ปรโลก

ชี้ว่าชาวโลกยังขาดแคลนความรู้เรื่องการเดินทางไปปรโลก มักไปเรียนความรู้ประเภททำมาหากินและค้าขาย มีน้อยที่ทำมาสร้างบารมี แต่ความรู้ความสามารถในเมืองมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นศาสตราจารย์หรือนักธุรกิจที่เก่งกาจเพียงใด เอาไปใช้ในปรโลกไม่ได้ เพราะที่นั่นไม่มีการทำมาหากิน ไม่มีการหว่านการไถ ไม่มีการทำธุรกิจ จึงต้องเรียนหลักวิชานี้ไว้

อธิบายว่าหลักวิชาในการเดินทางไปสู่ปรโลกขึ้นอยู่กับใจใสกับใจหมอง เพราะมีสุคติและอบายเป็นที่รองรับอยู่ เราจะเชื่อหรือไม่เชื่อสิ่งนั้นก็มีอยู่ จะสรุปเอาเองว่าเราไม่เห็นแล้วคิดว่าไม่มีไม่ควร เพราะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปรู้ไปเห็นมาว่ามีภพภูมิรองรับ ใจจะใสได้ต้องสั่งสมบุญให้มาก ใจหมองเพราะสั่งสมบาปทุกวัน เวลาจะละโลกจะมีภาพมาปรากฏเป็นภาพยนตร์ชีวิตให้เห็นคนเดียว เรียกว่ากรรมนิมิต แล้วจะมีคตินิมิตตามใจใสหรือใจหมอง หลังจากนั้นก็มีภพภูมิมารองรับ

อธิบายว่าสิ่งที่ผ่านเข้ามาทางใจมีผลต่อความหมองหรือความใสของใจ ซึ่งมีผลต่อชีวิตหลังจากตายแล้วและการเดินทางไปสู่ปรโลก ไม่ว่าใครจะเชื่อว่าตายแล้วสูญหรือไม่สูญก็มีผลทั้งสิ้น เพราะพวกที่ไม่เชื่อพอตายก็จะรู้เอง ถ้าใจใสก็ไปดีคือไปสวรรค์ ถ้าใจหมองก็ไปไม่ดีคือไปอบาย ศีลธรรมซึ่งเป็นความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทำให้ครูผู้สอนใสก่อนเป็นต้นบุญ และนักเรียนใสตามเป็นกลางบุญและปลายบุญ ทั้งครูและนักเรียนจึงได้บุญซึ่งกันและกัน