ประเภทกรณีศึกษา

ผู้เขียนกับพี่สาวฝาแฝดเกิดเวลาไล่เลี่ยกันแต่ชีวิตต่างกัน ผู้เขียนเคยประสบเรื่องดีมากสองสามครั้ง แต่ก่อนจะได้ต้องทุกข์สุด ๆ ก่อนเสมอ มีที่ดินผืนหนึ่งที่ยังไม่เคยได้ประโยชน์ ย่านนั้นมีแต่คนต่างศาสนา และถูกพยายามขอซื้อในราคาถูก อีกเรื่องที่ติดใจคือทั้งพี่สาวฝาแฝดและตัวเองเคยทำแท้ง พี่สาวตั้งท้องแล้วตกเลือดหมอจึงทำแท้งให้ ส่วนผู้เขียนติดหัดเยอรมันระหว่างตั้งท้อง หมอเห็นว่าเด็กจะอันตรายจึงฉีดยาให้เด็กในท้องเสียชีวิต (ช่วงต้นมีบรรทัดภาษาอังกฤษที่ถอดหลุดปน)

ชุดคำถาม กรรมใดทำให้พ่อเป็นมะเร็งที่ขั้วปอด พ่อตายแล้วไปไหน รับบุญได้หรือไม่ กรรมใดทำให้แม่เป็นมะเร็งที่กราม ทำไมต้องเป็นตอนตั้งท้องลูกแฝด แม่ตายแล้วไปไหน กรรมใดทำให้ป้าเส้นเลือดฝอยในสมองแตกและเส้นเลือดใหญ่เกือบแตก ที่ดีขึ้นอย่างอัศจรรย์เพราะบุญสร้างพระหรือไม่ กรรมใดทำให้สามีมีก้อนไขมันและเป็นมะเร็งหลังโพรงจมูก ถูกฉายแสงเจาะคอเจาะท้อง ถ้าหมอฉีดยาให้ตายอย่างสงบตามที่ขอ ผู้เขียนจะมีวิบากกรรมอย่างไร สามีเสียชีวิตตอนหลับหรือตอนออกไปโทรศัพท์ ตายแล้วไปไหน ที่เห็นสามีมาในจิตหลังทอดกฐินปี 2548 จริงหรือไม่ กรรมใดทำให้ต้องเหนื่อยกว่าคนอื่นก่อนสำเร็จแต่ละอย่าง แก้ได้อย่างไร ทำไมพี่สาวฝาแฝดชีวิตดีกว่า ทำแท้งด้วยเหตุต่างกันผลกรรมต่างกันอย่างไร บุญสร้างพระปิดอบายได้หรือไม่ เด็กที่ถูกทำแท้งไปเกิดหรือยัง ที่ฝันเห็นหลวงปู่ให้ดวงแก้วแล้วได้ลูกแก้วจริงเพราะอะไร มีสายบุญกับหลวงปู่หรือไม่ ตัวเองกับลูกชายทั้งสองมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร และลูกชายมีผังบวชตลอดชีวิตหรือไม่

หลังบรรทัด jingle ได้ยินเสียงนำให้ดูต่อไปด้วยใจที่สบาย แล้วบอกว่าจะนำมาเล่าให้ฟัง ช่วงเฉลยเรื่องพ่อถอดหลุดเกือบทั้งหมด จับความได้แค่ให้ทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ ส่วนแม่เป็นมะเร็งด้วยกรรมเก่า (ถอดเพี้ยน) ที่ตรงกับช่วงตั้งท้องลูกแฝดเป็นกรรมส่วนตัวของท่าน ไม่เกี่ยวกับลูกทั้งสอง

ครูไม่ใหญ่เล่าประกอบเฉลยเรื่องแม่ ลูกนกตัวหนึ่งที่อาคาร (ชนิดนกถอดเพี้ยน) โตเท่าแม่แล้วแต่กินอาหารไม่ได้ พ่อแม่นกพยายามป้อน ต้องปั้นขนมปังให้กิน จึงพาไปหาหมอนก หมอบอกเป็นมะเร็งทั้งในปากและรอบปาก วางยาสลบแล้วจี้ ต่อมาปากบนหลุดเหลือติ่งนิดเดียว หมอบอกว่าจะงอกเหมือนเล็บแต่รูปทรงไม่เหมือนเดิม ยังกินไม่ถนัด เดี๋ยวนี้ยังอยู่ นี่ก็วจีกรรม แม่เป็นมะเร็งที่กรามช้าง นกเป็นมะเร็งที่ปาก ปากมีไว้กินอาหารและพูดสิ่งดีที่ชูใจเป็นแสงสว่างแก่เพื่อนมนุษย์ ต้องใช้ปากให้เป็น แม้พ่อแม่นกก็ไม่รังเกียจ ยังมาดูแล

เฉลยว่าแม่ตายแล้วไปเป็นภุมเทวา วนเวียนด้วยความห่วงใยลูกทั้งสองตอนยังเด็ก ต่อมาเมื่อลูกโตก็หมดความอาลัยอาวรณ์ คลายความผูกพัน และหมดกรรมแล้วจึงไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์ อาจจะรับบุญได้ ชีวิตในสังสารวัฏสลับกันเป็นนั่นเป็นนี่ อยู่ด้วยกันก็ผูกพัน แต่เมื่อลูกโตและสื่อสารกันไม่ได้ก็ไม่รู้จะผูกพันไปทำไม ชีวิตก็เป็นอย่างนี้ แล้วเข้าเพลง

หลังบรรทัดที่ถอดหลุด เฉลยว่าป้าเป็นโรคเส้นเลือดในสมองแตกเพราะกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตทั้งในอดีตและปัจจุบัน บางครั้งทุบหัวปลา เป็นกรรมเก่าของปลาแต่กรรมใหม่ของป้า เส้นเลือดใหญ่เกือบแตกแต่ไม่แตกเพราะบุญที่ทำตามประเพณี และบุญที่เคยถวายเภสัชทานยารักษาโรคแก่พระภิกษุและคนยากจน ทุกคนต้องป่วย พระก็ป่วย ทำไมไม่มาทำบุญถวายยารักษาโรค จะได้มีบุญหล่อเลี้ยงชีวิตให้แข็งแรง บุญที่ผู้เขียนสร้างพระให้ท่านก็ช่วยให้ผลหลังผ่าตัดดี

เฉลยเรื่องสามี (ช่วงเหตุของมะเร็งหลังโพรงจมูกและก้อนที่กกหูถอดหลุด) ถ้าหมอฉีดยาให้เขาตายอย่างสงบตามที่ขอก็จะมีกรรม (ขนาดถอดไม่ชัด) และถ้าวันหนึ่งผู้เขียนทรมานใกล้ตาย ก็จะมีญาติหวังดีบอกหมอให้ทำอย่างนี้บ้าง สามีเสียชีวิตตอนผู้เขียนหลับแล้ว ตายแล้ววนเวียนเป็นภุมเทวาระดับกายสัมพเวสี ลำบากในช่วงแรกแต่ยังไม่ถึงอบาย เพราะมีบุญบวชและบุญที่ทำตามประเพณี

บุญที่สามีนึกได้มาคุ้มครองไว้ นี่คือเหตุที่ต้องทำบุญ เอาไว้ให้บุญช่วยทั้งตอนมีชีวิตและตายแล้ว ชีวิตทั้งโลกนี้และโลกหน้าต้องอาศัยบุญอย่างเดียวจึงผาสุก เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้ สามีมีสภาพดีขึ้นเรื่อย ๆ ปัจจุบันมีบ้านอยู่เป็นของตัวเอง มีอาหาร มีเสื้อผ้า ส่วนที่ฝันเห็นสามีตอนลูกชายบวชเกิดจากจิตนิวรณ์เพราะผูกพันกับสามี แต่สามีก็ได้รับบุญที่อุทิศไปให้จริง

เฉลยว่าที่กว่าจะทำงานแต่ละอย่างสำเร็จต้องเหนื่อยมากกว่าคนอื่น เพราะในอดีตเวลาจะสร้างบุญมักคิดช้า ลังเลว่าจะทำดีไหม กว่าจะทำก็ลำบาก ทำก็ทำไม่มากเพราะกลัวจน กำลังบุญมีเพียงเท่านี้ชีวิตจึงมีอุปสรรคกว่าจะสำเร็จ ชาตินี้ต้องรีบแก้ ปรับปรุงการสร้างบุญให้ถูกหลักวิชา เช่นคิดทำบุญก่อน รีบทำก่อน ทำโดยไม่ลังเล บุญส่งผลก็จะได้สมบัติอย่างง่าย ๆ เพราะสมบัติก็ไม่ลังเลที่จะมาหา

เฉลยว่าผู้เขียนกับพี่สาวเคยเป็นพี่น้องกัน พี่เป็นพี่ น้องเป็นน้อง รักกันมาก เมื่อทำบุญร่วมกันมักอธิษฐานขอให้มาเกิดเป็นพี่น้องกันอีก บุญส่งผลพร้อมกันจึงเกิดเป็นฝาแฝด พี่สาวมีชีวิตสุขสบายกว่าเพราะเวลาทำบุญมักทำง่ายกว่าและมากกว่า ทำง่าย ๆ สมบัติจะเกิดง่าย ทำมาก ๆ สมบัติจะเกิดมาก

เฉลยว่าผู้เขียนกับพี่สาวทำแท้งคนละสาเหตุ ผู้เขียนเพราะติดหัดเยอรมัน พี่สาวเพราะตกเลือด เป็นเหตุสุดวิสัยด้วยโรคภัย ไม่ใช่เจตนา เป็นกรรมของเด็กในท้อง ไม่ใช่กรรมของผู้เขียน ต่างจากคนที่พร้อมสร้างเด็กในครรภ์แล้วอ้างว่าไม่พร้อมเลี้ยงซึ่งไม่ควร ที่ทั้งสองต้องมาทำแท้งเพราะเศษกรรมที่เคยสนับสนุนคนทำแท้ง วิบากคืออาจต้องแท้งลูกอีกหลายชาติ แก้ด้วยทำบุญทุกบุญทั้งทานศีลภาวนาให้มาก แล้วอธิษฐานให้บุญไปตัดรอนวิบาก บาปต้องแก้ด้วยบุญอย่างเดียว ไม่ใช่สวดอ้อนวอนใคร การสร้างพระธรรมกายประจำตัวก็จะปิดอบายให้ได้ เด็กที่ถูกทำแท้งไปเกิดตายหลายรอบแล้ว รับบุญได้บ้างในช่วงรอยต่อก่อนเกิด

เฉลยว่าที่ฝันเห็นหลวงปู่พร้อมดวงแก้วแล้วได้ดวงแก้วเหมือนในฝัน เพราะบุญที่เคยสร้างไว้ในสายบุญของหลวงปู่ ผู้เขียนกับลูกชายทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมาในกองเสบียง ทำตามอารมณ์บ้าง เต็มที่บ้าง ขยักไว้บ้าง ครูไม่ใหญ่ว่าอย่าขยัก ให้ขยับ จะทำร้อยก็ทำสองร้อย ลูกชายทั้งสองมีผังบวชช่วงสั้นเป็นหลัก ช่วงยาวเป็นส่วนน้อย ถ้าจะบวชตลอดชีวิตต้องใช้กำลังใจสูง หรือใช้สองคำว่าไม่สึก ไม่สึก ก็บวชได้ตลอดชีวิต ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเข้าสู่ช่วงกรณีศึกษา วันนี้เป็นเคสที่ 901 เปิดด้วยยิ้มแล้วรวย ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง ใครยิ้มแล้วขอให้รวย แล้วเปิดจดหมาย ผู้เขียนเป็นคนไทยที่ใช้ชีวิตในต่างแดน โชคดีได้ชม DMC ผ่านจานดาวธรรม ชอบโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามากกว่าโรงเรียนไหน ๆ เพราะทำให้รู้จักกฎแห่งกรรมและเป้าหมายชีวิต พลิกชีวิตเดิมเป็นชีวิตใหม่ จึงขอความเมตตาจากหลวงพ่อให้ชี้แนะแก่ครอบครัว

ผู้เขียนมีพี่น้องทั้งหมดแปดคน เป็นลูกสาวคนโต ตอนเด็กคุณยายพาไปทำบุญที่วัดด้วย บางครั้งได้นอนค้างถือศีลกับท่าน จึงถูกปลูกฝังนิสัยรักการให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนาตั้งแต่เยาว์วัย ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นการถ่ายทอดศีลธรรมจากรุ่นยายสู่รุ่นหลาน แต่เมื่อโตขึ้นชีวิตก็เจอปัญหาแก้ไม่ตก (ต่อด้วยบรรทัด jingle ซ้ำ)

ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าชีวิตต้องมีขั้นตอนเหมือนต้นไม้ที่แตกใบ ออกดอก ออกผล ผลต้องห่ามก่อนแล้วจึงสุก แล้วบอกว่าจดหมายข้ามไปนิดหนึ่ง ผู้เขียนรู้สึกน้อยใจและคิดจะทำแท้ง กลุ้มใจมากเพราะวิชารักที่เขาสอนทำคะแนนได้ดีมาก แต่วิชาลืมเขาสอบไม่ผ่านสักที ลืมเขาไม่ได้เลย ติด ร. รอเรืออยู่ (จดหมายไม่ได้เล่ารายละเอียดว่าเขาคือใคร)

ผู้เขียนเล่าว่าโชคดีที่เจ้าของบริษัทใจดีห้ามไว้ไม่ให้ไปทำแท้ง จึงคลอดแล้วฝากลูกเลี้ยงไว้ที่บ้าน ระหว่างทำงานได้พบเพื่อนชวนไปทำงานที่ญี่ปุ่น ทำงานได้ระยะหนึ่งก็พบรักและแต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่นคนแรก เขาเป็นเหมือนพ่อ เลี้ยงดูให้ความรักความห่วงใย อยากได้อะไรให้หมด ไม่ให้ทำงาน ให้อยู่บ้านอย่างเดียว (ต่อด้วยเพลงที่ถอดเพี้ยน)

แม้สามีคนแรกให้เงินและให้อยู่บ้าน แต่ผู้เขียนอยากเก็บเงินส่งให้ทางบ้านที่เมืองไทย และต้องอยู่บ้านลำพังเพราะสามีเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดบ่อย จึงไปสมัครทำงานที่ร้านขายเหล้า ที่นั่นได้รู้จักผู้ชายที่ต่อมาเป็นสามีชาวญี่ปุ่นคนที่สอง ใจดีและรวยมาก มีบริษัทและปั๊มน้ำมันเจ็ดแห่ง คบกันสองเดือนเขาขอให้เลิกงานเพราะไม่เหมาะ ให้เงินปีละไม่ต่ำกว่าแปดแสนบาท จนตั้งท้องลูกสาวคนเล็ก ครูไม่ใหญ่ถามซ้ำหลายครั้งว่าเลิกกับคนแรกก่อนหรือเปล่า ถ้าเลิกก่อนก็ไม่มีปัญหา แต่จดหมายไม่ได้บอกรายละเอียด

ไม่นานเกิดวิกฤตเศรษฐกิจทำให้สามีคนที่สองขาดทุน ช่วงนี้ผู้เขียนเริ่มรู้จักศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวจากโบรชัวร์ สนใจว่ามีวัดไทยในญี่ปุ่นด้วย ได้ไปทำบุญที่ศูนย์และอธิษฐานจิตช่วยเขาตลอด ไม่น่าเชื่อว่าเขาได้กำไรจากหุ้นอย่างอัศจรรย์ มั่นใจว่าเป็นเพราะบุญทุกบุญที่ทำ รวมทั้งบอกบุญเสาแก้วและสร้างอุโบสถให้เขา

กลางปี 2545 เพื่อนสนิทมาขอยืมเงินห้าแสนเยน ประมาณหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นบาท (ถอดได้ว่า หนึ่งแสนเจ็บเงินบาท) ผู้เขียนสงสารและเกรงใจจึงให้ยืม แต่เพื่อนใช้คืนไม่ได้ จึงทิ้งร้านขายเหล้าให้ผู้เขียนดำเนินกิจการแทน ทำให้ได้พบรักกับชายญี่ปุ่นคนที่สาม ครูไม่ใหญ่เตือนว่าต้องเลิกกับคนที่สองก่อน ไม่งั้นไม่ถูกหลักวิชา ชายคนที่สามใจดีแต่ไม่ค่อยมีเหตุผล ขี้น้อยใจ หึงมาก ดีก็ดีใจหาย ร้ายก็ร้ายสุด ๆ แต่ช่วยสร้างบารมีเต็มที่และเป็นสารถีรับส่งไปวัด คบกันได้เดือนเดียวผู้เขียนก็... (ถูกตัดเข้าเพลง)

เล่าว่าจากจุดเริ่มต้นสิบคน ผู้ปฏิบัติธรรมค่อย ๆ เพิ่มจนถึงร้อยห้าสิบคน กลายเป็นที่มาของการสร้างวัดไทยที่นากาโนในปัจจุบัน (ชื่อถอดได้ว่า นางานโน่ ยังไม่ยืนยัน) ช่วงนี้ผู้เขียนสร้างบารมีเต็มที่ ทำบุญทุกบุญที่หลวงพ่อบอกและชักชวนคนอื่น เช่น สร้างองค์พระและบอกบุญสร้างองค์พระห้าสิบองค์ในนามวัด หล่อรูปเหมือนคุณยาย ทอดกฐิน ถวายทอง 26 บาทหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ทองคำ สร้างเสาแก้วพันปี และองค์พระแสนองค์ (บางรายการถอดไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่อวยพรให้เจริญ ๆ

ผู้เขียนเล่าว่าคุณพ่อถูกคนติดยายิงและฟันตายที่ใต้ต้นไม้ในที่นาของท่านเอง ตอนนั้นผู้เขียนอยู่ญี่ปุ่นไม่ทราบข่าว รู้แล้วทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร้องไห้ เสียใจ และโกรธคนที่ทำร้ายพ่อมาก คิดอย่างเดียวว่าต้องแก้แค้นให้สาสม แต่พอได้ฟังธรรมะของหลวงพ่อก็ทำใจได้ ค่อย ๆ ยอมรับ แผ่เมตตาและให้อโหสิกรรมแก่คนร้ายแล้ว

คุณแม่เป็นคนสุขภาพแข็งแรง ชอบทำบุญ สวดมนต์ นั่งสมาธิ แต่หลังจากไม่มีคุณพ่อก็เริ่มเจ็บออด ๆ แอด ๆ และไม่กล้านั่งสมาธิ เพราะนั่งทีไรก็เห็นคุณพ่อมาหา กลัว วันหนึ่งช่วงที่ผู้เขียนประมูลที่ดินมาสร้างวัดไทยที่นากาโนได้ น้องสาวโทรมาบอกว่าแม่ป่วยหนักไม่ยอมไปหาหมอ อาการหนักจนช็อก ต้องเข้า ICU สองคืน ผู้เขียนโทรบอกให้แม่นึกถึงบุญ นึกถึงองค์พระ น้องสาวเบิกเงินของแม่ไปทำบุญสามแสนบาทและให้แม่อธิษฐานจิต แม่รับรู้โดยมีน้ำตาไหล ผู้เขียนเดินทางกลับเมืองไทยตรงกับเวลาที่แม่เสียชีวิตพอดี ได้เผาศพคุณพ่อที่เก็บไว้พร้อมกับคุณแม่ในวันเดียวกัน

ผู้เขียนฝันเห็นพ่อใส่ชุดขาว มือถือประคำ ปลายผ้ามีห่อเงินและทอง พ่อบอกว่าจริง ๆ จะไปนานแล้วแต่รอลูกอยู่ ถามว่าหมายความว่าอะไร รอลูกคนไหน แม่นั่งสมาธิเห็นพ่อมาหาจริงหรือไม่ ก่อนแม่เสียชีวิตหนึ่งวันฝันว่ามีบริวารหญิงชายมายืนรอรับแม่และได้ยินเสียงเรียกชื่อแม่ แม่เดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมบริวาร ทั้งที่ตอนนั้นยังไม่ได้ดูดาวธรรม แต่ภาพเหมือนในโรงเรียนมาก ความฝันหมายถึงอะไร แม่ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกใส่ชื่อเป็นประธานกฐินและบุญเสาแก้วหรือไม่ บุญสามแสนที่ทำด้วยเงินของท่านเองส่งผลอย่างไร และคุณตาที่เคยบวชราวสิบพรรษาแล้วลาสิกขามาดูแลคุณยาย เสียชีวิตอายุเจ็ดสิบห้าด้วยโรคชรา ไปไหน ได้รับบุญไหม

ถามว่าสามีคนไทยคนแรกที่ทิ้งไปและสามีชาวญี่ปุ่นอีกสามคนเคยทำบุพกรรมใดร่วมกันมา บุพกรรมใดทำให้มีคู่ชีวิตมาก และควรวางตัวกับสามีชาวญี่ปุ่นทั้งสามอย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่ถูกหลักวิชา ต้องมีเพียงหนึ่งเดียว ผู้เขียนเล่าว่าสามีคนที่สามได้สร้างบารมีร่วมกับหมู่คณะเต็มที่ไม่เหมือนคนอื่น ถามว่าเขาเคยเกิดเป็นคนไทยหรือไม่ เคยสร้างบารมีมาอย่างไร และถามเรื่องโรคภูมิแพ้ ปวดหลัง ปวดหัว ปวดท้ายทอย ปวดขา ปวดไหล่ จะแก้อย่างไร และหมอดูทักว่าจะอายุสั้นแค่ 40 ปีจริงหรือไม่

ถามอานิสงส์ที่เป็นผู้หาสถานที่พักให้พระภิกษุและอุบาสกระหว่างเรียน และหาสถานที่สร้างวัดไทยที่นากาโน ความปรารถนาจะสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมให้จุคนได้ห้าร้อยคนจะเป็นจริงไหม เมื่อสร้างวัดสำเร็จฝันว่าเดินออกจากห้องน้ำพบดอกบัวห้าหกดอกแตกเป็นหลายกิ่งก้านสาขา และเคยฝันว่าขณะถวายภัตตาหารมีดวงแก้วหลากสีสวยงามตกลงมา หมายความว่าอย่างไร

ผู้เขียนถามว่าเคยคิดอยากมีชีวิตประพฤติพรหมจรรย์จะเป็นไปได้ไหม ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก แล้วแต่เรา เราคือผู้ออกแบบชีวิต ไม่มีใครมาลิขิตชีวิตเราได้ ถามต่อว่าลูกชายอายุสิบหกรักบุญมาก เรียบร้อย เคยบวชสามเณรที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวสองครั้งเมื่อปี 48 และบวชที่วัดพระธรรมกายได้รับรางวัลคุณธรรม เคยสร้างบารมีมาอย่างไร ลูกสาวที่เกิดจากสามีชาวญี่ปุ่นคนที่สองรักผูกพันกับสามีคนที่หนึ่งมาก และเขาก็รักเหมือนลูกแท้ ลูกสาวเคยชวนเพื่อนมาวัดทุกวันอาทิตย์แต่ตอนนี้ติดเพื่อนห่างวัด อดีตชาติเป็นอะไร น้อง ๆ ที่ตามมาสร้างบารมีเคยสร้างมาอย่างไร ตัวเองจะมีโอกาสศึกษาวิชชาธรรมกายหรือไม่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าจะลงมากี่รอบก็แล้วแต่ รอบนี้ต้องกลับไปให้ได้

เฉลยว่าคุณพ่อถูกคนติดยายิงและฟันตายเพราะเคยจองเวรกันมา ในอดีตชาติพ่อเป็นกำนัน คนติดยาเป็นขโมยที่ชอบขโมยของชาวบ้าน พ่อตามจับได้แล้วทรมานให้รับสารภาพหนักไปจนช้ำในตาย ก่อนตายจึงผูกเวรไว้ ชาตินี้เจอกันจึงทำร้ายตอบ พ่อตายแล้วเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ฝันหลังพ่อตายเจ็ดวันที่เห็นพ่อชุดขาวถือประคำกับห่อเงินทองเป็นการเข้าฝันจริง เพราะพ่อรอให้ลูกทุกคนมาพร้อมหน้าให้ได้เห็นหายคิดถึง และจะได้เผาศพพร้อมกัน ส่วนแม่ที่นั่งสมาธิเห็นพ่อนั้นพ่อไม่ได้มาให้เห็นจริง เป็นเพราะแม่หวนนึกถึงพ่อจนเป็นนิวรณ์ แม้พ่อจะมาวนเวียนเยี่ยมจริงก็ตาม

เฉลยว่าฝันก่อนแม่เสียชีวิตหนึ่งวันที่เห็นบริวารหญิงชายมารับแม่ คล้ายภาพในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั้งที่ไม่เคยดู DMC เป็นบุพนิมิตบอกเหตุว่าแม่จะเสียชีวิต แม่ตายแล้วไปเป็นเทพธิดาสุดสวย มีวิมานทองในชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ได้รับบุญทุกบุญที่ลูกทำใส่ชื่อ และบุญที่ทำด้วยเงินของท่านเอง บุญที่อุทิศไปทำให้สภาพดีขึ้นทุกด้าน ถามเด็ก ๆ ว่าอยากกลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษไหม ส่วนเรื่องคุณตาที่บวชสิบพรรษาแล้วลาสิกขาถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้

เฉลยว่าสามีคนไทยคนแรกที่ทิ้งไป เป็นเศษกรรมจากอดีตชาติที่ผู้เขียนเกิดเป็นผู้ชายแล้วทำผู้หญิงท้องไม่รับผิดชอบ ส่วนสามีชาวญี่ปุ่นสามคนคืออดีตสามีในชาติถัด ๆ มาที่เกิดเป็นผู้หญิง คนละชาติกัน เวลาทำบุญมักอธิษฐานให้มาเป็นสามีภรรยากันอีก ชาตินี้จึงมาเจอพร้อมกันและได้ทุกคนเป็นสามี ยังมีอีกหลายคนที่อธิษฐานไว้จึงต้องระวัง ให้เป็นกัลยาณมิตรชวนทุกคนสร้างบุญ แต่ครูไม่ใหญ่ย้ำหลายครั้งว่าไม่ถูกหลักวิชา ต้องมีเพียงหนึ่งเดียว สามีทั้งสามเคยเป็นกองเสบียงกับหมู่คณะมากบ้างน้อยบ้าง ส่วนเรื่องที่ถอดได้ว่าขายบริการเป็นวิบากกรรม ไม่ได้มาจากคำอธิษฐาน สามีคนที่สามสร้างบารมีเต็มที่เพราะเคยสร้างกับหมู่คณะมามากกว่าอีกสองคน และไม่ได้เกิดเป็นคนไทย (ท้ายช่วงถอดเพี้ยน)

เฉลยว่าโรคภูมิแพ้ ปวดหลัง ปวดหัว ปวดท้ายทอย ขา ไหล่ เป็นเศษกรรมในอดีตที่ฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยทำอาหาร และทรมานสัตว์ด้วยการเฆี่ยนตี หมา แมว วัว ควายที่เดินผ่านมาก็ตีด้วยอารมณ์โกรธ วิธีแก้คือสั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา แล้วอุทิศบุญให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน หนักจะเป็นเบา เบาจะหาย และอายุจะยืนเกิน 40 ปี (ช่วงต้นถอดเพี้ยนบางส่วน)

ครูไม่ใหญ่ย้ำอีกครั้งว่าต้องหนึ่งเดียว แล้วเฉลยว่าการหาที่พักให้พระและอุบาสกระหว่างเรียน และหาที่สร้างวัดไทยที่นากาโน จะทำให้มีสมบัติมาก ทั้งที่ดิน ทรัพย์สิน เงินทอง บริวาร และมีดวงปัญญาทั้งทางโลกทางธรรม ความปรารถนาจะสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมจุคนห้าร้อยคนจะสำเร็จเป็นอัศจรรย์ ต้องนั่งธรรมะให้ใจใสและอธิษฐานให้ผู้มีบุญมาช่วยสร้าง ให้ทุกคนรักสามัคคีกัน ฝันดอกบัวห้าหกดอกแตกกิ่งก้านสาขาหมายถึงวิชชาธรรมกายจะขยายไปทั่วญี่ปุ่นมีสาขาเกิดขึ้นมากมาย ฝันดวงแก้วหลากสีตกลงมาขณะถวายภัตตาหารหมายถึงจะมีผู้มีบุญมาร่วมสร้างบารมีมากมาย

เฉลยว่าผู้เขียนและน้อง ๆ ทุกคนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา ผู้เขียนสร้างมามากกว่าทุกคน บางคนมาก บางคนน้อย เป็นกองเสบียงกันทุกคนในพุทธันดรที่ผ่านมา ชาตินี้ได้มาเจอหมู่คณะ มีผลการปฏิบัติธรรม จะรอดไปดุสิตบุรีได้ แต่ชาตินี้ต้องเอากลับให้ได้ ส่วนความตั้งใจจะประพฤติพรหมจรรย์ให้ตั้งใจไว้ให้ดี แม้ยังมีเศษกรรมเรื่องคู่ชีวิตอยู่ก็ตาม ต้องนั่งทำให้ดี ๆ เสี่ยงนะลูก

เฉลยว่าลูกชายอายุสิบหกที่เคยบวชสามเณรที่ศูนย์โตเกียวสองครั้ง เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา บางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติบวชสั้น บวชยาว บางชาติบวชตลอดชีวิต แต่ผังยังไม่หนาแน่น มีสายบุญต่อเนื่อง ให้ประคับประคองให้ดี แม่ต้องเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี ลูกสาวที่เกิดจากสามีคนที่สองรักผูกพันกับสามีคนที่หนึ่งและเขาก็รักเหมือนลูกแท้ เพราะเคยเป็นพ่อลูกกันมา สายสัมพันธ์ติดตัวมา ช่วงที่เขาห่างวัดต้องประคองด้วยใจเย็น ๆ อดทน เขาจะได้อยู่ในเส้นทางธรรมตลอดไป (ท้ายช่วงถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ถอดได้แค่ว่าจะไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ อย่าพลัดกัน)

ผู้เขียนจดหมาย (ผู้หญิง) เล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2538 มีผู้นำบุญท่านหนึ่งชวนมา ประทับใจความสะอาดเรียบร้อยและความยิ้มแย้มของเจ้าหน้าที่และสาธุชน เห็นป้ายชวนทำบุญเลี้ยงพระทุกวันวันละหนึ่งพันรูป เดือนละหนึ่งพันบาท จึงสมัครเข้าโครงการทันที (ชื่อโครงการถอดไม่ชัด) ทำทุกเดือนไม่เคยขาด (ต่อด้วยบรรทัดถอดซ้ำ) ไม่เคยตกบุญจนปัจจุบัน เป็นประธานกฐินทุกปี สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งภายในภายนอกกว่าสองร้อยองค์ ปี 2548 ครอบครัวร่วมสร้างเสาแก้วหนึ่งต้น ใครมาบอกบุญก็ทำทุกบุญ อธิษฐานขอให้ได้ทำบุญทุกบุญของครูไม่ใหญ่ตลอดชีวิต เพราะแต่ละบุญเป็นบุญใหญ่ทั้งนั้น ชื่อเรื่องตามคำเกริ่นต้นรายการคือ ไม่อยากจากเธอ

หลังช่วงที่ถอดเพี้ยนและบรรทัดถอดซ้ำ จดหมายเล่าประวัติครอบครัวว่าเตี่ยมาจากเมืองจีน (ประโยคเรื่องอายุและการกลับเมืองจีนถอดไม่ชัด) เช่าห้องแถวในตลาดทำการค้าขาย มีลูกสิบคน ผู้เขียนเป็นคนที่หก ตอนแต่งงานเตี่ยใช้ห้องเช่าเป็นเรือนหอไปก่อน

หลังแต่งงาน เตี่ยกับแม่ช่วยกันค้าขาย ทั้งของชำ เหล้า ถ่าน เสื้อผ้า จนมีทรัพย์สินมากและมีห้องแถวให้เช่าอีกหลายห้อง ต่อมาเตี่ยหันไปสูบฝิ่นจนติดหนัก ไม่สนใจทำมาหากิน ฐานะค่อย ๆ หมดไปเพราะขายทรัพย์ทีละอย่างเพื่อซื้อฝิ่น แม้รัฐบาลประกาศห้ามสูบฝิ่นและปราบปราม เตี่ยก็ยังแอบซื้อมาสูบ ครูไม่ใหญ่ว่าชีวิตต้นตรงปลายคด ยาเสพติดไม่ควรเลย บั้นปลายดวงตาทั้งสองมีฝ้าขาวจนบอดสนิท อายุ 92 ปีวันหนึ่งนอนหลับแล้วไม่ตื่นอีก ครูไม่ใหญ่ว่าอายุยืนแค่ไหนหรือรวยแค่ไหน ถ้าไม่รู้จักใจหยุดนิ่ง หลับตาแล้วยังมืด ไม่เคยเห็นดวงใสหรือความสุขภายใน ก็เหมือนกันทั้งนั้น

แม่เป็นคนขยัน ใจบุญ ใส่บาตรทุกเช้า ถึงเทศกาลงานบุญก็ไปวัด ชอบถือศีลบวชชีพราหมณ์ พาลูก ๆ ตามไปวัดด้วย แต่ชอบสูบยาเส้นใบจาก มาเลิกได้ตอนแก่ แม่จากไปด้วยการนอนหลับแล้วไม่ตื่นแบบเดียวกับเตี่ย แต่เสียชีวิตก่อนเตี่ยสองเดือน ขณะอายุ 82 ปี

สามีของผู้เขียนชอบสั่งสอนคนให้ทำความดีทุกอย่าง ชอบทำบุญ ร่วมทำบุญสร้างโบสถ์ สร้างเจดีย์ สร้างศาลาที่วัดใกล้บ้านเป็นประจำ (บางประโยคถอดไม่ชัด) เป็นคนใจเย็น พูดน้อยแต่หนักแน่นมีหลักการ นิสัยซื่อตรง น่ารักมาก ใจเย็นมาก

ครูไม่ใหญ่พูดแทรกสั้น ๆ (ถอดไม่ชัด) แล้วจดหมายเล่าว่าสามีสูบบุหรี่มาตั้งแต่หนุ่ม มาเลิกตอนอายุราว 50 ปี แล้วหันมาดื่มเหล้าดองยาทุกวันก่อนอาหารเย็นโดยให้เหตุผลว่าทำให้เจริญอาหาร ผู้เขียนกับสามีค้าขายเครื่องเหล็ก มีลูกด้วยกัน 5 คน เมื่อลูกโตช่วยกิจการได้ สามีมีเวลาว่างจึงร่วมลงทุนกับเพื่อนทำบ้านจัดสรรและซื้อขายที่ดินอยู่สองสามปี

เดือนตุลาคม (ปีถอดไม่ชัด) เวลาหกโมงเย็นกว่า สามีไปนั่งคุยกับพี่ชายที่บ้านซึ่งเป็นห้องแถวติดถนนเหมือนทุกวัน นั่งหันหลังให้ถนน ทันใดนั้นคนร้ายขับรถปิกอัพมาจอดหน้าบ้าน ชักปืนยิงเข้ากลางหลังทะลุหน้าอก เสียชีวิตทันที โดยไม่รู้สาเหตุ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่สมกับเหตุในปัจจุบันเพราะเป็นคนใจเย็น แต่สมกับกรรมในอดีต กรรมอะไรค่อยไปศึกษากัน ตอนเสียชีวิตใหม่ ๆ พี่สาวของผู้เขียนมาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้าน เวลาอยู่คนเดียวตอนเย็น ๆ มักได้ยินเสียงคนเปิดปิดประตู เดินขึ้นลงบนบ้าน แต่ไม่เห็นใคร ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าเป็นผู้เขียนเองจะถามก่อนว่าใช่สามีหรือเปล่า ถ้าใช่ให้เคาะประตูสามครั้งแล้วจะเปิดประตูให้

หลังช่วงพัก ผู้เขียนย้ายมาอยู่บ้านอีกหลังกับลูกสาวคนที่สองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังเดิม พอเอนหลังลงบนเตียงไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน มักได้ยินเสียงกรนเหมือนเสียงกรนของสามีตอนมีชีวิตอยู่ เหมือนเขาอยู่ใกล้ ๆ มีช่วงหนึ่งเสียงกรนเงียบหายไป (ประโยคที่เล่าว่าทำอะไรจึงเงียบถอดไม่ชัด) แต่ปัจจุบันกลับมาได้ยินอีกแล้ว

ช่วงต้นถอดเพี้ยน ได้ความว่าเวลาผู้เขียนนั่งสมาธิจะได้กลิ่นธูป ลูกชายซึ่งอยู่บ้านหลังเดิมแรก ๆ ไม่ได้กลิ่นอะไร แต่ภายหลังเข้าวัดนั่งสมาธิก็มักได้กลิ่นธูปเป็นประจำจนปัจจุบัน ลูกชายพูดว่าพ่อคงไม่ไปไหน คงเป็นภุมเทวาอยู่แถวนี้ ครูไม่ใหญ่ชมว่านักเรียนอนุบาลฝันในฝันตัวจริง บางครั้งกลางวันลูกชายได้ยินเสียงคล้ายฉีกกล่องกระดาษที่ชั้นสามของร้าน ไปดูก็ไม่เห็นอะไร ทำเอาลูกจ้างวิ่งแจ้นลงชั้นล่างทุกที ครูไม่ใหญ่ว่าคราวหน้าต้องฟังให้ดีก่อนว่าเสียงอะไร

ลูกสาวคนที่สองของผู้เขียนรับราชการครู แต่งงานมีลูกหนึ่งคน สามีเป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เจ้าชู้ แต่จู่ ๆ ก็มาขอหย่าโดยไม่มีสาเหตุ ถามว่าฉันผิดตรงไหน ก็ว่าไม่ได้ผิด แค่อยากหย่า ลูกสาวจึงต้องหย่าให้ทั้งที่ไม่เคยทะเลาะกัน พ่อแม่ของสามีก็ดีและรักลูกสะใภ้ ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องนี้น่าศึกษา ไม่มีเหตุในปัจจุบัน ต้องมีเหตุในอดีตที่ลึกซึ้งกว่า ไม่น่าจะเป็นบททดสอบชีวิต

ลูกสาวคนที่ห้าแต่งงานแล้วไปอยู่กับสามี เปิดร้านทองขายด้วยกัน สามีชอบดื่มเหล้ามาก ดึกดื่นก็ใช้ภรรยาไปซื้อเหล้ามาให้ ไม่ซื้อให้ก็ถูกตี แม้อย่างนั้นก็มีลูกด้วยกันสองคน ลูกต้องนอนดึกตามไปด้วย วันหนึ่งลูกทั้งสองป่วย สามีไม่ยอมให้พาไปหาหมอ ผู้เขียนลำพึงว่าคงเสียดายเงินจะเอาไปซื้อเหล้า ลูกสาวทนไม่ไหวจึงแยกทางและไม่กลับไปคืนดีอีกเลย บอกแม่ว่าไม่อยากนึกถึง ยิ่งคิดยิ่งเกลียด คนเมาทุกคนเกลียด

หลังช่วงพัก ชุดคำถามของผู้เขียน ครูไม่ใหญ่ว่าสงสัยทั้งเรื่องอยากถามข้อนี้ข้อเดียวเพราะยาวกว่าข้ออื่น ทำไมลูกสาวคนที่สองต้องแยกทางกับสามีแบบไม่มีสาเหตุ ทำกรรมอะไรในอดีต กรรมใดทำให้ลูกสาวคนที่ห้าได้สามีชอบดื่มเหล้า ทนอยู่ด้วยไม่ได้ต้องแยกทาง ผู้เขียนมีปัญหาสุขภาพ สองปีก่อนไปงานบวชหลานชาย เดินมากสี่วัน จากนั้นปวดขามากและเป็นตะคิวตอนเช้ามืด ต้องให้หมอนวดทุกครั้ง ดีขึ้นแล้วก็กลับมาเป็นอีก เกิดจากบุพกรรมใดและจะแก้ไขอย่างไร ลูกทั้งห้าผูกพันกับผู้เขียนอย่างไรจึงมาเป็นแม่ลูกกัน เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไรจึงได้ทำบุญทุกบุญไม่ตกบุญ และตัวเองจะได้กลับดุสิตบุรีไหม กลัวว่าจะไม่มีใครส่งบุญให้หลังตาย

เฉลยเริ่มกลางประโยค (ไม่มีคำถามข้อนี้ในที่ถอด) ว่าในอดีตชาติเตี่ยเห็นปู่ดวงตาไม่ดีเพราะอายุมาก ก็หวังดีไปหาสูตรยารักษาดวงตามาทดลองหยอดตาปู่ แต่สูตรยาผิดจนปู่มองไม่เห็น เป็นกรรมที่ไม่มีเจตนาร้าย ครูไม่ใหญ่ว่ากฎแห่งกรรม แม้ปรารถนาดีไม่ได้ประสงค์ร้าย แต่ใช้สูตรยาผิดหยอดก็เซ็ตโปรแกรมให้เตี่ยตาบอดในช่วงท้ายของชีวิตชาตินี้ (ต่อจากนั้นถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ)

เตี่ยและแม่มีการตายคล้ายกัน คือนอนหลับแล้วตายไปเฉย ๆ เพราะชราสังขารเสื่อมไปตามวัย หมดอายุขัย และไม่มีกรรมปาณาติบาตร้ายแรงที่ทำให้มีทุกขเวทนาก่อนตาย ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง กรรมบางอย่างยังไม่ส่งผล (คำนั้นถอดไม่ชัด) ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วทำให้มีสภาพดีขึ้น มีเสื้อผ้าอาหาร ช่วงต่อมาถอดไม่ชัด ได้ยินคำว่ามหานรก และให้ทำบุญอุทิศให้ท่านบ่อย ๆ

สามีตายเมื่ออายุหกสิบห้าปีเพราะถูกยิงผิดตัวจากมือปืนรับจ้างในปัจจุบัน ด้วยกรรมในอดีตชาติหนึ่งเป็นพ่อค้านักธุรกิจ ขัดผลประโยชน์กับคู่แข่ง จึงไปจ้างมือปืนดักสังหารคู่แข่งทางการค้าจนตาย วิบากกรรมนี้ตามมาส่งผล (ต้นประโยคถอดเพี้ยน)

เฉลยเรื่องเสียงเปิดปิดประตูที่พี่สาวได้ยิน เสียงกรนที่ผู้เขียนได้ยิน เสียงฉีกกล่องที่ลูกจ้างได้ยิน กลิ่นที่ผู้เขียนกับลูกสาวคนที่สองได้กลิ่น และกลิ่นธูปที่ลูกชายกับลูกสาวคนที่สามได้กลิ่นตอนนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่ถามผู้ชมให้ตอบว่าคิดไปเองหรือเป็นของสามี แล้วเฉลยว่าเกิดจากความรักผูกพันและคิดถึงสามีและพ่อ ทำให้ได้ยินเสียงได้กลิ่น แต่สามีก็มาวนเวียนอยู่กับบุตรภรรยาจริง เพียงไม่ได้ทำให้เกิดกลิ่นหรือเสียงเหล่านั้น ตายแล้วเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปที่ยังตัดอาลัยอาวรณ์บุตรภรรยาไม่ได้เพราะตายกะทันหัน แม้ได้รับบุญที่อุทิศไปและบุญทุกบุญพอจะพาไปเกิดบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์หรือจาตุมหาราชิกาได้ แต่ยังตัดอาลัยไม่ได้ ไม่อยากจากเธอ

ครูไม่ใหญ่ถามว่าสามีฟังอยู่หรือเปล่า ฟังอยู่ที่ไหน คำตอบคือหน้าจอ ส่วนใหญ่อยู่ใกล้ภรรยาเป็นหลัก และอยากอยู่กับทุกคน ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือความผูกพัน สวรรค์ยังไม่อยู่ในสายตา แต่บุตรภรรยาอยู่ทั้งในสายตาและในหัวใจ เพราะทั้งคู่เป็นบุพเพสันนิวาสกัน (มีบรรทัด jingle แทรก)