บวชแทนคุณพ่อแม่

สามเณรเล่าว่าชีวิตโยมพ่อผูกพันกับวัดตั้งแต่เด็ก เข้าวัดฟังธรรม อุปัฏฐากพระเณร ติดตามพระไปธุดงค์ถึงชายแดนกัมพูชา วัยรุ่นเป็นผู้นำชวนชาวบ้านหลายหมู่บ้านพัฒนาวัดร้าง ถางหญ้าป่าช้าสร้างวัดเล็ก ๆ เป็นศูนย์รวมใจชุมชน ตั้งใจมานานว่าจะบวชให้ได้ เมื่อครบอายุบวชเตรียมผ้าไตรจีวรไว้พร้อม เหลือแต่ค่าใช้จ่ายงานบวช คิดว่าจะบวชแทนคุณพ่อแม่ทั้งทีไม่ควรรบกวนเงินพ่อแม่ จึงเข้ามาหางานทำในกรุงเทพ แต่สุดท้ายพบหญิงสาวชาวกาฬสินธุ์ที่มาทำงานในเมืองกรุงแล้วแต่งงานกัน คือโยมแม่ของสามเณร พอนึกถึงความหลังก็หลั่งน้ำตาเสียดายที่เปลี่ยนผังเดิม เมื่อมีครอบครัวแล้วก็รับผิดชอบเป็นผู้นำครอบครัวให้ดีที่สุด และฝังใจว่าถ้ามีลูกชายจะให้บวชเรียนตั้งแต่ยังเด็ก สุดท้ายก็สมหวังเพราะสามเณรกำลังทำความตั้งใจของโยมพ่อให้สำเร็จ

ชวนคนหนุ่มถือโอกาสบวชแทนพระคุณพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมาจนโต บอกว่ากว่าจะเลี้ยงลูกให้โตมาบวชได้ พ่อแม่หืดขึ้นคอ ถ้าไม่เชื่อให้ไปลองเป็นพ่อของคนดู แล้วเหลียวดูเพื่อนรุ่นเดียวกันที่แต่งงาน มีลูกไปแล้วว่าหน้าเหี่ยวลงแค่ไหน

ตอบว่าคนที่ถามพูดถูกครึ่งเดียว เพราะการบวชมีสองส่วน ส่วนหนึ่งคือผู้บวชฝึกตัวได้มากเท่าไรก็ได้บุญเท่านั้น อีกส่วนคือผู้บวชยังต้องกินต้องใช้ ยังต้องการการสนับสนุน และไม่มีใครในโลกจะรักและสนับสนุนได้เท่าพ่อแม่ พ่อแม่จึงได้บุญในฐานะผู้สนับสนุนการบวชของลูก

ชี้ว่าถ้าลูกไม่บวช พ่อแม่ก็ยังมีภาระอย่างอื่นเรื่อยไปและเข้าวัดไม่ง่าย แต่พอลูกบวช พ่อแม่ก็ตามมาดูแล จัดอุปกรณ์บวชให้ มาร่วมพิธีบวช และตักบาตรทำบุญตลอดพรรษา บุญเหล่านั้นกลายเป็นเสบียงติดตัวข้ามชาติของท่าน โดยมีลูกที่บวชเป็นต้นเหตุ

สรุปเป็นข้อว่า ข้อหนึ่งพ่อแม่รักลูกจึงอนุโมทนาและสนับสนุนการบวช ข้อสองท่านส่งเสบียงด้วยการตักบาตร ตลอดพรรษาเพื่อให้ลูกปฏิบัติธรรมได้เต็มที่ บุญอันเกิดจากการทำทานนั้นกลายเป็นสมบัติติดตัวท่านข้ามชาติ และถ้าชาติต่อไปลูกไปเกิดเป็นลูกของท่านอีก บุญนั้นก็กลับมาเป็นเสบียงเลี้ยงตัวลูกเอง

ประการต่อมา เมื่อก่อนพ่อแม่ไม่ค่อยได้มาวัด แต่เพราะห่วงลูกที่บวชจึงได้มาและได้ฟังเทศน์ บุญฟังเทศน์นั้นจะกลายเป็นปัญญาของท่าน โดยมีลูกเป็นหัวเชื้อหรือต้นเหตุ จึงเรียกได้ว่าช่วยให้พ่อแม่ฉลาดข้ามชาติ

อธิบายว่าคนมาวัดย่อมต้องรับศีลรักษาศีลไปด้วย ปกติพ่อแม่รักษาศีลห้าอยู่แล้ว แต่งวดนี้ไม่ธรรมดาเพราะพระลูกชายมารักษาศีล 227 ข้อ เดี๋ยวท่านก็รักษาศีลแปดตามลูกมาเอง

ย้ำว่าศีลแปดที่พ่อแม่รักษาเป็นบุญใหญ่ และโยงถึงลักษณะมหาบุรุษของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ ว่าเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าพ่อได้เชื้อลักษณะมหาบุรุษและแม่ได้เชื้อลักษณะของหญิงผู้มีความงามครบถ้วน ก็นับว่าดี และเป็นผลจากการบวชของลูก

เล่าว่าเห็นหลวงพ่อเปิดโครงการบวชบ่อย ๆ แต่พอจะบวชก็ถูกคัดค้าน มีเพียงโยมแม่คนเดียวที่อนุญาต จึงได้แต่เก็บความรู้สึกอยากบวชไว้ในใจ จนปีนี้โยมแม่ป่วยหนักมากและจากโลกนี้ไป ทำให้ไม่ได้บวชทันตอนที่แม่ยังอยู่ เขาจึงรู้สึกว่าต้องบวชให้แม่ให้ได้

ครูไม่ใหญ่ตั้งคำถามว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย และบอกว่าผู้มีบุญบารมีจะมีสายบุญร่วมกัน แล้วบันทึกเล่าว่าในช่วงจัดงานศพโยมแม่ มีอาจารย์ที่เคยสอนในมหาวิทยาลัยโทรมาถามสารทุกข์สุขดิบและชวนให้บวชในโครงการบวชพระหนึ่งแสนรูป เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว มุ่งตรงสู่วัดพระธรรมกาย มาบวชแบบคนไร้ญาติแต่ไม่ขาดมิตร แม้ได้บวชหลังโยมแม่เสียไปแล้วก็ยังไม่สายเพราะยังมีลมหายใจและมีหัวใจที่อยากบวชให้ท่าน

เล่าว่าเหนื่อยมาก แต่พอคิดว่ามาที่นี่เพื่อแม่ ถ้าลาสิกขาออกไปกลางคันแม่จะไม่ได้บุญ ก็อยู่ต่อได้ และพอหลวงพ่อสอนให้นึกถึงหน้าโยมพ่อโยมแม่ก็ยิ่งตรงกับใจ จึงค่อย ๆ ปรับตัวและฝึกเอาโยมแม่มาไว้ที่กลางท้อง