ถูกบังคับแต่งงาน

ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายเร็ว ๆ ถามว่าตามทันไหม ผู้เขียนเกิดในครอบครัวเกษตรกร จังหวัดปราจีนบุรี พ่อแม่มีลูกเก้าคน หญิงเจ็ดชายสอง ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนโต พ่อหน้าตาดีและเจ้าชู้ แม่เป็นภรรยาคนที่สาม พ่อดื่มเหล้าตลอดเวลายกเว้นตอนหลับ เมาแล้วตบตีลูกและแม่ ต้องตื่นตีสามไปทำงานในไร่โดยพ่อถือไม้เรียวบังคับ อายุสิบหกพ่อบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รักไม่รู้จัก จึงหนีไปทำงานกรุงเทพฯ ราวสี่ปีเพื่อนหญิงชวนไปเที่ยวต่างจังหวัดกับแฟนและเพื่อนของแฟน เพื่อนทิ้งไว้กับเพื่อนชายของแฟน พาไปส่งท่ารถแต่รถหมดแล้วชวนพักโรงแรม ผู้เขียนไม่รู้ว่าโรงแรมคืออะไร คืนนั้นจึงถูกข่มขืน กลับบ้านด้วยหัวใจบอบช้ำ อายุยี่สิบสามพ่อให้แต่งงานอีกครั้งกับชายแก่กว่ายี่สิบปีที่มีฐานะขยัน อยู่ได้เดือนเดียวก็ทนไม่ได้

ลูกไปทำปลาหมึกแห้งที่จังหวัดระยอง ตื่นตีสองได้เงินเดือนห้าร้อยบาท เพราะขยันมากเจ้าของร้านจึงวางแผนให้ลูกชายเข้ามาหาในห้องนอนแล้วกล่าวหาว่ามีอะไรกัน บังคับให้แต่งงาน มีลูกสาวหนึ่งคน ภายในหนึ่งปีสามีติดเหล้ามาก ผิดศีลทุกข้อ ลูกทุกข์ระทม หอบลูกสาวไปฝากพ่อเลี้ยง มีเงินติดตัวสามร้อยบาท ระหกระเหินไปทำงานที่บาร์เบียร์ เพราะไม่สวยจึงโชคดีไม่ต้องรับแขก ได้ล้างแก้วแทน ทำอยู่ยี่สิบเจ็ดวันก็มีฝรั่งคนหนึ่งไม่ได้ตั้งใจมาเที่ยวแต่แวะเข้าห้องน้ำ เห็นลูกแล้วปิ๊งทันที วันที่สองกลับมาอีก วันที่สามตกลงกัน ให้รอหนึ่งเดือนเพื่อทำเอกสาร ขณะนั้นอายุยี่สิบสี่ แต่งงานถูกต้องตามประเพณีทั้งสองศาสนา สามีเป็นชาวคริสต์ทำงานสถานทูตแผนกวีซ่าและเป็นที่ปรึกษาเรื่องรับบุตรบุญธรรม อยู่ด้วยกันแปดปีไม่เคยทะเลาะ สามีไม่ดื่มไม่สูบ ชอบเห็นลูกทำบุญ และบอกเสมอว่า Because I love you

คุณย่าเสียชีวิตตอนเขาอายุ 18 ปี พออายุ 19 แม่บังคับให้แต่งงาน เขาร้องไห้เสียใจ รู้สึกว่าชีวิตครองเรือนมีแต่ความทุกข์ จึงตอบแม่ทั้งน้ำตาว่าไม่ต้องการแต่งงาน แต่ต้องการพบท่านดาไลลามะและศึกษาธรรมะจากท่านก่อน แล้วเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า ย่ำเท้าออกจากบ้านอย่างมุ่งมั่นมุ่งสู่อินเดีย

เมื่ออายุ 27 ปี แม่ขอร้องอีกครั้งให้แต่งงาน เพราะเขาเคยสัญญาไว้ว่าจะแต่งงานเมื่ออายุ 25 แต่ตอนนี้ 27 แล้ว เขาคิดว่าชีวิตครองเรือนมีแต่ทุกข์ ลึก ๆ อยากให้โลกนี้มีความรักแบบที่ไม่ต้องแต่งงานกัน (ประโยคสุดท้ายในที่ถอดกำกวม)

เฉลยว่าถูกบังคับแต่งงานเป็นเรื่องประเพณีในปัจจุบันที่ถือว่าผู้ชายต้องแต่งงานเป็นหัวหน้าครอบครัวมีบุตรสืบสกุล แต่รอดมาได้สองครั้งเพราะบุญที่เคยบวชในอดีตแล้วอธิษฐานขอให้ได้ประพฤติพรหมจรรย์ จนได้มาบวชเป็นพระในเถรวาท (ต้นช่วงมีบรรทัดถอดเพี้ยน) ที่รู้สึกขัดแย้งเวลาเรียนประโคมดนตรี ร่ายรำ และบูชาพระรัตนตรัยด้วยการถวายสิ่งที่ถอดได้ว่า วาย เพราะบุญที่เคยบวชตามคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้มีปัญญาสอนตัวเองได้ จึงไม่เชื่ออย่างงมงายในพิธีกรรมและวิชาเหล่านั้น