บุญต่อบุญ

สอนว่าอย่าให้ว่างเว้นต่อการสร้างบุญบารมี เพราะเราใช้บุญเก่าที่ทำมาในอดีตอยู่ทุกวัน ถ้าไม่สร้างบุญใหม่เพิ่มบุญเก่าก็จะหมดไป ต้องเติมบุญให้บุญต่อบุญ สมบัติต่อสมบัติ อีกประการหนึ่งระหว่างที่เวียนว่ายตายเกิดชีวิตเราผิดพลาดทุกชาติ ความผิดพลาดเป็นวิบากกรรมที่จะคอยเสียบเข้ามาเรื่อย ๆ ที่เรียกว่าบาปได้ช่อง ถ้าไม่ให้บาปได้ช่องต้องสั่งสมบุญให้เยอะ แม้สั่งสมเยอะบาปยังเสียบเข้ามาได้ แต่จะหนักเป็นเบา กระทบแต่ไม่กระเทือน และย้ำว่าหมดบุญก็หมดลม หมดสิทธิ์ครอบครองทรัพย์

ครูไม่ใหญ่ทึ่งว่าเอารัตนะเจ็ดประการ มีเพชรมีพลอยสีต่าง ๆ มาสร้างพระคันธกุฎี สร้างวิหาร ศาลาราย ถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ใช่หัวใจธรรมดา ส่วนเราที่มหารัตนวิหารคดยังเป็นแค่คอนกรีต แต่อย่าลืมว่าเขาก็ค่อย ๆ สั่งสมบุญมา ค่อย ๆ ละความตระหนี่ไป โดยจุดเริ่มต้นที่การถวายน้ำอ้อย และทักขิไณยบุคคลคือพระปัจเจกพุทธเจ้าคือแหล่งแห่งบุญอันบริสุทธิ์ เป็นเนื้อนาบุญแบบเนื้อ ๆ เพราะท่านหมดกิเลสแล้วด้วยตัวของท่านเอง แต่ไม่ได้สอนใครเพราะไม่มีอัธยาศัยในการเป็นครู แรงเนื้อนาบุญของทักขิไณยบุคคลวัดกันที่ความบริสุทธิ์ ซึ่งมีหลายระดับตั้งแต่โคตรภูบุคคล พระโสดาบัน สกิทาคามี อนาคามี อรหันต์ ต่างกันที่กิเลสที่ละได้มากน้อย แม้เอาน้ำอ้อยไปถวายบุญก็เกิดขึ้น จากชาวไร่อ้อยฐานะธรรมดาก็มาเป็นเศรษฐี แล้วค่อย ๆ สั่งสมเป็นมหาเศรษฐีและบรมเศรษฐีที่มีสมบัติจักรพรรดิ เป็นบุญต่อบุญสมบัติต่อสมบัติ

คิดต่อว่าร้อยวันหรือหนึ่งพรรษาเราจะได้ปลื้มว่าได้ทำบุญกับพระถึงสามสิบล้านองค์ เพราะวันละสามแสนองค์คูณร้อยวัน ชาติหนึ่งทำบุญถวายพระได้สามสิบล้านองค์ก็จะเพิ่งตายได้ ไม่เสียโอกาสที่มาเกิดเป็นมนุษย์ พอพรรษาหน้าอีกสามสิบล้านองค์ แค่สามพรรษาก็ได้หกสิบล้านองค์ เทียบกับบุญที่ท่านทำเจ็ดวันวันละหกล้านกว่าได้แค่สี่สิบสองล้านองค์ เราได้มากกว่า แล้วชวนคิดว่าก่อนตายตอนที่โรคภัยเบียดเบียนนึกอะไรไม่ออก ถ้านึกได้ว่าชาตินี้ได้ถวายพระไปร้อยล้านองค์จะปลื้มขนาดไหน

เล่าว่าคุณพ่อไปช่วยงานที่วัดอย่างสม่ำเสมอ รับบุญทุกอย่างเท่าที่ทำได้โดยไม่เห็นว่าเหนื่อยหรือยากลำบาก และที่สำคัญคือไม่เคยขาดการไปวัดทำบุญในวันบูชาข้าวพระ เมื่อกลับจากวัดท่านจะโทรศัพท์ทางไกลไปหาลูก ๆ ทั้งสามคนที่เมืองไทยเพื่อตรวจสอบว่าได้ไปวัดในวันบูชาข้าวพระหรือเปล่า ครูไม่ใหญ่แทรกว่าท่านเห็นความสำคัญของวันบูชาข้าวพระมาก และย้ำว่าเราต้องมีบุญเยอะ ๆ เพราะบุญหมดเปลืองไปกับการตัดรอนวิบากกรรมและการใช้ชีวิตประจำวัน ต้องเป็นบุญต่อบุญเพื่อให้สมบัติต่อสมบัติกลับตั้งผังในอนาคต