ประเภทกรณีศึกษา

เฉลยว่าคุณพ่อมีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าทิพย์ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนา และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว ยิ่งทำให้ท่านมีสภาพที่ดีขึ้นในทุกด้าน ส่วนที่คุณแม่ป่วยเป็นวัณโรค เพราะกรรมในอดีตและปัจจุบันที่เวลาเลี้ยงสัตว์ไว้ในคอก มักจะขังไว้ในคอกที่ไม่สะอาดจนสัตว์รู้สึกทรมาน ร่วมกับกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหาร อีกทั้งใช้แรงงานสัตว์มากเกินไป วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ตายแล้วท่านก็ไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาเดียวกันกับคุณพ่อ มีบ้านคนละหลังใกล้กัน ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาเหมือนพ่อ และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ยิ่งมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น

เฉลยว่าที่ลูกต้องถูกคลุมถุงชนแต่งงานและต้องหย่าจากสามีคนแรก ด้วยสาเหตุที่เขาไม่เคารพคุณพ่อคุณแม่ของลูก ไม่ใช่เพราะการนอกใจ จึงไม่ใช่เกิดจากกรรมกาเมสุมิจฉาจารของลูกโดยตรง แต่เป็นเพราะคุณธรรมของลูกและสามีไม่เสมอกันในปัจจุบัน ส่วนการถูกคลุมถุงชนแต่งงานในชาตินี้ ก็เป็นผังในอดีตของลูกที่เคยคลุมถุงชนลูกหลานในสมัยที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล และที่ตอนแรกคิดจะแต่งงานกับชาวเบลเยียมคนหนึ่งที่ฐานะไม่ดี แต่ต่อมากลับมาแต่งงานกับอีกคนที่มีฐานะดีแบบไม่เคยคิดมาก่อน เพราะในอดีตลูกเคยสร้างบุญร่วมกันกับสามีคนปัจจุบันที่มีฐานะดี บุญนี้จึงบันดาลให้มาอยู่ร่วมกันอีกในปัจจุบัน ส่วนคนแรกที่คิดจะแต่งงานด้วยแต่ไม่ได้แต่งนั้นไม่ได้สร้างบุญร่วมกันมา

เฉลยว่าสามีคนปัจจุบันมีฐานะร่ำรวยเพราะเคยทำบุญใหญ่และมีความปลื้มปีติยินดีทั้งก่อนทำและกำลังทำ บุญนี้จึงส่งผลให้ร่ำรวย แต่ต่อมาได้เสียดายในภายหลัง แถมยังขอคืนบางส่วนมาด้วย วิบากกรรมนี้จึงทำให้สูญเสียธุรกิจ คือบุญตรงนั้นขาดไปจึงไม่สามารถรองรับสมบัติได้ จนต้องขายสมบัตินำมาใช้หนี้ในภายหลัง และที่กรรมมาส่งผลตอนใกล้เสียชีวิต เพราะความเสียดายในบุญที่ทำไปแล้วมาส่งผลในช่วงท้ายของชีวิตซึ่งใกล้หมดอายุขัย ร่วมกับการทำธุรกิจบางอย่างที่ซิกแซกไม่ตรงไปตรงมาในชาตินี้ มาร่วมส่งผลในช่วงท้ายชีวิตด้วย

เฉลยว่าสามีป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในหัวใจตีบจนต้องผ่าตัด เพราะเคยเป็นนายช่างใหญ่คุมการก่อสร้างเมือง หลายครั้งต้องเร่งการก่อสร้างจึงเร่งแรงงานจนเกินไป ทำให้คนเหล่านั้นเหนื่อยมาก วิบากกรรมเหล่านี้มารวมส่งผล ก่อนตายเขารู้สึกเป็นห่วงผูกพันกับลูกและลูกสาว รวมทั้งเสียดายทรัพย์สินที่สูญเสียไปในช่วงท้ายของชีวิต จึงทำให้ใจของเขาไม่หมองไม่ใส ตายแล้วจึงไปเป็นภุมเทวา วนเวียนอยู่ที่คฤหาสน์หลังเก่าที่ถูกปล้นและแวะมาหาลูกกับลูกสาว ไปอยู่สองแห่งอย่างนี้ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ดีขึ้นกว่าเดิม ถ้าทำบุญอุทิศเพิ่มให้อีกเขาก็จะไปอยู่ในภพภูมิที่สูงขึ้น

เฉลยว่าที่ลูกได้เงินหนึ่งล้านฟรังก์จากสามีคนปัจจุบันอย่างง่าย ๆ เพื่อกลับมาเมืองไทย เพราะเป็นผลบุญเก่าที่เคยทำทานไว้ในอดีตมาส่งผล โดยในชาตินั้นตัดใจจ่ายทำบุญอย่างง่าย ๆ เมื่อบุญส่งผลก็จะได้ทรัพย์อย่างง่าย ๆ ครูไม่ใหญ่โยงมาถึงเสาแก้วพันปีหนึ่งพันสามร้อยต้นและมหารัตนวิหารคดว่า ตลอดร้อยก็ดีตลอดพันก็ดี ถ้าทำอย่างง่าย ๆ สมบัติก็จะเกิดอย่างง่าย ๆ ถ้าทำคนเดียวไม่ได้ก็ไปชวนคนอื่นมาทำด้วย ต่างคนต่างก็จะได้รับสมบัติอย่างง่าย ๆ

เฉลยว่ากระเป๋าเดินทางหายไปเพราะกรรมในอดีตที่ลูกเกิดในฐานะยากจน แต่อยากทำทานกับพระ จึงไปแอบสอยมะม่วงในสวนคนอื่นมาทำบุญกับพระ วัตถุทานไม่บริสุทธิ์ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล แต่โชคร้ายกลับกลายเป็นโชคดี เพราะบุญที่เอาผลไม้นั้นไปถวายพระทำให้มาเจอสามีคนนี้ที่มาช่วยเหลือ ก่อนจะเจอก็ต้องเกิดทุคตะลาภคือกระเป๋าเดินทางหายก่อน และไม่ใช่เพราะบุญนี้เพียงอย่างเดียวที่ทำให้สามีช่วย แต่บุญนี้ไปเชื่อมกับบุญที่เคยทำกับสามีในอดีตชาติ จึงดึงดูดให้มาเจอกันและได้รับความช่วยเหลือจนได้แต่งงานกัน

เฉลยว่าสามีชาวเบลเยียม ตัวลูก และลูกสาวคนเล็ก เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง โดยเมื่อพุทธันดรที่ผ่านมาลูกกับลูกสาวได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ แต่พุทธันดรที่แล้วสามีไม่ได้มาเจอหมู่คณะ ส่วนพุทธันดรก่อน ๆ หลายพุทธันดร สามีเคยมาสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงอย่างเต็มกำลัง แต่ต่อมาไปคบคนพาลและฟังคำยุยงจึงหลุดออกไป ชาตินี้จึงมาเกิดไม่ตรงยุคเดียวกับที่หมู่คณะมาสร้างบารมี ก็เลยไม่เจอกัน เพราะผังที่หลุดไปนั้นทำให้ไม่เจอกัน ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบุญทุกบุญให้เต็มที่ และอธิษฐานจิตให้ใจไปติดที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะได้ไม่พลัดพรากกัน ส่วนที่ตั้งใจทำบุญใหญ่ที่เบลเยียมตอนนี้ยังไม่สะดวก ก็ให้ทำเท่าที่ทำไปก่อน

บอกว่าวันนี้ฝนตกจึงหายใจไม่ค่อยสะดวก แล้วเกริ่นว่าจะมีเรื่องกฎแห่งกรรมชื่อ บ่ฮักก็บ่ต้องสงสาร เล่าติดตลกว่าฝ่ายชายเสนอให้ตั้งชื่อเรื่องว่า จอมขวัญดวงใจของพี่ แต่เสียงข้างมากของฝ่ายหญิงชนะ เพราะชื่อที่ฝ่ายชายเสนอหวานเกินไป

เริ่มกรณีศึกษาเรื่องบ่ฮักก็บ่ต้องสงสาร ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าครอบครัวอยู่ที่จังหวัดลำปาง คุณพ่อคุณแม่มีลูกสี่คนเป็นหญิงล้วน ตัวเองเป็นคนที่สาม คุณพ่อเป็นคนดีเป็นต้นบุญต้นแบบในการทำความดีให้ลูกเห็นเสมอ ใจบุญสุนทาน ชอบทำบุญตักบาตร สร้างโบสถ์สร้างวิหาร ทอดกฐินพระป่า ชอบสวดมนต์เช้าเย็นและนั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาด ทั้งยังเป็นมัคทายกที่วัดอีกด้วย ผู้เขียนเล่าว่าคุณพ่อมีความรักและเคารพพระมาก วันที่ฝนตกพระออกบิณฑบาตไม่ได้ ท่านจะกังวลใจกลัวว่าพระจะไม่มีฉัน จึงจัดเตรียมอาหารที่บ้านไปถวายพระที่วัดด้วยตัวท่านเอง เพราะท่านรู้ว่าพระสงฆ์นั้นคือใคร ในช่วงเข้าพรรษาจะเห็นคุณพ่อไปถืออุโบสถศีลและนอนค้างที่วัดด้วย ทุกวันนี้สุขภาพร่างกายของคุณพ่อไม่ค่อยดี ไปรักษาทั้งยาแผนไทยและแผนปัจจุบันก็ไม่หาย

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่จัดแจงข้าวปลาอาหารถวายพระทุกวันไม่เคยขาด ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาเป็นนิตย์ ช่วงเข้าพรรษาทุกวันพระก็ถืออุโบสถศีลเหมือนคุณพ่อ แต่วันหนึ่งขณะอายุหกสิบกว่าปี ท่านสั่นหัวไปมา นั่งตัวสั่นเหมือนผีเข้า จำใครไม่ได้เลยแม้กระทั่งตัวเอง พูดคุยสื่อสารกับใครก็ไม่รู้เรื่อง หมอตรวจพบว่าป่วยเป็นโรคเส้นเลือดในสมองฝ่อ เบาหวาน ความดันสูง ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ ปัจจุบันอายุหกสิบห้าปี ลูกทำได้เพียงเล่าเรื่องบุญให้ท่านฟังแล้วให้ท่านสาธุ

ผู้เขียนเล่าว่าพี่สาวคนที่สองมีชีวิตครอบครัวที่ลำบากมาก เพราะสามีชอบดื่มเหล้าและเจ้าชู้ มีกิ๊กเรื่อยไป จนพี่สาวจับได้คาหนังคาเขาว่าไปมีภรรยาน้อยเป็นตัวเป็นตน ยังซ้ำไปสร้างบ้านมาอยู่กับภรรยาน้อยอีกด้วย พี่สาวเสียใจและช้ำใจมาก จึงตรอมใจ ร่างกายผ่ายผอม ป่วยกระเสาะกระแสะเรื่อยมา

ผู้เขียนเล่าว่าพาพี่สาวไปรักษากับร่างทรง ร่างทรงใช้สูตรเดิมคือเอาไข่ไก่คลึงไปคลึงมาตามตัว แล้วเอาไข่ไปตอกให้เลือดออก ในไข่มีตะปูและเส้นผม ครั้งละพันบาท หมอร่างทรงบอกว่าเธอโดนคุณไสยจากภรรยาน้อย หลังจากนั้นพี่สาวมีอาการดีขึ้นและสบายใจ แต่ไม่นานอาการก็หนักกว่าเดิม ผู้เขียนเล่าว่าครั้งนี้ต้องรักษาในโรงพยาบาลอีก หมอตรวจพบว่าพี่สาวป่วยเป็นมะเร็งในกระเพาะอาหาร หลังจากนั้นหมาที่บ้านก็เห่าหอนทุกวัน ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านตกลงแตกเองโดยไม่มีใครเห็น และเล่าถึงน้องสาวคนสุดท้องซึ่งเป็นคนอารมณ์หงุดหงิดง่าย โมโหร้าย แต่ชอบทำบุญใส่บาตร และทุกครั้งก่อนใส่บาตรเธอจะโมโหหงุดหงิดก่อนเสมอ

ผู้เขียนเล่าว่าเคยเปิดร้านเสริมสวยและขายของชำอยู่ที่ลำปางระยะหนึ่ง ต่อมาปี 2534 ขณะอายุ 28 ปี มีเพื่อนชวนไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นในร้านขายเครื่องดื่มแห่งหนึ่ง ขายเครื่องดื่มอย่างเดียวไม่มีบริการอื่น และในปี 2536 ได้พบรักแต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่น จนหันมาทำอาชีพนวดแผนโบราณถึงปัจจุบัน สามีเป็นลูกโทน พ่อเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุหกขวบ เหลือแม่เพียงคนเดียวที่ดูแลเขามาตั้งแต่เล็ก ผู้เขียนเล่าว่าหลังแต่งงานอยู่กันเป็นสามีภรรยาได้แค่สองปี หลังจากนั้นก็อยู่แบบพี่แบบน้อง เลิกความสัมพันธ์แบบสามีภรรยามาสิบกว่าปีแล้ว แต่ตัวเองรู้สึกเสมอว่าสามีเป็นเหมือนพี่ชาย เหมือนพระ เหมือนพ่อ เหมือนเพื่อน เหมือนน้อง และเหมือนลูกชาย ครูไม่ใหญ่ถามผู้ฟังว่ามีใครรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม และว่าเขาให้ความคุ้มครองปกป้องและให้ความอบอุ่น

ผู้เขียนเล่าว่าสามีชอบและส่งเสริมให้ทำบุญในพุทธศาสนา และมาปฏิบัติธรรมด้วยกันที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวตั้งแต่ปี 2538 เป็นประจำทุกวันอาทิตย์ ร่วมทำบุญกับทางศูนย์โตเกียวมาตลอด แรก ๆ สวดมนต์ไม่ได้คล่อง แต่หมั่นเพียรจนสวดได้คล่องและจำได้แม่นยำโดยไม่ต้องดูหนังสือ ทั้งยังชอบฟังหลวงพ่อเทศน์มาก ครูไม่ใหญ่บอกว่าเพิ่งเจอเคสแรกที่เป็นอย่างนี้ ผู้เขียนเล่าว่าสามีเคยไปฝึกฝนอบรมที่วัด และได้รับความเมตตาจากพระอาจารย์ พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ ต่อมาช่วงที่ป่วย น้ำหนักลดลงอย่างรวดเร็วจาก 70 กิโลกรัม เหลือประมาณ 50 กิโลกรัม ลดไป 20 กิโลกรัม ร่างกายอ่อนเพลียไม่มีแรง ช่วงนี้ในไฟล์เสียงเพี้ยนสลับภาษาหลายจุด

ผู้เขียนเล่าว่าก่อนเข้ารักษาตัว เกิดเหตุการณ์กับสามีคือตกดึกจะนอนสะดุ้งผวาตลอด ยกแขนยกขาเหมือนมีอะไรมาฉุด แล้วบอกว่าเห็นสัตว์สี่เท้าตัวใหญ่เข้ามาทับทั้งตัวจนหายใจไม่ออก ดิ้นทุลักทุเล ต่อมาอาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องฟอกไตวันเว้นวัน สามีอึดอัดมากและบ่นกับผู้เขียนเสมอว่าอยากหาย ไม่อยากตาย และอยากกลับไปบวช ผู้เขียนเล่าว่าสามียังกังวลจึงไปปรึกษาหมอว่าทำอย่างไรจึงจะหาย หมอแนะว่าต้องเปลี่ยนไต เขาจึงมีความหวังขึ้นมา ไปหาแม่ของเขาแล้วพูดว่าแม่ครับ ผมขอไตข้างหนึ่งได้ไหม ถ้าได้ผมจะหายเป็นปกติเหมือนคนทั่วไป แม่ตอบว่าหัวอกแม่ ถ้าให้แล้วแม่ต้องลำบากใช่ไหม จึงไม่ให้ เมื่อผิดหวังจากคุณแม่แล้วจึงมาขอจากภรรยา

ผู้เขียนเล่าว่าสามียังช่วยงานแปลที่ศูนย์โตเกียวจนถึงปัจจุบัน ถึงทุกวันนี้แม้จะฟอกไตวันเว้นวัน เขายังเอางานกรณีศึกษามาแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วย ส่วนสุขภาพของผู้เขียนเองก็ไม่แข็งแรง เหนื่อยง่าย ปวดตามเนื้อตัว ตามคอ แขนและขา และมีอาการชาตลอด หมอบอกว่าเป็นโรคกระดูกทับเส้นประสาทที่คอ และทำงานหนักไม่ได้เพราะอาจปวดจากโรคมดลูกบวม แต่ทุกวันนี้ยังต้องทำงานหนักหาเงินเลี้ยงครอบครัวขณะที่สามีป่วยหนักขึ้นเรื่อย ๆ ตัวเองก็รักษาตัวทุกวิธีเพื่อให้อาการทุเลา แต่ก็ไม่ละทิ้งการสร้างบารมีเลย ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าอยากให้ลูกสู้ ทุกคนขอเป็นกำลังใจให้ลูกและพ่อบ้านสู้ชีวิตต่อไป เหมือนยอดหญิงที่ไม่ยอมแพ้

ผู้เขียนตั้งคำถามว่าบุพกรรมใดทำให้คุณพ่อป่วยและปัสสาวะทุกครั้งมีก้อนหินเล็ก ๆ ปนออกมา บุญจากการทำบุญและการถืออุโบสถศีลจะช่วยท่านได้ไหม บุพกรรมใดทำให้คุณแม่มีอาการป่วยเหมือนผีเข้า เป็นโรคเส้นเลือดในสมองฝ่อ ความดัน เบาหวาน และจำใครไม่ได้เลย และบุพกรรมใดทำให้พี่สาวคนที่สองต้องช้ำใจเพราะสามีเจ้าชู้ เธอตายเพราะเหตุใด เพราะมะเร็งในกระเพาะหรือโดนคุณไสย คำถามต่อว่าหลังพี่สาวตายได้มาทำของหล่นแตกที่บ้านหรือไม่ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ ทำไมน้องสาวคนเล็กจึงเป็นคนเจ้าโทสะ ผลบุญผลกรรมของการโมโหก่อนและหลังทำบุญแตกต่างกันอย่างไร บุพกรรมใดสามีจึงกำพร้าพ่อมาตั้งแต่เด็ก ทำไมจึงศรัทธาการบวชและชอบศึกษาพระพุทธศาสนาทั้งที่เป็นชายญี่ปุ่น บุพกรรมใดทำให้เจ็บป่วยด้วยโรคไตวายและความดัน ถ้าผู้เขียนบริจาคไตให้เขาจะดีหรือไม่ บุญที่แปลกรณีศึกษาจะช่วยตัดรอนกรรมได้ไหม และทั้งสองจะได้ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์หรือไม่

เริ่มเฉลย ช่วงต้นของการเฉลยเรื่องคุณพ่อในไฟล์เสียงเพี้ยนมากจนจับใจความไม่ได้ครบ จับได้ว่าเกี่ยวกับก้อนหินเล็ก ๆ และวิบากกรรมเรื่องการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ส่วนที่ชัดคือให้สั่งสมบุญและอธิษฐานจิตขอให้ได้เจอหมอดี ยาดี และให้หายจากโรคนี้ เฉลยว่าคุณแม่มีอาการป่วยเหมือนผีเข้า เป็นโรคเส้นเลือดในสมองฝ่อ ความดันสูง เบาหวาน และจำใครไม่ได้ เพราะกรรมที่เคยโกหกในหลาย ๆ โอกาสมารวมกัน เช่นโกหกในการค้าขายและโกหกพ่อแม่ ให้สั่งสมบุญให้มาก ๆ บุญจะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา แต่คงจะหายยากเพราะกรรมส่งผลยังหนักอยู่

เฉลยว่าพี่สาวคนที่สองมีสามีเจ้าชู้ต้องช้ำใจ เพราะเป็นเศษกรรมเจ้าชู้ของเธอเอง ตอนที่เคยเกิดเป็นผู้ชายเจ้าชู้มามาก ส่วนสาเหตุการตายคือตายเพราะมะเร็งในกระเพาะเป็นหลัก การุณยฆาตเป็นส่วนเสริม และย้ำว่าการเอาไข่ไปคลึงตัวนั้นไม่ได้ผล ไม่เกิดประโยชน์ ที่จริงไม่ได้ตายเพราะโดนคุณไสย เฉลยว่าช่วงแรกพี่สาวยังรับไม่ได้จากการตาย ยังไม่ยอมรับว่าตายแล้ว จึงได้มาทำของหล่นแตกในบ้านจริง ๆ แต่เมื่อได้รับบุญกุศลที่อุทิศไปให้ก็ทำให้มีสภาพดีขึ้น ใจสงบขึ้น ยอมรับว่าตายแล้ว แต่ก็ยังอยู่ที่บ้าน

เฉลยว่าน้องสาวเป็นคนเจ้าโทสะทั้งก่อนและหลังทำบุญ เพราะติดนิสัยเป็นเทวดาสายยักษ์มาหลายชาติ จึงมีนิสัยมักโกรธ ผลบุญผลกรรมของการโมโหทั้งก่อนและหลังทำบุญคือจะต้องไปเกิดเป็นยักษ์อีก แต่จะเป็นยักษ์ที่มีระดับขึ้น คือยักษ์ไฮโซ ยักษ์รวย ยักษ์สวย ด้วยบุญที่ทำด้วยจิตที่มักโกรธ และย้ำว่าถ้าแก้ไขได้เด็ดขาดก็มีสิทธิ์ไม่ต้องเป็นยักษ์ เฉลยว่าสามีกำพร้าพ่อมาตั้งแต่เด็ก เพราะในอดีตชาติเคยทะเลาะกับบิดาถึงขนาดพูดพล่อยว่าชาติต่อไปขออย่าได้มีพ่ออย่างนี้อีก ตอนนั้นเขายังเป็นวัยรุ่น วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ส่วนที่เขามีใจศรัทธาในการบวชและชอบศึกษาพระพุทธศาสนา เพราะในอดีตเคยบวชระยะสั้นกับหมู่คณะมาเป็นส่วนใหญ่ บวชระยะยาวมีแต่น้อยชาติกว่า จึงติดอัธยาศัยนี้มา

เฉลยว่าสามีเจ็บป่วยด้วยโรคไตวายและโรคความดัน เพราะกรรมในอดีตเคยเป็นพ่อค้าที่มักโกงตาชั่ง และมักขายของที่มีคุณภาพไม่ดีบ้าง ของปลอมบ้าง สอดไส้ปนกับของดีของแท้อยู่เป็นประจำ รวมกับกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมารวมส่งผล แต่เขามีบุญพอที่จะดีขึ้นในระดับที่จะได้สร้างบารมีต่อไป จึงให้สั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก อย่าไปกังวล บุญจะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา เฉลยว่าผู้เขียนไม่ได้มีกรรมเกี่ยวกับเรื่องไตร่วมกับสามี บุญจะมีสำหรับตัวผู้เขียนเองและเขาก็จะได้สร้างบารมีต่อไป แต่ต้องรักษาสุขภาพของตัวเองให้ดีทั้งคู่ ส่วนเรื่องจะบริจาคไตหรือไม่ ให้ไปตัดสินใจกันเองโดยปรึกษาคุณหมอ

เฉลยว่าอาการที่สามีชอบนอนสะดุ้งผวา ยกแขนขาเหมือนมีอะไรมาฉุด และบอกว่าเห็นสัตว์สี่เท้าตัวใหญ่มาทับทั้งตัวจนหายใจไม่ออก เกิดจากธาตุวิปริตที่สุขภาพร่างกายเขาไม่แข็งแรง ประกอบกับภุมเทวามาเลี้ยงในขณะนอนหลับ จึงมีอาการดังกล่าว แต่ไม่ได้มีตัวอะไรมาทับจริง เฉลยว่าที่ผู้เขียนรู้สึกว่าสามีคือลูกชายเสมอ เพราะในอดีตหลาย ๆ ชาติเขาเคยเป็นสามีเหมือนชาติปัจจุบัน และอีกหลาย ๆ ชาติก็เคยเกิดเป็นลูกชายของผู้เขียนจริง ๆ โดยเกิดเป็นลูกชายมากกว่าเป็นสามี ทั้งในปัจจุบันผู้เขียนก็ดูแลเขาด้วย ความรู้สึกลึก ๆ จึงเป็นเช่นนั้น

ผู้เขียนจดหมายเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ปัจจุบันทำงานอยู่กับครอบครัวธรรมกายที่บ้านชื่อบ้านมิตรภาพ เล่าว่าครอบครัวมีพี่น้องทั้งหมดหกคน ตัวเองเป็นคนที่สี่ พ่อแม่ตั้งชื่อว่าเด็กหญิงภูเขาแต่ไม่ทราบว่าทำไมจึงตั้งชื่อนี้ ทั้งที่ตัวเล็กนิดเดียวและเล็กกว่าพี่น้องทุกคน ไปโรงเรียนก็โดนเพื่อนล้อ คุณครูก็ขำ ปัจจุบันอายุสิบหกปี สูงเพียงหนึ่งร้อยสี่สิบสามเซนติเมตร น้ำหนักสามสิบห้ากิโลกรัม แต่สุขภาพร่างกายแข็งแรงดีมาก ครอบครัวมีอาชีพเกษตรกร

คุณแม่ถูกครอบครัวอื่นนำไปเลี้ยงเป็นคนรับใช้ตั้งแต่ยังเด็ก เพราะคุณยายเสียชีวิตตั้งแต่คุณแม่ยังเล็กมากและคุณตาไปมีภรรยาใหม่ จึงมีคนมาขอคุณแม่ไปเลี้ยงและใช้ให้ทำงานทุกอย่างตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อโตเป็นสาวคุณแม่ได้พบรักกับคุณพ่อ จึงย้ายออกจากบ้านหลังนั้นมาอยู่บ้านคุณพ่อ คุณปู่กับคุณย่าดีต่อคุณแม่มากเพราะคุณแม่เป็นคนดีและขยัน ที่นาของพ่อมีน้อยกว่าพี่น้องคนอื่นแต่ผลผลิตข้าวได้มากกว่า ลุงป้าที่กินข้าวของตัวเองหมดแล้วก็มาขอแบ่งจากครอบครัวของลูก ซึ่งพ่อกับแม่ก็ให้ทุกครั้ง

คุณพ่อสูบบุหรี่เป็นประจำและดื่มเหล้าทุกวัน บางวันก็มีผู้หญิงมาหาจนคุณแม่ทนไม่ไหวต้องด่าไล่ไป เวลาพ่อเมาแม่ก็จะบ่นอยู่คนเดียวเพราะพ่อเงียบไม่พูดไม่เถียง จึงดูแล้วไม่เป็นการทะเลาะกัน คืออีกคนพูดอีกคนฟัง ลูกกำลังเป็นกัลยาณมิตรให้คุณพ่อเลิกเหล้าเลิกบุหรี่ ปัจจุบันคุณพ่ออายุ 48 ปี คุณแม่อายุประมาณ 43 ปี ทั้งสองแข็งแรงดี ส่วนลูกเรียนจบชั้น ม.3 ตอนอายุ 14 ปีแล้วไม่มีเงินเรียนต่อ คุณแม่จึงให้มาหางานทำที่กรุงเทพ ต้องขอบ๊ายบายบ้านนามาอยู่กรุงเทพเหมือนพี่สาวคนโต แต่ต่อมาพี่สาวได้สามีคนไทยแล้วย้ายไปจังหวัดอำนาจเจริญ มีลูกด้วยกันหนึ่งคน จึงไม่ได้ส่งเงินให้แม่อีก ภาระจึงตกเป็นของลูกที่ต้องอดออมส่งเงินให้แม่

ลูกเดินออกจากบ้านที่ประเทศลาวโดยมีแม่เดินมาส่งที่ริมแม่น้ำโขง ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากเสื้อผ้าและรองเท้าที่ใส่อยู่เพียงชุดเดียว รออยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มีเรือหางยาวมารับ เดินทางพร้อมเพื่อนทั้งหมดห้าคน เรือมาถึงเกาะกลางแม่น้ำโขงซึ่งเป็นไร่ข้าวโพดสูง ต้องลงมาพักอยู่ใต้ต้นไม้ นั่งรอเฉย ๆ จากบ่ายสามโมงที่ขึ้นเรือมาจนถึงประมาณหกโมงเย็น ฟ้ามืดแล้วจึงมีเรืออีกลำมารับเพื่อข้ามแม่น้ำโขงอีกครึ่งหนึ่ง

ไปพักที่บ้านคนขับเรือที่เป็นคนไทยริมแม่น้ำโขงฝั่งไทยหนึ่งคืน เสียค่าใช้จ่ายคนละสองร้อยบาท พอตีสองก็มีคนมารับต่อขึ้นรถกระบะ นั่งไปถึงตีห้าลงที่บ้านพักของคนขับรถ สองสามีภรรยาหางานให้ไว้แล้วที่กรุงเทพ พักในบ้านครึ่งวันแล้วออกเดินทางด้วยรถคันเดิม แบ่งเป็นกลุ่มขึ้นรถคันละสามคน มาถึงกรุงเทพประมาณตีสอง นายหน้าไปเก็บเงินจากนายจ้างเป็นเงินเจ็ดพันห้าร้อยบาท แล้วส่งลูกจากรถเข้าไปอยู่ในบ้านของนายจ้างคนแรกเพื่อทำหน้าที่คนรับใช้

ครอบครัวนายจ้างคนแรกมีสี่คน คือพ่อบ้าน แม่บ้าน ลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน ลูกทำงานบ้านทุกอย่างพร้อมกับเป็นพี่เลี้ยง ทำงานเสร็จก็กินข้าวหลังคนอื่น ลูก ๆ ของนายจ้างชอบมาแกล้งเป็นประจำจนต้องแอบร้องไห้ นายจ้างผู้ชายมักชอบด่าและทำร้ายคนรับใช้ บางครั้งก็ลงมือลงไม้ จนแม่ครัวลาออกไป นายจ้างผู้ชายจึงไปรับพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเองมาเป็นแม่ครัว แต่ไม่ได้ให้เกียรติอะไร พี่สาวต้องไปพักห้องเช่าและเดินทางมาทำงานตอนเช้ากลับตอนค่ำ เพราะน้องชายแท้ ๆ ไม่อนุญาตให้เข้ามาพักในบ้านด้วย ต่อมามีข่าวว่านายจ้างผู้ชายต้องย้ายครอบครัวไปอยู่เชียงใหม่และประกาศขายบ้านหลังเก่า ลูกจึงไม่ตามไปเพราะมีพี่คนหนึ่งมาติดต่องานใหม่ไว้ให้แล้ว

ลูกใช้เวลาปรับตัวกับครอบครัวใหม่เพราะแตกต่างจากบ้านหลังแรกมาก เจ้าของบ้านชอบไปวัดและใจดี มีกันสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยหนึ่งขวบ ทำให้ลูกมีโอกาสได้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิต ที่นี่เปิด DMC ตลอดมากกว่าครึ่งวัน มีเสียงบรรยาย เสียงธรรมะ เสียงสวดมนต์เช้าเย็นและบูชาเจดีย์ดังก้องไปทั่วบ้าน ลูกจึงได้เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีภาษาลาวปรากฏบนหน้าจอจานดาวธรรม ได้รู้จักวัดพระธรรมกายครั้งแรกก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับ ได้คอยต้อนรับหลวงพ่อ ได้เห็นวัดที่สวยงามยิ่งใหญ่และมหาธรรมกายเจดีย์ ได้รับงานอาสาสมัคร มีเพื่อนมากมาย ไม่มีใครดุด่า ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่บุญเดียว ได้ร่วมหล่อองค์พระในวันที่ 22 เมษายน 2548 และปลื้มใจมากตอนที่อยู่ในช่วงส่ง DMC ฝันในฝันซึ่งหลวงพ่อถามว่ามีคนลาวมาหรือเปล่าและเปิดเพลงยิ้มภาษาลาว จึงมั่นใจว่าหลวงพ่อต้องเห็นลูกแน่ ๆ

ที่บ้านมิตรภาพมีพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นแฟนของพี่ชายเจ้าของบ้านผู้ชาย เป็นคนจังหวัดหนองคาย เรียนจบ ม.6 แล้วกลับมาทำงานในกรุงเทพ ทำงานโรงงานวันละสิบสองชั่วโมงจนสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เป็นคนชอบทำบุญชอบไปวัด ต่อมาได้พบกับพี่ชายของเจ้าของบ้านซึ่งเป็นคนนำพาให้ได้มารู้จักวัดพระธรรมกาย เขารู้สึกว่าใช่เลย สถานที่แห่งนี้คือที่ตามหามานาน ทั้งสองคบกันดูใจกันไม่นานก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ในครอบครัวธรรมกายที่บ้านมิตรภาพด้วยกัน แต่ยังไม่ได้แต่งงาน ระหว่างนั้นครูไม่ใหญ่ประกาศว่ามีผู้ทำกองทุนบูชาข้าวพระกองละหนึ่งพันบาท และแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน

พี่อีกคนที่บ้านมิตรภาพเป็นคนจังหวัดกาฬสินธุ์ เมื่อแม่ตั้งท้องเขาแล้วแม่อยากไปทำงานเป็นหมอนวดแต่พ่อไม่ยอมให้ไป จึงทะเลาะกันและแม่โดนพ่อซ้อมทุกวันจนเข้าโรงพยาบาล เขาจึงแข็งแรงตั้งแต่อยู่ในครรภ์เพราะโดนซ้อมตลอด เมื่อคลอดแล้วแม่ก็หนีออกจากโรงพยาบาลทิ้งลูกไว้ ย่าจึงไปรับมาเลี้ยง พ่อไม่สนใจลูก ดื่มแต่เหล้าและเล่นการพนัน และบอกทุกคนว่าห้ามให้ใครไปหาแม่ เขาจึงไม่ได้พบแม่เลย โตเป็นวัยรุ่นได้มาอยู่กับพ่อที่กรุงเทพ แล้วไปอาศัยอยู่กับทอมคนหนึ่ง มีเรื่องทะเลาะกันบ่อยและบางวันก็ตีกันเพราะทอมกลัวมีคนมาจีบ ต่อมาได้พบกับแฟนผู้ชายคนปัจจุบันที่ให้กำลังใจและช่วยให้ไม่ต้องถูกรังแก เขาโทรขอให้พ่อช่วยแต่พ่อบอกว่าไม่ช่วยและไม่ต้องกลับมา จึงเสียใจมากไปซื้อเหล้ามาดื่มกับแฟนแล้วมีอะไรกันจนตั้งท้อง

พี่ผู้หญิงที่เป็นเจ้าของบ้านมิตรภาพให้กำลังใจว่าอย่าเอาเด็กออก จะช่วยเลี้ยงให้ และพาแฟนของพี่เขามาทำงานอยู่ด้วยกันที่บ้าน ตอนนี้แฟนของพี่เขามาช่วยทำงานอยู่ที่บ้านแล้ว เด็กในท้องคลอดแล้วอายุประมาณสองเดือน เป็นที่รักของทุกคนในบ้านมิตรภาพ ใครเห็นก็ต้องขออุ้ม

ตั้งคำถามว่าทำไมลูกตัวเล็กแต่แข็งแรง จะมีวิธีแก้ไขและตัดรอนวิบากกรรมนี้ไม่ให้เกิดขึ้นกับลูกอีกได้อย่างไร กรรมใดที่ทำให้คุณแม่ต้องไปเป็นคนรับใช้ ลำบากตั้งแต่เล็ก ๆ และต้องทำบุญอย่างไรเพื่อให้หมดกรรมนี้ คุณพ่อสูบบุหรี่ดื่มเหล้าเป็นประจำแต่ก็เคยบวชช่วงสั้นมาแล้ว ท่านจะมีวิบากกรรมอย่างใดและลูกจะช่วยเหลือท่านได้อย่างไร บุญหรือกรรมใดทำให้ลูกต้องมาทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านหลังแรกซึ่งไม่มีคุณธรรมเลย และบุญใดที่ทำให้มีพี่มาชวนลูกมาทำงานกับครอบครัวธรรมกายนี้

ถามว่าการมาอยู่กับคนรักก่อนที่จะแต่งงานกันเป็นการผิดศีลข้อสามหรือเปล่า และถ้าผิดจะทำให้หนักเป็นเบาได้อย่างไร แฟนของพี่ชายเจ้าของบ้านอยากออกจากงานที่โรงงานเพื่อจะได้มีเวลาสร้างบุญมากขึ้น เขามีบุญมากพอที่จะทำธุรกิจของตัวเองไหม พี่คนกาฬสินธุ์มีกรรมอะไรที่แม่คิดไปเป็นหมอนวดแล้วทิ้งลูกไปตั้งแต่เพิ่งคลอด ชาตินี้จะมีโอกาสเจอแม่ไหม การที่พี่เขาประคองลูกในท้องไว้ไม่ไปทำแท้งจะเป็นการตัดรอนวิบากกรรมที่เคยถูกแม่ทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลได้ไหม กรรมใดทำให้พี่เขาต้องไปอยู่กับทอมคนนั้นแต่สุดท้ายได้มาอยู่กับแฟนคนปัจจุบัน ในอดีตชาติเคยเป็นอะไรกันมาก่อน ทำไมลูกของพี่เขามีแต่คนรักตั้งแต่อยู่ในท้อง เขาเป็นใครมาเกิด ทำไมทุกคนในบ้านนี้ต้องจากบ้านของตัวเองมาดูแลกันเองโดยไม่มีผู้ใหญ่คอยบ่น และตัวลูกเรียนแค่ ม.3 แต่มีศรัทธาอยากอยู่ที่วัดจะทำได้ไหม

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าในชาตินั้นลูกได้มาปฏิบัติธรรมกับหมู่คณะ มีเพื่อนที่เป็นรุ่นพี่มาปฏิบัติธรรมด้วยแต่ตัวเล็ก ลูกจึงไปหยอกไปแซวเขาว่าหนูกี่ขวบแล้ว ทำไมตัวเล็กนิดเดียว โดยไม่ได้เจตนา แต่ทำให้รุ่นพี่หงุดหงิดและสวนกลับมาว่าถ้างั้นก็ไปลองตัวเล็กบ้างสิ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ครูไม่ใหญ่สรุปว่ากฎแห่งกรรมเป็นกติกาของชีวิตที่ทุกคนตกอยู่ใต้กฎนี้ จริง ๆ ทั้งสองคนอาจไม่ได้คิดอะไร แต่ก็ถูกเซตโปรแกรมไปเลยจนแทบขยับอะไรไม่ได้ การแก้ไขต้องอบรมระวังคำพูด และย้ำว่าตัวเราไม่ได้เล็กขนาดนั้น ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเข้าถึงธรรมและการสร้างบารมี ชื่อภูเขาก็ยิ่งใหญ่แล้ว

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่คุณแม่ต้องไปเป็นคนรับใช้และลำบากตั้งแต่เล็ก ๆ เพราะทำทานมาน้อยและมีทิฐิ กับกรรมในอดีตตอนเด็ก ๆ ที่ชอบใช้พ่อแม่ว่าพ่อทำหน่อย แม่ทำนี่หน่อย ซึ่งพ่อแม่ก็ไม่ได้คิดอะไร แม้โตขึ้นแต่งงานมีลูกแล้วก็ยังใช้ท่านให้ทำนั่นทำนี่บ่อย ๆ เพราะติดที่ใจ โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของท่าน บวกกับกรรมที่ตระหนี่ไม่ค่อยได้ทำทานมารวมส่งผลด้วย จะแก้ไขก็ต้องเลิกตระหนี่ สั่งสมบุญให้เยอะ ๆ แล้วอุทิศบุญทุกบุญให้กับบิดามารดาที่ตัวเคยไปล่วงเกินท่านไว้ ทำบ่อย ๆ หนักก็จะเป็นเบา เบาก็จะหาย ส่วนเรื่องคุณพ่อให้สั่งสมบุญให้มากและอธิษฐานจิต และชื่นชมที่ลูกนำสิ่งดี ๆ มากราบเรียนพ่อด้วยความรักและความเคารพ ไม่ใช่การไปสอนท่าน จะให้แล้วพ่อจะเอาหรือไม่เอาก็แล้วแต่พ่อ

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่ลูกต้องมาเป็นคนใช้ในบ้านหลังแรกที่ไม่มีคุณธรรมเลย เพราะกรรมในอดีตในชาติที่ได้มาปฏิบัติธรรมกับหมู่คณะ ชาตินั้นลูกได้เป็นเศรษฐีบุตรี เป็นลูกเศรษฐี เคยร่ำรวย แต่มีกรรมแห่งความตระหนี่ในบางชาติ กับกรรมที่ดุด่าคนรับใช้ในบ้าน รวมกับกรรมมีมานะทิฐิในชาติเดียวกันมารวมส่งผล กรรมพวกนี้กำลังคอยช่องว่างอยู่ พอเราทำวิบากกรรมที่เป็นกระแสแห่งบาป มันก็ดูดเข้ามารวมส่งผลทันที จึงเป็นอย่างปัจจุบันนี้

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าที่มีพี่คนหนึ่งมาชวนทำงานกับครอบครัวธรรมกายนี้ เพราะบุญที่ลูกเคยทำกับหมู่คณะมา เมื่อถึงเวลาส่งผลก็บันดาลให้เจอพี่คนหนึ่งที่เข้าวัดพระธรรมกายมาชวน และจะได้นำไปสร้างบุญกับหมู่คณะอีก แต่ที่พี่เขาชอบพูดให้ลูกเสียใจจนคิดจะลาออก เพราะตัวลูกเองมีวจีกรรมเยอะ จึงมาเจอกับคนที่ชอบพูดให้เสียใจบ่อย ๆ เพื่อจะได้รู้ว่าเวลาคนอื่นโดนมันเป็นอย่างไร ลูกกับพี่คนนี้เคยเป็นพี่เป็นน้องและเป็นญาติกันมาในอดีตเช่นกัน ลูกควรไปเป็นกัลยาณมิตรแนะนำให้เขามาสร้างบุญกับหมู่คณะ เขาจะได้มีบุญติดตัวไป และถือเป็นการตอบแทนคุณเขาที่พาลูกมาสร้างบารมีกับครอบครัวธรรมกายนี้ เวลาเขาแสดงออกก็อย่าไปถือสา เขาทำหน้าบูดบึ้งหน้าเขาก็ไม่สวยเอง เขาพูดไม่ดีปากเขาก็ไม่สวยเอง

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าการมาอยู่กับคนที่รักกันก่อนจะแต่งงานตามประเพณีถือว่าไม่เหมาะสม ยิ่งถ้ายังไม่บรรลุนิติภาวะหรือยังอยู่ในความปกครองดูแลของบิดามารดาก็ถือว่าผิดศีลข้อสาม แต่ถ้าปกครองตัวเองได้เพราะโตแล้ว ไม่ได้อยู่ในความปกครองของบิดามารดาแล้วมาอยู่ด้วยกัน ถ้านอกใจกันถือว่าผิดศีลข้อสาม ถ้าไม่นอกใจก็ไม่ผิด ถ้าให้ดีที่สุดคือไปแต่งงานหรือไปจดทะเบียนให้ถูกเรื่องถูกราวตามประเพณีที่ดีงาม ให้มีคนรับรู้รับเห็น ในกรณีของแฟนพี่ชายเจ้าของบ้านที่ทั้งคู่มีศีลห้า อยู่ด้วยกันฉันสามีภรรยาโดยพฤตินัยและไม่ได้นอกใจกัน ถือว่าไม่ผิดศีลข้อสาม

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าถ้าอยากออกจากงานโรงงานเพื่อจะได้มีเวลาสร้างบุญมากขึ้น ก็ต้องสั่งสมบุญในปัจจุบันให้มาก ๆ แล้วเริ่มต้นทำธุรกิจเล็ก ๆ ขึ้นมาก่อนเพื่อหาประสบการณ์ ค่อยเป็นค่อยไปตามลำดับแห่งกำลังบุญของตน ส่วนที่พี่คนกาฬสินธุ์ถูกแม่ทิ้ง เพราะวิบากกรรมที่ตัวเองเคยมีท้องแล้วทอดทิ้งลูกให้คนอื่นดูแล ไม่รับผิดชอบ มาส่งผล ให้พี่เขาสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก ๆ และอธิษฐานจิตทุกวันว่าขอให้ได้เจอแม่ เหมือนอีกคนที่อธิษฐานทุกวันแล้วไปลอยกระทงจนได้เจอกัน สักวันหนึ่งเมื่อบุญส่งผลเต็มที่ก็มีสิทธิ์เจอได้ ส่วนการประคองลูกในท้องไว้โดยไม่ไปทำแท้ง ก็ถือว่าแก้ผังเก่าที่เคยมีท้องแล้วไปทำแท้งให้เบาบางลง

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าจะแก้วิบากกรรมที่ถูกแม่ทิ้งก็ต้องอย่าทิ้งลูก สั่งสอนลูกให้เป็นคนดี และสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก ๆ บุญนี้จะไปตัดรอนวิบากกรรม ชาตินี้ดีที่สุดคือมีลูกคนนี้และแฟนคนนี้ก็พอ ต่างคนต่างรักษาศีลห้าให้ดี ต้องให้แฟนเลิกดื่มน้ำเมา เลิกเจ้าชู้ เลิกการพนัน และเลี้ยงดูลูกให้ดี ที่ก่อนหน้านี้ต้องไปอยู่กับทอมเพราะวิบากกรรมการเจ้าชู้ในชาติที่เป็นผู้หญิงหลาย ๆ ชาติมารวมส่งผล จึงมีจิตคิดที่แตกต่างจากผู้หญิงปกติและเกิดความพึงพอใจ ลูกของพี่เขาเป็นที่รักตั้งแต่ยังอยู่ในท้องเพราะบุญสงเคราะห์ญาติในอดีตมาส่งผล และที่ทุกคนต่างจากบ้านของตัวเองมารวมอยู่ในครอบครัวธรรมกายนี้ แม้แต่เจ้าของบ้านก็ไม่ใช่คนที่นี่ เพราะบุญที่เคยสร้างร่วมกันมาบันดาลให้มาอยู่ร่วมกัน เกิดมาจากที่ไหนก็ไม่สำคัญ ส่วนลูกที่เรียนแค่ ม.3 แต่อยากทำงานที่วัด ให้มาเป็นอาสาสมัครและอยู่กับครอบครัวธรรมกายจะเหมาะสมที่สุด ทุกคนเดินทางมาลำบากข้ามน้ำข้ามแดน ชาตินี้อย่าประมาท ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญและอธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

เจ้าของกรณีศึกษาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่มีความไม่พร้อมในชีวิตการสร้างบารมีหลายด้าน แต่ตั้งใจสร้างบารมีด้วยความปิติบนความไม่พร้อมนั้น จดหมายเล่าว่าแม่เป็นหญิงสาวชาวบ้านฐานะยากจน หาเลี้ยงชีวิตไปวัน ๆ ด้วยการเย็บผ้า จนวันหนึ่งได้พบรักกับพ่อซึ่งเป็นตำรวจที่ย้ายราชการมายังจังหวัดศรีสะเกษ ครองรักกันอย่างมีความสุข แต่หลังแม่ตั้งท้องได้เพียงสามเดือน แม่ก็รู้ความจริงว่าผู้ชายที่แม่ทุ่มเทให้มีครอบครัวและมีลูกอยู่แล้ว แม่เสียใจร้องไห้จนสุดท้ายต้องขอแยกทางกับพ่อ

จดหมายเล่าว่าตอนคลอด แม่ถูกหมอกดคลึงท้องช่วย ต้องไปตามพยาบาลผดุงครรภ์มาช่วยอีกแรงหนึ่งแต่ก็ยังไม่คลอด แม่ทรมานอยู่ถึงสี่วัน จนถึงเวลาตีสี่ของวันที่สี่ ยายออกไปหน้าบ้านเห็นคนใส่ชุดขาวเดินไปเดินมาวนเวียนอยู่หน้าบ้านสักครู่ใหญ่แล้วหายไป พร้อมกันนั้นแม่ก็คลอดลูกออกมา แม่ดีใจมากและกล่อมลูกด้วยเพลงนี้ทุกวัน

จดหมายเล่าว่าตอนคลอดออกมามีสายรกพันตัวแบบสะพายแล่ง ครอบครัวช่วยกันปกปิดเป็นความลับตลอดมาเพราะกลัวว่าจะต้องเอาลูกไปเป็นคนทรง ครูไม่ใหญ่บอกว่าจริง ๆ แล้วมีองค์อยู่แล้ว เพราะทุกคนมีองค์พระอยู่ภายในตัว เมื่อรู้ว่าเรามีองค์ก็ต้องพยายามเข้าถึงองค์ท่านให้ได้ด้วยวิธีง่าย ๆ คือหลับตาเบา ๆ

จดหมายเล่าว่าตอนอยู่บ้านหลังนั้นมุงหญ้าคาครึ่งหนึ่งและสังกะสีผุครึ่งหนึ่ง หมู่บ้านนั้นเรียกกันว่าดินแดนสีชมพูซึ่งเป็นเขตของผู้ก่อการร้าย ครอบครัวต้องอยู่อย่างหวาดระแวง คอยวิ่งหลบระเบิด หนีเข้าบังเกอร์เมื่อมีหวอเตือนภัย มีการฆ่ากัน ยิงกันตาย เผาโรงพัก เผาศาลาประชาคม จนบางทีกลัวตัวสั่น เมื่อขึ้นชั้น ป.2 แม่เห็นว่าลูกโตแล้วจึงตัดสินใจแต่งงานใหม่ ไม่นานก็มีลูกสาวอีกคน แต่อยู่กับพ่อใหม่ได้เพียงหนึ่งปี พ่อใหม่ก็แอบไปมีภรรยาน้อยจนแม่จับได้ ทำให้แม่เสียใจมากและหมดความสุขอีกครั้ง

จดหมายเล่าว่าหลังจากนั้นครอบครัวลำบากกว่าเดิมหลายเท่า เพราะแม่ต้องแบกภาระเลี้ยงลูกลำพังสองคนและเลี้ยงยายแก่อีกหนึ่งคน รายได้จากการเย็บผ้าไม่พอใช้ แม่จึงเดินทางไปทำงานที่จันทบุรี ปล่อยให้ลูกซึ่งตอนนั้นอายุเพียงเก้าขวบดูแลยายและน้องอยู่ที่บ้าน ลูกกับน้องต้องรับจ้างทำงานบ้านและรับจ้างเลี้ยงเด็ก จนกันถึงขนาดที่เมื่อข้าวสารใกล้หมดต้องนำมาทำเป็นข้าวต้มให้ได้ปริมาณมากและกินให้อยู่ท้อง เวลาไปเรียนต้องนั่งรถผ่านถนนลูกรังขลุกขละยี่สิบสองกิโลเมตร ไปถึงโรงเรียนตัวแดงผมแดงเต็มไปด้วยฝุ่น

จดหมายเล่าว่าลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยขอนแก่นได้ แต่ยังไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนไปเรียน เพราะไม่มีค่าอาหารกลางวัน ไม่มีค่าหอพัก ไม่มีค่าลงทะเบียน ไม่มีแม้กระทั่งชุดนักศึกษา จึงต้องขอทุนเรียน และระหว่างเรียนก็ทำงานพิเศษหลายอย่าง เช่น ขายของ รับจ้างเย็บผ้า แจกใบปลิว แปลภาษา และรับจ้างดูแลโทรศัพท์มือถือให้นักศึกษามาขอโทรนาทีละสามบาท โดยเจ้าของเครื่องจะให้เปอร์เซ็นต์

จดหมายเล่าว่าเริ่มรู้จักชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย รู้สึกเสียเวลาที่ต้องทำงานพิเศษ ชอบไปสวดมนต์ที่ชมรมมากกว่า จนปี 2537 ได้เดินมาวัดพระธรรมกายและเป็นกรรมการชมรมพุทธ รับบุญหลายด้านจนไม่มีเวลา แต่กลับได้ทุนที่เคยขอไว้มาหลายทุน อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นใจจึงให้เงินใช้และให้เลิกทำงานพิเศษ หันมาทำงานชมรมพุทธเต็มที่ ต่อมาเกิดวิกฤต IMF แม่ต้องออกจากงาน ลูกจึงต้องไปกู้เงินมาให้แม่ลงทุนขายก๋วยเตี๋ยว แต่แม่ขายไปก็เก็บเงินไม่ได้ แม่จึงเฝ้านับวันรอให้ลูกเรียนจบมาเป็นคนหลักของบ้าน แต่เมื่อจบปี 2541 ลูกยังมาช่วยงานที่วัด เพราะมีความสุขในการสร้างบุญอย่างท่วมท้น

จดหมายเล่าว่าแม่ไม่เข้าใจจึงหอบน้องมาหาลูกที่วัด จนได้เปิดการเจรจากัน ผลสรุปคือลูกจะหาบ้านเช่าแถววัดให้แม่อยู่ และให้แม่รับนวดแผนโบราณเพื่อหารายได้ ใจหนึ่งรู้สึกดีอีกใจหนึ่งเครียดเรื่องหนี้สิน ยิ่งแม่กำลังป่วยเป็นเนื้องอกที่มดลูกต้องใช้เงินผ่าตัดจำนวนมาก ขณะที่ลูกรับงานทางก้าวหน้าจึงทิ้งงานไม่ได้ ภาวะกดดันหลายด้านทำให้ลูกป่วยเครียดลงกระเพาะ กินอะไรไม่ได้ อาเจียนเป็นเดือน ๆ สุดท้ายหายได้ด้วยการนั่งสมาธิทำใจนิ่ง ๆ

จดหมายเล่าว่ายายรับบีบคลำท้องจนเจอก้อนเลือด แล้วบีบต่อไปเรื่อย ๆ จนสลาย ทำเช่นนี้ถึงสามท้อง ในบั้นปลายชีวิตยายเสียชีวิตด้วยโรคลำไส้อุดตัน หลังยายเสียชีวิต ลูกได้เก็บเงินสร้างพระให้ยายหนึ่งพันบาท