กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าวัวแก่ตัวนั้นกลับชาติมาเกิดเป็นลูก การถอยรถชนแม่ครั้งนี้ไม่เป็นอนันตริยกรรม แต่มีวิบากกรรมซึ่งเป็นคนละเรื่อง กรรมไม่หนักขนาดนั้นแต่ก็จะเจออย่างนี้บ้างในชาติใดชาติหนึ่ง วิธีแก้คือให้คุณลุงสั่งสมบุญทุกบุญให้มากทั้งทาน ศีล ภาวนา แล้วอุทิศไปให้ท่านบ่อย ๆ อนันตริยกรรมที่ส่งผลให้ไปมหานรกต้องมีเจตนาฆ่า ลุงไม่มีเจตนาฆ่า แต่ถ้ามีเจตนาฆ่าแม้ไม่รู้ว่าเป็นพ่อแม่ เช่นพ่อแม่คลอดลูกแล้วแยกกันไปให้คนอื่นเลี้ยง แล้วมาฆ่าผู้ให้กำเนิดโดยไม่รู้ ก็เป็นอนันตริยกรรม

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าคุณพ่อเป็นกัลยาณมิตรพาลูกมาสู่เส้นทางสร้างบารมี เพราะในอดีตเคยเกิดเป็นลูกของท่านและท่านพามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ชาตินี้ท่านให้กำเนิดทั้งกายมนุษย์และให้กำเนิดในเส้นทางสร้างบารมี เป็นสุดยอดแห่งบิดา เป็นพ่อแก้ว ลูกควรไปเคารพกราบไหว้บูชาท่าน ส่วนคุณแม่กับน้องสาวคนละพ่อเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอหมู่คณะบางชาติไม่เจอ ลูกจะเป็นกัลยาณมิตรให้ท่านต้องอดทน ค่อย ๆ ประคองด้วยใจที่ใสเยือกเย็น ทำบุญทุกครั้งให้อธิษฐานจิตขอนำพาคุณแม่กับน้องสาวมาสร้างบารมี แต่ก่อนอื่นต้องเป็นกัลยาณมิตรให้ตัวเองก่อน

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าที่มีใบเกิดสองใบและไม่ได้อยู่กับคุณพ่อตั้งแต่เด็ก เพราะในอดีตตอนเป็นลูกท่าน เคยน้อยใจที่พ่อดุว่า พูดว่าจะไม่กลับมาอยู่กับพ่ออีก แล้วหนีไปอยู่บ้านญาติ ต่อมาหายโกรธจึงกลับมากราบขอขมา อีกประการหนึ่งคือพ่อกับแม่สร้างบุญร่วมกันมาได้แค่นั้นจึงอยู่ด้วยกันช่วงสั้น ๆ ต่างคนต่างมีกรรมส่วนตัว แต่ลูกมีบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติและกตัญญูเลี้ยงดูบิดามารดา จึงได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากคนรอบข้าง ส่วนที่เป็นลมบ่อยเพราะไม่ค่อยออกกำลังกาย พักผ่อนน้อย คิดมาก เครียดเรื่องงานและคน ไม่ได้มีวิบากกรรมอะไร แก้ด้วยออกกำลังกาย พักผ่อน นั่งสมาธิสม่ำเสมอ แผ่เมตตา ดื่มน้ำอุ่น กินอาหารย่อยง่าย อย่ากระทบกระทั่ง อย่าโกรธ อย่ารักใครมากเกินไป สร้างบุญอย่างเดียวแล้วจะหายเอง ท่อนท้ายถอดเพี้ยนและตามด้วยบรรทัด jingle

ครูไม่ใหญ่สอนเจ้าของเคสต่อว่าคนจะรักเราถ้าเรารักตัวเราเอง ด้วยการคิดดี พูดดี ทำดีกับเขา แล้วเขาก็จะคิดดีพูดดีทำดีกับเรา ถ้าไม่รักตัวเองก็เหมือนหาวิธีให้คนอื่นเกลียดรังเกียจเรา บางเรื่องถ้าถือสาก็เป็นเรื่องใหญ่ ไม่ถือสาก็ผ่านไป ถือที่มือก็หนักมือ ถือที่ใจก็หนักใจ วางแล้วกายเบาใจเบาสบาย สร้างบุญไปเรื่อย ๆ แล้วจะหายเอง

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าในพุทธันดรที่ผ่านมาเจ้าของเคสเป็นกุลธิดาที่เบื่อหน่ายการครองเรือน (แซวว่าสี่ทุ่มกว่าแล้วไปต่อพรุ่งนี้ไหม แล้วเล่าต่อแบบสั้น) สามีเจ้าชู้มีสุดที่รักนอกบ้านเบอร์หนึ่ง หนึ่งจุดหนึ่ง หนึ่งจุดสอง แต่คนที่เขารักที่สุดคือตัวเขาเอง ตอนแรกทำดีแต่ตอนหลังเปลี่ยนไป ลูกในชาตินั้นดื้อสุดยอด นำแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้ ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นทั้งลูก ลาก และลอก คือลากพ่อแม่ขึ้นโรงขึ้นศาลและลอกทรัพย์สมบัติของแม่ผลาญหมด เศรษฐกิจบ้านอื่นดีแต่บ้านนี้ตกต่ำ สามีทั้งเจ้าชู้ เล่นการพนัน และดื่มสุรา ครูไม่ใหญ่เล่นคำว่าเบื่อหนู เบื่อหน่าย กับเบื่อหนูสองตัวที่กัดกันตลอด แต่ลูกเบื่อหน่ายการครองเรือนจริง

ครูไม่ใหญ่เฉลยต่อว่าด้วยความเบื่อหน่ายการครองเรือน เจ้าของเคสจึงตั้งความปรารถนาไว้ตั้งแต่พุทธันดรที่ผ่านมาว่า ถ้ามาเกิดเป็นมนุษย์จะประพฤติพรหมจรรย์สร้างบารมีในภพชาติต่อไป คิดอย่างนี้ยาวนานตั้งแต่เป็นมนุษย์จนตายแล้วก่อนลงมาเกิด นี่เป็นความปรารถนาของลูกเอง จึงต้องทำให้สมหวังสำเร็จ ผังสำเร็จจะได้หนาแน่น ถ้าทำไม่สำเร็จผังก็ล้มสลาย จะโลเลอยู่เรื่อย ๆ ถ้าชีวิตโลเลก็เหมือนเรือที่เหออกนอกเส้นทาง แต่ในชาตินั้นยังพอชื่นใจ คือได้เป็นกองเสบียงของหมู่คณะ แม้ทรัพย์ไม่ค่อยมีเพราะสามีกับลูกผลาญหมด และมีผลการปฏิบัติธรรมเข้าถึงดวงใส เพราะเบื่อแล้วก็คลายความผูกพัน ครูไม่ใหญ่ว่าเหมือนเพลงคลายความผูกพัน แล้วเข้าเพลง

ครูไม่ใหญ่ว่าโลกยังมีวิบากกรรมกาเมเจ้าชู้อยู่อีกเยอะ แม้เป็นผู้หญิงก็ยังมี แต่ในชาตินั้นเจ้าของเคสเบื่อหน่ายในทุกสิ่ง ตั้งใจปฏิบัติธรรมเข้าถึงดวงใส พอตัวรอดไปดุสิตบุรีได้ และตั้งความปรารถนามาจากดุสิตบุรี ดังนั้นถ้าอยากเกิดเป็นผู้ชายได้บวช ต้องตั้งใจมั่นประพฤติพรหมจรรย์ สร้างบารมีเต็มที่จนหมดอายุขัย และอธิษฐานจิตให้ได้เกิดเป็นผู้ชายได้บวช ต้องทำผังให้หนาแน่น อย่าโลเล ไม่งั้นผังโลเลจะติดตัวไป แล้วสิ่งที่คิดไว้จะไม่เป็นดังคิด จะเจอสิ่งที่คาดไม่ถึง

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าเพื่อนสนิทที่นิสัยต่างกันแต่ไม่เคยขัดแย้ง เพราะเคยเป็นกัลยาณมิตรกันมา เป็นกุลธิดาทั้งคู่ในพุทธันดรที่ผ่านมา เพื่อนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง และเบื่อหน่ายความทุกข์ในการครองเรือนเหมือนกันเลย จึงตั้งใจว่าจะประพฤติพรหมจรรย์สร้างบารมีในภพชาติต่อไป ชาตินี้จึงต้องตั้งใจมั่นในการสร้างบารมีตามที่ปรารถนาไว้ ชาตินั้นเพื่อนมีผลการปฏิบัติถึงดวงใส ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้ เป็นสหายที่เจอเหมือนกันคิดเหมือนกัน ครูไม่ใหญ่อธิบายลำดับ นิพพิทา วิราคะ วิมุตติ วิสุทธิ สันติ นิพพาน ว่าเบื่อแล้วก็คลาย คลายก็หลุด หลุดก็บริสุทธิ์ ใจบริสุทธิ์ก็นิ่ง ดับทุกข์ได้

ครูไม่ใหญ่เปิดกรณีศึกษาเรื่อง มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ว่าด้วยเรื่องรักและความจริงของชีวิต ทุกสิ่งขึ้นกับการกระทำ ไม่ศึกษาก็ไม่รู้แล้วดำเนินชีวิตผิดพลาด อยากให้นักเรียนทุกคนโดยเฉพาะเขตในได้ศึกษาไว้เตือนสติเวลาจะออกนอกลู่ชีวิตนักสร้างบารมี เรามาทำงาน แต่งกับงานได้ แต่แต่งกับมนุษย์ไม่ได้ ครูไม่ใหญ่บอกว่าแก้ไม่รู้จะแก้อย่างไรเพราะรักลูกทุกคน ที่หยาบ ๆ ยังเข้าใจง่าย แต่ที่ละเอียดเสียบุญมาก เพราะมารพยายามตรึงให้ติดหรือหลุดนอกเส้นทาง บุญที่สร้างมาหลายชาติต้องเสียไปน่าเสียดาย ให้ทุกคนดู ไม่ใช่ชวนคนอื่นดูแต่ตัวเองไปดูอย่างอื่น คิดผิดคิดใหม่ได้ คิดใหม่อย่าให้ผิด เป็นเรื่องที่ควรพูดในวงใน แต่ถือว่านักเรียนทั่วโลกเป็นวงในที่ต้องรู้เท่ากัน

อ่านจดหมายเจ้าของเรื่องซึ่งเป็นแพทย์ ว่าอาชีพหมอมีทั้งความดีใจและเสียใจเกิดขึ้นพร้อมกัน ถ้าคนไข้ในความดูแลเสียชีวิตหมอก็เสียใจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าหมอรักษาได้ทุกคน บรรพบุรุษก็คงยังอยู่ แต่ทุกคนล้วนตายหมด ถ้าได้เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยชีวิตคนไข้ไว้ได้หมอก็ดีใจ เหตุผลที่เลือกเรียนหมอคือเป็นอาชีพที่ได้ช่วยชีวิตเพื่อนมนุษย์และสังคมไทยยอมรับสูง จึงต้องเพียรอ่านหนังสืออย่างหนัก ครูไม่ใหญ่พูดติดตลกถึงคุณหมออีกท่านที่วินิจฉัยโรคได้แม่นโดยไม่ใช้หูฟัง แล้วจดหมายเล่าต่อถึงจุดเริ่มต้นในการสร้างบารมีภายใต้การดูแลของอาจารย์หมอที่เก่งที่สุด และเมื่อรู้ว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนหลายจุด)

จดหมายเล่าว่าได้เป็นหมอดูแลรักษาอาการป่วยเฉียบพลันของพระอาจารย์รูปหนึ่งในวัด (ครูไม่ใหญ่แทรกถึงชมรมแพทย์ของวัดว่าเป็นชมรมผู้มีบุญ ชื่อชมรมฟังไม่ชัด) ท่านตั้งใจจะมาบวชอุทิศชีวิตตั้งแต่เจ็ดปีก่อนแต่ติดภาระครอบครัว พอได้บวชก็อยู่ได้เพียงพรรษาเดียว ท่านเริ่มมีอาการไอแห้ง ครูไม่ใหญ่แทรกติดตลกว่าตัวเองไอเปียกไม่ใช่ไอแห้ง ผลเอกซเรย์พบความผิดปกติที่ปอด แต่ภายนอกท่านยังแข็งแรงยิ้มแย้มเทศน์คล่อง ดูแลต่อเนื่องสิบวัน แล้วจู่ ๆ ไข้ขึ้นสูง ไอถี่หอบหนัก ต้องเข้าห้อง ICU ผลตรวจยืนยันว่าเป็นปอดอักเสบชนิดรุนแรงและติดเชื้อราเข้ากระแสเลือด มรณภาพอย่างกะทันหัน ก่อนมรณภาพได้เปิดเทปธรรมะและสวดมนต์ให้ท่านฟังตลอด ครูไม่ใหญ่ชมว่ารักษาทั้งกายและใจเป็นหมอที่สมบูรณ์ ท่านจากไปอย่างสงบ แต่เคสนี้ทำให้เจ้าของเรื่องสะเทือนใจและเครียดมาก ครูไม่ใหญ่สรุปว่าชีวิตไม่แน่นอน ต้องเตรียมตัวให้พร้อม

ครูไม่ใหญ่แทรกกลางกรณีศึกษาว่าเวลาล้างหน้าแปรงฟันส่องกระจก ให้ถามคนในกระจกว่าถ้าตายวันนี้พร้อมหรือยัง สั่งสมบุญเต็มที่แล้วหรือยัง หรือนาน ๆ ทำที หรือไม่เชื่อเรื่องบาปบุญนรกสวรรค์ ซึ่งหนีไม่พ้น คำถามนี้จะเป็นกำลังใจให้สร้างความดี แล้วเล่าเรื่องน้องชายพระเจ้าอโศกมหาราชที่ถูกให้ขึ้นครองราชย์เจ็ดวันก่อนจะถูกประหาร ได้ทุกอย่างในวังแต่ไม่มีความสุขเลยเพราะคิดถึงแต่ว่าพ้นเจ็ดวันต้องตาย ใครคิดอย่างนี้ได้จะมีกำลังใจทุ่มชีวิตจิตใจและทรัพย์สินสร้างบารมีเต็มที่

จดหมายเล่าถึงคุณพ่อซึ่งเป็นคนจีนจิตใจดีแต่ทรมานด้วยโรคร้ายทั้งชีวิต อายุ 21 เครียดเรื่องงานจนนอนไม่หลับมีอาการทางประสาท ต้องรักษาด้วยการช็อตไฟฟ้าทางศีรษะนานเป็นปี อายุ 36 เป็นวัณโรคหนักถึงไอเป็นเลือด หายด้วยการฉีดยา อายุ 40 ปวดไหล่ซ้ายทรมาน หาหมอไม่หาย จึงพาไปหาพระที่มีวิชาไสยเวทซึ่งบอกว่าโดนของ รักษาแล้วหายอย่างน่าประหลาด อายุ 65 ปวดท้อง ตัวเหลืองตาเหลือง เป็นนิ่วในถุงน้ำดีและท่อน้ำดีต้องผ่าตัด และตรวจพบว่าเป็นพาหะไวรัสตับอักเสบบี ซึ่งดูแข็งแรงแต่เหนื่อยง่าย โอกาสหายขาดน้อยมาก และเสี่ยงมะเร็งตับสูงกว่าคนปกติสองร้อยเท่า จดหมายว่าคนไทยเป็นพาหะราวร้อยละสิบ และวงการแพทย์ยังไม่มียารักษาให้หายขาด

จดหมายเล่าว่าผู้ติดเชื้อบางส่วนสร้างภูมิคุ้มกันและหายขาดได้เองในหกเดือน แต่คุณพ่อไม่อยู่ในกลุ่มนั้น อายุ 72 เริ่มผอมและเหนื่อยมาก ตรวจพบมะเร็งตับขนาดสิบสามเซนติเมตร เลือดออกในกระเพาะถ่ายเป็นสีดำ ต้องใส่สายล้างท้อง ซ้ำด้วยปอดติดเชื้อ ต้องย้ายเข้าห้อง ICU ด่วน ในห้อง ICU คุณพ่อลืมตาตลอดเวลาไม่ยอมหลับจนต้องเอาผ้าก๊อซปิดให้ ลูกพยายามทำใจท่านให้เป็นบุญที่สุด โดยเปิด MP3 ธรรมะให้ฟัง แล้วมั่นใจว่าความปลอดภัยในชีวิตของพ่อเริ่มตั้งแต่วินาทีนั้น

หลังช่วงพักและสปอตสั้น ๆ จดหมายเล่าต่อว่าคุณพ่อเข้าห้อง ICU ถึงสองครั้ง ลูกบอกพ่อเรื่ององค์พระบนโดมมหาธรรมกายเจดีย์ ทั้งองค์พระภายนอกและองค์พระแกนกลางที่ลูกสร้างให้ ซึ่งพ่อรับรู้ทุกครั้งที่บอก จนท่านจากไปอย่างสงบด้วยวัย 74 ปี ลูกทำตามหลักวิชาที่ครูไม่ใหญ่สอนมาตลอด และเข้าใจการพลัดพรากมากขึ้นว่าความตายคือส่วนหนึ่งของชีวิต

จดหมายเล่าถึงคุณแม่ว่าแท้งง่าย แท้งไปแล้วหนึ่งคนก่อนตั้งครรภ์เจ้าของเรื่อง และตอนตั้งครรภ์ก็มีเลือดออกตลอดจนเจ็ดเดือน แต่ลูกคลอดออกมาสมบูรณ์แข็งแรงดี คุณแม่ยังเป็นโรคเริมกับโรคข้อเข่าอักเสบมาตั้งแต่อายุแปดขวบเพราะต้องทำงานหนัก หาหมอมาทุกแผน แม้ลูกเป็นหมอเองก็รักษาให้หายขาดไม่ได้ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าสังขารเป็นรังของโรค นี่คือความจริงของร่างกายที่คนไม่ค่อยนึกถึง ถ้านำมาพิจารณาจะมีสติปัญญาตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกต้องดีงาม

ชุดคำถาม บุพกรรมที่พระอาจารย์เป็นปอดติดเชื้อมรณภาพกะทันหัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าพระกับโยมมีความตายเสมอภาคกัน บุญการบวชช่วยต่อชีวิตท่านได้บ้างหรือไม่ ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน เคยสร้างบารมีมาอย่างไร บุพกรรมที่คนไทยร้อยละสิบเป็นพาหะไวรัสตับอักเสบบี กับคนที่ติดแล้วหายและมีภูมิคุ้มกันต่างกันอย่างไร ควรทำบุญอะไรไม่ให้วิบากนี้ส่งผลในชาติต่อไป บุพกรรมที่คุณพ่อเป็นพาหะแล้วกลายเป็นมะเร็งตับ ต่างจากคนที่ไม่เป็นมะเร็งอย่างไร เป็นนิ่วในถุงน้ำดีเพราะอะไร ทำไมช่วงท้ายชีวิตผู้ป่วยแทบทุกคนมีโรคแทรกซ้อนพร้อมกันหลายโรค ทำไมคุณพ่อลำบากตอนต้นชีวิตพี่น้องไม่รัก แต่ปลายชีวิตสุขสบายได้สร้างบุญมาก ลูกได้บุญอย่างไรที่พาพ่อแม่มาวัดทุกวันอาทิตย์ (ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นลูกแก้ว) ทำไมคุณพ่อลืมตาตลอดเวลาในห้อง ICU นิมิตก่อนตายเป็นอย่างไร ตอนนี้อยู่ที่ไหน ได้รับบุญหรือไม่ และมีอะไรฝากบอกแม่กับลูกไหม

ชุดคำถามต่อ บุพกรรมที่คุณแม่แท้งง่ายและเลือดออกมากตอนตั้งครรภ์ ลูกกับแม่มีบุพกรรมร่วมกันอย่างไร บุพกรรมที่แม่เป็นโรคเริมและข้อเข่าอักเสบจะแก้อย่างไร ทำไมเวลาจะได้อะไรหรือสำเร็จอะไรต้องบากบั่นด้วยตนเองอย่างยากลำบาก ต่างจากคนอื่นที่ได้ง่ายและมีคนช่วย ตลอดเวลาที่เป็นแพทย์ตั้งใจรักษาอย่างดีที่สุด แต่บางครั้งเกิดภาวะแทรกซ้อนโดยไม่ตั้งใจหรือวินิจฉัยไม่ได้จนผู้ป่วยเสียชีวิต จะมีวิบากอย่างไร และควรทำอาชีพหมออย่างไรให้ถูกหลักวิชา ครูไม่ใหญ่แทรกว่าต่อไปโรงเรียนแพทย์ต้องมีหลักสูตรนี้เพิ่ม เพราะแพทย์ที่มาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเริ่มรู้ว่ามีอะไรมากกว่าที่เรียนมา คุณแม่กับลูกสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบใด ทำไมชาตินี้ลูกเป็นหมอ ลูกมีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม และมีบุญบวชตลอดชีวิตมากน้อยแค่ไหน ครูไม่ใหญ่ถามแซวว่ายังเป็นโสดหรือเปล่า (ช่วงท้ายถอดเพี้ยน)

เฉลย พระอาจารย์เป็นปอดติดเชื้อมรณภาพกะทันหันเพราะกรรมปาณาติบาตหลายอย่างรวมกัน โดยเฉพาะพุทธันดรที่ผ่านมาท่านเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ออกรบฆ่าข้าศึกจำนวนมาก ทรมานข้าศึกด้วยการกดหัวลงน้ำจนสำลักตาย ยุคนั้นมนุษย์อายุยืนเป็นหมื่นปีรักษาศีลข้อหนึ่งได้ดี ปาณาติบาตเกิดยากเป็นหนึ่งในล้าน จึงเป็นกรรมหนัก บุญบวชช่วยยืดอายุได้บ้างแต่บวชตอนอายุมากแล้ว วิบากจึงตัดรอนได้ง่าย มรณภาพแล้วไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตนอก เพราะบุญบวชยังไม่พอจะอยู่เขตใน พุทธันดรก่อนก็ตัดสินใจมาบวชช้าเหมือนชาตินี้ ครูไม่ใหญ่สอนว่าบางคนขอชาติสุดท้ายแล้วชาติหน้าจะบวชจริง ๆ อย่าไปขอชาติสุดท้าย ให้ถือว่าชาตินี้คือชาติที่ต้องบวชตลอดชีวิต เอาบุญบวชให้หนาแน่น ชาติต่อไปจะได้ม้วนเดียวจบ

เฉลย คุณพ่อเป็นโรคประสาทต้องถูกช็อตด้วยไฟฟ้า เพราะกรรมในอดีตที่ดื่มสุราแล้วเมามาทุบตีคนในบ้านและผู้อื่นจนบาดเจ็บ ดื่มสุราส่งผลให้เป็นโรคประสาท ทุบตีผู้อื่นส่งผลให้ถูกช็อตไฟฟ้า ซึ่งรักษาหายแต่ทรมาน เป็นวัณโรคแล้วหายได้ กรรมคือดื่มเหล้าสูบยาเส้น ฆ่าสัตว์ทำกับแกล้ม และทรมานสัตว์ที่เลี้ยงไว้ให้ตากแดดตากฝน ส่วนปวดไหล่มาจากกรรมชาติที่เป็นขี้เมาชอบชกต่อยผู้อื่น ไม่ได้โดนของ ที่หายเพราะบุญที่เคยเป็นหมอพื้นบ้านรักษาผู้ป่วยด้วยยา บุญนี้มาตัดรอนวิบาก ไม่ได้หายด้วยไสยเวท

เฉลย คนที่เป็นพาหะไวรัสตับอักเสบบีราวร้อยละสิบเพราะกรรมในอดีตที่ทรมานสัตว์ ฆ่าสัตว์ กับดื่มสุราหรือเลี้ยงสุราผู้อื่นเป็นหลัก คือผิดศีลข้อหนึ่งกับข้อห้ามารวมกันส่งผล หลายคนทำกรรมคล้ายกันมาเกิดรวมกันจึงติดเชื้อกันง่าย คนที่เป็นพาหะมีวิบากกรรมนี้มากกว่า ส่วนคนที่ติดแล้วหายและมีภูมิคุ้มกันเพราะวิบากกรรมบางกว่า จะแก้ต้องทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา โดยเฉพาะรักษาศีล ปล่อยสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่บ่อย ๆ และอธิษฐานจิตให้พ้นวิบาก ทางกายก็ให้หมอรักษาไป แต่ต้องสั่งสมบุญไปด้วยให้บุญตัดรอนวิบาก การวินิจฉัยของหมอจะได้ไม่ผิดพลาดและยาจะมีอานุภาพ แต่ถ้าถึงคราวหมดอายุขัยก็ต้องตายกันทุกคน

เฉลย คุณพ่อเป็นพาหะไวรัสตับอักเสบบีแล้วภายหลังเป็นมะเร็งตับตาย เพราะกรรมปาณาติบาตที่ฆ่าสัตว์ทำอาหาร ทำกับแกล้ม ฆ่าขาย เลี้ยงสัตว์ไว้ให้ฆ่าขาย และปล่อยให้สัตว์ตากแดดตากฝน รวมกับกรรมดื่มสุรา คือศีลข้อหนึ่งกับข้อห้าบวกการทรมานสัตว์ ส่วนผู้ที่เป็นพาหะแต่ไม่เป็นมะเร็งตับเพราะกรรมสุราเยอะแต่กรรมปาณาติบาตอ่อนกว่า คุณพ่อเป็นนิ่วในถุงน้ำดีเพราะกรรมเก็บความโกรธ ความขุ่นมัวไว้ในใจ จึงไม่ควรเก็บความโกรธไว้

เฉลย ช่วงท้ายชีวิตผู้ป่วยแทบทุกคนเป็นหลายโรคพร้อมกัน เพราะเมื่อจะหมดอายุขัยสังขารใกล้แตกดับ ระบบในร่างกายรวน กำลังบุญใกล้หมด โรคที่มีอยู่ในกายจึงได้ช่องแทรก คุณพ่อลำบากในวัยต้นและพี่น้องไม่รัก เพราะในอดีตช่วงต้นชีวิตตระหนี่ ไม่ทำทาน และทำทานโดยไม่เคารพ คือทำไปงั้น ๆ ไม่ตั้งใจอธิษฐาน จึงไม่มีญาติมาห้อมล้อม ครูไม่ใหญ่สอนว่าอย่าตระหนี่ อย่าหวงแหนทรัพย์ ให้ใช้ทรัพย์สร้างบุญ ส่วนปลายชีวิตสุขสบายได้สร้างบุญมาก เพราะบุญทำทานในชาติอื่นมาส่งผลช้า และในชาตินั้นภายหลังยินดีในการทำบุญ ชาติต่อไปจะได้บุพการีที่ดี ครอบครัวบัณฑิตนักปราชญ์และกัลยาณมิตรที่สนับสนุนการสร้างบารมี ปิดอบายไปสวรรค์

เฉลย คุณพ่อลืมตาตลอดเวลาในห้อง ICU เพราะโรคภัยไข้เจ็บทำให้ประสาทตาค้าง ก่อนตายมีคตินิมิตสว่าง นึกถึงบุญได้ ใจผ่องใส แต่ไม่ได้มาที่มหาธรรมกายเจดีย์ ครูไม่ใหญ่สอนว่าถ้าจะมาที่เจดีย์ต้องภาวนาเต็มที่และเตรียมตัวตั้งแต่ยังแข็งแรง คุณพ่อตายแบบหลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานทองชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ได้รับบุญที่ลูกทำให้และให้ท่านทำช่วงท้ายชีวิต ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น นั่งบนบัลลังก์ยิ้มไปยิ้มมา ซาบซึ้งว่าได้มาอยู่ตรงนี้เพราะลูกหมอเป็นกัลยาณมิตร ฝากบอกลูกว่าขอบคุณที่ทำให้พ่อมาอยู่ตรงนี้ พ่อเห็นผลแห่งบุญแล้ว หนุ่มขึ้น สุขสบาย ไม่เจ็บไม่ปวด มีบริวารและหัวหน้าบริวารแวดล้อม มีรัศมีสว่าง

เฉลย คุณแม่แท้งง่ายและเลือดออกมากตอนตั้งครรภ์เพราะเศษกรรมที่เคยพาเพื่อนไปทำแท้ง ลูกเองก็มีเศษกรรมแนะนำให้คนไปทำแท้งติดมา แต่มีบุญในอดีตที่ช่วยรักษาผู้อื่นให้หายจากโรค แม่กับลูกไม่ได้มีบุพกรรมร่วมกันมา แต่มีกรรมคล้ายกัน แม่พาไปเอง ลูกแค่แนะนำ คุณแม่เป็นโรคเริมเพราะวจีกรรมพูดให้คนอื่นเสียหายเจ็บแสบ รวมกับกรรมแกล้งทรมานสัตว์ เอาน้ำร้อนราดไล่สุนัขที่มากวนตอนทำอาหาร ส่วนข้อเข่าอักเสบเพราะกรรมใช้แรงงานหนัก (ถอดได้ว่า ใช้แรงงานธาตุหนัก ความหมายไม่ชัด) ชาตินี้จึงต้องทำงานหนักจนข้อเข่าอักเสบ วิบากกรรมเหมือนเซ็ตโปรแกรมให้เชื้อไวรัสเกิดในร่างกาย จะแก้ต้องทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา และอธิษฐานจิตอุทิศส่วนกุศลให้ผู้ที่เคยเบียดเบียนบ่อย ๆ

เฉลย เวลาลูกจะได้อะไรหรือสำเร็จอะไรต้องบากบั่นเองอย่างยากลำบาก เพราะชาติก่อนก่อนมาสร้างบารมีกับหมู่คณะ เชื่อว่าชีวิตจะสำเร็จได้ด้วยหนึ่งสมองสองมือเท่านั้น ต้องขยันและใช้มันสมอง ไม่เชื่อว่าบุญมีส่วนทำให้สำเร็จในภพชาติต่อไป จึงไม่ค่อยทำบุญในช่วงนั้น จะแก้ต้องสั่งสมบุญทุกบุญ ทาน ศีล ภาวนามาก ๆ และตั้งใจให้ดีในทุกเรื่อง

เฉลย ที่ผู้ป่วยเกิดภาวะแทรกซ้อนหรือวินิจฉัยไม่ได้จนเสียชีวิต ลูกไม่มีวิบากกรรมอะไร เพราะไม่มีเจตนาและตั้งใจดี แต่ผู้ป่วยหมดอายุขัย ให้ทำหน้าที่แพทย์ให้สมบูรณ์ด้วยการรักษาทั้งกายและใจ ทางกายรักษาตามหลักวิชาแพทย์ ทางใจแนะนำผู้ป่วยว่าโรคทั้งหลายเกิดจากวิบากกรรมที่ตัวเองทำไว้ เหมือนระเบิดเวลาที่เซ็ตไว้ ความเจ็บความตายเป็นธรรมดาของสังขาร ให้นึกถึงบุญที่ทำมา ถ้านึกไม่ออกให้สวดมนต์ทำสมาธิ และให้สมาทานศีลห้าโดยหมอบอกทีละข้อแม้ไม่มีพระ ยิ่งแบ่งยิ่งเพิ่มเหมือนจุดประทีปต่อกัน ถ้าทำอย่างนี้จะได้ชื่อว่าเป็นคุณหมอพระโพธิสัตว์ มีอานิสงส์ใหญ่ทั้งความแข็งแรง อายุยืน ปัญญาบารมี ดวงตาเห็นธรรม และเป็นที่รักของมนุษย์และเทวดา ผู้ป่วยที่ตายไปเป็นเทวดาก็จะรัก

เฉลย คุณแม่สร้างบารมีกับหมู่คณะมาโดยเป็นกองเสบียง ส่วนลูกในพุทธันดรที่ผ่านมาก็เป็นหมอ เป็นหมอทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ภายหลังได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต บวชแล้วทำหน้าที่เผยแผ่และช่วยดูแลเพื่อนสหธรรมิกยามเจ็บไข้ ได้ปฏิบัติจนเข้าถึงพระในตัว ละโลกแล้วไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้อย่างสบาย

เปิดจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนเข้าวัดราวปี 2521 สมัยที่ยังเป็นชมรมพุทธของมหาวิทยาลัย (ชื่อสถาบันถอดได้คล้าย รามคำแหง ยังไม่ยืนยัน) แล้วชวนคนในครอบครัวทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และน้อง ๆ มาเข้าวัดปฏิบัติธรรมด้วย ช่วงต่อมาถอดเพี้ยนมาก ฟังได้ว่าได้ช่วยงานสร้างวัด ขนหิน ปลูกต้นไม้ ใส่ปุ๋ย แล้วได้พบคู่บุญซึ่งเคยบวชเป็นพระธรรมทายาทราวปี 2521 เป็นช่วงที่ประทับใจมาก จากนั้นทั้งคู่ได้สร้างบารมีร่วมกับหลวงพ่อต่อเนื่องมา

ลูกคนแรกแพ้ไข่และอาหารทะเลตั้งแต่อายุสองเดือน เป็นผื่นคัน พาไปรักษาหลายหมอ ตอนนี้อายุสิบเก้าปีแล้วก็ยังเป็นแต่น้อยลง ลูกคนที่สองเกิดมาพร้อมกว่า มีพี่เลี้ยงดี อยู่ในวงบุญตั้งแต่อยู่ในท้อง ตอนนี้อายุสิบหกไม่มีปัญหาใด สามีทำงานด้านคอมพิวเตอร์ราวสิบปี ช่วงนั้นพี่ชายสามีได้สัญชาติอเมริกันจึงยื่นขอวีซ่าให้ครอบครัว ต่อมาสามีย้ายงานอีกที่ราวสิบปีแล้วเกิดปัญหาจึงลาออก พอดีสถานทูตอเมริกาแจ้งว่าครอบครัวได้สิทธิ์อยู่อเมริกาถูกกฎหมาย ทั้งที่ยื่นไว้สิบกว่าปีจนเกือบลืม ลูกสาวคนโตก็อยากไปเรียนที่อเมริกา จึงตัดสินใจย้ายไปเริ่มชีวิตที่อเมริกา ครูไม่ใหญ่บอกว่าชีวิตเริ่มต้นจริง ๆ เป็นอย่างนี้ แล้วเข้าเพลง

พ่อสามีใช้เวลาไปยิงปืนล่าสัตว์เสมอ ต่อมาเลิก ปี 2543 ล้มป่วยเป็นมะเร็ง (อวัยวะถอดเพี้ยน) แพทย์แจ้งว่าอยู่ได้ไม่นาน ปี 2545 สามีตัดสินใจบวชให้พ่อ แล้วกลับมาเยี่ยมที่เมืองไทย นำรูปงานบวชและวิธีนั่งสมาธิไปให้ แต่พ่อสามีฝากน้องสาวบอกว่าไม่ชอบที่สามีมาให้ธรรมะและเล่าเรื่องบุญงานบวช สามีเข้าใจว่าพ่อไม่เชื่อ จึงหาเวลาคุยตามลำพังว่า ถ้าวันหนึ่งพ่อตื่นมาแล้วคุยกับใครก็ไม่มีใครได้ยินหรือไม่มีใครเห็น พ่อรู้ไหมว่าคืออะไร พ่อตอบว่าคือตายแล้ว สามีบอกว่าถึงตอนนั้นต้องยอมรับว่าชีวิตหลังความตายมีจริง ให้นึกถึงภาพลูกชายสามคนที่บวช นึกถึงองค์พระที่สร้างสลักชื่อให้พ่อ และวิธีทำสมาธิ พ่อรับปาก

หลังเยี่ยมเสร็จสามีกลับอเมริกา ไม่นานพ่อสามีก็เสียชีวิต สามีกลับไปงานศพ ช่วงนี้ถอดเพี้ยนมาก ฟังได้ว่ามีผู้รู้สึกว่าพ่อยังอยู่บริเวณโรงศพในเจ็ดวันแรก สามีจึงไปคุยกับพ่อว่าตอนนี้คงเชื่อแล้วว่าชีวิตหลังความตายมีจริง ให้นึกถึงบุญและทำสมาธิอย่างเดียว ผมบอกพ่อแล้วว่าเชื่อตอนเป็นดีกว่า ครูไม่ใหญ่เสริมว่าไม่งั้นจะเห็นตอนตาย จึงควรมาศึกษาความจริงที่เห็นได้ด้วยตาในกันดีกว่า

สามีส่งบุญให้คุณพ่อ และตั้งใจจะบวชทุกปีเพราะเชื่อว่าพ่อต้องการและรอรับบุญอยู่ ต่อมาทำบุญสร้างพระสลักชื่อคุณพ่อด้วย ส่วนแม่สามีช่วงอายุ 45-50 ปีเป็นโรควิตกกังวลเรื่องธุรกิจมาก ต้องไปพบจิตแพทย์ ต่อมาอายุราว 60 ปี ขาข้างหนึ่งเป็นอัมพฤกษ์ (คำนี้ถอดเพี้ยน อนุมานจากบริบท) เดินไม่ถนัดจนปัจจุบัน ส่วนพ่อสามีตลอดชีวิตสุขภาพแข็งแรง ไม่เคยเจ็บป่วยเหมือนคนทั่วไป ไม่เคยไปหาหมอ ทั้งที่ประกอบอาชีพค้าหมูและล่าสัตว์ ครูไม่ใหญ่ว่าน่าศึกษา

ชุดคำถามของผู้เขียน สามีบวชให้ทุกปีดีไหม ลูก ๆ จะทำบุญให้พ่อสามีอย่างไร แม่สามีทำกรรมใดจึงมีอาการทางจิตจนต้องพบจิตแพทย์ และกรรมใดทำให้เป็นอัมพฤกษ์จนทุกวันนี้ กรรมใดทำให้ครอบครัวต้องย้ายถิ่นมาเริ่มชีวิตใหม่ที่อเมริกา และเพราะบุญใดจังหวะที่สามีออกจากงานจึงเป็นจังหวะที่อเมริกาอนุมัติพอดี วิบากกรรมใดทำให้สามีบางครั้งตื่นตระหนก วิตกกังวล ตกใจหรือกลัวโดยไม่มีสาเหตุ ขาดสติขาดความเชื่อมั่น และทำไมการงานของสามีไม่ว่าที่ไหนก็ไม่ค่อยก้าวหน้า ควรสร้างบุญอะไรแก้ไข ครอบครัวจะตั้งตัวได้และร่ำรวยไหม เคยทำบุญสูงสุดครั้งละหนึ่งแสนหลายครั้งแล้ว จะมีโอกาสทำบุญใหญ่กว่านั้นไหม และบางครั้งตั้งใจรวบรวมปัจจัยทำบุญใหญ่กับหลวงพ่อแต่ต้องงดไปเพราะมีค่าใช้จ่ายของบุพการีก่อน อย่างนี้เสียสัจจะหรือไม่

ชุดคำถามต่อ วิบากกรรมใดทำให้ลูกสาวเป็นภูมิแพ้ แพ้ไข่และอาหารทะเลตั้งแต่เล็ก (ครูไม่ใหญ่แทรกขำ ๆ ว่าขออย่ายอมแพ้ ลุยไปเลย) ลูกสาวมักมีวจีกรรมกับคนรอบข้างจะแก้อย่างไร ทำบุญให้ลูกสาวตั้งแต่อยู่ในท้องโดยใส่ชื่อแทนว่าลูกแก้ว แล้วใส่ชื่อจริงหลังคลอด จะส่งผลต่างกันไหม ลูกสาวทั้งสองมาจากไหน เคยมีสายบุญกับหมู่คณะอย่างไร และจะได้ร่วมงานเผยแผ่มากน้อยเพียงใด คุณแม่ของผู้เขียนเคยดูแลผู้ป่วยชาวต่างชาติที่แขนขาลีบ ผู้เขียนกับสามีก็ต้องดูแลเขาช่วงหนึ่งเพราะหาคนดูแลไม่ได้ มีวิบากกรรมร่วมกันอย่างไร และผู้เขียนกับสามีเคยเป็นอะไรกันมาในชาติก่อน ทำไมอยู่กันไม่ค่อยปรองดอง

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าก็ยอมกันบ้างสิ เวลาอีกฝ่ายพูดมากให้อมน้ำไว้ ห้ามกลืนห้ามบ้วน คนอื่นเห็นจะนึกว่าอมยิ้ม ที่จริงอมน้ำ แล้วอ่านคำถามต่อว่าสามีคิดว่าในวัฏสงสารไม่มีชีวิตไหนปลอดภัยจากวิบากกรรม จะสั่งสมบารมีได้สูงสุดก็ในเพศสมณะ ครูไม่ใหญ่ว่าเพิ่งคิดออก หลังลูก ๆ สำเร็จการศึกษาแล้ว สามีตั้งใจจะบวชสร้างบารมีเผยแผ่พระพุทธศาสนาในอเมริกา จะสมหวังไหม และครอบครัวสร้างบุญกับหมู่คณะมาอย่างไร มีวิบากอะไรต้องแก้ ควรสร้างบุญอะไรเพื่อได้สร้างบารมีตามติดหลวงปู่ หลวงพ่อ และหมู่คณะไปตลอด (ท้ายช่วงถอดเพี้ยน)

เฉลย พ่อสามีแข็งแรงตลอดชีวิตทั้งที่ประกอบอาชีพค้าหมูและล่าสัตว์เป็นประจำ เพราะชาติหนึ่งในอดีตชอบทำบุญแบบสงเคราะห์โลก โดยเฉพาะช่วยเหลือคนป่วยไข้ เชื่อการทำดีแบบชาวโลกทั่วไปแต่ไม่เชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด จึงมาเกิดในครอบครัวที่ต้องทำอาชีพฆ่าสัตว์ฆ่าหมู แต่บุญเก่าตามมาทันจึงแข็งแรง ส่วนปลายชีวิตเป็นมะเร็งเพราะกรรมปาณาติบาตในปัจจุบันที่ฆ่าหมูและล่าสัตว์ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าฆ่าจนเคยชิน เห็นอะไรก็อยากฆ่าไปหมดโดยไม่รู้สึกอะไร

พ่อสามีตายด้วยจิตเศร้าหมองเพราะเห็นกรรมนิมิตที่ตัวเองทำไว้มากมาย แต่ด้วยบุญที่ลูกทำให้และบวชให้จึงไม่ไปมหานรก เจ้าหน้าที่มารับไปยมโลกขุมหนึ่ง ด้วยวิบากกรรมฆ่าสัตว์มาตลอดชีวิต ถูกเจ้าหน้าที่ฆ่าเชือดชำแหละเหมือนที่ตัวเองเคยทำ ทุกข์ทรมานมาก ท่านไม่อาจทำสมาธิตามที่รับปากลูกชายไว้ และไม่รับรู้งานศพเพราะถูกพาไปยมโลกทันที บุญที่อุทิศไปให้ทุกครั้งยังไม่ได้รับ (ส่วนนี้ถอดเพี้ยนบางคำ) ตอนนี้ท่านซาบซึ้งเรื่องบาปบุญแล้ว น้ำตานองหน้า ร้องโอดโอยอยากพ้นทุกข์ ช่วงท้ายถอดเพี้ยนมาก

ครูไม่ใหญ่ถามว่าถ้ารวยแล้วตกมหานรก กับไม่รวยพอมีพอกินพอใช้แต่ไปสวรรค์ จะเลือกอย่างไร ผู้ฟังตอบว่าไปสวรรค์ ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าสวรรค์ก็ยาวนาน นรกก็ยาวนาน สุขก็ยาวนาน ทุกข์ก็ยาวนาน รวยช่วงสั้น ๆ ไม่กี่ปี สนุกเพลิดเพลินมึน ๆ เมา ๆ ไม่กี่ปีในเมืองมนุษย์ แต่ไปทุกข์ทรมานในมหานรกยาวนานนับล้านล้านปี ตายเกิดนับครั้งไม่ถ้วน

เฉลย แม่สามีเป็นอัมพฤกษ์จนทุกวันนี้เพราะวิบากกรรมที่ช่วยพ่อสามีฆ่าหมู และพลอยยินดีกับการฆ่าหมูขายของพ่อสามีมาส่งผล ส่วนครอบครัวต้องย้ายถิ่นไปเริ่มชีวิตใหม่ที่อเมริกาเพราะบุญที่สามีเคยอธิษฐานจิตไว้ในอดีตว่าขอให้ได้มีส่วนขยายพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกายไปทั่วโลก (ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก)

ครูไม่ใหญ่แนะว่าจะทำได้อย่างที่ตั้งใจไม่ยาก ให้สนใจแต่เรื่องสร้างบุญสร้างบารมี คิดถึงแต่องค์พระภายใน ถ้าเป็นพระสงฆ์ก็นึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ อธิบายว่ามีแค่พระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่ระลึก คำว่าระลึกคือคิดถึงนึกถึง ถ้าไปคิดเรื่องอื่นก็เสียเวลา (ช่วงกลางถอดเป็นคำซ้ำ) แล้วสรุปว่าการได้ไปอยู่อเมริกาในจังหวะที่สามีออกจากงานพอดีก็เพราะบุญจากคำอธิษฐานจะเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกายไปทั่วโลกนั่นเอง

เฉลย บางครั้งสามีตื่นตระหนก วิตกกังวล ตกใจและกลัวโดยไม่มีสาเหตุ ขาดสติ ขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง เพราะในอดีตชาติเคยปกครองผู้อื่นแล้วข่มขู่ (ถอดเพี้ยนบางคำ) รวมกับชาติปัจจุบันตอนเป็นเด็กเล็กก็ถูกขู่ ถูกดุว่ากล่าว รวมกันส่งผล ครูไม่ใหญ่เล่าว่าตัวเองก็เคยโดนขู่เหมือนกัน ตอนนี้รู้สาเหตุแล้วก็ไม่ต้องวิตกกังวล ไม่ต้องตกใจกลัว สั่งสมบุญอย่างเดียว พอใจสงบเดี๋ยวก็พบทางออก

เฉลย การงานของสามีไม่ว่าทำที่ไหนก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เพราะในอดีตเวลาทำบุญมักแค่ร่วมบุญแบบเผื่อเหนียว ว่าถ้าบุญมีจริงก็คงได้ประสบความสำเร็จกับเขาบ้าง ทำบุญนิด ๆ ไม่ได้ทำด้วยศรัทธามุ่งมั่นเต็มกำลังและไม่ประกอบด้วยปัญญา พอบุญส่งผลจึงทำให้การงานแค่พอไปได้ ไม่ถึงกับร่ำรวยแต่ก็ไม่ขาดแคลน ให้ทำบุญเต็มที่ด้วยปีติ ศรัทธาประกอบด้วยปัญญา แล้วอธิษฐานให้บุญช่วยให้ประสบความสำเร็จในชาตินี้ ครูไม่ใหญ่ยกตัวอย่างว่าตอนนี้มีบุญหนึ่งชุด ก็ทำไปหนึ่งชุด แล้วอีกชุด และยกว่ามีผู้ทำไปแล้ว 48 ชุดและจะทำไปจนกว่าจะเสร็จ (ผู้ทำถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน)

ผู้เขียนเคยทำบุญสูงสุดครั้งละแสนหลายครั้งแล้ว ให้อธิษฐานจิตมุ่งมั่นบ่อย ๆ ที่จะทำให้ได้ตามหลักที่ต้องการ สักวันจะทำได้ ส่วนที่อยากทำบุญใหญ่แต่ต้องงดไปเพราะต้องใช้เป็นค่าใช้จ่ายของบุพการีก่อน ไม่ถือว่าเสียสัจจะ เพราะมีเหตุจำเป็นเร่งด่วนต้องเอาบุญสงเคราะห์บิดามารดา แต่ควรตั้งใจว่าจะทำให้ได้เมื่อพร้อม ก็จะได้บุญใหญ่และประสบความสำเร็จ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าเป็นเพียงการเลื่อนความสมหวังออกไป เมื่อมีโอกาสก็ลงมือทำเลย

เฉลย ลูกสาวเป็นภูมิแพ้ แพ้ไข่และอาหารทะเลตั้งแต่เล็ก เพราะวจีกรรมในอดีตที่ชอบพูดแนบแนมกระทบกระเทียบผู้อื่น โดยเฉพาะเพื่อนบ้านที่เพิ่งมีลูกเล็ก พูดกระทบแม่เด็กเรื่องอาหารว่าให้เด็กกินอย่างนี้เดี๋ยวจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ นิสัยนี้ติดข้ามชาติมาจึงมักมีวจีกรรมกับคนรอบตัว (คำแนะนำช่วงท้ายถอดเพี้ยนมาก) ส่วนบุญที่ทำให้ลูกสาวตั้งแต่อยู่ในท้องโดยใช้คำว่าลูกแก้ว แล้วใส่ชื่อจริงภายหลัง ส่งผลเหมือนกัน อยู่ที่เจตนาที่มุ่งทำบุญให้ลูกเป็นหลัก

หลังช่วงพัก ครูไม่ใหญ่บอกว่าบุญปัจจุบันจะส่งผลในอนาคต แล้วเฉลยว่าผู้เขียนกับสามีไม่ค่อยปรองดองเพราะทิฏฐิ คือความเห็นไม่ตรงกัน แต่ยังดีที่มีศรัทธาในพระรัตนตรัยและศีลเสมอกัน เคยเป็นสามีภรรยากันมาในอดีตและเป็นคู่บุญกัน จึงยังรักกันอยู่ สามีเคยบวชมาหลายชาติ อัธยาศัยจึงน้อมไปทางบวช เมื่อลูกสาวสองคนเรียนจบ สามีตั้งใจจะบวชก็จะสมหวังเพราะมีผังบวชมาแล้ว ให้ประคองความตั้งใจไว้ ส่วนผู้เขียนอย่าตกใจหรือกลัวความเหงา ให้ตั้งใจทำสมาธิจนเข้าถึงพระธรรมกาย จะหายเหงาและได้ชื่อว่าบวชภายใน ส่วนพ่อบ้านบวชภายนอกแล้วเข้าถึงพระภายในด้วยก็เป็นบวชสองชั้น

เฉลย ผู้เขียน สามี และลูก ๆ สร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียงประเภทเรื่อย ๆ เริ่มทำบุญแบบเผื่อเหนียว คู่บุญคู่บารมีก็เผื่อเหนียวไว้ด้วยกันทั้งคู่ ทำบุญด้วยกันเผื่อบุญมีจริง ผลจึงได้แบบเผื่อเหนียว ขนาดเป็นคู่บุญยังมีความเห็นไม่ตรงกันบางเรื่อง เรื่องเล็กน้อยก็ปรับให้ตรง ให้ยอม ๆ กันและพูดด้วยเหตุผล ถ้ายังไม่พร้อมคุยก็ไปเที่ยวใกล้ ๆ ให้สบายก่อนแล้วกลับมาคุยกัน วิบากกรรมมีกันทุกคน ให้ตั้งใจสร้างบุญมาก ๆ จะไปเจือจางวิบาก หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย และอธิษฐานจิตให้ได้ตามติดไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

กรณีศึกษาเรื่อง คิดสั้นทำไม ผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามาตั้งแต่ปี 2537 ตอนอายุเพียงสิบขวบ ปัจจุบันเรียนอยู่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะบัญชีปีสาม ช่วงปิดภาคฤดูร้อนที่ผ่านมาได้อบรมธรรมทายาทรุ่นที่ 32 เก็บเกี่ยวประสบการณ์มีค่ามากมาย ฟังคำสอนของครูไม่ใหญ่มาตลอดจึงรู้ว่าอะไรดีไม่ดี ไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มของมึนเมาทุกชนิด ตั้งใจรักษาศีลห้าตลอดมา กราบขอบคุณครูไม่ใหญ่ที่ชี้แนะการดำเนินชีวิต ครูไม่ใหญ่ภาคภูมิใจที่เป็นต้นแบบเยาวชนที่ดี

ผู้เขียนเล่าว่าสังสรรค์สนุกได้โดยไม่มีแอลกอฮอล์ แต่สงสารเพื่อนที่ยังไม่รู้ความจริงของชีวิต ไม่มีที่พึ่ง ไม่รู้จะแก้ปัญหาชีวิตอย่างไร เช่นเพื่อนชายคนหนึ่งเรียนคณะบัญชีปีสามที่จุฬาฯ เช่นเดียวกัน โดดตึกอาคารเรียนจากชั้นสี่ อาการสาหัส แล้วเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในหนึ่งชั่วโมงต่อมา ครูไม่ใหญ่ถามว่าทำไมโดดตึก คิดสั้นเพราะความเครียด หาทางออกไม่เจอก็วนกลุ้มอยู่อย่างนั้น ที่จริงปัญหามีทางออก แล้วบอกว่าจะให้น้องนิ้งบอก ตามด้วยช่วงสั้น ๆ ที่ถอดเพี้ยน

จดหมายเล่าเหตุการณ์แปลกหลังเพื่อนเสียชีวิต ข้อหนึ่งช่วงต้นขาดไป ได้ยินแค่ว่ามันไปดม ๆ ในอากาศใกล้จุดเกิดเหตุเหมือนเล่นกับอะไรบางอย่าง ข้อสอง สองวันต่อมาเพื่อนสนิทของผู้ตายเห็นชื่อและภาพของผู้ตายกำลังออนไลน์อินเทอร์เน็ต นึกว่าพี่ชายมาใช้เครื่องจึงพิมพ์ทักไปแต่ไม่มีคำตอบ ภายหลังรู้ว่าไม่มีใครเปิดคอมพิวเตอร์เลย ข้อสาม ยามประจำตึกเห็นเหมือนมีคนมาร้องไห้อยู่ใต้ตึกแต่บอกไม่ได้ว่าใคร ข้อสี่ ในวันครบเจ็ดวันหลังเสียชีวิต รุ่นน้องบนชั้นสี่เห็นคนปีนระเบียงตรงนั้นแล้วกระโดดลงมา รีบวิ่งไปดูแต่ไม่พบอะไร ต่อจากนั้นถอดเพี้ยนเป็นภาษาปน