วันวาเลนไทน์

ใกล้วันวาเลนไทน์ 14 กุมภาพันธ์ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเดิมเป็นวันแห่งความรักสากลต่อมนุษย์ทุกคนด้วยความปรารถนาดี ไม่มีตัณหาราคะ แต่ถูกแปลเพี้ยนตามกิเลส สื่อที่เคยขาวกลายเป็นสื่อสีคล้ำ ผู้ใหญ่ไม่ห้ามจนปราบไม่ไหว แล้วไปแก้ด้วยการสอนเพศศึกษาและแจกถุงยางซึ่งไม่ถูกต้อง ชื่นชมนายกรัฐมนตรีที่ประกาศปราบเว็บลามก และขอให้บ้าน วัด โรงเรียน ร่วมมือ พ่อแม่กวดขัน ครูเป็นพ่อแม่คนที่สอง เป็นต้นบุญต้นแบบไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ไม่เจ้าชู้ และพระสอนเรื่องกฎแห่งกรรมทุกวัด

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ใครยังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทั้งในบ้านนอกบ้านด้วยการนำรอยยิ้มมาไว้บนใบหน้า แล้วเอ่ยว่าใกล้วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักแล้ว ก่อนโยงไปเล่าถึงพระอุปัชฌาย์

ครูไม่ใหญ่พูดถึงความรักช่วงใกล้วันวาเลนไทน์และวันมาฆบูชา ว่าเดี๋ยวจะรู้ว่ารักอย่างไร แล้วเอ่ยถึงเพลงยอดฮิตติดตลาดจากละครแดจังกึมที่มีคนขอให้เปิดทุกวัน ช่วงนี้ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษจนจับความได้น้อย และตั้งแต่ราว 704 ถึง 892 วินาทีเป็นบรรทัดเพี้ยนบรรทัดเดียวที่อ่านไม่ได้ อาจเป็นช่วงเปิดเพลงหรือเริ่มเรื่องพระอุปัชฌาย์ ยืนยันไม่ได้

ครูไม่ใหญ่ว่าวันนี้เป็นวันของความรัก เขาว่ากันอย่างนั้น ครูไม่ใหญ่ก็เห่อตามไปด้วย ความหมายจริงของวันนี้ดี คือรักและปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ แต่ทุกวันนี้ผู้หญิงผู้ชายใช้กันจนความหมายหมดไป จึงชวนมาทำความเข้าใจวันแห่งความรักให้ถูกหลักวิชา จากนั้นบรรทัดถอดเสียงยาวราวสามนาทีเพี้ยนจนอ่านไม่ได้

ต่อจากบรรทัดคั่นช่วงพัก เป็นคลิปที่บรรทัดถอดเสียงเพี้ยนมาก ปนภาษาอังกฤษว่ามานั่งสมาธิที่นี่เพราะที่บ้านเสียงดัง นี่คือประสบการณ์การนั่งสมาธิ และบอกรักหลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่ว่าสาวน้อยจีบปากจีบคอบอกรักในวันวาเลนไทน์ แล้วเล่าว่าเมื่อวานมีคนส่งแจกันดอกกุหลาบแดงมาสิบดอก เธอบอกว่าไม่เคยจัดแจกันเลย นี่เป็นแจกันแรก ครูไม่ใหญ่ว่าเหลือเชื่อ คงเคยจัดข้ามชาติมา

ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องความรักเป็นเรื่องสำคัญ ทุกวันนี้วัยรุ่นหรือวัยไม่รุ่นเอาวันที่มีความหมายดีสำหรับมวลมนุษยชาติไปทำในสิ่งที่ยังไม่ถูกต้องและยังไม่ถึงเวลาอันควร เป็นเรื่องที่ต้องศึกษา จึงฝากเพลงไว้สำหรับผู้ที่ยังใช้วันนี้ไม่ถูกหลักวิชา

คุณแม่ของผู้เขียนเป็นบุตรคนที่สอง แต่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักหาเลี้ยงพี่น้อง สมัยสาวสวยมาก ขายอาหารที่สถานีรถไฟชุมทางบ้านภาชี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วันหนึ่งเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งแต่งเครื่องแบบพนักงานรถไฟ ดูสง่า คมชัด หล่อ เพิ่งย้ายมาทำงานที่สถานีนี้ ก้าวลงจากรถไฟพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าเก่าหนึ่งใบ วันแรกที่เจอเป็นวันวาเลนไทน์ คุณแม่รู้สึกว่าใช่เลย และนึกว่าตาคนนี้ทำไมน่าสงสารจัง ส่วนชายหนุ่มสบตาแล้วรู้สึกเหมือนไฟช็อตแปลบเข้าไปในใจ นึกถามตัวเองว่าทำไมรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้จัง ครูไม่ใหญ่แซวสลับตลอดว่าพระเอกหรือพระรอง หลายวันต่อมาชายหนุ่มมานั่งทานข้าวที่ร้านใกล้ร้านของคุณแม่ แล้วคุณแม่เดินผ่านมาพอดี

มนุษย์ทุกคนแสวงหาความสุขทั้งการกิน เที่ยว ช้อปปิ้ง ซื้อแหวนเพชร กระเป๋า รองเท้า แต่ไม่รู้ว่าความสุขอยู่ที่ไหน ชาวโลกเข้าใจผิดว่าความเพลินหรือความสนุกคือความสุข ความสุขจริงต้องสบายกายสบายใจ ไม่เหนื่อยไม่เพลีย กายเบาใจเบิกบาน สมาธิคือสิ่งที่เชื่อมใจไปถึงความสุขแท้จนไม่ปรารถนาอะไรอีกและอยากแบ่งปันสิ่งดีให้ผู้อื่น เมื่อมีความสุขเป็นพื้นฐานของใจ ความคิดจะดี มีปัญญาบริหารชีวิตลงตัว ครอบครัวลดความขัดแย้งและมีรอยยิ้มเหมือนดอกไม้เบ่งบาน แล้วครูไม่ใหญ่พูดถึงดอกกุหลาบสีแดงสิบดอกจากวันวาเลนไทน์ที่ตั้งอยู่ข้างหน้าจนสงสัยว่าเป็นดอกไม้พลาสติกเพราะไม่เหี่ยว และต้องระวังกระรอกมากินดอกไม้