อู๋เฉิงเอิน

ไซอิ๋วแปลว่าการเดินทางไปทิศตะวันตก คือจากจีนไปอินเดีย เป็นวรรณกรรมที่อู๋เฉิงเอินแต่งในสมัยราชวงศ์หมิง ราวห้าร้อยปีก่อน ร่วมยุคกรุงศรีอยุธยา ห่างจากยุคพระถังซัมจั๋งราวแปดร้อยปี นำความยากลำบากในการเดินเท้าไปอินเดียมาแต่งผสม ครูไม่ใหญ่เทียบลิงของจีนกับหนุมานของอินเดียที่เกิดก่อน แล้วเล่าว่าบางเมืองไหว้ลิง บางเมืองไหว้งู เอานมใส่ภาชนะบูชางูเห่า บางเมืองไหว้วัว แต่ครูไม่ใหญ่ชอบไหว้พระ เพราะไหว้ทั้งทีต้องไหว้พระ ช่วงกลางถอดเสียงเพี้ยนหลายบรรทัด

ราวห้าร้อยปีก่อนมีการนำเรื่องไซอิ๋วไปผสมกับประวัติ โดยเจตนาดีของอู๋เฉิงเอินที่อยากให้คนสนใจศึกษา เพราะสิ่งที่พระถังซัมจั๋งถ่ายทอดเป็นวิชาการคนไม่ค่อยอ่าน พอผสมไซอิ๋วเข้าไปคนอ่านกันใหญ่จนถือเป็นจริงว่ามีลิง หมู และซัวเจ๋งร่วมเดินทาง คนรู้จักสามตัวนั้นมากกว่าตัวท่าน จนมีศาลเจ้าพ่อเห้งเจีย ครูไม่ใหญ่ว่าเอาของไม่ควรคือวรรณกรรมไปผสมกับของควรจึงไม่ควร ที่จริงควรยกท่านไว้บนหิ้งบูชาที่สูงส่งเพราะมีคุณูปการต่อจีนและชาวพุทธมาก เมื่อหกสิบปีก่อนจีนมีวัดเป็นแสนวัด ท่านบวชตั้งแต่เยาว์วัย ศึกษาธรรมะอยู่ห้าปีที่วัดต้าฉือ แล้วลักลอบเดินทางไปอินเดียตามลำพังเสี่ยงถูกประหารชีวิต ปัจจุบันท่านอยู่ดุสิตบุรี ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นเรื่องฝันและเล่าเพื่อตอบหลวงพ่อต้าเอินฝ่าซือโดยเฉพาะ