มุสลิมนั่งสมาธิ

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าหลายปีก่อนที่สวนบัวมีเพื่อนพี่น้องมุสลิมไปปฏิบัติธรรม ไม่ให้เธอสวดมนต์ไหว้พระ ให้เป็นผู้สังเกตการณ์ เพราะสมาธิเป็นของสากลไม่ขัดความเชื่อใด มนุษย์มีสิทธิเสรีภาพจะเชื่ออะไรก็ได้ นั่งไปชั่วโมงหนึ่งได้ยินเสียงร้องไห้ เธอออกไปร้องข้างนอก บอกว่าปฏิเสธแล้วบอกไป ไป ไป แต่ท่านกลับมา มา มา ไม่สบายใจเพราะขัดความเชื่อ แต่ก็มีความสุขมาก ครูไม่ใหญ่บอกว่าสิ่งที่เห็นเป็นของสากล เรียกว่าพระเจ้าสากลก็ได้ อย่าปฏิเสธเพราะท่านมากับความสุข มีอยู่แล้วในตัวมนุษย์ทุกคน ความเชื่อเป็นกรอบภายนอก แต่ภายในเหมือนกันเป็นความเหมือนที่อยู่ในความต่าง สันติภาพภายนอกเกิดจากสันติสุขภายใน

อาเมดถามภรรยาว่าทำไมผมเป็นมุสลิมจึงเห็นพระได้ ทั้งที่ไม่คาดหวังไม่คาดคิดมาก่อน ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นของสากลที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ ความแตกต่างมีแต่ภายนอก ความเหมือนมีอยู่ภายใน ไม่ว่าเชื้อชาติศาสนาเผ่าพันธุ์ใดก็เห็นได้ถ้าใจหยุด แล้วอาเมดถามต่อว่าอย่างนี้คนพุทธทุกคนคงเห็นหมดแล้วใช่ไหม ครูไม่ใหญ่ย้ำประโยคนี้ให้ชาวพุทธฟังว่าเหงื่อแตกเลย ภรรยารู้สึกอายที่เป็นชาวพุทธแต่ยังทำไม่ได้เหมือนสามี สามีถามกลับว่าทำไมไม่เห็น ก็แค่นั่งสบาย ๆ ไม่ต้องคิดอะไรก็เห็นเอง ภรรยาจึงทึ่งว่าพระพุทธศาสนาเป็นสากลที่ทุกชาติทุกศาสนาพิสูจน์ได้จริง ตอกย้ำให้มั่นคงในพระพุทธศาสนามากขึ้น

ครูไม่ใหญ่บอกว่ามีจดหมายสั้น ๆ จากคุณครู และวันนี้เพลงเยอะหน่อย ช่วงต้นถอดเพี้ยนมาก ชื่อผู้เขียนถอดได้ว่าพวงพิศ กาญจนะ (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ผู้เขียนเป็นครูสอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 นักเรียนสิบแปดคนนับถือศาสนาอิสลามล้วน ก่อนสอนชั่วโมงแรกให้เด็กนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าสมาธิเป็นของสากล ไม่ขัดความเชื่อใด ปอกมะพร้าว ชงชา ผัดผักก็ต้องมีสมาธิ แต่นี่เป็นสมาธิลึก บอกแค่ท่านั่ง ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นั่ง 5-10 นาที ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเสียเวลาเพื่อได้ดีกว่าเสียเพื่อเสีย เพราะเด็กนั่งฟังแต่ใจลอย ตามองกระดานแต่ใจคิดเรื่องอื่น ผู้เขียนไม่ได้บอกอะไรมากเพราะกลัวเด็กกลับไปบอกพ่อแม่ว่าจะเปลี่ยนศาสนา ให้หลับตาทำใจว่าง ๆ อย่าเครียด

คุณครูบอกให้นั่งเฉย ๆ ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ได้ให้ท่องสัมมาอะระหัง แล้วถามเด็กว่าเห็นอะไรบ้าง บางคนตอบว่าเห็นแสงสีส้ม วันต่อมาถ้าครูลืม เด็ก ๆ จะเตือนว่าคุณครูครับ นั่งสมาธิสิครับ แค่ประโยคนี้ก็มีความสุขแล้ว ครูไม่ใหญ่ชวนครูที่ยังไม่เคยทำให้ลองทำ เพราะครูคือผู้ให้แสงสว่าง เป็นบุคคลสำคัญของโลก ขจัดความไม่รู้ออกจากใจศิษย์ เด็กอยู่กับครูมากกว่าพ่อแม่ที่ต้องทำมาหากิน ครูถ่ายทอดทั้งวิชาชีพและวิชาชีวิต เป็นต้นบุญต้นแบบและมหาปูชนียาจารย์ที่หล่อหลอมศิษย์

ชมว่าเด็กชายสหัสชัยเป็นเด็กดีที่โลกต้องการเพราะเลี้ยงด้วย DMC แล้วเข้าเรื่อง อ่านคำเล่าของหญิงชาวอิหร่านชื่อฟังได้ราว ลิดา (ยังไม่ยืนยันการสะกด) เป็นมุสลิม ปฏิบัติตามหลักศาสนา ถือศีลอดแต่ไม่ครบทั้งเดือน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าไม่ขัดแย้งกับความเชื่อดั้งเดิม ความเชื่อเดิมก็เชื่อต่อไป ศาสดาสอนให้กายวาจาใจบริสุทธิ์ด้วยวิธีใดก็ทำตามนั้น การทำสมาธิเป็นเหมือนอาหารเสริมที่ทำได้

ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าทุกถ้อยคำเป็นของเธอ แม้แต่งงานกันมาสิบห้าปี แต่เธอรู้สึกว่าเพิ่งเข้าใจกันจริง ๆ เป็นครั้งแรก ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าที่ผ่านมาเข้าใจกันคนละแบบก็คือไม่เข้าใจ ทั้งที่ฝึกแค่สมาธิเบื้องต้น เธออยากให้ชาวอิหร่านทุกคนได้นั่งสมาธิแม้จะเป็นมุสลิม เพราะเธอยืนยันว่าไม่เกี่ยวกับศาสนาเลย

คุณอรุณเล่าตามจริงว่าเดิมเป็นพุทธตามทะเบียน ทำบุญตามประเพณีบ้างแต่ไม่มีความรู้เรื่องพระพุทธศาสนามากนัก แต่งงานแล้วก็เป็นมุสลิมตามสามี ก็ยังตามทะเบียนเหมือนเดิม เมื่อทราบจากผู้ใหญ่ที่เคารพว่าจะมีคณะจากเมืองไทยมาแนะนำสมาธิที่นั่น คิดไม่ออกว่าจะหาใครมานั่ง จึงบอกสามี สามีเป็นมุสลิมที่เคร่งครัดศรัทธาในศาสนามาก แต่ใจเปิดกว้าง ช่วยอำนวยความสะดวกให้คณะ ครูไม่ใหญ่ว่าผู้เข้าถึงคำสอนของพระศาสดาหัวใจจะเปิดกว้างไม่ปิดกั้น แต่ตัวสามีเองไม่นั่งสมาธิแม้รู้ว่าเป็นสิ่งดี เพราะถือว่าพระเจ้าคุ้มครองอยู่แล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นความเข้าใจในระดับหนึ่ง