ผ้ากาสาวพัสตร์

ถามลูกนักเรียนอนุบาลว่าทอดกฐินแปลว่าอะไร แล้วเฉลยว่ากฐินแปลว่าสะดึง คือกรอบขึงผ้า และทอดคือการวางผ้าด้วยความเคารพ ผ้ากาสาวพัสตร์ที่ถวายให้พระนำไปทำจีวรก็ได้ หรือเป็นผ้าไตรสำเร็จรูปแล้วก็ได้

สรุปว่าที่มาบวชก็เพื่อให้มีสิ่งของเหลือน้อยที่สุด ไม่มีอะไรเป็นเครื่องกังวล ชีวิตวันหนึ่งผ่านไปด้วยการบำเพ็ญสมณธรรม ชำระกาย วาจา ใจให้สะอาดบริสุทธิ์ นี่คือวัตถุประสงค์การมาบวช เพราะฉะนั้นทุกวันพระต้องทบทวนสิกขาบทว่าครบถ้วนบริบูรณ์ไหม ปฏิบัติถูกหลักวิชาเป็นพระแท้ไหม ถ้าถูกหลักวิชาก็จะมีความปลื้มปีติดื่มกินความปีติทางใจทุกวัน พอเห็นผ้ากาสาวพัสตร์ห่มคลุมกายก็ปลื้มว่าวันนี้เราเป็นพระสมบูรณ์

ก่อนอ่านรายชื่อ ครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าเทวดารู้จักชื่อเหล่านี้ แต่รุกขเทวาที่อยู่แถวต้นไม้อาจไม่ค่อยรู้ ส่วนอากาศเทวานั้นขึ้นไปเลย แล้วอ่านรายชื่อผู้บวชสามเณรที่บาห์เรนพร้อมอายุ บอกว่าเสียงดังกึกก้องไปในหมู่มนุษย์และเทวดาทั้งหลาย ช่วงอ่านรายชื่อในไฟล์เสียงเพี้ยนจนจับชื่อไม่ได้ครบ บอกว่าวันเวลาผ่านไปรวดเร็ว พรุ่งนี้ก็จะลาสิกขากันแล้ว สิบวันนี้ทุกรูปใช้เวลาให้เป็นประโยชน์กับการประพฤติปฏิบัติธรรม ซึ่งได้เล่าผลการปฏิบัติธรรมให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาฟังเกือบทุกวัน ย้ำว่าถ้าบวชแล้วเช้าเอนเพลนอนบ่ายพักผ่อนก็ไม่ถูกหลักวิชา ต้องนั่ง ยืน เดิน แล้วนอนเท่าที่จำเป็น บวชแล้วต้องปลื้มปีติภาคภูมิใจทุกวันที่ห่มผ้ากาสาวพัสตร์ ภายนอกเป็นสมณะ ภายในใจก็เป็นสมณะ

สามเณรเมทัศน์เล่าว่าเจ้านายโทรมาตามให้รีบกลับไป แต่ตั้งใจว่าอะไรจะเกิดก็ต้องให้มันเกิด ต้องทำผังบวชให้หนาแน่น ขอให้มีโอกาสใช้วันเวลาจนวินาทีสุดท้ายในภาคผ้ากาสาวพัสตร์ เมื่อคืนไปนั่งบนดาดฟ้าทั้งที่อากาศหนาว รู้สึกสงบนิ่งมีความสุขมาก พอน้ำค้างเริ่มตกเหมือนฝนปรอย ๆ จึงกลับมาที่ห้อง วันนี้นั่งแล้วก็ถูกดูดอีกแต่ยังไม่หายตกใจ ครูไม่ใหญ่บอกว่ายอมให้มันตกใจสักพักเดี๋ยวก็จะคุ้นเอง ลาสิกขาแล้วตั้งใจรักษาศีลห้าเป็นปกติ จะเป็นต้นแบบที่เข้มข้นไม่ให้ใครเย้ยหยันได้ว่าบวชเสียผ้าเหลือง และขอถวายบุญทั้งหมดให้หลวงพ่อ ครูไม่ใหญ่นัดว่ายังต้องมาอยู่ดุสิตบุรีด้วยกัน

สามเณรณัฐพรบอกว่าได้กำลังใจจากหลวงพ่อเต็มเปี่ยม รู้ว่าชีวิตภายใต้ภาคผ้ากาสาวพัสตร์และวิชชาธรรมกายเป็นสิ่งประเสริฐสุด แม้ได้บวชช่วงสั้นแต่ประสบการณ์ภายในที่ได้รับทำให้เชื่อว่าทุกคนมีองค์พระภายใน ขอเพียงวางใจให้ถูกส่วน ก่อนบวชอยากทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้คนอื่นแต่ไม่รู้จะประมวลคำตอบอย่างไร ประสบการณ์ธรรมภายในครั้งนี้ทำให้มั่นใจ ตอนนี้ใจอิ่มเอิบเต็มเหมือนลูกบอลแก้วใส ๆ ที่ได้รับการเติมจนเต็มอย่างไม่มีฟองอากาศ ทั้งเต็มทั้งใสและชุ่มเย็นตลอด และไม่อยากอยู่ในอริยาบถอื่นใดเลยนอกจากการนั่งสมาธิ