ถูกตัดขา

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่ชอบไปไหว้เจ้าตามศาลเจ้าและทำบุญวัดใกล้บ้านบ่อย ๆ ทุกครั้งที่ทำบุญก็จะใส่ชื่อลูก ๆ เสมอ เวลาคนมาบอกบุญไม่ว่าบุญอะไรที่ไหน เช่นทอดกฐิน ทอดผ้าป่า สร้างโบสถ์ สร้างศาลา แม่จะทำทุกบุญไม่ยอมขาดเลย จนเงินส่วนตัวที่ลูก ๆ ให้ไว้หมดเกลี้ยง แล้วบอกลูกว่าไม่มีเงิน พอลูกให้อีกก็เอาไปทำบุญอีก แม่ไม่เคยอิ่มในการทำบุญ ตอนนั้นยังไม่ได้เข้าวัดพระธรรมกาย ปลายชีวิตแม่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคไต ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้าง และเสียชีวิตในปี 2536 ด้วยวัย 72 ปี

หนึ่งเดือนก่อนเสียชีวิตแม่ถูกตัดขาข้างซ้ายอีกข้าง จึงพิการไร้ขาทั้งสองข้าง คืนสุดท้ายแม่นอนไม่ได้และเรียกหาลูกตลอด ลูกให้แม่ทำสมาธิเอาสติไว้กลางท้อง ไม่เอาใจไปอยู่กับความเจ็บปวด และนึกถึงพระรัตนตรัย แม่ก็รับรู้ รุ่งเช้าแม่หายใจสามเฮือกสุดท้ายแล้วจากไปอย่างสงบเหมือนนอนหลับ อายุ 61 ปี หลังแม่เสียชีวิตลูกอธิษฐานอยากมาเห็นวัดพระธรรมกายอีกครั้งหลังหายไปเจ็ดปี ต่อมาได้รับจดหมายเชิญร่วมพิธีที่วัดวันศุกร์ที่ 22 เมษายน 2548 จึงกลับมาวัดแล้วขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนป่าทันที (ชื่อพิธีถอดไม่ชัด)

บ้านคุณตาวันหนึ่งท่านเดินเตะถูกขอบตู้เย็นเก่าที่เป็นสนิม ครูไม่ใหญ่ว่าเวลาถึงคราวแค่ขอบตู้เย็นก็เป็นเหตุได้ เลือดออกเป็นแผล แผลแห้งแล้วกลับมีก้อนเนื้อโนขึ้นที่เท้า สองปีต่อมาแพทย์พบว่าเป็นมะเร็งต้องตัดขาหนึ่งข้าง อีกเก้าปีต่อมาเสียชีวิตด้วยมะเร็งที่โรงพยาบาล อายุ 83 ปี ส่วนคุณยายเจ้าสาวในพิธีกับไก่อยู่ได้ถึง 79 ปี แล้วคั่นด้วยสปอต DMC ช่องนี้ช่องเดียว The Only One

คำตอบเรื่องน้องของผู้เขียน (ต้นประโยคถอดได้ว่า หลังจากวันที่สี่ ยังไม่ชัดว่าหมายถึงน้องคนที่เท่าไร) ที่เป็นมะเร็งที่หัวเข่าและถูกตัดขาไปข้างหนึ่ง เพราะอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ตากข้าวไว้แล้วสุนัขตัวหนึ่งไปถ่ายรดข้าว จึงโกรธคว้าดาบฟันขาสุนัขจนขาด ส่วนที่เผาตัวตายเพราะในชาติเดียวกันนั้นเวลาโกรธใครมักไปจุดไฟเผายุ้งข้าว เผาบ้านเรือนเขาจนเดือดร้อน กรรมนี้ติดตัวมาบันดาลให้คิดเผาฆ่าตัวตายในปัจจุบัน และการฆ่าตัวตายยังเป็นผังใหม่ที่จะทำให้ต้องฆ่าตัวตายอีกในอนาคต