เจ้าพ่อเห้งเจีย

อู๋เฉิงเอินมีแรงบันดาลใจจากความกดดันในสังคม ทำธุรกิจไม่สำเร็จจึงหันมาเขียนนิยาย อยากปราบสิ่งชั่วร้ายในบ้านเมืองผ่านตัวละคร แต่ที่ครูไม่ใหญ่ไม่เห็นด้วยคือนำชื่อพระถังซัมจั๋งผู้มีพระคุณต่อพระพุทธศาสนามาเกี่ยว ทั้งที่ท่านเดินเท้าไปศึกษาที่อินเดียสิบกว่าปี กลับมาแปลคัมภีร์อีกสิบเก้าปีจนมรณภาพ เป็นการเอาของไม่ควรไปอยู่กับของควร เจตนาดีแต่ปนโมหะ ไม่คิดถึงผลต่อลูกหลานหลายร้อยปีข้างหน้า ปัจจุบันคนแทบไม่เชื่อว่ามีพระถังซัมจั๋งจริง แต่เชื่อว่ามีเห้งเจีย ตือโป๊ยก่าย ซัวเจ๋ง ไซอิ๋วมีสองมิติคือความสนุก และเป็นวรรณกรรมศาสนาที่ใช้ตัวละครเป็นสัญลักษณ์ เห้งเจียคือโทสะ ตือโป๊ยก่ายคือโลภะ ซัวเจ๋งคือโมหะ คนมีทุกข์อยากมีที่พึ่ง เห็นเห้งเจียเก่งจึงนับถือเป็นเจ้าพ่อเห้งเจีย

ราวห้าร้อยปีก่อนมีการนำเรื่องไซอิ๋วไปผสมกับประวัติ โดยเจตนาดีของอู๋เฉิงเอินที่อยากให้คนสนใจศึกษา เพราะสิ่งที่พระถังซัมจั๋งถ่ายทอดเป็นวิชาการคนไม่ค่อยอ่าน พอผสมไซอิ๋วเข้าไปคนอ่านกันใหญ่จนถือเป็นจริงว่ามีลิง หมู และซัวเจ๋งร่วมเดินทาง คนรู้จักสามตัวนั้นมากกว่าตัวท่าน จนมีศาลเจ้าพ่อเห้งเจีย ครูไม่ใหญ่ว่าเอาของไม่ควรคือวรรณกรรมไปผสมกับของควรจึงไม่ควร ที่จริงควรยกท่านไว้บนหิ้งบูชาที่สูงส่งเพราะมีคุณูปการต่อจีนและชาวพุทธมาก เมื่อหกสิบปีก่อนจีนมีวัดเป็นแสนวัด ท่านบวชตั้งแต่เยาว์วัย ศึกษาธรรมะอยู่ห้าปีที่วัดต้าฉือ แล้วลักลอบเดินทางไปอินเดียตามลำพังเสี่ยงถูกประหารชีวิต ปัจจุบันท่านอยู่ดุสิตบุรี ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นเรื่องฝันและเล่าเพื่อตอบหลวงพ่อต้าเอินฝ่าซือโดยเฉพาะ