่วมกันมา ทำอย่างไรจึงจะหายจากโรคร้าย พ่อตากับภรรยาใหม่สร้างบุญร่วมกันมาอย่างไรจึงมาพบกันตอนอายุมาก ทำไมความใจกว้างในการปกครองบริวารจึงลดลง ภรรยาใหม่เคยมีวิบากกับลูก ๆ ของพ่อตาอย่างไรจึงผิดใจกันบ่อย และทำอย่างไรจึงจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ รวมทั้งถามว่าอาจารย์พลังจิตที่คุณปู่เชิญมารักษาน้องปอ ซึ่งบอกว่าเห็นดอกพิกุลเต็มรอบกายและมีเทวดามายืนใกล้ร่างในวันรดน้ำศพนั้นเป็นใคร เห็นจริงหรือไม่ และทำไมเขาจึงได้รับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เกี่ยวกับหลวงปู่สดมาโดยตลอด

ตอบว่าน้องปอเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของผู้คนเพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติและบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนา ส่วนความมีระเบียบ รับผิดชอบ และอดทนเป็นนิสัยที่ติดข้ามชาติมาจากสมัยที่เป็นทหาร และการนั่งสมาธิของน้องปออยู่ในระดับที่บรรเทาทุกข์ทรมานจากโรคร้ายได้ พร้อมมีกำลังกุศลส่งให้ไปสุคติโลกสวรรค์

ตอบว่าช่วงที่ไม่ได้ยินเสียงแล้ว น้องปอรับรู้ด้วยใจว่าพ่อแม่กำลังเตือนให้นึกถึงบุญและองค์พระ รู้สึกเหมือนหลับ ๆ ตื่น ๆ ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ แต่รู้สึกถึงบุญและกระแสบุญที่ได้รับ ไม่รู้สึกอึดอัดทรมานเหมือนคนถูกกักขัง เป็นแค่หมดแรงขยับไม่ได้เท่านั้น เพราะกระแสบุญไปคุ้มครองดูแลอยู่ แล้วชมว่าคุณพ่อคุณแม่เป็นสุดยอดที่ประคับประคองลูกให้อยู่ในกุศลธรรมได้ขนาดนี้จนส่งไปถึงดุสิตบุรี ก่อนออกจากกายหยาบก็ไม่มีทุกขเวทนาใด ๆ หลับแล้วตื่นกลางวิมานทองเลย แล้วปลอบว่าเรื่องพลัดพรากเป็นความจริงของชีวิตที่ต้องทำใจ ไม่เราพลัดพรากจากสิ่งที่รักก่อน สิ่งที่รักก็พลัดพรากจากเราไปก่อน สำคัญที่ว่าชีวิตหลังการตายใครจะไปดีกว่ากัน

ตอบคำถามเปรียบเทียบว่าการมีเทวรถมารับดีกว่า เพราะมีกำลังบุญมากกว่าและการกลับไปสู่เทวโลกสง่างามกว่า ยกตัวอย่างมหาเศรษฐีสมัยพุทธกาลท่านหนึ่งที่เทวรถมาถึงวิมานขณะที่บริวารยังอยู่ในโลกมนุษย์ยาวเหยียด (ชื่อเศรษฐีในเสียงถอดเพี้ยน จึงไม่ระบุ) และในหมู่ชาวสวรรค์ก็ชื่นชมยินดีกับการมีเทวรถมารับมากกว่า

อธิบายว่าบุญที่น้องปอได้ทำนั้นมาจากกำลังบุญที่พ่อแม่และญาติให้ทำ ไม่ใช่ทรัพย์ที่ตัวเองหามาเพราะยังเป็นเด็ก รวมกับบุญที่ตัวเองทำตามภาษาเด็ก การมาเป็นอาสาสมัคร และบุญนั่งสมาธิ กำลังบุญเหล่านี้จึงทำให้หลับแล้วตื่นขึ้นเปลี่ยนสภาพจากเด็กเป็นเทพบุตรหนุ่มทันที กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสชมทิพยสมบัติด้วยความบันเทิง

ตอบว่าน้องปอกลับดุสิตบุรีได้เพราะบุญที่ทำกับหมู่คณะอย่างต่อเนื่องในช่วงท้ายของชีวิต และเพราะเคยทำบุญกับหมู่คณะมาหลายชาติ ก่อนมาเกิดก็มาจากดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ แม้วิบากกรรมจะตัดรอนก็ยังได้กลับไปอยู่ที่เดิม เพราะบุญเก่ากับบุญใหม่ยังมีเหลือเฟือ

เล่าว่าเทพบุตรน้องปอฝากอนุโมทนาบุญและขอบคุณทุกคน ตั้งแต่คุณพ่อคุณแม่ คุณลุงคุณป้าที่ให้โอกาสได้ทำบุญ ซึ่งบุญเก่าและบุญใหม่ทำให้ได้กลับดุสิตบุรี แล้วเตือนว่าวิบากกรรมเก่ายังตามมาเสียบได้เรื่อย ๆ แม้อยู่บนสวรรค์ก็มีเทวดาตกสวรรค์ จึงให้พ่อแม่ลุงป้าทำบุญอุทิศไปให้เรื่อย ๆ ชาตินี้ยังไม่ใช่ชาติสุดท้ายของวิบากกรรมนี้ แต่บุญที่ทำไว้ทั้งเก่าและใหม่ตัดรอนวิบากกรรมลงไปได้เยอะแล้ว และแนะให้ตั้งเป้าไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ เพื่อจะได้สะสางธาตุธรรมให้สะอาด วิบากกรรมหนักจะกลายเป็นเบาแล้วหายไป โดยให้ผู้ชมขานเป้าหมายนั้นตามพร้อมกัน

ตอบว่าลุงและป้าสร้างบุญร่วมกันมาโดยเป็นคู่บุญคู่บารมีกันหลายชาติ จึงมีศรัทธาและทิฐิเสมอกัน ชาตินี้จึงได้มาสร้างบารมีร่วมกันอีก ส่วนลุงป้ากับน้องปอเคยเป็นญาติกันมาในหลายรูปแบบ บางชาติเป็นพี่น้อง บางชาติเป็นพ่อแม่ลูก บางชาติเป็นน้าอาลุงป้าเหมือนชาตินี้ จึงรักน้องปอเหมือนลูกและสนับสนุนเรื่องการสร้างบุญของน้องปอด้วยความสุขใจ

เฉลยว่าที่ป่วยเป็นมะเร็งถึงสองครั้งเพราะกรรมปาณาติบาต อทินนาทาน และมุสาวาท คือศีลข้อที่หนึ่ง สอง และสี่ในอดีตส่งผล เพราะอดีตเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ที่เคยสั่งตัดสินพิพากษาประหารชีวิตคนที่ทำผิดบ้างไม่ผิดบ้าง และเคยรับสินบน จึงทำให้เป็นมะเร็งที่ต่อมน้ำเหลืองซึ่งเกิดขึ้นที่รักแร้และขาหนีบ กับอีกกรรมหนึ่งคือสั่งให้ลูกน้องเขียนบัตรสนเท่ห์ใส่ร้ายเพื่อนร่วมงานจนคนที่ถูกใส่ร้ายเดือดร้อนใจอย่างมาก วิบากกรรมนี้จึงทำให้ตุ่มอีสุกอีใสขึ้นในตัวแตกต่างจากคนอื่นและทุกข์ทรมานเกือบตาย ทางแก้คือทำบุญให้เต็มที่และอธิษฐานจิตให้พ้นจากวิบากกรรมนี้

เฉลยว่าพ่อตากับภรรยาใหม่มาพบกันตอนอายุมากแล้วเพราะเคยเป็นสามีภรรยากันมา โดยชาตินั้นภรรยาใหม่ในชาตินี้ได้เป็นภรรยาน้อย จึงเกิดความอึดอัดและอธิษฐานทุกครั้งที่สร้างบุญร่วมกันว่าขออย่าได้เป็นภรรยาน้อยอีก ขอให้ได้เป็นภรรยาแต่อย่าน้อย ดังนั้นเมื่อภรรยาเก่าสิ้นไปจึงได้มาเจอกันตอนอายุมาก ด้วยบุญเก่าที่เคยทำร่วมกันและแรงอธิษฐานจิตนั้น จึงได้เป็นสามีภรรยากันอีกและไม่ได้เป็นภรรยาน้อย

เฉลยว่าความใจกว้างที่ลดลงทำให้บริวารห่างหายเป็นเรื่องธรรมดา เพราะขาดสังคหวัตถุคือธรรมที่ยึดเหนี่ยวน้ำใจกัน ส่วนที่พ่อตากับลูก ๆ ผิดใจกันบ่อยก็เพราะเหตุปัจจุบันเรื่องทรัพย์เป็นหลัก จึงไม่พูดรายละเอียด การแก้ให้อยู่ร่วมกันโดยสันติต้องเริ่มที่ผู้เป็นเสมือนดวงตะวันที่ต้องแบ่งปันแสงสีทองให้ทุกสรรพสิ่งอย่างเสมอภาค การให้เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าไม่ได้อย่างที่ต้องการก็ให้ทำใจใส ๆ ยิ้มแย้ม เยือกเย็น ยกย่อง ให้จิตเมตตาแก่เขาก่อน ส่งรอยยิ้มและความปรารถนาดี เดี๋ยวจะค่อย ๆ คลี่คลาย แต่ถ้าอีกฝ่ายขว้างก้อนอิฐมาแล้วขว้างก้อนหินไปก็เละกันทั้งคู่ จึงต้องเอาก้อนอิฐและก้อนหินมารวมเป็นกองเดียวกันเสีย

เฉลยว่าอาจารย์พลังจิตที่บอกว่าเห็นดอกพิกุลรอบกายน้องปอและเทวดามายืนใกล้ร่างในวันรดน้ำศพนั้น ท่านเห็นจริง แต่สิ่งที่เห็นไม่จริง ซึ่งก็ดีในแง่ที่ทำให้ทุกคนศรัทธา สบายใจ และคลายความเศร้าโศก ดีกว่าอยู่เฉย ๆ เป็นวิธีปลอบใจผู้ที่มีความทุกข์ใจหนึ่งวิธี แต่อย่าไปยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นจริงจังว่ามีดอกพิกุลและมีเทวดา เพราะของจริงที่นั่นมีดอกไม้สวยกว่าดอกพิกุลและมีเทวดาบริวารเป็นหลักล้าน แล้วเทียบให้ฟังว่าการหล่อเสาแก้วต้นละร้อยบาทจำนวนพันสามร้อยต้นก็เท่ากับได้บริวารบนสวรรค์

เฉลยว่าที่ผู้เขียนได้รับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เกี่ยวเนื่องกับหลวงปู่สดและวิชชาธรรมกายมาโดยตลอด เป็นเพราะเคยสร้างบุญกับหมู่คณะมา ชาติที่ผ่านมาก็เคยร่วมกองบุญบางครั้งเต็มที่บ้าง บางครั้งตามกำลังบ้าง ทั้งภรรยาและลูกชายคนโตกับน้องปอก็เคยสร้างบุญกับหมู่คณะมาหลายคราวแล้ว คราวนี้มาเจอกันอีกจึงให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ด้วยกัน

เข้าช่วงเรื่องราวความจริงของชีวิต อ่านจดหมายของลูกที่เล่าเรื่องคุณพ่อ ว่าคุณพ่อเป็นชาวอยุธยา มีสติปัญญาดี ปากหวาน มีคารมคมคาย พูดจาฉะฉาน แต่มีนิสัยเจ้าชู้และชอบการร้องรำทำเพลงมาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นจึงเบนชีวิตไปเป็นพระเอกลิเกที่มีชื่อเสียงโด่งดัง วันหนึ่งได้แสดงคู่กับนางเอกลิเกสาวสวยในบทคู่พระคู่นาง แรก ๆ ก็ร้องไปตามบท แต่พอต้องแสดงบทรักและร้องเพลงรักกันก็เกิดปิ๊งกันขึ้นจนรักกันจริง

เล่าต่อว่าความดังของคุณพ่อกลายเป็นความดับไปอย่างฉับพลัน เพราะคุณพ่อก่อคดีฆ่าคนตาย จึงต้องหลบซ่อนตำรวจและระหกระเหินไปในที่ต่าง ๆ สุดท้ายหันหน้าเข้าวัดไปบวชเป็นพระ บวชอยู่จนได้เปรียญสี่ประโยค แล้วลาสิกขาออกมาตั้งคณะลิเกขึ้นมาอีกครั้ง ไฟล์เสียงจบลงกลางประโยคตรงจุดนี้ จึงไม่มีเนื้อหาต่อในตอนนี้ คำว่าบวชได้สี่ภาษาหรือสี่ประโยคฟังไม่ชัด

เปิดกรณีศึกษาชื่อเรื่องรักบังตา ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าครอบครัวเข้าวัดตั้งแต่ปี 2532 โดยคุณพ่อเป็นผู้จุดชนวนสายสัมพันธ์แห่งบุญ วันหนึ่งคุณพ่อซื้อหนังสือพิมพ์หลายฉบับที่ลงประกาศรับสมัครงานมาให้พี่สาวที่เพิ่งเรียนจบ แล้วขีดเส้นใต้งานที่น่าสนใจไว้ หนึ่งในนั้นคือประกาศของสำนักงานกัลยาณมิตรที่รับเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์และช่างประปา ตรงกับสาขาที่พี่สาวเรียนมาจึงเขียนจดหมายสมัครไปทันที ทั้งที่พี่สาวไม่เคยรู้จักหรือได้ยินชื่อวัดพระธรรมกายมาก่อน หลังอบรมได้ราวหนึ่งเดือนทุกคนในครอบครัวก็ได้มาวัด

พี่สาวทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์แจ้งข่าวบุญและชวนครอบครัวทำบุญไม่ตกหล่นเลย อยู่วัดมาสิบหกปี ครอบครัวจึงผูกพันกับวัด ร่วมกิจกรรมและทำบุญทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ ได้เป็นประธานกองกฐินสามครั้ง สร้างองค์พระทั้งภายนอกภายในรวมสามสิบเอ็ดองค์ และทำทุกบุญที่ครูไม่ใหญ่ชวนทำ ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนกลางของพี่น้องห้าคนที่รักและสามัคคีเกื้อกูลกัน แต่จะขอเล่าเรื่องของตัวเองที่ต้องจากครอบครัวอบอุ่นไปประเจิดประเจ้อกับกรรม

เล่าประวัติฝ่ายแม่ว่าคุณตากับคุณยายมีอาชีพทำสวนส้ม มีลูกห้าคน คุณตาเป็นคนใจดีชอบช่วยคนอื่นและชอบทำบุญ เป็นหมอแผนโบราณรักษาโรคให้ชาวบ้านโดยไม่คิดค่ารักษา หาเงินจากการเลี้ยงปลากัดขายให้คนอื่นเอาไปกัดแล้วนำเงินไปซื้อยามารักษาชาวบ้านฟรี วันหนึ่งบ่นว่าไม่สบายร้อนข้างใน นำส่งโรงพยาบาลแล้วอยู่ได้คืนเดียวก็เสียชีวิตเพราะไส้ทะลุ รวมอายุเก้าสิบปี ส่วนคุณยายเป็นคนขยันซื่อสัตว์ใจดี ชอบทำบุญทำอาหารและขนมไปช่วยงานบวชงานเผาศพเป็นประจำ

หลังคุณตาเสียชีวิตยี่สิบกว่าวัน โรคหัวใจโตที่คุณยายเป็นมาสองปีก็กำเริบหนักจนเสียชีวิตอย่างสงบที่โรงพยาบาล รวมอายุเจ็ดสิบห้าปี ก่อนเสียชีวิตทั้งสองท่านแบ่งสมบัติให้ลูกทุกคน แม่ของผู้เขียนเป็นคนเล็กจึงได้ที่ดินราวสามไร่พร้อมบ้านที่ตายายอาศัยอยู่ เมื่อลูกทุกคนแต่งงานย้ายออกไปแล้ว แม่จึงย้ายเข้ามาอยู่พร้อมครอบครัวและทำบุญเลี้ยงพระอุทิศส่วนกุศลให้เจ้าของสมบัติเดิม

ตอนนั้นผู้เขียนอายุสิบแปดปี เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ที่บ้านจัดงานทำบุญเลี้ยงพระเนื่องในโอกาสที่แม่ได้รับมรดก มีเพื่อนชายข้างบ้านคนหนึ่งมาร่วมงานด้วย ตอนนั้นเขาอายุยี่สิบสามปี จบ ปวช. แล้วแต่ไม่ได้เรียนต่อและไม่ได้ทำงานเพราะไม่สบาย เป็นโรคทางประสาทจึงอยู่บ้านเฉย ๆ ทั้งสองจึงรู้จักกันและไปมาหาสู่กันเรื่อย ๆ

เขาเล่าว่าที่มีอาการอย่างนี้เพราะสมัยเรียน ปวช. อายุราวสิบเจ็ดปี ไปเที่ยวป่าแถบสุโขทัย (ชื่อสถานที่ที่ Whisper ถอดมาไม่ชัดจึงไม่ระบุ) แล้วพลัดหลงกับเพื่อนจนค่ำก็ยังหาทางออกจากป่าไม่ได้ คืนนั้นขึ้นไปอยู่บนเนินดินสูงเพื่อให้ปลอดภัยจากสัตว์ป่า และไม่ได้หลับนอนเลยทั้งคืนเพราะได้พูดคุยกับใครที่เขาไม่รู้จัก โดยมีสัตว์ต่าง ๆ มานั่งฟังเขาคุยด้วยจนถึงเช้า พอฟ้าสว่างจึงลงจากเนินดินและเจอเพื่อน

พอกลับมาบ้านเขาก็เริ่มมีอาการทางประสาทและนอนไม่หลับ ทางบ้านคิดว่าผีเข้าจึงพาไปหาคนทรง คนทรงบอกไปตามหลักวิชาที่ตนถนัดว่าโดนผีกระทำ มีองค์ลง และมีกุมารทองสององค์อยู่ในตัว ประโยคนี้เป็นประโยคที่รายการยกมาย้ำซ้ำหลายครั้งเป็นคำสำคัญของกรณีศึกษาก่อนเข้าช่วงพัก

เขาไม่ตายในป่า แต่หลังจากนั้นชอบสูบบุหรี่จัดและชอบแจกของซึ่งไม่เคยเป็นมาก่อน จนต้องส่งโรงพยาบาลประสาท ครั้งไหนอาการมากก็ต้องช็อตด้วยไฟฟ้า หมอบอกว่าต้องกินยาไปจนหมดอายุขัยเพราะสมองขาดเกลือลิเทียม ญาติทั้งฝ่ายพ่อและฝ่ายแม่ของเขาก็มีอาการเหมือนกันจนมีคนว่าเป็นกรรมพันธุ์ แต่พ่อแม่ของเขาไม่ได้เป็น ทั้งสองคบกันเรื่อยมาจนผู้เขียนเรียนจบปริญญาตรีและทำงานบริษัทจัดสรรบ้านและที่ดินได้ราวหนึ่งปีจึงคิดจะแต่งงาน พ่อแม่คัดค้านเพราะไม่ชอบคนในตระกูลนี้ พูดเป็นภาษาชาวบ้านว่าคนตระกูลนี้อย่าเอามาทำพันธุ์ และพ่อของเขาก็เจ้าชู้มีเมียหลายคน แต่ผู้เขียนไม่เชื่อฟังเพราะความรักเข้ามาบังตาและเห็นใจเขา เป็นรักครั้งแรก

ผู้เขียนบอกว่าแต่งงานเพราะความสงสาร และขอให้เข้าใจว่าอาการของสามีเป็นเฉพาะบางช่วง ถ้าไม่มีอาการเขาจะเป็นคนมีทรัพย์พอสมควรเพราะได้เงินจากการขายที่ดินมรดกส่วนหนึ่ง เคยทำโรงกลึงขนาดย่อมแต่ไม่ประสบความสำเร็จ แล้วเอาเงินไปทำธุรกิจที่ดินร่วมกับเพื่อน สุดท้ายถูกเพื่อนโกงจนหมดตัวและยังมีหนี้สินติดตัว

ปีแรกที่แต่งงานคุมกำเนิดไว้ก่อน พอสองปีผ่านไปอยากมีลูกแต่ก็ยังไม่มี จึงสร้างพระธรรมกายประจำตัวภายนอกพร้อมจารึกชื่อให้ลูกที่ยังไม่มาเกิด แต่ก็ยังไม่มา จนต้องสร้างองค์พระอีกองค์จารึกชื่อหลวงปู่สด เขาจึงมาเกิดเป็นเด็กผู้ชาย ตอนตั้งท้องไม่รู้ตัวและมีเลือดออก หมอบอกว่าห้าสิบห้าสิบอาจแท้งได้แต่ก็ฉีดยากันแท้งให้จนพ้นขีดอันตราย ใกล้คลอดมีความดันสูง เหนื่อยง่าย เด็กเจ็ดเดือนแล้วไม่ยอมดิ้น หมอบอกว่าครรภ์เป็นพิษคลอดเองไม่ได้ต้องผ่าเอาเด็กออก และจะมีบุตรไม่ได้อีกเพราะเสี่ยงอันตรายมาก ลูกชายคลอดมาแข็งแรงสมบูรณ์และเลี้ยงด้วยตัวเองตามลำพัง

ลูกชายเป็นเด็กฉลาด เรียนหนังสือเก่ง ใจกว้าง ชอบทำบุญใส่บาตร และพูดเสมอว่าจะบวชให้แม่ ตอนนี้อายุใกล้ครบบวชแล้ว ส่วนสามีหลังแต่งงานมามีอุปนิสัยเปลี่ยนไปในทางลบ ไม่ช่วยทำงานทั้งที่ก่อนแต่งงานช่วยทุกอย่าง พ่อของสามีดื่มเหล้าเก่งและพาผู้หญิงเข้าบ้าน ญาติฝ่ายสามีก็ไม่ชอบผู้เขียน และสามีก็ไม่เคยปกป้องภรรยาของตัวเองเลย ผู้เขียนบอกว่ายอมรับสภาพวิบากกรรมนี้แต่ไม่หมดกำลังใจเพราะใจอยู่ในบุญ

ตอนลูกชายอายุหนึ่งปี ผู้เขียนเป็นไข้เลือดออกจนเลือดซึมอยู่ใต้ผิวหนัง ต้องไปฉีดยาสามวันติดกัน เจ็บออด ๆ แอด ๆ หมดแรง ผอมลง คุณแม่ไปหายาโบราณมาต้มให้ทานร่างกายจึงดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนพฤติกรรมของสามีนั้นยากต่อการเข้าใจ ออกไปข้างนอกใครถามอะไรก็ไม่พูดไม่ตอบเพราะเห็นว่าไม่มีประโยชน์ต่อชีวิต แต่อยู่บ้านพูดเก่งมากและเชื่อมั่นตัวเองสูง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าให้เอาอารมณ์ดีใส่กันโดยเฉพาะพ่อแม่ ถ้าเอาอารมณ์เสียใส่เขาก็จะร้อง และบอกว่าเขาไม่ใช่ขี้อาย แต่อายการทำบาป

อ่านคำถามของเจ้าของเคสสิบสองข้อ ถามว่าการหาเงินจากการขายปลากัดไปซื้อยารักษาชาวบ้านฟรีได้บุญบาปอย่างไร กรรมอะไรทำให้คุณตาไส้ทะลุและคุณยายเป็นโรคหัวใจโต คตินิมิตและที่ไปของทั้งสองท่านเป็นอย่างไร ได้รับบุญที่อุทิศไปหรือไม่ ตอนสามีหลงป่าได้คุยกับใครและมีกุมารทองในตัวจริงหรือไม่ กรรมใดทำให้สามีมีอาการทางประสาท ถูกเพื่อนหลอกจนหมดตัวและธุรกิจล้มเหลวทุกครั้ง กรรมใดทำให้ตัวเองมาแต่งงานกับเขาทั้งที่รู้ว่าป่วย ทำไมชีวิตแต่งงานมีแต่ทุกข์ เหตุใดเกือบแท้งและครรภ์เป็นพิษ ลูกชายกับแม่มีกรรมใดร่วมกัน การสร้างพระธรรมกายประจำตัวทำให้ลูกมาเกิดหรือไม่ ลูกชายจะมีกรรมแบบพ่อไหม กรรมใดทำให้เป็นไข้เลือดออกและมีปัญหามดลูก น้องสาวทำบุญอะไรมาจึงมีลูกชายสามคน และพี่สาวทำบุญอะไรมาจึงได้เป็นอุบาสิกาที่วัด

คำเฉลยว่าการเลี้ยงปลากัดขายเป็นบุญปนบาปเพราะวัตถุที่ได้มาไม่บริสุทธิ์ เนื่องจากขายสัตว์ให้ไปทำร้ายกัน วิบากส่งผลให้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงมีโรคมากแบบเป็นแล้วหายสลับกันไป แต่ด้วยกุศลที่นำเงินนั้นไปซื้อยารักษาชาวบ้านฟรี คุณตาจึงไปเป็นภุมเทวาระดับชั้นดี ได้บุญจากการทำทานสงเคราะห์โลกและบุญที่ทำในพระพุทธศาสนา และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วจึงมีสภาพดีขึ้นทุกด้าน ส่วนคุณยายเป็นโรคหัวใจโตเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบัน รวมกับกรรมใช้แรงงานสัตว์มากเกินไปในสมัยที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม มีคตินิมิตสว่าง ตายแล้วไปเกิดเป็นเทพธิดามีวิมานทองในชั้นดาวดึงส์ และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว

คำเฉลยว่าเรื่องที่สามีหลงป่าแล้วได้พูดคุยกับใครนั้นไม่ได้เป็นเรื่องจริง ไม่ได้มีกุมารทองหรืออะไรอย่างที่เล่ามา เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากกรรมบันดาล เพราะมีเศษกรรมทั้งดื่มสุราและนับถือไสยเวท จึงเกิดอาการนั้นตั้งแต่อยู่ในป่า ให้สามีลืมเรื่องเหล่านี้เสียและตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญให้มาก ส่วนที่ถูกเพื่อนหลอกจนหมดตัวทั้งที่มีทรัพย์มากและธุรกิจล้มเหลวทุกครั้ง เพราะอดีตเคยไปหลอกเพื่อนมาเหมือนกัน โดยทำการค้าร่วมกันแล้วโกงเพื่อนด้วยการหลอกว่าขาดทุนทั้งที่ได้กำไรมากมายจนเพื่อนหมดตัว และช่วงแรกมีทรัพย์มากเพราะเคยทำทานเต็มที่ แต่มาเสียดายภายหลังทั้งยังไปขอคืน จึงรักษาทรัพย์ไว้ไม่ได้

คำเฉลยว่าที่สมัครใจแต่งงานกับสามีทั้งที่รู้ว่าเป็นโรคประสาท เพราะเคยเป็นสามีภรรยากันมาในอดีต และตัวผู้เขียนชอบทำกับแกล้มและรินเหล้าให้สามีคนนี้เพราะไม่อยากให้ไปกินนอกบ้าน วิบากกรรมนั้นจึงส่งผล ส่วนชีวิตแต่งงานที่มีทุกข์เพราะปัจจุบันไม่เชื่อฟังพ่อแม่ที่ห้ามปรามไว้ รวมกับความที่ศรัทธา ศีล และทิฏฐิของสองครอบครัวไม่เสมอกัน ทางแก้คือให้ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ทำหน้าที่กัลยาณมิตร และอธิษฐานจิตว่าถ้าจะมีครอบครัวขอให้ได้คนที่มีศรัทธา ศีล และทิฏฐิเสมอกัน เป็นครอบครัวธรรมกาย

คำเฉลยว่าที่เกือบแท้งและครรภ์เป็นพิษคลอดเองไม่ได้ เพราะในอดีตมีเศษกรรมขายวัวที่ตั้งท้องให้เขาไปฆ่า ลูกชายก็มีเศษกรรมลักษณะเดียวกันแต่เบาบางแล้วจึงไม่แท้ง และเพราะมีกรรมใกล้เคียงกันจึงมาเกิดเป็นแม่ลูกกัน การสร้างพระธรรมกายประจำตัวและจารึกชื่อเป็นเพียงส่วนเสริมกับจิตอธิษฐาน เพราะทั้งสองต้องมาเกิดเป็นแม่ลูกกันอยู่แล้ว ลูกชายมาจากที่สว่างและไม่มีวิบากกรรมทางประสาทแบบพ่อ ส่วนน้องสาวที่มีลูกชายสามคนทั้งที่อยากได้ลูกสาวเพราะเคยสร้างบุญร่วมกันมา และจะได้บวชพระทั้งสามองค์ แล้วอธิบายหลักว่าผู้ที่มาเกิดจะเป็นลูกชายหรือลูกสาวขึ้นกับกรรมส่วนตัวของผู้มาเกิด กรรมที่เสมอกับพ่อแม่ และกรรมที่ทำร่วมกับพ่อแม่ โดยยกกรรมกาเมเจ้าชู้เป็นตัวอย่าง

คำเฉลยว่าให้ค่อย ๆ ประคับประคองและปลูกฝังความเข้าใจเรื่องความจริงของชีวิตให้มากหน่อย ตัวผู้เขียน คุณแม่ และพี่น้องทุกคนเคยทำบุญร่วมกับหมู่คณะมาแบบตามอารมณ์ บางทีเต็มที่บางทีเรื่อย ๆ จึงเกิดมาเป็นพี่น้องที่รักกันมากและทำบุญร่วมกันทุกบุญ ส่วนพี่สาวที่มาเป็นอุบาสิกาเจ้าหน้าที่วัด อดีตชาติเป็นทหารพระราชาที่ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต และติดตามครอบครัวมาสร้างบารมี ทำหน้าที่เผยแผ่และมีผลการปฏิบัติธรรมพอตัว ไปดูดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้ ครูไม่ใหญ่จึงชวนให้ทุกคนตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญแล้วอธิษฐานจิตตามไปดูดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์

เริ่มกรณีศึกษาเรื่องเกิดมาก็จำชาติเดิมได้ เจ้าของเคสเล่าว่ามาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในช่วงที่วัดถูกกล่าวหาว่าโกงที่ดินชาวนา ในฐานะชาวพุทธที่เคารพศรัทธาในพระรัตนตรัยจึงไม่อยากเชื่อตามที่ใคร ๆ ว่ากัน ตัดสินใจมาวัดเพื่อพิสูจน์ความจริงเอง ครูไม่ใหญ่ชมว่าอย่างนี้จึงเรียกว่าเป็นบัณฑิตนักปราชญ์ เมื่อมาแล้วไม่เพียงมั่นใจว่าวัดไม่ได้เป็นไปตามข่าวเลย แต่ยังเจอวัดที่ถูกใจเพราะสะอาดและเป็นระเบียบ จึงมาวัดเป็นประจำ และเมื่อเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจึงส่งเรื่องของตัวเองกับลูกสาวมา (ปี พ.ศ. ที่มาวัดครั้งแรกในเทปฟังไม่ชัด)

ลูกสาวของเจ้าของเคสเกิดต่างจากคนทั่วไป ตอนรอดจากท้องแม่ยื่นเท้าสองข้างออกมาก่อน มีสายรกพันคอและพันลำตัวไปหมด เมื่ออายุได้เพียงสองขวบวิ่งเล่นแถวบ้านแล้วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน เห็นป้าเจ้าของบ้านแล้วรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเป็นญาติเป็นพิเศษ พอคิดว่าเคยเห็นป้าคนนี้ที่ไหน ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นลำดับอย่างชัดเจน จนประติดประต่อได้ว่าในอดีตชาติตนเคยเป็นลูกสาวคนเล็กของป้าคนนั้นเอง

เล่าเหตุการณ์ในอดีตชาติว่าตอนอายุเจ็ดขวบ วันนั้นเป็นวันพระ ตนกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนช่วยกันเก็บดอกบัวในสระหลังบ้านเพื่อเตรียมไปทำบุญที่วัด เห็นว่ามีดอกบัวอยู่สามดอกจึงคิดจะเก็บให้หมดทุกดอกเพื่อให้ครบองค์แห่งพระรัตนตรัย แต่ดอกสุดท้ายอยู่กลางบึงไกลจนสุดเอื้อม

เล่าต่อว่าตนยืนเฝ้าดูร่างตัวเองถูกเผา แล้ววนเวียนอยู่ในวัดสามวันโดยไม่รู้จะไปที่ไหน พอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือคานหาบเดินตรงมาตักน้ำที่สระหน้าวัด จึงตัดสินใจกระโดดขึ้นหลังของเธอไปโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว และในที่สุดได้มาเกิดเป็นลูกสาวของผู้หญิงคนนั้นซึ่งก็คือแม่ในชาตินี้ ภาพในความคิดมาสิ้นสุดตรงนี้ หมายเหตุ: ช่วงที่เล่าว่าเสียชีวิตอย่างไรอยู่ในช่วงที่ไฟล์ถอดเป็นบรรทัดคั่นซ้ำ ๆ จึงขาดไป

เมื่อเล่าให้ญาติฟังว่าตนเป็นลูกสาวของป้าคนนั้น แรก ๆ ไม่มีใครเชื่อ หาว่าเป็นเด็กพูดเรื่อยเปื่อย แต่เมื่อยืนยันว่าจำได้แม่นว่าคนในบ้านหลังนั้นเป็นใครและเกี่ยวข้องกันอย่างไร ข้าวของในบ้านชิ้นไหนเป็นของใคร แม้แต่เงินที่พ่อในชาตินั้นแอบซุกไว้โดยไม่บอกใครเลยนอกจากตนคนเดียว ก็พิสูจน์ได้จริงตามนั้นทุกอย่าง ในที่สุดทุกคนจึงเชื่อว่าระลึกชาติได้จริง

เจ้าของเคสเล่าว่าแปลกใจตัวเองที่ตั้งแต่เป็นเด็กเล็กอายุยังไม่ถึงเจ็ดขวบก็มีความรู้สึกอยากบวชอยู่ตลอดเวลา แต่เกิดเป็นผู้หญิงจึงบวชไม่ได้ หมายเหตุ: ช่วงนี้เสียงถอดเพี้ยนหนักหลายบรรทัดจนตามรายละเอียดต่อไม่ได้ทั้งหมด

เล่าว่าเมื่อมีวิญญาณเข้าสิงร่างแล้วไม่ยอมออก คนรักษาก็คว้าหวายฟาดจนหลังแตกขาแตกเลือดไหลซิบไปทั้งตัว เจ็บปวดทรมานมากถึงร้องตะโกนว่าไม่ไหวแล้ว แต่แม่สงสารก็ให้รักษาต่อไป พอจะลืมก็ถูกฟาดอีก เป็นอย่างนี้นานถึงเจ็ดปี

ญาติแนะให้จับไปแต่งงานเพื่อให้อาการหายขาด คาดว่าแต่งงานแล้วอะไรจะดีขึ้น แต่กลับเพิ่มความทุกข์กายทุกข์ใจอีกหลายสิบเท่า เพราะผ่านไปอาทิตย์แรกสองสามีภรรยาก็อยู่ร่วมกันไม่ได้ เนื่องจากเยื่อพรหมจารีเหนียวมากไม่ยอมขาด ต้องให้คุณหมอผ่า ตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกันไม่เคยมีความสุขในยามหลับนอน รู้สึกรังเกียจเรื่องเหล่านี้มากจนครั้งหนึ่งถึงกับช็อกและสามีต้องพาไปหาหมอ จิตใจอับเฉาได้แต่รอวันแยกทาง ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าอ่านตามที่เจ้าของเรื่องเขียนมาเพราะกำลังเรียนกรณีศึกษา

เล่าว่าถูกสามีขืนใจจนมีลูกด้วยกันสามคน หมอบอกว่าตนเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก ตนมีพี่สาวสามคนซึ่งไม่มีใครยอมสละความเป็นโสดเลยสักคน ต่างคนต่างอยู่คนเดียวตามลำพังจึงรู้สึกเหงา ตนจึงยกลูกชายคนแรกให้พี่สาวคนโตไว้เป็นเพื่อน ยกลูกสาวคนสุดท้องให้พี่สาวคนรอง ส่วนพี่สาวอีกคนขอลูกสาวคนกลางไปเลี้ยงแต่ตนไม่ยอมเพราะตั้งใจเหลือไว้เลี้ยงเองบ้าง

หลังคลอดลูกคนสุดท้องไม่นาน สามีประสบอุบัติเหตุถูกรถชนขาหักและสมองพิการไปส่วนหนึ่ง เจ้าของเคสต้องรับหน้าที่ดูแลสามีอย่างหนักตลอดห้าปีพร้อมกับเลี้ยงลูก บางครั้งท้อใจแต่ก็ทนสู้ พออาการสามีดีขึ้นก็ปล่อยให้สามีไปมีผู้หญิงใหม่ด้วยความสมัครใจ ให้พามาอยู่ที่บ้านได้ตามใจ จะอยู่ห้องไหนก็ไม่เคยต่อว่า เพราะคิดว่าเป็นความสุขของพ่อบ้าน บางครั้งยังเป็นฝ่ายหาอาหารมาให้เขาด้วย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเพราะเจ้าของเคสไม่ยินดีในเรื่องเหล่านี้จึงไม่มีความรู้สึกหึงหวง คิดว่าตนทำหน้าที่แม่บ้านไม่สมบูรณ์ก็เปิดโอกาสให้และยังช่วยหาให้อีก