ประเภทกรณีศึกษา

ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าสามียังมีชีวิตอยู่คงจะร้องเพลงนี้ว่าเราสองคนคงเป็นเนื้อคู่ เขาคงอยู่แถว ๆ นี้ใกล้ ๆ ภรรยา แนะให้ผู้เขียนบอกเขาว่าไปเถอะ ไปดาวดึงส์ นึกถึงบุญ เดี๋ยวจะอุทิศบุญไปให้อีก ไม่ต้องห่วง ทุกคนอยากให้ไปมีความสุข ส่วนตัวผู้เขียนขอไปดุสิตบุรี เพราะเขาทำบุญไม่เยอะเท่าแต่รีบเดินทางไปก่อน ลูก ๆ ก็ต้องบอกพ่อว่าไม่ต้องห่วง ดูแลตัวเองได้ อยากให้พ่อไปดี นึกถึงบุญที่ลูกทุกคนอุทิศไปให้แล้วไปเป็นเทพบุตรชั้นดาวดึงส์

เฉลยว่าลูกสาวคนที่สองกับสามีได้ทำบุญร่วมกันมาแค่นี้ ไม่มีสาเหตุโกรธเคืองใด ๆ เมื่อหมดบุญที่ทำร่วมกันก็เบื่อขึ้นมาเฉย ๆ จึงขอหย่า ครูไม่ใหญ่ว่าอย่าไปคิดอะไร ถ้ามีลูกก็ไม่ต้องแต่งงานใหม่ ประพฤติพรหมจรรย์เลี้ยงลูกไป ถ้าไม่มีลูกก็ประพฤติพรหมจรรย์ต่อ สั่งสมบุญให้เยอะ ๆ สักวันก็ต้องจากกันตามอายุขัย ชีวิตก็เป็นอย่างนี้

เฉลยว่าลูกสาวคนที่ห้าได้สามีที่ชอบดื่มเหล้าทุบตีภรรยาจนทนไม่ได้ต้องแยกทาง เพราะอดีตชาติสมัยเกิดเป็นผู้ชายเคยดื่มเหล้าแล้วทุบตีบุตรภรรยาของตนเอง มาส่งผล ครูไม่ใหญ่แทรกว่าผู้หญิงมาจากผู้ชาย และผู้ชายมาจากที่ไม่มีเพศเพราะมาจากพรหม ตอนต้นกัปมนุษย์ลักษณะเหมือนผู้ชายแต่ไม่มีเพศ น่าศึกษา วันนี้เวลาไม่พอจะขยายวันอื่น

เฉลยเรื่องปวดขาเริ่มกลางประโยค ถอดไม่ชัด ได้ความว่าเป็นกรรมที่ทำให้สัตว์ทุกข์ทรมานมาส่งผล จะแก้ไขให้สั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ไถ่ชีวิตสัตว์เป็นทาน และอธิษฐานจิตอุทิศบุญให้สัตว์หรือคนที่เคยเบียดเบียนไว้บ่อย ๆ ส่วนคำตอบเรื่องลูกทั้งห้าเคยเป็นแม่ลูกกันและสร้างบารมีร่วมกันมาถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ไม่พบคำตอบเรื่องจะได้กลับดุสิตบุรีหรือไม่ในที่ถอด

สวัสดีกันทุกคน แล้วบอกว่าเข้าสู่ช่วงเคส วันนี้เป็นเคสที่ 903 เปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย

ผู้เขียนจดหมายเป็นลูกคนที่หกในพี่น้องเจ็ดคน ตอนนั้นเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง พี่ชายคนรองทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนทุกคนเข้าวัดสร้างบารมีครั้งแรกเมื่อวันวิสาขบูชาปี 2528 (ครูไม่ใหญ่ว่าก็ยี่สิบเอ็ดปีแล้ว) คุณพ่อคุณแม่สนับสนุนให้ลูก ๆ ทำบุญเต็มที่ พี่น้องทุกคนบอกบุญทุกบุญและเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัดทุกอย่าง ตอนนั้นเป็นนักรบปัจจัยน้อยแต่หัวใจเกินร้อย แม้การเดินทางมาวัดไม่สะดวกแต่สนุกและปลื้มปีติในบุญเสมอ

ต่อจากบรรทัดถอดซ้ำ ขอบคุณแม่และครอบครัว ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่เป็นบุตรคนที่สองในพี่น้องเจ็ดคน เริ่มพูดตอนอายุเจ็ดขวบ ก่อนหน้านั้นทุกคนคิดว่าเป็นใบ้ (ครูไม่ใหญ่ว่าเก็บพลังไว้) วัยเด็กลำบาก ออกจากบ้านไปเป็นคนรับใช้ตั้งแต่สิบขวบ ร้องไห้คิดถึงบ้านทุกคืน ได้เงินเดือนหนึ่งร้อยบาทก็รีบเอามาให้คุณยาย อายุสิบสี่มาเย็บเสื้อผ้าหาเลี้ยงครอบครัว อยากเรียนหนังสือมาก เคยแอบเรียนแต่คุณตาคุณยายไม่ให้เรียน จึงเย็บผ้าทั้งวันทั้งคืน

คุณแม่อายุ 17 ปีถูกคลุมถุงชนให้แต่งงานกับคุณพ่อซึ่งพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว (ครูไม่ใหญ่แซวว่าคุณพ่อปิ๊งแล้ว) หลังแต่งงานลำบากมาก เป็นสะใภ้คนจีน ทำงานหนักและกินข้าวเป็นคนสุดท้ายทุกวัน แต่อดทนทำงานทุกอย่างเลี้ยงลูกเจ็ดคน แม้ไม่ได้เรียนหนังสือก็อบรมลูกทุกคนให้เป็นคนดี จบปริญญากันทุกคน สุดหาสิ่งใดจะทดแทนคุณท่าน ลูก ๆ จึงตั้งใจทำความดีเทิดทูนพระคุณแม่

คุณแม่มาวัดพระธรรมกายเสมอและทำอาหารมาเลี้ยงเจ้าหน้าที่ อาสาสมัคร และกัลยาณมิตรเป็นประจำ ต่อมาป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย (อวัยวะถอดไม่ชัด) ตอนแรกลูกไม่กล้าบอก ภายหลังตัดสินใจบอก ท่านกลับเข้มแข็งและเป็นคนให้กำลังใจลูก ต่อสู้กับโรคร้ายอย่างถูกหลักวิชาตามที่หลวงพ่อสอน สวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็น นึกถึงองค์พระ ขอบารมีหลวงปู่ทุกวัน และระลึกถึงบุญทุกบุญ ผู้อ่านแทรกเรื่องความฝันเห็นหลวงปู่และฝันยืนริมแม่น้ำที่น้ำแห้งแล้วตัวลอยขึ้น (ในที่ถอดไม่ชัดว่าเป็นความฝันของใคร) แล้วชี้ว่าคุณแม่ไม่ต้องฝันเลย เห็นองค์พระแก้วใสและเห็นหลวงปู่ชัดเจน

ขณะป่วย คุณแม่สร้างพระหนึ่งร้อยองค์ ทำบุญอีกอย่างหนึ่ง 11 ชุด (ชื่อถอดไม่ชัด) เป็นประธานกฐินล่วงหน้า 50 ปี ตั้งแต่ 2549 ถึง 2599 ทำกฐินรายวันถวายหลวงพ่อ ถวายไทยธรรมหนึ่งหมื่นวัดล่วงหน้าในวันธรรมชัย ถวายที่ดินจำนวนหนึ่ง (ตัวเลขไร่งานถอดไม่ชัด) และให้หลานชายซึ่งเป็นลูกของน้องชายที่คุณแม่รับเป็นบุตรบุญธรรมบวช ลูกชายของผู้เขียนก็บวชให้คุณแม่โดยคุณแม่เป็นเจ้าภาพ คุณแม่ปลื้มมากบอกว่าวันนี้ดีใจ

มีพระอาจารย์รูปหนึ่งมาดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิดในช่วงสุดท้ายของชีวิต สอนสมาธิและนำอธิษฐานจิตปล่อยปลาทุกวันที่ท่านว่าง เมื่ออาการหนัก ลูก ๆ เฝ้าทบทวนบุญทุกบุญที่คุณแม่ทำต่อเนื่องตลอด 21 ปีให้ฟัง (ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา) และให้นึกถึงหลวงปู่และองค์พระ คุณแม่ต่อสู้กับโรคร้ายอย่างเข้มแข็ง แม้ร่างกายโรยแต่หน้ายังผ่องใส นึกถึงองค์พระไปเรื่อย ๆ ไปเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ และไปดูดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ จากไปอย่างสงบโดยไม่เห็นอาการสะอึกสุดท้ายเลย หลานชายก็บวชเณรให้ด้วย

คุณพ่อเป็นคนขยันทำงาน ใจดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้ ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ มัธยัสถ์ รักและผูกพันกับคุณแม่มาก แม้จะถูกคลุมถุงชนแต่ก็เต็มใจ ครูไม่ใหญ่ทวนว่ารักคุณแม่คนเดียว บอกว่าคนนี้คนดีที่หนึ่งเลย (ในที่ถอดไม่ชัดว่าเป็นคำของคุณพ่อที่พูดถึงคุณแม่หรือคำชมคุณพ่อ) และเล่าว่าวันอาทิตย์คุณพ่อมาบอกครูไม่ใหญ่ว่าจะขอบวช ซึ่งบวชกันเป็นพันรูปต้องดูสุขภาพก่อน ทั้งสองอยู่ร่วมกันมา 48 ปี คุณพ่อคอยดูแลเอาใจใส่ลูก ๆ แม้เรื่องปลีกย่อย เช่นปูที่นอนให้ลูกทุกคืนแม้ลูกอายุย่างสี่สิบแล้ว (กลางช่วงครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาว่าตั้งใจฟังแล้วหรือยัง) หลังสวดมนต์ตอนเย็นคุณพ่อขอพรให้ทุกคนในครอบครัวสุขภาพแข็งแรง ลูก ๆ จึงรักท่านที่สุด

ครูไม่ใหญ่ว่าซึ้งกับเรื่องที่คุณพ่อปูที่นอนให้ลูก แล้วอ่านต่อว่าคุณพ่อไอหนักต่อเนื่องมาหกปีแล้ว (สาเหตุที่เขียนไว้ต้นประโยคถอดเพี้ยน) หมอหลายท่านวินิจฉัยโรคไม่ตรงกัน ทั้งหลอดลมอักเสบ วัณโรค ถุงลมโป่งพอง พังผืดที่ขั้วปอด มะเร็งปอด ครูไม่ใหญ่แซวว่าไม่รู้จะเอาโรคอะไรดี

พี่ชายคนรองเป็นลูกที่ดี ไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจ เรียนเด่น คุณธรรมเปี่ยมล้น สอนสมาธิน้อง ๆ ตั้งแต่เล็ก เป็นกัลยาณมิตรคนแรกที่นำบุญเข้าบ้าน และเป็นผู้ก่อตั้งธุรกิจของครอบครัวจนเจริญรุ่งเรือง ฐานะดีขึ้นสร้างบารมีได้สะดวก แม้พี่ชายละโลกไปแล้ว พี่น้องยังสร้างบารมีเต็มกำลัง ที่ดินที่ถวายหลวงพ่อก็เป็นของพี่ชายคนนี้ ปัจจุบันพี่น้องที่เหลือห้าคนสานต่อธุรกิจแบบกงสี พร้อมใจทำบุญเป็นหนึ่งเดียว ไม่ขัดแย้งกัน (ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา วิมานจะอยู่เรียงกัน) ทุกคนรัก เคารพ ศรัทธาหลวงพ่อทั้งสองและวิชชาธรรมกายมาก ไม่เคยหวั่นไหวต่อข่าวที่วัดถูกโจมตี

คุณพ่อคุณแม่เอาบ้านของคุณพ่อค้ำประกันให้น้องชายคุณแม่ แต่น้องชายใช้เงินผิดประเภทจนการค้าขาดทุน คุณพ่อคุณแม่ต้องรับใช้หนี้ล้านกว่าบาทเมื่อ 24 ปีก่อน ธนาคารจะยึดบ้าน ทุกคนลำบากมาก แต่คุณพ่อคุณแม่ต่อสู้อย่างอดทนไม่ทอดทิ้งกันจนผ่านวิกฤตมาได้ (ครูไม่ใหญ่ว่าสุดยอดคู่บุญคู่บารมี) หลานชายสองคนซึ่งเป็นลูกของน้องชายคุณแม่ คุณแม่รับเป็นบุตรบุญธรรม รักเหมือนลูกแท้ ๆ ทั้งสองเคยบวชเณรและบวชธรรมทายาท (เลขรุ่นตามที่ถอดได้ 19 และ 29) ปัจจุบันเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัด

ท้ายจดหมายเล่าถึงลูกชายของผู้เขียนว่าไม่พูดคำหยาบ สุขภาพไม่แข็งแรง เป็นภูมิแพ้ แพ้ยุงมาก (บางช่วงขาด) แล้วเป็นชุดคำถาม เหตุใดคุณแม่ลำบากตั้งแต่เล็กแต่บั้นปลายสุขสบาย ไม่ได้เรียนหนังสือ เริ่มพูดตอนเจ็ดขวบ ถูกคลุมถุงชน อดีตชาติเคยเป็นสามีภรรยากันหรือไม่ เหตุใดเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร ถูกเจาะน้ำในท้องและปอดหลายครั้ง ทำไมช่วงสุดท้ายหน้าผ่องใสยิ้มละไม วิบากนี้หมดหรือยัง ก่อนสิ้นใจทำตามหลักวิชาได้หรือไม่ ตอนนี้อยู่ภพภูมิใด มีข้อความถึงครอบครัวไหม บุตรบุญธรรมสองคนเคยเกี่ยวข้องกับแม่อย่างไร บุญที่หลานกับบุตรบุญธรรมบวชให้ต่างจากลูกชายแท้ ๆ บวชให้อย่างไร (ครูไม่ใหญ่ว่าต้องสายโลหิตถึงได้บุญเยอะกว่า)

คำถามต่อ บุพกรรมใดที่คุณพ่อคุณแม่ถูกน้องชายคุณแม่หลอกจนบ้านเกือบถูกยึด ต่อมาธุรกิจที่พี่ชายคนรองทำเจริญรุ่งเรืองเพราะอะไร วิบากหมดหรือยัง พี่ชายคนรองได้รับอานิสงส์ที่ดินที่ถวายหลวงพ่ออย่างไร ได้เลื่อนขึ้นดุสิตบุรีหรือยัง (ครูไม่ใหญ่ว่าเลื่อนต้องมีกายมนุษย์) มีวิธีใดให้ธุรกิจรุ่งเรืองขึ้นแบบบันไดขาขึ้นอย่างเดียว คุณพ่อเป็นโรคอะไรจึงไอต่อเนื่องหกปี (ครูไม่ใหญ่ว่าต้องไปถามหมอ) ลูกชายเป็นภูมิแพ้ ปวดหัวบ่อย แพ้ยุงมากเพราะบุพกรรมใด ลูกชายและบุตรบุญธรรมจะได้บวชอุทิศชีวิตหรือไม่ มีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม คุณพ่อและพี่น้องเคยเกี่ยวข้องกันอย่างไร จะกลับดุสิตบุรีได้ทุกคนหรือไม่ (ครูไม่ใหญ่ว่าแล้วแต่ความปรารถนาและการสั่งสมบุญ) และพระอาจารย์ที่ดูแลคุณแม่เคยเกี่ยวข้องกันอย่างไร ครูไม่ใหญ่แซวว่าชอบถามจังเลย

ถามว่าจำเรื่องราวและคำถามได้ไหม แล้วเป็นช่วงที่ถอดเพี้ยนจนจับความไม่ได้ ได้ยินคำว่าพี่ชาย เคยฝัน จาตุมหาราชิกา (ถอดได้ มหาวราชิกา) และถูกถามว่าจะใช้กรรมหรือจะไป ตอบว่าขอใช้กรรม ไม่ชัดว่าเป็นเรื่องของใคร

คุณแม่ลำบากตั้งแต่เล็กแต่บั้นปลายสุขสบาย เพราะในอดีตเวลาทำบุญไม่ถูกหลักวิชา ก่อนทำและขณะทำไม่ค่อยปีติ บาปจึงได้ช่องส่งผลก่อนในวัยต้นและวัยกลาง ภายหลังทำบุญด้วยความปีติมาก บุญจึงได้ช่องส่งผลให้ปลายชีวิตสุขสบาย แนะให้ทบทวนบุญที่ผ่านมาแล้วปลื้มใจไว้ บุญจะเกิดต่อเนื่อง ไม่ได้เรียนหนังสือเพราะชาติหนึ่งมักห้ามลูกหลานเรียน เห็นว่าทำงานดีกว่า เริ่มพูดตอนเจ็ดขวบเพราะวจีกรรมในอดีตที่ชอบดุลูกหลานเวลาพูด ห้ามไม่ให้พูด มักใช้คำว่าหุบปาก

ช่วงต้นถอดเพี้ยน แม้คุณแม่ถูกคลุมถุงชน คุณพ่อก็ซาบซึ้งในคุณงามความดีของคุณแม่จึงรักผูกพันมาก ครูไม่ใหญ่ว่าภรรยาที่แสนดี แม่ที่แสนดี ต้องอดทนอย่างนี้ มะเร็งกระเพาะอาหาร ถูกเจาะท้องและปอดหลายครั้ง เพราะอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ฆ่าสัตว์ทำอาหารเป็นประจำและขาย ช่วงสุดท้ายหน้าผ่องใสยิ้มละไมเพราะใจอยู่ในบุญ เห็นองค์พระและหลวงปู่ภายในชัดเจน กรรมประเภทนี้เป็นชาติสุดท้ายแล้ว ตายแล้วมีเทวรถทองคำระดับรัตนชาติพร้อมบริวารมารับไปทำประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ตามหลักวิชา เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่ดี เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของลูกหลาน

ได้รับบุญที่เกิดจากการที่ท่านทำตอนเป็นมนุษย์ และได้รับบุญที่อุทิศไปให้ทุกบุญ คุณแม่ฝากบอกว่ามีความสุขมาก ได้เห็นผลแห่งบุญแล้ว ให้ทุกคนในเมืองมนุษย์สร้างบารมีเต็มที่จะได้กลับดุสิตบุรี และอย่าลืมทำบุญให้แม่ด้วย อีกสักครู่แม่จะไปเฝ้า (ถอดไม่ชัดว่าเฝ้าใคร) ท้ายช่วงแซวว่ามัวเพลินอยู่ ไปนั่งธรรมะดีไหม

บุตรบุญธรรมทั้งสองเคยเป็นลูกของคุณแม่มาในอดีต บุญบวชของบุตรบุญธรรมและหลานต่างจากลูกชายแท้ ๆ ตรงที่ลูกชายแท้บวชให้แม่ได้บุญแรงกว่าเพราะเป็นสายโลหิตโดยตรง รักแม่ต้องบวชให้แม่ คุณพ่อคุณแม่ถูกน้องชายคุณแม่หลอกจนบ้านเกือบถูกยึด เพราะอดีตตอนเป็นสามีภรรยากันเคยร่วมกันหลอกเอาเงินคนอื่นมาใช้แล้วไม่คืน (ผู้ถูกหลอกถอดไม่ชัด) ต่อมาธุรกิจของพี่ชายคนรองรุ่งเรือง เพราะบุญที่พี่ชายทำไว้ทั้งอดีตและปัจจุบัน รวมกับบุญของทุกคนในครอบครัวเริ่มส่งผล วิบากนี้เบาบางลงมากแล้วแต่ยังมีอยู่บ้าง

พี่ชายคนรองได้รับอานิสงส์ที่ดินที่ครอบครัวถวายหลวงพ่อ ทิพยสมบัติสว่างไสวยิ่งขึ้น จะมีสายบุญกลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก และมีสมบัติเป็นที่ดินติดตัวไปทุกชาติ แต่ยังไม่ได้เลื่อนขึ้นไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ ยังอยู่ที่เดิมแต่ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น เมื่อใดนั่งสมาธิจนเห็นดวงใสหรือองค์พระใสในกลางกายทิพย์ก็จะแวบขึ้นไปได้ กายมนุษย์จะเร็ว กายทิพย์ก็เร็วแต่มัวไปดูอย่างอื่น ตอนนี้กำลังนั่งสมาธิเพราะรู้หลักวิชาแล้ว ใกล้เข้าถึงดวงใส เดี๋ยวก็แวะไปได้ (ท้ายช่วงถอดเพี้ยน) แล้วขอให้พี่ชายฟังเพลงนี้

ครอบครัวทำงานและทำบุญแบบกงสีเพราะในอดีตเวลาทำบุญมักรวมกันทำเป็นทีม เวลาจะได้อะไรก็ได้เป็นทีม ปัจจุบันธุรกิจเริ่มรุ่งเรืองเพราะบุญของทุกคนรวมกัน เวลาทำบุญหรือทำอะไรก็ร่วมแรงร่วมใจกันทำ

ชมว่าแต่งเก่งมาก ทำงานก็เก่ง ทำบุญก็เก่ง ทำเพลงก็เก่ง ร้องเพลงก็เก่ง ดีจริง ๆ (ในที่ถอดไม่ได้บอกว่าชมใคร) แล้วเฉลยต่อว่าแม้บางคนแยกออกไปก่อน ธุรกิจก็ยังดำเนินต่อไปได้ แต่ถ้าต่างคนต่างทำจะรุ่งเรืองสู้ทำร่วมกันไม่ได้ ถ้าอยากให้ธุรกิจรุ่งเรืองอย่างเดียว ลูกทุกคนต้องรักและสามัคคีกัน ร่วมใจสร้างบุญอย่างเดียวไม่สร้างบาปเลย อย่าทะเลาะกัน ว่ายังไงว่าตามกัน แล้วจะรวยไปเรื่อย ๆ

คุณพ่อไอหนักต่อเนื่องมาหกปี ต้องถามหมอ แต่ในแง่กรรม อดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้แรงงานสัตว์และคนมากเกินไปจนทุกข์ทรมาน ดูแลทั้งคนและสัตว์ไม่ค่อยดี รวมกันมาส่งผล หมอต้องเพิ่มอีกโรคหนึ่งคือโรคกรรม แก้ด้วยสั่งสมบุญทุกบุญ ทั้งทาน ศีล ภาวนามาก ๆ จะหายได้

ลูกชายของผู้เขียนและบุตรบุญธรรมทั้งสองของคุณแม่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา บางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติบวช แต่ส่วนใหญ่จะบวช ทั้งบวชระยะสั้นและบวชตลอดชีวิต บวชแล้วมีหน้าที่เผยแผ่ คุณพ่อและพี่น้องทุกคนก็เคยทำบุญร่วมกันมาดังกล่าว ท้ายช่วงถอดเพี้ยนและไม่มีเฉลยเรื่องภูมิแพ้กับพระอาจารย์ในที่ถอด

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงเคส วันนี้เป็นเคสที่ 905 เปิดรายการด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย

เจ้าของเรื่องเล่าว่ามาวัดพระธรรมกายครั้งแรกพร้อมหมู่คณะในโครงการแลกเปลี่ยนยุวสงฆ์โลกครั้งที่หนึ่งช่วงวันวิสาขบูชาโลก ประทับใจที่วัดทำงานเพื่อให้โลกเกิดสันติภาพ ดีใจที่ไทยมีพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติและพระมหากษัตริย์เป็นชาวพุทธ เพราะประเทศของเขา (ช่วงหลังของเคสบอกว่าเป็นเนปาล) ยังมีสงคราม ไม่เอื้อต่อการสร้างบารมี ถ้าได้บวชที่นี่คงอยู่ได้ต่อเนื่อง กิจวัตรที่ชอบที่สุดคือการนั่งสมาธิ

เขามาวัดอีกครั้งเพื่อฝึกสมาธิและศึกษาพุทธศาสนาเถรวาท ขณะนั้นบวชและศึกษาแบบที่ถอดได้ว่า บัชชาญาณ (น่าจะเป็นวัชรยาน) มีพระอาจารย์ท่านหนึ่งเป็นกัลยาณมิตร ครั้งนี้มาบวชในโครงการธรรมทายาทนานาชาติครั้งที่สี่ ตอนกลับไปขอพระอาจารย์และพ่อแม่ออกบวชแบบเถรวาท ฝันเห็นสถูปสีทองและได้ยินเสียงจากเบื้องบนว่าถึงเวลาที่ธรรมะจะสว่างไสวเป็นครั้งที่สามแล้ว เขาเล่าว่าเคยศึกษาธรรมะมาหลายแห่ง ครั้งที่หนึ่งนับถือพระสังกัจจายน์ตามความเชื่อที่ถอดได้ว่าเทียนเต๋าของไต้หวัน ครั้งที่สองแบบวัชรยาน ครั้งที่สามคือวัดพระธรรมกาย อยากให้ครั้งนี้เป็นครั้งที่ลงตัว

ต้นช่วงถอดเพี้ยน แล้วเล่าถึงเทพองค์หนึ่งชื่อที่ถอดได้ราว วาชิงบาเจะ เป็นลูกของเทพีที่ถอดได้ราว เชอรี่ฮาราธิมา ในประเทศเนปาล (ในที่ถอดเป็น เดปาน ช่วงหลังของเคสยืนยันว่าเจ้าของเรื่องเป็นชาวเนปาล ส่วนชื่อเทพทั้งสองยังไม่ยืนยันการสะกด) ตำนานว่าเธอเกิดในสมัยพุทธกาล ชอบกินเด็กแรกเกิด ตัวเองมีลูกห้าคน พระพุทธเจ้าเสด็จไปโปรดและนำลูกคนสุดท้องใส่ไว้ในบาตร เธอตามหาร้องห่มร้องไห้ พระพุทธเจ้าตรัสถามว่ารู้หรือยังว่าพ่อแม่ที่เสียลูกรู้สึกอย่างไร เธอสำนึกผิดเพราะรู้แล้วว่าลูกคือดวงใจของแม่ (เนื้อเรื่องคล้ายตำนานนางหาริตี แต่ในที่ถอดไม่ได้เรียกชื่อนี้)

เธอถามว่าทำอย่างไรบาปจะหมดไป คำตอบคือต้องรอพระพุทธเจ้าองค์ต่อไป ระหว่างนั้นให้คอยช่วยเด็ก ๆ แถบนั้น เมื่อเธอและลูกตายไปก็มาเข้าร่างคนทรงเพื่อช่วยเหลือแนะนำวิธีแก้ปัญหาให้ผู้คน เขาเคยไปหาคนทรงโดยนำรูปหลวงพ่อหรือพิธีที่วัดพระธรรมกายที่มีคนมาร่วมมากไปด้วย เทพที่เป็นลูกเข้าร่างก่อน ยังไม่ทันดูรูปก็พนมมือแสดงความเคารพ บอกว่าอยากเดินทางไปวัดพระธรรมกายกับเขา ต่อมาเทพีผู้เป็นแม่เข้าร่างแทนแล้วเตือนว่าวัดพระธรรมกายมีศัตรูมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าศัตรูมีไม่มากหรอก มีคนรักเยอะ เทพีบอกจะส่งลูกมาวัดพระธรรมกายกับเขาด้วย วันเดินทางที่นั่งบนเครื่องบินเต็มหมดยกเว้นที่นั่งข้างเขาที่เดียว เขาคิดถึงเทพองค์นั้นตลอดทางจนขนลุก

ต้นช่วงถอดได้เพียงเศษประโยค แล้วเล่าว่าพ่อแม่แยกกันอยู่ พ่อแยกไปทำธุรกิจโรงแรมในเมือง ทิ้งคุณย่าไว้คนเดียว เขาเป็นลูกคนที่สองในพี่น้องสี่คน พี่น้องอีกสามคนอยู่กับแม่ ส่วนเขาอยู่กับคุณย่าที่เป็นอุบาสิกาประพฤติพรหมจรรย์รักษาศีลแปด คุณย่าเป็นครูคนแรกที่สอนสวดมนต์และพาไปวัด เขาจึงสนใจพุทธศาสนาตั้งแต่เล็ก คุณย่าสอนให้เป็นเด็กดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยวกลางคืน ไม่เล่นการพนัน เขาจึงรักคุณย่ามาก

ตอนเขาอายุ 16 ปี คุณย่าป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ ทุกข์ทรมานอยู่สามปี คุณย่านับถือเจ้าแม่กวนอิม อธิษฐานว่าขอให้โรคหรืออุปสรรคที่จะเกิดกับคนอื่นมาส่งผลที่ท่านแทน และส่งบุญที่ทำให้ผู้อื่น ตอนนั้นไม่มีใครดูแลคุณย่า แม่ถามว่าจะไปอยู่กับแม่หรือไม่ ถ้าอยู่กับย่าจะไม่ได้เรียนหนังสือ อยู่กับแม่จะได้รับการศึกษาที่ดี เขาตอบว่าไม่ต้องการเรียน ต้องการอยู่กับคุณย่า (ช่วงนี้มีบรรทัดที่ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษ)

คุณย่าเสียชีวิตตอนเขาอายุ 18 ปี พออายุ 19 แม่บังคับให้แต่งงาน เขาร้องไห้เสียใจ รู้สึกว่าชีวิตครองเรือนมีแต่ความทุกข์ จึงตอบแม่ทั้งน้ำตาว่าไม่ต้องการแต่งงาน แต่ต้องการพบท่านดาไลลามะและศึกษาธรรมะจากท่านก่อน แล้วเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า ย่ำเท้าออกจากบ้านอย่างมุ่งมั่นมุ่งสู่อินเดีย

เขาไปอินเดียตอนอายุ 19 ทั้งที่อ่านเขียนไม่ได้ พูดได้แต่ภาษาเนปาลีหรือฮินดี (ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคุณยายอาจารย์ก็อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่เป็นผู้จัดการบ้านของเศรษฐีอุปัฏฐากวัดปากน้ำ ถือกุญแจตู้เซฟแทนลูกชายลูกสาว) หนึ่งปีในอินเดียเขาได้ทำงานต้อนรับชาวต่างประเทศในบริษัทที่นิวเดลี เก็บเงินไว้เดินทางไปพบท่านดาไลลามะ ได้เรียนภาษาอังกฤษและอูรดู เจ็ดปีต่อมาทำงานในสาขาขององค์กรของไต้หวัน (ชื่อองค์กรถอดเพี้ยน) ที่อินเดียแล้วย้ายไปที่เนปาล ได้เรียนภาษาจีน ช่วยงานสังคมสงเคราะห์ กินมังสวิรัติ และศึกษาเรื่องเต๋าในปี 2537 อาจารย์เต๋าจะพาไปพบดาไลลามะ แต่ท่านไปเยือนลอนดอน เขาได้เห็นเพียงห้องนอนของท่านก็ชื่นใจแล้ว

เมื่ออายุ 27 ปี แม่ขอร้องอีกครั้งให้แต่งงาน เพราะเขาเคยสัญญาไว้ว่าจะแต่งงานเมื่ออายุ 25 แต่ตอนนี้ 27 แล้ว เขาคิดว่าชีวิตครองเรือนมีแต่ทุกข์ ลึก ๆ อยากให้โลกนี้มีความรักแบบที่ไม่ต้องแต่งงานกัน (ประโยคสุดท้ายในที่ถอดกำกวม)

ต้นช่วงขาดตอนจากช่วงพัก เล่าว่าเมื่อผ่านการเรียนวิชานี้ก็ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาได้ เขาตั้งใจจะปฏิบัติต่อแต่ไม่ผ่านการสัมภาษณ์ เพราะไม่ชอบวิชาการประโคมดนตรีและการร่ายรำในพิธีกรรม รวมทั้งการบูชาพระรัตนตรัยด้วยการถวายสิ่งที่ถอดได้ว่า วาย (ฟังไม่ชัด) เขาเรียนได้ไม่ดีเพราะรู้สึกขัดแย้งในใจ ถามตัวเองว่ากำลังทำอะไร ทำไมต้องมาทำอย่างนี้ ถ้าเรียนวิชานี้ได้ดีจึงจะไปสอนผู้อื่นได้ (หลายบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ ช่วงต่อจากนี้ฟังไม่ได้)

คำถาม ความฝันเห็นสถูปสีทองและเสียงจากเบื้องบนว่าธรรมะจะสว่างไสวเป็นครั้งที่สามหมายความว่าอย่างไร / เรื่องของเทพีผู้เป็นแม่และตำนานของเธอเกิดขึ้นจริงไหม เธอเป็นใคร ทำไมรู้เรื่องต่าง ๆ ได้ / เทพผู้เป็นลูกได้มานั่งข้างเขาบนเครื่องบินหรือไม่ / ทำไมคุณย่าป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ ขณะนี้อยู่ที่ไหน สภาพเป็นอย่างไร / ที่คุณย่าอธิษฐานขอรับโรคและอุปสรรคของคนอื่นแทน และส่งบุญให้ผู้อื่น เป็นความจริงและเหมาะสมหรือไม่

คำถามต่อ ทำไมถูกบังคับให้แต่งงานแต่รอดมาได้ทั้งสองครั้ง / ทำไมรู้สึกขัดแย้งเวลาเรียนประโคมดนตรี ร่ายรำ และถวายสิ่งที่ถอดได้ว่า วาย ในพิธีกรรม และทำไมต้องมาเรียนวิชาเหล่านี้ / ทำไมอ่านเขียนไม่ได้แต่พูดได้ห้าภาษา / ทำไมต้องเดินทางตลอด ถูกผลักไปสู่ความเชื่อที่ไม่ตรงกับคำสอนดั้งเดิม และไม่ค่อยประสบความสำเร็จในชีวิต ควรวางแผนอนาคตอย่างไร / ทำไมรักชีวิตการบวชมาก เคยเป็นนักบวชมาก่อนหรือไม่ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร จะฝึกตนเป็นพระแท้อย่างไร / ทำไมยังไม่มีศูนย์วัดพระธรรมกายที่เนปาลและจะมีเมื่อไร / พระอาจารย์กัลยาณมิตรที่แนะนำให้บวชเคยเกื้อกูลกันมาอย่างไร ทำไมท่านสนใจศิลปะและภาษา

เฉลยว่าความฝันเห็นสถูปสีทองและเสียงจากเบื้องบนว่าเป็นเวลาที่ธรรมะจะสว่างไสวเป็นครั้งที่สาม หมายความว่าจะได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะด้วยบุญที่เคยสร้างร่วมกันมา บุญบันดาลให้ได้ยินเสียงนั้น ส่วนสถูปสีทองหมายถึงมหาธรรมกายเจดีย์ที่จะได้มาเจอ ความฝันนี้เป็นบุพนิมิตบอกล่วงหน้าถึงการมาศึกษาวิชชาธรรมกาย ช่วงต่อจากนี้ที่น่าจะเฉลยเรื่องเทพีและเทพผู้เป็นลูกถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษจนอ่านไม่ได้

เฉลยว่าคุณย่าป่วยเป็นมะเร็งลำไส้เพราะกรรมในอดีตที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม (รายละเอียดกรรมถอดไม่ชัด) ตายแล้วไปเกิดเป็นเทพธิดาบนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกาสายวิทยาธร กำลังนั่งชมทิพยสมบัติในวิมานทองขนาดกลาง เพราะทำบุญไว้มาก และมีจิตเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาที่แปลเปลี่ยนไปจากคำสอนดั้งเดิม (บางบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอื่น)

เฉลยว่าที่คุณย่าอธิษฐานขอรับโรคและอุปสรรคของผู้อื่นแทน และส่งบุญให้ผู้อื่น เป็นการเจริญเมตตาจิตแบบหนึ่ง แต่ยังไม่ถูกหลักวิชาเพราะยังปนความหลง ทุกคนมีกรรมเป็นของตนเอง ใครรับแทนกันไม่ได้ เหมือนใครทำผิดก็ติดตาราง จะขอติดแทนไม่ได้ ใครป่วยก็ต้องเข้าโรงพยาบาลเอง ส่วนบุญที่อุทิศให้ผู้อื่น ผู้รับได้แค่อนุโมทนาได้บุญนิดหน่อย คนทำได้บุญเต็ม ๆ

เฉลยว่าถูกบังคับแต่งงานเป็นเรื่องประเพณีในปัจจุบันที่ถือว่าผู้ชายต้องแต่งงานเป็นหัวหน้าครอบครัวมีบุตรสืบสกุล แต่รอดมาได้สองครั้งเพราะบุญที่เคยบวชในอดีตแล้วอธิษฐานขอให้ได้ประพฤติพรหมจรรย์ จนได้มาบวชเป็นพระในเถรวาท (ต้นช่วงมีบรรทัดถอดเพี้ยน) ที่รู้สึกขัดแย้งเวลาเรียนประโคมดนตรี ร่ายรำ และบูชาพระรัตนตรัยด้วยการถวายสิ่งที่ถอดได้ว่า วาย เพราะบุญที่เคยบวชตามคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้มีปัญญาสอนตัวเองได้ จึงไม่เชื่ออย่างงมงายในพิธีกรรมและวิชาเหล่านั้น

เฉลยว่าที่ต้องมาเรียนวิชาเหล่านี้ เพราะอดีตชาติช่วงยังไม่ได้บวชเคยทำบุญกับหมู่คณะแต่กระทบกระทั่งกับบางคนจนน้อยใจ จากไปแสวงหาความรู้อื่นและวิชาอิทธิฤทธิ์อยู่พักหนึ่ง ภายหลังเห็นว่าไม่ได้เรื่องจึงกลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก เชื้อนี้จึงดึงดูดไปศึกษาวิชาต่าง ๆ ก่อน ที่อ่านเขียนไม่ได้แต่พูดได้ห้าภาษา เพราะอดีตไม่ชอบเรียนและไม่ได้ทำบุญด้านการศึกษา แต่มีชาติหนึ่งชอบท่องเที่ยวไปศึกษาตามเมืองต่าง ๆ และเรียนภาษาได้ดี นิสัยนี้ติดตัวข้ามชาติมา (บางบรรทัดฟังไม่ชัด) ที่ต้องเดินทางตลอดและถูกผลักไปสู่ความเชื่อต่าง ๆ เพราะเคยมีนิสัยหนีออกจากบ้าน และเคยน้อยใจหมู่คณะไปแสวงหาวิชาอื่น ส่วนที่ไม่ค่อยสำเร็จในชีวิตเพราะไม่ได้เกิดมาทำหน้าที่แบบชาวโลก หน้าที่คือเกิดมาเป็นนักบวชเท่านั้น

เฉลยว่ารักชีวิตการบวชมากเพราะเคยบวชมาหลายชาติ โดยเฉพาะบวชกับหมู่คณะ ชาติที่ผ่านมาเป็นกุลบุตรเดินทางแสวงหาธรรมะตามเมืองต่าง ๆ จนมาเจอหมู่คณะแล้วออกบวช ทำหน้าที่เผยแผ่จนตลอดชีวิต ปฏิบัติธรรมเข้าถึงองค์พระใส ๆ เอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ชาตินี้ให้ตั้งใจศึกษาคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ากับหมู่คณะให้ดี เอาชีวิตเป็นเดิมพัน บำเพ็ญสมณธรรมเต็มที่ ทำกิจวัตรกิจกรรมด้วยความสุขสนุกกับทุกงานสร้างบารมี แล้วจะได้เป็นพระแท้

เฉลยว่าที่ยังไม่มีศูนย์วัดพระธรรมกายที่เนปาล เพราะรอคอยผู้มีบุญอย่างเขามาศึกษาปฏิบัติตามคำสอนดั้งเดิม ฝึกตนเป็นพระแท้แล้วกลับไปบุกเบิกที่เนปาล เนปาลกำลังคอยอยู่ จากนั้นเริ่มเฉลยเรื่องพระอาจารย์กัลยาณมิตรที่แนะนำให้บวช ว่าในอดีตเคยเป็นกุลบุตรออกจากตระกูลเศรษฐีมาบวชกับหมู่คณะ แล้วจะเป็นกัลยาณมิตรให้กันในชาตินี้ แต่ช่วงนี้ถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ และไฟล์จบกลางประโยคที่ 7500 วินาที เฉลยข้อที่เหลือ (เช่นเรื่องเทพีกับเทพผู้เป็นลูก และท้ายรายการ) ไม่อยู่ในไฟล์นี้

ต่อจากบรรทัด jingle ช่วงพักยาว เริ่มจดหมายกรณีศึกษาฉบับใหม่ (ในที่ถอดไม่ได้ยินเลขเคสหรือชื่อเรื่อง) ผู้เขียนขอบพระคุณหลวงพ่อที่เมตตาเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ทำให้รู้ความจริงของชีวิตและนำไปใช้ดำเนินชีวิต แล้วขอความเมตตาให้ช่วยฝันในฝันให้ เล่าว่าพ่อแม่ประกอบอาชีพทำนา ชอบทำบุญตักบาตร สวดมนต์ก่อนนอน เป็นต้นแบบของลูกทุกเรื่อง สุภาพเรียบร้อย มีศีลธรรม เป็นที่นับถือของคนทั่วไป พ่อสูบบุหรี่แต่ไม่ดื่มเหล้า พ่อมักบอกว่าทำดีทุกคนทำได้ ที่ทำไม่ได้เพราะยังไม่ได้ทำ ทำดีก็ต้องได้ดี ก่อนเข้าเพลง

ต่อจากเพลง บุพการีท่านหนึ่งเป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจเสียชีวิตเมื่ออายุ 84 ปี (ในชุดคำถามภายหลังระบุว่าแม่เป็นโรคหัวใจ) ผู้เขียนสมรสกับสามีที่เป็นตำรวจ รักครอบครัว ไม่สูบบุหรี่ ดื่มบ้างเล็กน้อยในสังคม แต่งงานได้เกือบปีสามีป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ปากเบี้ยว ตาปิดไม่มิดข้างหนึ่ง รักษาราวสิบห้าวันก็หาย (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนปนภาษาอื่น) ต่อมาสามีประสบอุบัติเหตุ (ปีที่เกิดถอดไม่ได้) สลบ ไหปลาร้าหัก ปากบนฉีกต้องเย็บ ต้องผ่าตัดดามเหล็ก หลังอุบัติเหตุราวหนึ่งเดือนปวดเอวมากจนเท้าแตะพื้นไม่ได้ หมอบอกว่าหมอนรองกระดูกกดทับเส้นประสาท ต้องผ่าตัดอีก หายเป็นปกติแต่ห้ามทำงานหนัก ครูไม่ใหญ่ว่าต้องออกกำลังกายให้แข็งแรง ก่อนเข้าเพลง

ต้นช่วงถอดเพี้ยนมาก พอจับได้ว่าพูดถึงหลานที่เป็นอุบาสิกาวัดพระธรรมกาย ผู้เขียนเล่าว่าตลอดชีวิตมีความฝันที่เป็นจริงหลายเรื่อง ฝันมาตั้งแต่อายุ 17 จนอายุ 49 เช่นก่อนสามีประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ชนจนปากฉีกและไหปลาร้าหักก็ฝันเห็นก่อน (เนื้อฝันถอดเพี้ยน) ครูไม่ใหญ่ตกลงกติกากับเด็กในห้องว่าถามแล้วไม่ตอบต้องทำบุญวัดละบาท ตอบผิดไม่เป็นไร ตอนนี้จาก 3000 วัดเป็น 3566 วัดแล้ว ตอนที่สามีปวดเอวจนเดินไม่ได้ต้องผ่าตัด ผู้เขียนฝันว่าสามีจะกลับมาเดินได้ แล้วก็เดินได้จริง ตอนเป็นครูฝันเห็นโรงเรียนแห่งหนึ่ง ต่อมามีคำสั่งย้าย ไปถึงก็ตะลึงเพราะเหมือนในฝัน และเคยคิดถึงครอบครัวว่าจะไม่มีใครนำใคร ไม่มีใครตามใคร สองเราจะเดินไปพร้อมกัน ก่อนเข้าเพลง