พระมงคลเทพมุนี

เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านปลื้มอยู่บุญหนึ่ง คือคราวที่ท่านออกบิณฑบาตไม่ได้อาหารเลย สามวันต้องดื่มน้ำเข้าไป วันที่สามได้อาหารมาข้าวปั้นหนึ่งกับกล้วยผลหนึ่ง กำลังจะฉันก็เห็นแม่สุนัขลูกอ่อนผอมโซจนเห็นโครงกระดูก หอบแฮ่ก ๆ มายืนอยู่ข้างหน้า มองด้วยดวงตาวอนขอ ท่านจึงแบ่งให้ครึ่งปั้นครึ่งผล พอปรากฏว่ามันไม่กินกล้วยกินแต่ข้าว ท่านก็ไม่ยอมหยิบกลับเพราะบริจาคไปแล้ว จึงเหลือข้าวครึ่งปั้นกับกล้วยครึ่งผล ท่านมาเล่าให้ฟังตอนใกล้มรณภาพจนไม่อยากจะพูดแล้ว แต่เล่าทีแรกก็ยังละเลิงเบิกบานปีติ จึงย้ำว่าบุญเสาแก้วพันปีไม่ใช่ว่าจะมีง่าย ๆ

เล่าว่าคำถามในโรงงานทำวิชชาไล่จากเรื่องตื้นไปลุ่มลึกตามลำดับ เช่นถามว่าทำไมนกที่เกาะหลังคาโบสถ์หันหน้าไปข้างหลังแล้วบินไป หรือให้ดูว่ากายละเอียดของคนขาเป๋เป๋ไหม คุณยายตอบได้หมดจนหลวงปู่กล่าวคำที่หลุดออกมาครั้งเดียวแล้วไม่พูดอีกว่า ลูกจันทร์นี่มันหนึ่ง ไม่มีสอง แม้ท่านละสังขารไปแล้วบารมีก็ยังเผื่อแผ่ให้ลูกหลานสร้างบารมีต่อมา จึงชวนมาเอาบุญใหญ่กับท่านในวันที่สิบเก้า

เล่าว่าเมื่อ DMC ไปปรากฏที่หมู่เกาะโซโลมอน มีนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเป็นชาวโซโลมอนที่ปฏิบัติธรรมโดยไม่ได้รับคำอธิบายอะไรมาก แล้วเข้าถึงสิ่งที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคนทั่วโลก ที่ไหนมีมนุษย์ที่นั่นก็มีอย่างนี้ แต่ไม่มีใครเฉลียวใจ จนพระมงคลเทพมุนีค้นพบวิชชาธรรมกายและนำคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากลับคืนมา บัดนี้ชาวโซโลมอนก็เข้าถึงแล้ว เป็นจุดเริ่มต้นที่ดวงตะวันออกที่กลางกาย

เล่าถึงภาพหลวงปู่ที่ปรากฏในเพลง ว่าท่านแตกต่างจากผู้สูงอายุทั่วไป คนทั่วไปไม่ค่อยชอบใบหน้าที่มีรอยย่น แต่ครูไม่ใหญ่ชอบดูรอยย่นบนใบหน้าของท่านเวลาปั้นรูปเหมือน เพราะหน้าท่านมีอานุภาพภายใน มีคุณธรรมและคุณวิเศษ นึกถึงแล้วสุขใจและมีกำลังใจสูงส่ง วันไหนทำความดีเดินผ่านรูปท่านก็รู้สึกเหมือนท่านยิ้มส่งมา วันไหนขี้เกียจนั่งธรรมะก็รู้สึกเสียวสันหลัง

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าชาตินี้ถ้าจะผ่อนคลาย ท่านผ่อนคลายด้วยการปั้นและระลึกถึงครูบาอาจารย์ มีอยู่สามรูปคือพระพุทธรูป หลวงปู่ และคุณยายอาจารย์ ปั้นแล้วรู้สึกสบายจนภายหลังทำได้ง่าย ทดสอบด้วยการดับไฟหลับตาปั้นดินน้ำมันก็ยังได้เหมือน แต่ให้คนอื่นดูไม่ได้ วิธีปั้นคือขูดกับพอกสลับกันไป ทำแค่สองอย่างนี้ค้างอยู่สี่ห้าชั่วโมงจนแขนเมื่อยทั้งที่ไม่ได้ถือเสียมถือพลั่วอะไรเลย

บอกว่าเรื่องราวของคุณยายจะค่อย ๆ ย่อยเล่ากันไป เพราะวันที่ 3 กุมภาพันธ์ยังมีอีก เป็นวันสลายร่างคุณยายอาจารย์ ซึ่งตรงกับวันมรณภาพของหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย และของมหารัตนอุบาสิกาทองสุกด้วย สามท่านตรงกันในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ (ชื่อสกุลของมหารัตนอุบาสิกาที่ถอดเสียงได้ยังไม่ยืนยันการสะกด)

นับว่าเหลืออีกราวสิบเอ็ดวันถึงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันมรณภาพของหลวงปู่วัดปากน้ำ วันละสังขารของมหารัตนอุบาสิกาทองสุก และวันสลายร่างของคุณยายอาจารย์ (ช่วงที่เอ่ยชื่อเสียงถอดหลุดปนภาษาอื่น) ชวนให้ทำความปีติยินดีให้เกิดกับทั้งสามท่านที่อยู่ในดุสิตบุรี ด้วยการปฏิบัติบูชาตามที่ท่านปรารถนา คือให้เข้าถึงพระธรรมกายในตัว จึงให้ตั้งใจปฏิบัติธรรมให้ดีในสิบเอ็ดวันที่เหลือ

นึกถึงหลวงปู่ผู้มีพระคุณอย่างสูงที่ฟื้นฟูคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้หวนคืนมา เอาของเก่ามาเป่าฝุ่นใหม่ ไม่ใช่ลัทธิใหม่ คำสอนดั้งเดิมที่พูดถึงธรรมกายว่ามีอยู่ภายในตัว เมื่อเวลาผ่านไปเป็นพันปีเหลือแต่ชื่อ ความหมายลึกซึ้งไม่เข้าใจกัน วิธีเข้าถึงหลากหลายจนเข้าไม่ถึง พอได้ยินในยุคสองพันห้าร้อยกว่าปีก็นึกว่าลัทธิใหม่ ที่หลวงปู่สละชีวิตค้นพบคือการยืนยันว่าพระรัตนตรัยมีอยู่ในตัวจริง ใครเข้าถึงได้ชื่อว่าเข้าถึงไตรสรณคมน์ ทำให้มั่นใจว่าปฏิบัติเพื่อบรรลุมรรคผลนิพพานได้ทุกคน ยกเว้นคนบ้าคนตาย

บันทึกภารกิจธรรมยาตราเส้นทางพระผู้ปราบมาร ปีที่ 7 ระหว่างวันที่ 2-31 มกราคม พุทธศักราช 2562 การเดินธุดงค์ธรรมยาตราของคณะพระภิกษุเพื่อปฏิบัติบูชาแด่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ

ธรรมยาตราเริ่มต้นที่แผ่นดินรูปดอกบัว ที่ตั้งอนุสรณ์สถานมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี แดนเกิดด้วยรูปกายเนื้อของหลวงปู่ สถานที่แห่งเดียวในโลกที่ท่านเลือกลงมาเกิด การมาเกิดของท่านทำให้มนุษยชาติรู้จักทางมรรคผลนิพพานและเข้าใจถูกต้องเรื่องพระรัตนตรัย ท่านเปิดโลกให้สว่างด้วยพระธรรมกาย

ก้าวเข้าสู่อนุสรณ์สถานวัดสองพี่น้อง พระอารามหลวง จังหวัดสุพรรณบุรี สถานที่พระมงคลเทพมุนีอุปสมบทเกิดในเพศสมณะ จุดเริ่มต้นการศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก่อนเอาชีวิตเป็นเดิมพันค้นคว้าจนค้นพบวิชชาธรรมกายให้หวนกลับคืนสู่โลก ศิษยานุศิษย์จึงมาปฏิบัติบูชาด้วยจิตผ่องใส การบูชาบุคคลที่ควรบูชาเป็นมงคลสูงสุด