กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ท่านเทพบุตรภุมเทวาฝากสารความรักและความคิดถึงมาถึงลูกและทุกคนในครอบครัว ว่าท่านดีใจมากที่พระธรรมกายเมตตามาโปรด พระธรรมกายที่มาหาท่านช่างงดงามจริง ๆ แม้ไม่เคยเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์จริงมาก่อน แต่การได้เห็นพระธรรมกาย ก็ทำให้รู้สึกเหมือนได้อยู่ต่อหน้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจริง ๆ จนเชื่อมั่นในอานุภาพของพระพุทธศาสนามาก และอยากให้ทุกคนได้เห็นพระธรรมกายเหมือนที่ท่านเห็น

ท่านเทพบุตรบอกว่าตอนนี้มีความสุขสบายมาก เพราะไม่ต้องลำบากกาย และไม่ต้องให้ใครมาดูแลเหมือนสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านขอขอบคุณทุกคนที่มาคอยดูแลในสมัยที่ท่านป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ถ้าไม่ได้ป่วยแบบนั้นทุกคนก็คงไม่ต้องลำบากและเป็นภาระ

ท่านเทพบุตรรู้สึกปลื้มใจในตัวลูกสาวที่มาช่วยงานวัด และเพราะเป็นลูกสาวของท่านนี่เองจึงนำให้พระธรรมกายเมตตามาโปรดที่วิมานไม้แห่งนี้ ท่านบอกว่าถ้าไม่ได้ลูกที่ทำบุญให้และช่วยทำให้ท่านมีใจเป็นบุญเป็นกุศลก่อนเสียชีวิต ท่านเองก็ไม่รู้ว่าจะได้มาอยู่ตรงนี้หรือไม่

ท่านเทพบุตรฝากให้ลูกช่วยดูแลคุณแม่และทุกคนในครอบครัว ส่วนตัวท่านจะตั้งใจนั่งสมาธิตามที่พระธรรมกายมาโปรดสอน ท่านรู้แล้วว่าชีวิตหลังความตายอยู่ได้ด้วยบุญเท่านั้น เพราะทุกสิ่งในวิมานไม้แห่งนี้ ทั้งทิพยสมบัติและความเป็นอยู่ที่ดี เกิดขึ้นด้วยอานุภาพแห่งบุญทั้งสิ้น

ท่านเทพบุตรอยากให้ทุกคนในครอบครัวเชื่อมั่นในเรื่องบุญให้มาก ๆ ตั้งใจสั่งสมบุญบ่อย ๆ เพื่ออนาคตในวันที่ทุกคนต้องลาลับจากโลกนี้ไป จะได้มีความสุขในปรโลก และเมื่อทำบุญแล้วก็ขอให้อุทิศส่วนบุญส่งมาให้ท่านบ่อย ๆ ปิดท้ายว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ให้รีบทำบุญเสียเถิด

เข้าสู่กรณีศึกษาคุณแม่ของผู้ส่งจดหมาย ซึ่งพิธีกรอ่านชื่อผู้ส่งไม่ออกจึงข้ามไป เล่าว่าคุณแม่เริ่มมาสร้างบุญที่วัดพระธรรมกายราวปีพุทธศักราช 2522 แต่ยังไม่สม่ำเสมอ จนกระทั่งปี 2527 จึงมาวัดอย่างต่อเนื่อง ต่อมาระบุว่าคุณแม่ชื่อดารณี

ก่อนเข้าพรรษาปี 2553 คุณแม่ได้ไปร่วมงานบวชธรรมทายาทแสนรูปในช่วงเช้า และร่วมพิธีในวิหาร ตอนกลับท่านกล่าวขอบคุณด้วยน้ำตาว่าปลื้มใจที่ได้มาทำบุญครั้งนี้ ต่อมาไม่นานอาการทรุดลง ลูกจึงนิมนต์พระจากวัดมาเป็นเนื้อนาบุญที่ข้างเตียงผู้ป่วย แล้วท่านก็จากไปด้วยอาการสงบ

ผู้ส่งจดหมายถามว่าคุณแม่ละโลกแล้วเป็นอย่างไร เวลานี้ท่านอยู่ที่ไหน และวิบากกรรมใดที่ทำให้ท่านป่วยด้วยโรคมะเร็งรังไข่ที่ลุกลามในระยะสุดท้าย โดยท่านเสียชีวิตตอนอายุห้าสิบสองปี

คำตอบเริ่มว่าช่วงที่คุณแม่ใกล้จะจากโลกนี้ไป ด้วยความที่ท่านเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝัน ที่ศึกษาเรื่องความจริงของชีวิตมาดี ท่านจึงเตรียมตัวเตรียมใจเผชิญศึกชิงภพไว้เป็นอย่างดี ด้วยการระลึกนึกถึงบุญทุกบุญที่สั่งสมร่วมกับหมู่คณะต่อเนื่องมา 26 ปี นับตั้งแต่ปี 2527

อธิบายว่าแม้ร่างกายคุณแม่จะทุกข์ทรมานจากโรคร้ายที่กำลังทำลายสังขารอยู่ตลอด แต่ท่านยังรักษาใจให้อยู่ในบุญได้ตลอดเวลา และไม่เพียงเท่านั้น ท่านยังหาโอกาสสั่งสมบุญเพิ่มเติมอย่างเต็มที่เต็มกำลังอีกด้วย พิธีกรชมว่าเป็นนักเรียนเกียรตินิยม

ระบุว่าสาเหตุสำคัญที่ทำให้คุณแม่มีกำลังใจต่อสู้กับโรคร้าย คือการได้รับกำลังใจจากทุกคนในครอบครัวอย่างอบอุ่นเสมอมา ถือเป็นเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้ท่านมีพลังใจและมีสติ ในการระลึกนึกถึงบุญต่าง ๆ ที่ตั้งใจสร้างสมมาดีตลอดชีวิต

เล่าว่าถึงวันที่คุณแม่ใกล้ละสังขาร แม้ติดต่อสื่อสารกับลูกและครอบครัวไม่ได้ แต่ใจของท่านยังแช่อิ่มอยู่ในบุญตลอดเวลา ผลคือใจค่อย ๆ กลับมารวมหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ไม่ฟุ้งซ่าน อาการภายนอกดูเหมือนคนนอนหลับลึก และท่านไม่รู้สึกทุกข์ทรมานจากโรคร้ายเลย ถือเป็นความพร้อมของนักรบกองทัพธรรมที่จะเข้าสู่ศึกชิงภพ

ในช่วงเวลานั้นภาพของบุญต่าง ๆ ที่คุณแม่เคยสั่งสมไว้ก็มาปรากฏฉายอยู่ภายในใจอย่างต่อเนื่อง พิธีกรว่านี่คือรางวัลของชีวิตที่สั่งสมบุญมาตลอด และเพราะความผูกพันกับบุญทุกบุญ ภาพบุญเหล่านั้นจึงไปเชื่อมโยงกับภาพพระของขวัญและของที่ระลึกที่ได้รับจากงานบุญต่าง ๆ

เมื่อคุณแม่ได้เห็นภาพบุญและภาพพระของขวัญที่ได้รับ ใจยิ่งใสและปลื้มปีติในบุญทวีขึ้น และเมื่อลมหายใจสุดท้ายหมดลง กายละเอียดของท่านก็หลุดออกจากกลาง มายืนอยู่ข้างเตียงที่กายหยาบกำลังนอนสงบอยู่ เมื่อได้สติท่านมองทุกคนด้วยความรักและความผูกพันในวันเวลาที่ผ่านมา ที่ได้ใช้ชีวิตและสั่งสมบุญร่วมกัน

กายละเอียดของคุณแม่เห็นบริวารทิพย์ที่มารอคอยต้อนรับ จึงทราบทันทีว่าถึงเวลาต้องจากทุกคนไป แล้วเดินแบบลอย ๆ ผ่านบริวารอันเป็นทิพย์อย่างสง่างาม ไปสู่เทวรถที่สวยสดงดงาม ด้วยหัวใจที่พองโตและปีติในผลแห่งบุญอย่างสุด ๆ

อธิบายว่าเพราะตอนนี้ท่านเห็นผลแห่งบุญด้วยตาของตัวเอง ผลแห่งบุญน่าอัศจรรย์ใจมาก และเพราะใจของท่านทั้งใสและสว่างในบุญอย่างสุด ๆ ขณะที่กายละเอียดกำลังเดินลอยผ่านบริวารทิพย์ไปสู่เทวรถ กายละเอียดจึงพลันสว่างวาบและแปรเปลี่ยนเป็นกายเทพธิดาสุดสวยโสภาในทันที

เมื่อเป็นเทพธิดาแล้ว ภาพแห่งการสั่งสมบุญที่ท่านสร้างไว้ตลอด 26 ปีก็เริ่มมาปรากฏให้เห็น รวมถึงภาพการเวียนประทักษิณ และมีภาพบุญภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเทพธิดาองค์ใหม่พองโตปีติที่สุด แล้วท่านจึงได้เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์

เมื่อครบเจ็ดวัน ครอบครัวได้ทำบุญต่าง ๆ อุทิศส่งบุญไปให้ ท่านเทพธิดาก็ได้รับบุญและอนุโมทนาด้วยความปลื้มปีติเบิกบานใจมาก เมื่อเห็นภาพบุญที่ทุกคนทำอุทิศมาให้ รัศมีกายและเครื่องประดับของท่านก็ยิ่งเปล่งประกายสว่างวาบขึ้น เพราะชาวสวรรค์เวลาปีติกับเรื่องบุญรัศมีกายจะสว่างวาบออกมา จากนั้นถึงเวลาจึงเสด็จกลับสู่ทิพยวิมานของท่านที่ดุสิตบุรี

เข้าช่วงกรณีศึกษา บอกให้หลับตาฟังเป็นนิยายปรัมปราไปก่อน แล้วเล่าว่าคุณแม่ของผู้เขียนจดหมายที่ละโลกไปแล้วและเป็นเทพธิดา ได้ฝากสารแห่งความรักและความปรารถนาดีมาถึงลูกและทุกคนในครอบครัว ว่าตอนนี้ท่านมีความสุขมากเมื่อได้เห็นผลบุญที่ทำไว้ ขอยืนยันว่าบุญดีจริงและการทำบุญให้ผลจริง ผลบุญยังส่งผลเกินควรเกินขาดขนาดที่ตัวท่านเองก็นึกไม่ถึง

เล่าว่ายิ่งท่านตรวจตราดูทิพยสมบัติต่าง ๆ ที่เกิดจากผลบุญมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสุขใจและอัศจรรย์ใจ เพราะทิพยสมบัติล้วนสวยงาม ประณีต และวิจิตรตาเกินกว่าจะจินตนาการได้ ทิพยสมบัติยังทำให้ท่านนึกถึงทุก ๆ บุญที่ได้ทำร่วมกับลูก ๆ และครอบครัวเมื่อยังมีชีวิตอยู่ เห็นสมบัติก็นึกถึงบุญและนึกถึงผู้ที่ทำบุญร่วมกัน จึงรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ชื่นชม

คุณแม่ฝากบอกว่าอยากให้ลูก ๆ และทุกคนในครอบครัวตั้งใจสั่งสมบุญสร้างบารมีร่วมกับมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะอย่างเต็มที่เต็มกำลัง แม้ท่านจะไม่ได้อยู่ด้วยแล้วก็ขอให้ทุกคนสั่งสมบุญอย่างสม่ำเสมอ อย่าได้ห่างวัดและอย่าได้ห่างการทำบุญเป็นอันขาด และเมื่อทำบุญแล้วก็ขอให้อุทิศส่วนบุญส่งไปให้ท่านบ่อย ๆ

อธิบายว่าสาเหตุที่คุณแม่ของผู้เขียนจดหมายต้องมาป่วยด้วยโรคมะเร็งรังไข่ และตรวจพบในระยะสุดท้าย จนต้องเสียชีวิตก่อนวัยอันควรด้วยวัยเพียง 52 ปี เป็นเพราะวิบากกรรมเรื่องกาเมสุมิจฉาจารและปาณาติบาต ที่ตัวท่านเคยทำผิดพลาดเอาไว้หลายพุทธันดรก่อน แล้ววิบากนั้นได้ช่องตามมาส่งผล

เริ่มเล่าอดีตชาติของคุณแม่ของผู้เขียนจดหมาย ว่าในภพชาตินั้นมีการรบพุ่งกันกับแคว้นตรงข้ามที่อยู่ติดกันอยู่เรื่อย ๆ จึงส่งผลให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ในหัวเมืองชายแดนแห่งนั้นได้รับความเดือดร้อนกันเป็นอย่างมาก

เล่าว่าแคว้นที่คุณแม่ของผู้เขียนจดหมายอาศัยอยู่ในภพชาตินั้น ได้แต่งตั้งแม่ทัพหนุ่มผู้เก่งกล้าท่านหนึ่ง ให้ไปทำหน้าที่กอบกู้หัวเมืองชายแดนกลับคืนมา ซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็ยกกองทัพไปยึดหัวเมืองชายแดนคืนจากแคว้นฝ่ายตรงข้ามได้สำเร็จ จึงกลายเป็นวีรบุรุษผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้น

เล่าว่าต่อมามีการจัดงานเฉลิมฉลองความสำเร็จให้แม่ทัพหนุ่มผู้เก่งกล้าที่เมืองหลวง คุณแม่ของผู้เขียนจดหมายในภพชาตินั้นซึ่งเป็นลูกสาวของคุณนางชั้นผู้ใหญ่ที่มีฐานะร่ำรวย ได้รับเชิญให้ร่วมเป็นเกียรติในงานด้วย เมื่อได้พบและได้พูดคุยสนทนากับแม่ทัพหนุ่ม ท่านก็รู้สึกชื่นชมในความเก่งกล้าสามารถของแม่ทัพหนุ่มเป็นอย่างมาก

กลับมาอ่านจดหมายต่อ ย้ำว่าในเวลาต่อมามีการจัดงานเฉลิมฉลองความสำเร็จให้แม่ทัพหนุ่มผู้เก่งกล้าที่เมืองหลวง และคุณแม่ของผู้เขียนจดหมายในภพชาตินั้นกับแม่ทัพหนุ่มก็ได้มารู้จักกันในงานนั้น

เล่าว่าแม่ทัพหนุ่มมีภรรยาอยู่แล้ว ซึ่งอาศัยอยู่ที่หัวเมืองชายแดนที่ตัวเขาไปกอบกู้กลับคืนมา ตัวเขาตั้งใจว่าเมื่อเสร็จงานเฉลิมฉลองจะไปรับภรรยามาอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป ด้วยความที่กำลังรุ่งเรืองในหน้าที่การงานเป็นอย่างมาก จึงไม่สามารถไปรับภรรยามาอยู่ด้วยกันได้อย่างที่ตั้งใจ

เล่าว่าในขณะเดียวกันแม่ทัพหนุ่มก็เริ่มหันมาผูกสัมพันธ์กับคุณแม่ของผู้เขียนจดหมายในภพชาตินั้น ซึ่งเป็นลูกสาวของคุณนางชั้นผู้ใหญ่ จนในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็ได้ผิดศีลข้อกาเมสุมิจฉาจารกับท่าน

เล่าว่าแม่ทัพหนุ่มบอกว่าได้เลิกกับภรรยาที่อยู่ที่หัวเมืองชายแดนของแคว้นแล้ว และจะรักคุณแม่ของผู้เขียนจดหมายเพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งคำพูดนี้เป็นเสมือนสัญญาปากเปล่าเท่านั้น

เล่าว่าแม่ทัพหนุ่มไม่ได้เลิกกับภรรยาเก่าที่หัวเมืองชายแดนตามที่รับปากไว้ และเมื่อคุณพ่อคุณแม่ของคุณแม่ผู้เขียนจดหมายในภพชาตินั้นได้รู้เรื่องความสัมพันธ์กับแม่ทัพหนุ่ม จึงได้จับทั้งคู่ให้แต่งงานกันทันที ส่วนแม่ทัพหนุ่มจะเลิกกับภรรยาคนแรกหรือไม่ ต้องติดตามกันต่อในวันถัดไป

เปิดกรณีศึกษาจากจดหมายของลูกที่เล่าเรื่องโยมแม่ ท่านชอบเตรียมอาหารตอนเย็นเพราะจะนำไปใส่บาตรตอนเช้า แม้ป่วยหนักจนลุกไม่ได้ก็ยังนิมนต์พระมารับบาตรที่ข้างเตียงผู้ป่วย

วันพระโยมแม่จะนำอาหารใส่ปิ่นโตไปถวายพระที่วัดด้วย และท่านได้ถวายลูกชายบวชเป็นพระของหลวงพ่อจำนวนสองรูป รูปหนึ่งมีพรรษาสิบหกแล้ว อีกรูปหนึ่งบวชอยู่เช่นกัน ครูไม่ใหญ่สาธุและถามฉายาของพระลูกชายทั้งสองรูป

โยมแม่ยังได้ชวนคู่บุญคู่บารมีของท่านบวชเป็นพระภิกษุในโครงการบวชพระ 7,000 รูป 7,000 ตำบล เมื่อปี 2552 ซึ่งขณะที่เขียนจดหมายนี้ท่านก็ยังบวชอยู่ ผู้เขียนบอกว่าความดีของโยมแม่ยังมีอีกมากแต่จะไม่อ่านทั้งหมดในตอนนี้

คำถามข้อที่หนึ่งถามว่าโยมแม่ละโลกไปแล้วเป็นอย่างไร ตอนนี้ท่านอยู่ที่ใด และวิบากกรรมใดทำให้ท่านป่วยเป็นโรค แล้วเสียชีวิตอย่างสงบตอนอายุ 78 ปี ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์ยุคนี้ราว 75 ปี ถ้าเกินกว่านั้นก็ถือว่าอายุยืน

คำตอบเริ่มว่าในขณะที่เจ็บป่วย โยมแม่ทราบดีว่าอาการป่วยครั้งนี้คงรักษาไม่หาย และรู้สึกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง แต่ท่านเก็บความรู้สึกนี้ไว้เพียงผู้เดียว ไม่บอกให้ใครรับรู้เลย

โยมแม่ใช้ช่วงเวลาอันมีค่าที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุด ด้วยการตั้งใจทำบุญทุกบุญให้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการตักบาตรพระภิกษุสามเณรและถวายสังฆทาน โดยเกี่ยวเก็บบุญทุกบุญด้วยความปลื้มปีติเบิกบานใจอยู่เสมอ

นอกจากหมั่นถวายทาน ท่านยังหมั่นทำสมาธิเพื่อกลั่นใจให้ใสสะอาดบริสุทธิ์มากขึ้นไปอีก แม้ช่วงที่เจ็บป่วยหนักจนไม่มีแรงลุกขึ้นมานั่งสมาธิ ท่านก็ไม่ยอมแพ้ แต่พยายามทำสมาธิในท่านอนเป็นประจำ และทุกครั้งที่ทำสมาธิ ท่านจะปล่อยวางเรื่องราวต่าง ๆ ออกจากใจ

เมื่อนึกถึงพระลูกชายสองรูปและพระสามีที่มาบวชสร้างบารมี ท่านก็ปลื้มปีติเบิกบานใจ และยิ่งรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตที่เกิดมาชาตินี้อย่างคุ้มค่าที่สุด เพราะทั้งตัวท่านและทุกคนที่ท่านรัก ได้ดำเนินชีวิตอยู่ด้วยความไม่ประมาท และอยู่ในเส้นทางบุญที่ติดตามสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างเต็มกำลังมาตลอด

โยมแม่ทำสมาธิพร้อมกับนึกทบทวนชีวิตที่ผ่านมา แล้วได้เห็นภาพการสั่งสมบุญของท่านในอดีตปรากฏทีละภาพ ทุกภาพทำให้ปลื้มปีติเบิกบานใจในบุญอย่างมาก ครูไม่ใหญ่เสริมว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจะนึกถึงบุญได้ง่าย โดยเฉพาะบุญที่เป็นประวัติศาสตร์ซึ่งมีอานุภาพทำให้ใจชุ่มเย็น

โยมแม่เห็นองค์พระที่ชัดใสสว่าง ทำให้มีความสุขหล่อเลี้ยงใจท่านอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นความสุขที่แท้จริงภายในและเป็นสุขที่ดีที่หนึ่ง

เมื่อโยมแม่เข้าถึงดวงธรรมภายในกลางกายและเห็นองค์พระภายในที่ชัดใสสว่าง ผลแห่งบุญนั้นก็ไปดึงบุญต่าง ๆ ที่ท่านทุ่มเททำไว้ทั้งในภพชาติปัจจุบันและจากภพชาติในอดีตให้ได้ช่องส่งผลด้วย จึงทำให้ท่านมีอาการเจ็บป่วยจากโรคร้ายน้อยกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่ตามจริงต้องทุกข์ทรมานมาก

คำตอบเล่าว่าโยมแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ที่ศึกษาเรื่องความเป็นจริงของชีวิตมาอย่างดี จึงรู้และทราบทันทีว่าอีกไม่ช้าท่านจะละจากโลกนี้ไป และไม่ได้ตื่นตกใจอะไรเลย ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนลองสันนิษฐานดูว่าท่านจะทำอะไรต่อไป คำตอบคือทำบุญต่อ

เข้าช่วงกรณีศึกษา ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าจะนำเรื่องมาเล่าให้ฟังเหมือนนิยายปรัมปรา ถามว่าเบื่อกันไหม แล้วบอกว่าเป็นเรื่องต่อเนื่องตอนที่สาม ถามผู้ชมว่าจำตอนที่แล้วได้บ้างไหม ก่อนเข้าเรื่องต่อ ชื่อช่วงที่เอ่ยถอดเสียงเพี้ยนจนจับไม่ได้

เล่าว่าหลังจากท่านเทพบุตรใหม่ ซึ่งก็คือสามีของผู้เขียนจดหมาย ได้เดินทางกลับไปที่วิมานบนสวรรค์ชั้นดุสิตแล้ว ท่านได้ฝากสารแห่งความรักและความปรารถนาดีมาถึงภรรยาและลูก ๆ ทุกคน ว่าแม้ตัวท่านจะจากไปแล้ว แต่ความรักที่มีต่อภรรยาผู้เป็นเทพธิดาในเมืองมนุษย์และต่อลูก ๆ ทุกคนก็ไม่มีวันเสื่อมคลาย ครูไม่ใหญ่แซวว่าหวานถึงดุสิตเลย

สารจากท่านเทพบุตรบอกให้ภรรยาสู้ อย่าท้อแท้ท้อถอยต่ออุปสรรคใด ๆ และอยากให้คอยดูแลประคับประคองลูก ๆ ทุกคนให้อยู่ในเส้นทางของการสั่งสมบุญสร้างบารมีไปจนตลอดชีวิต ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านห่วงใยทุกคนหมดเลย

ท่านเทพบุตรปรารถนาอยากให้ภรรยาและลูก ๆ ทุกคนได้มาอยู่ที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ด้วยกัน เพราะทิพยวิมานและทิพยสมบัติที่อยู่บนสวรรค์แห่งนี้ล้วนประณีตสวยงามและวิจิตรตระการตาเกินกว่าจะบรรยายได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านอยากให้ไปอยู่ใกล้ ๆ กัน

ท่านเทพบุตรฝากเตือนภรรยาให้คอยเตือนลูก ๆ ทุกคนไม่ให้ประมาทในการดำเนินชีวิต และให้ดูตัวท่านเป็นบทเรียน เพราะตอนที่ท่านเสียชีวิตนั้นไม่ได้ตั้งตัวมาก่อนเลย เมื่อความตายไม่มีนิมิตหมายเช่นนี้ จึงอยากให้ทุกคนใช้เวลาทุกอนุวินาทีสร้างบุญสร้างบารมีอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมทุกวันเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นที่พึ่งที่แท้จริง

ท่านเทพบุตรอยากให้สมาชิกทุกคนในบ้านตั้งใจสั่งสมบุญทุกบุญด้วยความปีติเบิกบานใจ และย้ำซ้ำ ๆ ว่าให้อธิษฐานสร้างบารมีติดตามมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะไปทุกภพทุกชาติตราบถึงที่สุดแห่งธรรม ทุกครั้งที่ทำบุญแล้วก็ขอให้อุทิศส่งบุญไปให้ท่านด้วย ตัวท่านจะคอยเฝ้าดูการสร้างบารมีของทุกคนอยู่ที่ดุสิตบุรี เสมือนว่าไม่ได้อยู่ห่างไกลกันเลย

สารส่วนที่ถึงหมู่ญาติและเพื่อนกัลยาณมิตรทุกคน ท่านเทพบุตรรู้สึกซาบซึ้งและขอขอบพระคุณในความเมตตาของคณะพระภิกษุสงฆ์และเพื่อนกัลยาณมิตรที่มาร่วมเป็นกุศลสวดพระอภิธรรมให้ร่างของท่าน และบอกว่าตอนนี้ท่านได้มาอยู่ที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ตามที่ได้ตั้งความปรารถนาไว้แล้ว

ท่านเทพบุตรฝากบอกเพื่อนกัลยาณมิตรทุกคนที่ยังมีลมหายใจและยังมีโอกาสสั่งสมบุญว่าอย่าประมาท ให้ขยันเร่งสร้างบุญสร้างบารมีกับมหาปูชนียาจารย์และหมู่คณะให้เต็มที่เต็มกำลัง อย่าคิดว่าจะทำบุญเมื่อไรก็ทำได้ เพราะความตายไม่มีนิมิตหมาย และเราไม่รู้ว่าเวลาของเราเหลืออีกเท่าไร ให้ดูตัวท่านที่เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันเป็นตัวอย่าง