กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ชุดคำถามช่วงแรก บุพกรรมใดคุณแม่จึงลื่นล้มศีรษะกระแทกขอนไม้เสียชีวิต ก่อนตายเห็นคตินิมิตอย่างไร ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกทำให้หรือไม่ มีข้อความฝากมาไหม บุพกรรมใดคุณพ่อจึงเดินไม่ได้ช่วงหนึ่ง หายเพราะบุญถวายสังฆทานหรือไม่ เกี่ยวกับที่แม่มาเข้าร่างหรือไม่ แม่มาเข้าร่างพ่อจริงหรือเปล่า เสียงแปลก ๆ ที่พี่สาวได้ยินบ่อยเป็นเสียงผีจริงหรือไม่และต้องการอะไร ตอนถือกับข้าวไปไหว้ศาลพระภูมิมีผีมากินจริงไหม เงาดำกับเสียงข้างหูหลังแม่ตายใช่แม่หรือไม่ และกรรมอะไรที่ทำให้พี่สาวป่วยตลอดปี ชีวิตลำเข็ญ ให้เงินเท่าไรก็หมด จะแก้ไขอย่างไร

ชุดคำถามช่วงหลัง การโกหกสามีว่าจะนำเงินไปใช้หนี้บ้านแต่เอาไปช่วยคดียาเสพติดของลูกชาย บาปมากไหม ส่งผลอย่างไร ทำบุญอะไรลบล้างได้ กรรมอะไรที่ทำให้ไม่ได้อยู่กับลูกชาย บุญที่ลูกชายบวชจะช่วยชีวิตเขาไหม ควรช่วยเขาอย่างไร กรรมอะไรที่ทำให้เกิดในที่กันดาร มีพ่อขี้เมา ชีวิตลำบาก การศึกษาไม่สูง แต่สุดท้ายสบายกว่าพี่น้อง บุพกรรมใดได้สามีต่างชาติต่างศาสนาที่อยู่ด้วยกันได้และสนับสนุนให้ทำบุญ ชาติหน้าจะเจอสามีคนนี้อีกได้อย่างไร เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ทำไมมาเจอหมู่คณะช้า มีโอกาสไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษไหม และผู้ประสานงานที่ชวนมาสร้างบุญเคยสร้างบารมีมาอย่างไร

เฉลยเริ่มกลางคำตอบข้อแรก (ช่วงก่อนหน้าไม่มีบรรทัดถอดเสียง ส่วนที่ตอบเรื่องคตินิมิตก่อนตายจึงหายไป) คุณแม่ลื่นล้มศีรษะกระแทกเสียชีวิตเพราะกรรมฆ่าสัตว์ตัดชีวิต เช่นทุบหัวปลาทุบหัวหมู ทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล ตายแล้วยังไม่ทันตั้งตัวไปเป็นภุมเทวาที่มีบ้านซ้อนอยู่กับบ้านเดิม ได้บุญที่ทำตามประเพณีและบุญที่ลูกอุทิศไปให้ จึงย้ายสำมะโนครัวจากบ้านเดิมไปอยู่หมู่บ้านภุมเทวา มีวิมานของตัวเองเป็นเรือนไทยใหญ่โต ท่านฝากอนุโมทนาขอบคุณที่ทำบุญอุทิศไปให้ ตอนนี้ยิ้มแย้มแจ่มใสและสวยขึ้น

คุณพ่อเดินไม่ได้ช่วงหนึ่งเพราะกรรมในอดีตสมัยเกิดในสังคมเกษตรกรรมที่มัดขาสัตว์ส่งขายให้เขาฆ่า ร่วมกับกรรมปัจจุบันที่เมาแล้วทุบตีบุตรภรรยามาส่งผล ต่อมาหายได้เพราะบุญถวายสังฆทานในปัจจุบันเป็นหลัก ร่วมกับบุญในอดีตที่เคยสงเคราะห์ญาติและให้ยารักษาโรคเป็นทานแก่เพื่อนบ้าน ครูไม่ใหญ่ว่าอยากทำบุญยารักษาโรคบ้างจะได้แข็งแรง ส่วนที่คุณแม่มาเข้าร่างคุณพ่อนั้นเป็นเรื่องจริง เพราะแม่ยังเคืองพ่อที่ทุบตีตอนเมาสมัยยังเป็นมนุษย์ และเกิดในช่วงแรก ๆ ที่ท่านเป็นภุมเทวาอยู่ที่บ้าน

พี่สาวได้ยินเสียงแปลก ๆ บ่อยเพราะกรรมในอดีตที่เคยดื่มสุราและนับถือเจ้าเข้าผี ได้ยินเสียงโน่นนี่หรือเห็นโน่นนี่ แต่ความจริงไม่มี เกิดเพราะวิบากกรรมเก่าบันดาล ครูไม่ใหญ่เตือนว่าตอนนี้เมืองไทยมีสำนักเจ้าเข้าผีมากกว่าที่คิด ตอนถือกับข้าวไปไหว้ศาลพระภูมิก็ไม่มีผีมากินข้าว เป็นอาการประสาทหลอนจากวิบากกรรมดื่มสุราและนับถือเจ้าเข้าผี เงาดำกับเสียงข้างหูหลังแม่ตายก็เป็นประสาทหลอน ครูไม่ใหญ่ขำว่าสัปดาห์นี้คงเป็นสัปดาห์ประสาทหลอน คุณแม่ไม่ได้มารบกวนพี่สาว มารบกวนเฉพาะคุณพ่อช่วงที่เป็นภุมเทวาอยู่ที่บ้าน แม่ไม่ได้เคืองลูกแต่เคืองพ่อ

พี่สาวป่วยบ่อยตลอดปี ชีวิตลำเข็ญ ให้เงินเท่าไรก็หมด เพราะกรรมในอดีตชอบดื่มเหล้าเมาเหล้า เมาแล้วฆ่าสัตว์เซ่นผีบูชายัญ จึงเจ็บป่วยบ่อยและมีอาการประสาทหลอน อีกทั้งทำทานน้อยจึงลำเข็ญและรักษาทรัพย์ไม่ได้ ไม่ว่าจะให้ไปเท่าไรก็ตาม จะแก้ไขต้องให้พี่สาวเลิกนับถือเจ้าเข้าผีและเลิกไหว้ศาลพระภูมิอย่างเด็ดขาด หันมานับถือพระรัตนตรัยอย่างเดียว พร้อมทั้งสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา

การที่ผู้เขียนโกหกสามีว่าจะนำเงินไปใช้หนี้บ้าน แต่ที่จริงเอาไปใช้เรื่องคดียาเสพติดของลูกชาย เป็นกรรมมุสาวาท วิบากคือตัวเองอาจถูกหลอกอย่างนี้บ้าง จะแก้ไขต้องสั่งสมบุญทุกบุญให้มาก ทั้งทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาทุกวัน วิบากกรรมจะได้ตามไม่ทัน แต่อย่าเพิ่งไปบอกอะไรสามี เพราะใจเขายังไม่พร้อม เดี๋ยวจะมีปัญหา ให้สั่งสมบุญไปก่อนแล้วคอยเวลาที่เหมาะสมเมื่อเขาพร้อมจึงบอกความจริง

ผู้เขียนไม่ได้อยู่ร่วมกับลูกชายเพราะกรรมใหม่ของตัวเองที่ไม่ได้เลี้ยงลูก ร่วมกับกรรมเก่าของลูกชายในอดีตที่เมื่อมีภรรยาแล้วปล่อยให้คนอื่นเลี้ยงดูลูกของตัว จึงมามีแม่ที่ปล่อยให้คนอื่นเลี้ยงดูตน ส่วนบุญที่ลูกชายบวชนั้น ระหว่างบวชยังประพฤติตัวไม่ดี บุญบวชจึงได้ไม่มากพอจะช่วย แถมกลับขาดทุน นอกจากเจ้าตัวจะกลับใจหักดิบจากสิ่งไม่ดีและหันมาทำความดีอย่างจริงจัง บุญนี้จึงพอจะช่วยได้

ครูไม่ใหญ่ทวนคำถามว่าเกิดในที่กันดาร มีพ่อขี้เมา ชีวิตลำบาก การศึกษาไม่สูง แต่สุดท้ายสบายกว่าพี่น้องทุกคนเพราะอะไร แล้วเว้นให้นักเรียนตอบเองทีละข้อเพราะเรียนมาหลายเคสแล้ว ครูไม่ใหญ่ปลื้มปีติที่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกเริ่มตอบคำถามเรื่องกฎแห่งกรรมได้ คุ้มที่ได้เปิดโรงเรียน เฉลยว่าในอดีตมีมิจฉาทิฐิจึงเกิดในที่กันดาร ชอบคบคนขี้เหล้าจึงมีเชื้อดึงดูดให้มีพ่อขี้เมา ไม่ค่อยทำทานชีวิตจึงลำบาก ไม่มีบุญด้านการศึกษาหรือสนับสนุนการศึกษาจึงเรียนไม่สูง แต่มีบุญบางชาติที่ทำทานสม่ำเสมอบางช่วงจึงส่งผลให้ชีวิตสะดวกสบาย

ครูไม่ใหญ่ถามต่อว่าได้สามีต่างชาติต่างศาสนาที่อยู่ด้วยกันได้และสนับสนุนให้ทำบุญเพราะอะไร แล้วชมว่านักเรียนตอบถูกว่าเคยเป็นสามีภรรยาและทำบุญร่วมกันมา ปลื้มที่นักเรียนเริ่มเข้าใจความจริงของชีวิต เฉลยว่าเพราะบุญที่ทำในปัจจุบันแล้วอธิษฐานขอสามีดีเป็นหลัก ร่วมกับที่เคยเป็นสามีภรรยาและสร้างบุญร่วมกันในอดีต ถ้าชาติต่อไปอยากเจอสามีดีคนนี้อีก ต้องชวนเขาสร้างบุญร่วมกันทุกบุญและอธิษฐานให้ได้เป็นสามีภรรยากันอีก แต่ครูไม่ใหญ่เตือนว่าแต่ละคนมีกรรมของตัวเอง อธิษฐานไปอยู่ร่วมกันแล้วเวลากรรมเก่าแสดงผลก็ต้องอดทน ดีที่สุดคือบวช

ผู้เขียนกับสามีคนปัจจุบันเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทตามอารมณ์ บางทีทำบางทีไม่ทำ จึงบางชาติได้เจอกันบางชาติไม่เจอ ที่ชาตินี้มาเจอหมู่คณะช้าเพราะเวลาจะตัดสินใจทำบุญมัก... คำตอบถูกตัดกลางประโยคด้วยบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่ง คำตอบเรื่องโอกาสไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษและเรื่องผู้ประสานงานที่ถามไว้จึงไม่มีในไฟล์

ไฟล์เริ่มช่วงนี้กลางจดหมาย ผู้เขียนว่าผู้เป็นที่รักได้ตายไปแล้ว และเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติจนสมาชิกครอบครัวสะพรึงกลัว จึงส่งเรื่องมาเป็นกรณีศึกษา พ่อแม่มีลูกสองคน คนที่สองตายตั้งแต่อายุเจ็ดวัน พ่อเป็นชาวนาขยันใจบุญแต่ไม่ได้รับการแบ่งมรดกเหมือนพี่น้องคนอื่น พ่อป่วยตายตอนผู้เขียนหกขวบ แม่ถูกญาติฝ่ายพ่อไล่ออกจากบ้านเพราะกลัวมีส่วนในสมบัติ ครูไม่ใหญ่ว่าถ้าไม่มีบุญรองรับสมบัติเห็นอยู่ก็ไม่ได้ ท่านเจ้าอาวาสวัดหนึ่งสงสาร ให้แม่ตัดไม้ไผ่ในวัดทำกระต๊อบอยู่ แม่ไปขอเช่าที่นาจากน้องเขยทำกินเลี้ยงลูก

ตั้งแต่หกขวบผู้เขียนต้องตรากตรำทำนากลางแดดลมฝน ต้องกู้ยืมเงินแล้วขายข้าวได้จึงใช้หนี้ ครูไม่ใหญ่ว่าคนที่ถามว่าจะรวยไปทำไมลองมาลำบากแบบนี้แล้วจะรู้ว่าจำเป็นต้องรวย เมื่อโตเป็นสาวคิดหาทางออกแบบชาวบ้านคือแต่งงาน หาหนุ่มบ้านนาที่ขยัน อึด มาช่วยทำนา มีหนุ่มหลายคนมาติดพัน ผู้เขียนเลือกคนที่ขยันสู้งานอดทนทำได้ทุกอย่าง แต่แม่ฝ่ายชายไม่ชอบเพราะผู้เขียนจนกว่ามาก แฟนยืนยันกับแม่ว่าจะแต่งให้ได้ ช่วงที่แม่ฝ่ายชายยอมให้แต่งงานถอดเสียงปนภาษาอังกฤษมั่วอ่านไม่ได้ความ ได้ความเพียงว่าสามีให้ความรักความเมตตากับลูกมาก

ผู้เขียนว่าชีวิตไม่เหมือนนางเอกหนังรักลงเอยด้วยดี หลังแต่งงานมีปัญหารุมเร้าทุกด้าน ภาระหน้าที่มากขึ้น ทำงานหนักขึ้น ต้องเลี้ยงลูกหลายคน ยิ่งกว่านั้นสามีเกิดอาการทางประสาทอย่างรุนแรง อาละวาดโวยวาย ด่าว่าสารพัด ทำข้าวของเสียหายเหมือนคนสติไม่ดี ครูไม่ใหญ่ว่าวิบากกรรมมาไม่บอกล่วงหน้า บางทีถือของมีคม (ช่วงนี้มีบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำและฟังไม่ชัด) พาไปหาหมอ หมอให้กินยากดอาการไว้ตลอด ยาช่วยได้เป็นพัก ๆ พอยาหมดฤทธิ์อาการก็กลับมา

เดิมผู้เขียนเลี้ยงแค่ตัวเองกับแม่ ต้องมาเลี้ยงสามีและลูกอีกสามคนด้วยตัวเอง มีปัญหากับญาติพี่น้องอย่างหนัก ภาระทุกอย่างตกอยู่ที่ผู้เขียนคนเดียว ทุกข์มากจนถามตัวเองว่าทำไม ยังพอมีบุญที่ตอบตัวเองได้ว่าลำบากเพราะทำบุญมาน้อย จึงภาวนาในใจขอให้มีพระดีวัดดีสักแห่งให้ได้ไปทำบุญ ต่อมาได้ข่าวว่าจะมีการสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมแถวตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง (ช่วงนี้ถอดเสียงปนคำมั่ว)

ผู้เขียนดีใจที่ได้ข่าวการสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมแถวคลองสาม ได้มาร่วมงานบุญตั้งแต่วันขุดดินก้อนแรกสร้างวัดพระธรรมกาย เห็นหลวงพ่อนั่งทำสมาธิบนกองฟางกลางทุ่งนา เกิดความรู้สึกว่าวัดนี้แหละคือวัดดีมีพระดี ไม่นานก็เช่าที่นาใหม่ที่ตำบลคลองสามใกล้วัดได้ จึงย้ายครอบครัวมาทำนาและทำบุญทุกบุญไม่ตกหล่น ช่วยสร้างโบสถ์ คัดหิน จัดดอกไม้ ช่วยงานครัวของคุณยายอาจารย์ เก็บกวาด ถอนหญ้า วัดเป็นทั้งหมดของชีวิต ประทับใจที่สุดคือหลวงพ่อธัมมชโยบอกให้รับศีลห้า ผู้เขียนถามตรง ๆ ว่าคนจนอย่างลูกจะรักษาศีลห้าได้หรือ หลวงพ่อตอบว่าได้ เพราะศีลเป็นที่มาแห่งโภคทรัพย์ ตั้งแต่นั้นเปลี่ยนจากคนไม่มีศีลเป็นคนมีศีลเคร่งครัด ชวนลูกทุกคนเข้าวัด ชีวิตดีขึ้นตามลำดับ มีคนช่วยเหลือเสมอ แม้เจ้าของที่นาก็ยกบ้านสองชั้นให้ ท้ายช่วงถอดเสียงปนคำมั่ว

สามีที่มีอาการทางประสาทล้มป่วยเป็นอัมพาต สุขภาพทรุดลงจนนอนตายไปเฉย ๆ โดยไม่มีใครรู้เพราะคิดว่าหลับ ผู้เขียนจัดสวดศพที่บ้านเจ็ดวัน ระหว่างนั้นทุกอย่างปกติ แต่วันที่แปดหลังเก็บกระดูกกลับมา ลูกสาวพูดกับพ่อว่าป๊ากลับบ้านกับเรานะ ราวหกโมงเย็นขณะผู้เขียนดำนาอยู่ก็ใจสั่น ได้กลิ่นฉุนเหมือนดอกซ่อนกลิ่น บรรยากาศวังเวง รู้สึกว่าเขาต้องมาอยู่ใกล้แน่ หลังจากนั้นเกือบนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง

ผู้เขียนพูดกับสามีที่มองไม่เห็นว่าดำนาเสร็จจะกลับบ้าน ให้เขาไปบูชาเจดีย์ที่วัดตอนหกโมงเย็น ไปดูองค์พระที่สร้างไว้ให้และไปหาหลวงพ่อ อย่าดื้อ ค่ำวันนั้นหมาตามบ้านเพื่อนสนิททุกบ้านเห่าหอนโหยหวนไล่มาจนถึงบ้าน แต่หมาที่บ้านกลับกระดิกหางดีใจเหมือนมีคนเข้าบ้าน ลูก ๆ ถามว่าครบเจ็ดวันแล้วพ่อไปแล้วไม่ใช่หรือ ตกดึกทุกคนนอนติดกัน ลูกสาวคนหนึ่งดิ้นเหมือนมีร่างใหญ่ดำทะมึนทับตัว แล้วอาการเกิดกับน้องชายสามี ไฟดับ พอเปิดไฟน้องชายทำตาขวาง เสียงเปลี่ยน พูดคำที่เป็นคำติดปากของสามี ทุกคนจึงรู้ว่าสามีเข้าสิงน้องชาย เขาด่าว่าเหมือนตอนมีชีวิต ผู้เขียนบอกให้ไปหาหลวงพ่อ ทั้งบ้านหวาดกลัวไม่ได้นอน รุ่งเช้ารีบมาวัดทำบุญให้และกราบเรียนหลวงพ่อ คืนต่อมาจึงสงบ

แม่ของผู้เขียนใจบุญแต่ชอบกินหมาก ตายด้วยโรคดีซ่านอายุ 77 ปี แม่สามีชอบทำบุญด้วยของดีทีละมาก รักผู้เขียนเหมือนลูก ก่อนตายเลี้ยงข้าวก่อนเที่ยงเพราะรู้ว่าผู้เขียนถือศีลแปด แล้วเสียชีวิตอย่างสงบอายุ 77 ปีเช่นกัน คำถาม บุพกรรมใดทำให้พ่อไม่ได้รับมรดก พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญไหม บุพกรรมใดต้องเป็นชาวนาลำบากแต่เล็ก ถูกไล่ออกจากบ้านและไล่ที่ทำกิน บุญใดที่เจ้าของนายกบ้านให้แต่บ้านตั้งบนนาเช่า ทำบุญแบบไหนมีที่ทำกินแต่ต้องเช่า บุพกรรมใดต้องเลี้ยงสามีที่เป็นโรคประสาทและขัดขวางการเข้าวัด สามีเป็นโรคประสาทและอัมพาตเพราะอะไร ลูกสาวชวนพ่อกลับบ้านเขาได้ยินไหม เขาไปหาที่ท้องนาและบ้านเพื่อนจริงไหม ทำไมเข้าสิงลูกสาวไม่ได้แต่เข้าสิงน้องชายได้ และอาละวาดเพื่ออะไร

คำถามต่อ ทำไมเหตุการณ์จึงเกิดวันที่แปดหลังตายทั้งที่เจ็ดวันแรกปกติ เจ็ดวันนั้นเขาไปทำอะไรที่ไหน ตอนนี้สามีอยู่ที่ไหน ได้รับบุญที่ทำให้ไหม มีอะไรฝากบอก รู้ตัวไหมว่าตายแล้ว แม่ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญไหม การกินหมากของแม่เป็นบาปไหม มีผลเหมือนสูบบุหรี่หรือไม่ ทำไมก่อนแต่งงานแม่สามีไม่ชอบแต่หลังแต่งงานกลับรักมาก แม่สามีตายแล้วไปไหน บุญใดทำให้มีบ้านและที่นาใกล้วัด ได้เจอหมู่คณะตั้งแต่เริ่มสร้างวัด ผู้เขียนและลูกสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร มีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม เข้าถึงพระธรรมกายไหม ลูกมีบุญมากกว่าผู้เขียนไหม หลังชุดคำถามราวสองนาทีครึ่งมีเพียงท่อนเพลงหนึ่งบรรทัด

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าพ่อในอดีตทำทานมาน้อย และในชาติหนึ่งเป็นลูกคนโต เมื่อพ่อแม่ตายได้จัดการแบ่งมรดกให้น้อง ๆ แต่มีน้องคนหนึ่งชอบขัดใจ จึงมีอคติไม่ให้มรดกน้องคนนั้น วิบากกรรมนี้ทำให้ชาตินี้ไม่ได้รับมรดก พ่อตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ช่วงแรกอดอยากเพราะไม่ค่อยทำทาน ต่อมาได้รับบุญที่อุทิศไปให้จึงมีสภาพดีขึ้น

ผู้เขียนต้องเป็นชาวนาลำบากตั้งแต่เล็ก ถูกไล่ออกจากบ้านและไล่ที่ทำกินเพราะในอดีตมีความตระหนี่ ทิฐิมานะ ใจร้าย ชาติหนึ่งเป็นเศรษฐีมีที่ดินมาก เคยไล่ลูกนาออกจากที่ของตนเพราะไม่จ่ายค่าเช่า และประมาทในการดำเนินชีวิต ไม่ค่อยทำทาน ครูไม่ใหญ่ว่าฟังมาหลายร้อยเคสจะเห็นว่าชีวิตในสังสารวัฏรวยสลับจนไปเรื่อย ๆ ชาติไหนประมาทชาติต่อไปก็จน พอขวนขวายแสวงบุญก็กลับมารวย ส่วนที่เจ้าของนายกบ้านให้เปล่าเพราะชาติที่เป็นเศรษฐีเคยช่วยญาติที่หมดเนื้อหมดตัวให้มาอยู่ในที่ดินของตน แต่ไม่ได้ทำบุญด้วยที่ดิน และให้ญาติอาศัยเพียงชั่วคราว ชาตินี้แม้มีที่ทำกินก็ต้องเป็นที่ดินเช่า

ผู้เขียนต้องเลี้ยงดูสามีที่มีอาการทางประสาทเพราะในอดีตก่อนเข้ามาสู่หมู่คณะมีสามีขี้เหล้า (ไม่ใช่สามีคนปัจจุบัน) ชอบทำกับแกล้มและซื้อเหล้ามาให้สามีดื่มที่บ้านเพราะไม่อยากให้ไปดื่มนอกบ้าน ส่วนที่สามีขัดขวางการเข้าวัดเพราะชาตินั้นยังไม่เข้าใจเรื่องบุญ มักห้ามคนที่จะมาทำบุญกับหมู่คณะเพราะเสียดายสมบัติแทนคนอื่นด้วยความตระหนี่ สามีเป็นโรคประสาทและอัมพาตเพราะกรรมดื่มสุรา เมาแล้วอาละวาด ฆ่าสัตว์ทำกับแกล้ม และมัดขาสัตว์ส่งขายและฆ่าขายเอง

หลังเก็บกระดูก ลูกสาวชวนพ่อกลับบ้าน สามีได้ยิน เพราะตายแล้วกายละเอียดยังเบลอ ๆ วิบากกรรมยังไม่หมดติดไปถึงกายละเอียด จึงเดินตามลูกและครอบครัวไปทุกที่ ได้ไปหาผู้เขียนที่ท้องนาและตามบ้านเพื่อนสนิทจริงเพื่อพยายามสื่อสารแต่ไม่มีใครเข้าใจ ตกดึกพยายามเข้าสิงลูกสาวเพื่อสื่อสาร แต่เข้าไม่ได้เพราะลูกสาวมีบุญกว่าและใส่พระ จึงเข้าสิงน้องชายแทนเพราะบุญกรรมใกล้เคียงกัน เข้าสิงแล้วอาละวาดเพราะยังมีอาการประสาทจากวิบากกรรมสุรา เหตุเกิดวันที่แปดเพราะช่วงแรกยังเบลอไม่ค่อยรู้เรื่อง พอวันที่แปดกายละเอียดเปลี่ยนจากสัมภเวสีที่เบลอมาเป็นภุมเทวาชั้นล่างที่ยังมีกรรมสุรา จึงเข้าสิงได้ ซึ่งดีกว่าสัมภเวสีหน่อยหนึ่ง

สามีรู้ตัวแล้วว่าตาย ได้รับบุญที่อุทิศไปให้ อาการทางประสาทหายไป เป็นภุมเทวาระดับดีขึ้น เป็นบริวารของเจ้าหน้าที่เขตแถวคลองสาม ยังแวะมาเยี่ยมบ้านเป็นระยะด้วยความรักไม่ได้มารบกวน ฝากบอกให้ทำบุญอุทิศให้บ่อย ๆ ตอนนี้เข้าใจเรื่องบุญดีขึ้นเพราะเจ้าหน้าที่เขตเป็นสัมมาทิฐิอบรมให้ ดูเรียบร้อยขึ้นมากต่างจากตอนเป็นมนุษย์ แม่ของผู้เขียนตายแล้วเป็นเทพธิดามีวิมานทองขนาดกลางชั้นดาวดึงส์ ด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนา และได้รับบุญที่อุทิศไปทำให้ทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น การกินหมากไม่มีวิบากกรรม เพียงแต่สกปรกและเป็นภาระต้องหอบเชี่ยนหมาก ส่วนสูบบุหรี่เบียดเบียนตนและผู้อื่นจึงมีวิบากกรรม ก่อนแต่งงานแม่สามีรังเกียจเพราะผู้เขียนจน แต่ต่อมาเห็นความดีหลายด้าน ช่วงเฉลยเรื่องแม่สามีต่อจากนั้นถอดเสียงปนคำมั่วอ่านไม่ได้ความ

ที่ได้บ้านและที่นาใกล้วัดและได้เจอหมู่คณะตั้งแต่สร้างวัด เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นธิดาเศรษฐี มีทรัพย์มาก ถูกบิดามารดาตามใจตั้งแต่เด็ก จึงถือตัว ขี้หงุดหงิด เอาแต่ใจ เมื่อบิดามารดาตายได้รับมรดกแล้วใช้จ่ายฟุ่มเฟือยจนจากเศรษฐีกลายเป็นยาจก ต่อมาพระภิกษุที่ส่งไปเผยแผ่ในแคว้นนั้นเป็นกัลยาณมิตรให้ตอนหมดตัวแล้ว จึงทำบุญตามมีตามเกิดตามอารมณ์ และอธิษฐานว่าชาติต่อไปขอให้ได้เจอหมู่คณะเร็ว ได้อยู่ใกล้ และสร้างบุญอย่างเข้มข้นต่อเนื่อง จึงได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะตั้งแต่เบื้องต้นและอยู่ใกล้วัด แต่เพราะทำบุญไว้ตอนไม่ค่อยมีทรัพย์ บุญจึงยังได้น้อย

ผู้เขียนและลูกทุกคนสร้างบารมีกับหมู่คณะเป็นกองเสบียงมาหลายชาติ ชาติที่เป็นธิดาเศรษฐีมาเจอหมู่คณะตอนแก่และหมดตัวแล้ว ได้ไปชวนญาติมาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ญาติเหล่านั้นก็คือลูกทุกคนในชาตินี้ ซึ่งทำทานมามากกว่า บุญของลูกจึงมากกว่าและมีโอกาสรวยกว่า ผลการปฏิบัติธรรมพอได้ดวงและเห็นองค์พระ สร้างบารมีพอประคองตัวรอด และไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้ (ช่วงท้ายคำตอบถอดเสียงปนคำมั่วและมีบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำ ฟังไม่ชัด)

เปิดจดหมายของลูกชายที่เล่าเรื่องพ่อ พ่อสร้างฐานะด้วยการรับเป็ดไก่จากทั่วทุกภาคส่งขายลูกค้ารายใหญ่ในกรุงเทพและจังหวัดใกล้เคียง ขยันเอาจริงจนจากโรงไก่เล็กกลายเป็นโรงไก่ใหญ่ และเปิดบริษัทค้าสัตว์ปีกกับเพื่อนโดยพ่อเป็นผู้จัดการ แต่ต้องแลกกับเวรปาณาติบาตฆ่าสัตว์ไม่ต่ำกว่าพันชีวิต พ่อเฉียบขาดน่าเกรงขาม ไม่ค่อยเข้าวัด แต่มีน้ำใจช่วยญาติที่ขัดสนจนไม่มีเงินซื้อโลงศพ นอกจากค้าเป็ดไก่ยังเคยเปิดโรงงานวุ้นเส้นแล้วถูกโกง และเปิดร้านขายอะไหล่รถยนต์

คืนหนึ่งพ่อฝันว่าป้าที่ตายไปนานแล้วมาขอส่วนบุญ แต่พ่อไล่ไปเพราะตอนมีชีวิตไม่ถูกกัน วันต่อมาพ่อป่วยท้องร่วงรุนแรงหมดสติหลายวันจนหมอว่าไม่รอด วันที่สามพ่อลืมตาขึ้นแล้วบอกให้ลูกไปไหว้พระ เพราะพระช่วยพากลับมา พ่ออยู่ได้อีกสามปีแล้ววันหนึ่งหายใจไม่ออกเสียชีวิตทันทีตอนอายุห้าสิบเก้าปี ห้าปีต่อมาภรรยาของผู้เขียนทำความสะอาดห้องพ่อ มีวัตถุตกจากตู้ลงพื้นซ้ำหลายครั้งแม้วางคืนแล้ว จึงเอามาให้ดู เป็นหัวเข็มขัดทองแท้ของพ่อหนักห้าบาท เจ้าของร้านทองอยากซื้อแต่ผู้เขียนไม่ขาย ตั้งใจถวายคุณยายอาจารย์เพื่อหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ทองคำในนามของพ่อ แล้วได้มากราบคุณยายอาจารย์อีกครั้ง

ครั้งนี้ผู้เขียนยื่นรูปถ่ายของพ่อถวายคุณยายอาจารย์และขอบารมีธรรมให้ช่วยพ่อ คุณยายรับรูปมาดู หลับตานิ่งครู่หนึ่งแล้วบอกว่าคุ้น ๆ จำได้แล้ว ไม่ต้องแล้ว แล้วคืนรูปให้ แทนที่จะเก็บไว้เหมือนทุกรายที่มาขอให้ช่วย ผู้เขียนงงแต่ก็มั่นใจว่าคุณยายไม่ทิ้งพ่อ ทุกวันนึกถึงคุณยายจึงเร่งสร้างบารมีเพื่อติดตามบุญให้ทัน หลังจากนั้นราวห้าสิบวินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง

จดหมายเล่าต่อ (ต้นช่วงขาดครึ่งประโยค) ว่าพี่ชายรับช่วงกิจการของพ่อ ส่วนผู้เขียนไปเปิดร้านของตัวเอง ไม่นานพี่ชายมีหนี้สินมากเพราะเอาโฉนดที่ดินไปค้ำประกันให้เจ้าหนี้รายหนึ่ง ผู้เขียนสงสารเข้าไปช่วยจนติดร่างแหไปด้วย เจรจาขอผ่อนแต่เจ้าหนี้จะยึดบ้านให้ได้ วันหนึ่งผู้เขียนปวดหัวมากไปเฝ้าร้านไม่ไหว จึงให้น้องชายไปแทน บ่ายวันต่อมามีชายสองคนขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าร้าน คนหนึ่งจำน้องชายได้เพราะเพิ่งเจอกันเมื่อสามวันก่อนและทำงานที่เดียวกับเพื่อนของพี่ชายคนที่สาม คืนนั้นจึงได้รู้ว่าเขาถูกจ้างมาฆ่าผู้เขียนค่าหัวสามหมื่นบาท กฎของมือปืนคือรับเงินแล้วต้องฆ่า ไม่งั้นจะถูกตามฆ่าเอง เขาเสนอให้เลือกว่าจะให้กลับไปฆ่าผู้จ้าง หรือให้เงินพาครอบครัวหนี ผู้เขียนให้เงินสามหมื่นบาททันที เรื่องจึงจบดี เกือบไป

ครูไม่ใหญ่เสริมว่าบุญบันดาลให้ปวดหัวในวันนั้น ใครปวดหัวอย่าเพิ่งคิดว่าทำไมมีวิบากกรรมมาก บางทีสิ่งที่คิดว่าเป็นเคราะห์อาจกลายเป็นโชคดี เกือบไป แล้วอ่านจดหมายต่อว่าปัจจุบันพี่ชายคนที่สองที่ก่อหนี้ไว้เสียชีวิตแล้วด้วยโรคหัวใจตอนอายุห้าสิบห้าปี

ภรรยาของผู้เขียนมีพรสวรรค์ด้านตัดเย็บ ชนะประกวดชุดราตรีจนได้ตั๋วเครื่องบินไปกลับฮ่องกง แต่วันเดินทางตรงกับงานบวชของญาติคนหนึ่ง ใจนั้นจะเลือกไปฮ่องกงแน่ ๆ แต่ขณะจะไปก็ได้ยินเสียงผู้หญิงแก่ ๆ กระซิบข้างหูว่าอย่าไป ไปงานบวชดีกว่า เธอจึงเปลี่ยนใจแล้วได้พบผู้เขียนที่นั่น ทั้งสองรู้สึกคุ้นเคยเหมือนรู้จักกันมานาน ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเสียงซ้ำราวครึ่งนาที

ปัจจุบันภรรยาอายุห้าสิบแปดปี เป็นครูสอนโยคะที่ศูนย์แห่งหนึ่งและชวนคนใหม่มาวัดต่อเนื่องกว่ายี่สิบปี สองสามีภรรยาเข้าวัดมาตั้งแต่ราว พ.ศ. 2520 สวดมนต์นั่งสมาธิทุกวัน มีลูกสามคน ลูกชายคนโต ลูกชายคนกลาง ลูกสาวคนเล็ก ทุกคนได้ฟังเสียงสวดมนต์ตั้งแต่ในท้อง ครั้งหนึ่งอุบาสกรุ่นเก่าที่ต่อมาบวชและมรณภาพแล้วเดินเข้ามาจับมือ ทักว่าชาติก่อนเป็นพี่น้องกัน ชาตินี้เป็นสายบุญเดียวกัน ให้นำลูกคนโตไปถวายหลวงพ่อ ลูกคนเล็กถวายคุณยาย ลูกคนกลางให้เรียนจบปริญญาเอก ทั้งที่ไม่รู้ว่ามีลูกสามคน ผู้เขียนจึงพาลูกคนโตไปถวายหลวงพ่อ ส่วนลูกสาวคุณยายอุ้มไว้บนตักแล้วฝากให้กลับไปเลี้ยง

ลูกชายคนโตเกิดวันมาฆบูชา 2521 อยู่ในท่านั่งจนต้องผ่าคลอด หัดพูดคำแรกว่าตัดสะสามครั้งแล้วหัวเราะ ก่อนจะเรียกป๊าป๊า ตอนเด็กชอบธุดงค์ เคยตามพระธุดงค์ที่เชียงดาวเป็นเดือน ใครดูดวงก็ทักว่าต้องบวชตลอดชีวิตจนเขากลัว โตมาห่างวัดไม่มาอีกเลย ส่วนลูกคนกลางกลับเคยบวชเณรสองครั้ง

เช้าวันหนึ่งผู้เขียนเปิดประตูห้องนอนพบพระเลี่ยมทองขนาดเท่านิ้วก้อยสามองค์วางเรียงอยู่หน้าห้องโดยไม่รู้ว่ามาอย่างไร คาดว่ามีผู้ศักดิ์สิทธิ์นำมาให้ลูกทั้งสามไว้เป็นพระประจำตัว แล้วเริ่มชุดคำถาม พ่อป่วยกะทันหันเกี่ยวกับป้าที่มาเข้าฝันหรือไม่ วิญญาณพ่อไปไหนในสามวันที่ไม่รู้สึกตัว ทำไมพ่อบอกว่าพระพากลับมาและรอดเพราะบุญใด พ่อจากไปอย่างสงบแล้วมีกรรมนิมิตอย่างไรและไปไหน อาชีพค้าสัตว์ปีกกว่าสามสิบปีส่งผลอย่างไร เป็นเพราะพ่อหรือไม่ที่ภรรยาเห็นหัวเข็มขัดทองทั้งที่ห้าปีไม่มีใครเห็น พ่อได้รับบุญที่ถวายหัวเข็มขัดแล้วใช่ไหม คุณยายคืนรูปเพราะช่วยพ่อแล้วหรือ และพ่อมีอะไรฝากบอก

คำถามต่อ พี่ชายคนที่สองมีวิบากกรรมใดทำอะไรไม่สำเร็จจนเป็นหนี้ ผู้เขียนมีกรรมใดต้องรับหนี้แทนและถูกมือปืนตามฆ่า รอดเพราะบุญใด พี่ชายตายแล้วไปไหนได้รับบุญหรือยัง เสียงหญิงแก่ที่กระซิบข้างหูภรรยาเป็นใคร หูข้างขวาของภรรยาใช้ไม่ได้เพราะกรรมใด ภรรยาที่สนับสนุนให้ผู้เขียนบวชจะพ้นกรรมไหม และชาติหน้าอยากบวชกับหมู่คณะจะสมปรารถนาหรือไม่ อุบาสกท่านนั้นเคยเป็นพี่น้องจริงไหม ทำไมกำชับเรื่องลูก และมรณภาพแล้วไปไหน มีพระวัดหนึ่งทักลูกคนกลางว่าชาติก่อนเป็นศิษย์ท่าน จริงไหม และทำไมลูกคนกลางชอบวัดพระธรรมกายมากกว่า ลูกคนโตพูดตัดสะแล้วหัวเราะเพราะอะไร พ่อแม่ที่สวดมนต์นั่งสมาธิจะดึงผู้มีบุญมาเกิดทุกรายไหม ลูกทั้งสามเกิดท่านั่งต้องผ่าคลอดเรียกว่ามีบุญหรือไม่ และมีสายบุญกับหมู่คณะมากน้อยเพียงใด หลังคำถามราวสองนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหมแล้วเริ่มเฉลย ช่วงต้นเรื่องป้าที่มาเข้าฝันถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ไม่ควรเดาความ ช่วงสามวันที่ไม่รู้สึกตัวพ่อไม่ได้ไปไหน สภาพคล้ายความฝัน พ่อฝันว่าพระพากลับมา และรอดตายเพราะบุญที่ทำไว้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน รวมทั้งบุญตามประเพณีที่มีคนชวน พ่อจากไปอย่างสงบแต่กรรมนิมิตไม่ผ่องใส วนเวียนอยู่เจ็ดวันแล้วเจ้าหน้าที่ยมโลกของมหานรกขุมหนึ่งมารับตัวไป ถูกเชือดชำแหละทุกข์ทรมานด้วยกรรมปาณาติบาตอยู่พักหนึ่ง และกรรมนี้จะส่งผลให้อายุสั้นโรคมากในชาติต่อไป

ภรรยาเห็นหัวเข็มขัดทองโดยบังเอิญ ไม่ใช่เพราะพ่อทำให้เห็น มันอยู่ในห้องมานานแล้วแต่ไม่มีใครสังเกต ไม่มีอะไรพิสดาร ต่อมาพ่อได้รับบุญที่ลูกนำหัวเข็มขัดทองไปถวายคุณยาย และคุณยายเอาบุญไปช่วย จึงพ้นจากยมโลกของมหานรกขุมหนึ่ง ไปเกิดเป็นครุฑระดับล่างอยู่ในป่าไม้งิ้วสีทองของหิมพานต์หรือป่าสิมพลี ครุฑระดับล่างปกติไม่มีวิมาน แต่พ่อได้วิมานทองหลังเล็กเพราะบุญที่ลูกทำให้ ต้นงิ้วบนสวรรค์ต่างจากงิ้วในมหานรกที่เป็นเหล็กร้อนยืดหดได้ พ่อดีใจที่พ้นยมโลกเพราะคุณยายช่วยและได้รับบุญจากลูก ช่วงกลางที่ครูไม่ใหญ่พูดเรื่องเสียงร้องของครุฑถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาปนจนอ่านไม่ได้

พี่ชายคนที่สองทำงานไม่สำเร็จแถมเป็นหนี้ เพราะในอดีตทำทานน้อย ช่วยใครก็เอาบุญคุณ ไม่ถูกใจก็ทวงคืน ชาตินี้ยังคบคนดื่มเหล้าเจ้าชู้จนติดนิสัยเกิดความหายนะ ผู้เขียนต้องรับหนี้ที่พี่ชายก่อเพราะชาติก่อนเป็นพี่น้องกันแล้วยืมเงินพี่ไม่คืน ถ้าไม่คืนชาตินี้ก็ต้องคืนกันต่อไปอีก และในอดีตผู้เขียนเคยปล่อยเงินกู้ ลูกหนี้ไม่ใช้จึงส่งนักเลงไปทวง สั่งว่าไม่คืนก็ให้เก็บเสีย แต่ภายหลังเปลี่ยนใจ ชาตินี้จึงเกือบเจอมือปืน เกือบไป แต่รอดมาได้ พี่ชายตายแล้วไปอยู่ยมโลกของมหานรกขุมหก ถูกเจ้าหน้าที่ใช้อุปกรณ์การพนันเหล็กร้อนทุบตีด้วยกรรมเล่นการพนัน ผิดศีลหลายข้อจึงต้องไปอีกหลายขุม ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้วแต่ยังไม่พ้นกรรม

เสียงหญิงแก่ที่ภรรยาได้ยินกระซิบข้างหู ครูไม่ใหญ่หยอกถามว่าคิดไปเอง ภุมเทวา หรือคุณยาย แล้วเฉลยว่าเป็นเสียงบุญในตัวบันดาลให้ได้ยิน เพราะเคยทำบุญร่วมกันและอธิษฐานให้ได้เป็นสามีภรรยากันอีก จึงมาพบกัน หูข้างขวาของภรรยาใช้งานไม่ได้เพราะในอดีตทำหูทวนลมบ่อย พ่อแม่เรียกก็บอกไม่ได้ยิน และทำหูทวนลมเวลาพ่อแม่อบรม แก้ไขด้วยการสั่งสมบุญอุทิศให้พ่อแม่ในชาตินั้น ซึ่งค่อนข้างยากเพราะท่านยังไม่ได้เกิดมาในชาตินี้ การสนับสนุนให้สามีมาบวชช่วยให้วิบากกรรมเบาบางลง ถ้าตั้งใจปฏิบัติจนเข้าถึงธรรมกายและตั้งจิตมั่นว่าชาติหน้าขอบวชกับหมู่คณะก็มีสิทธิ์

อุบาสกที่ต่อมาบวชเป็นพระเคยเกิดเป็นพี่น้องกับผู้เขียนจริง และเป็นกัลยาณมิตรมาหลายชาติ ที่กำชับให้ถวายลูกคนโตและคนเล็กแก่หลวงพ่อและคุณยายเพราะปรารถนาดีอยากให้อยู่ในเส้นทางธรรม ส่วนลูกคนกลางให้เรียนปริญญาเอกเผื่อไว้เลี้ยงดูพ่อแม่ ท่านมรณภาพแล้วไปเป็นเทพบุตรมีวิมานทองในดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ ครูไม่ใหญ่ถามหยอกว่าเขตไหน พระวัดหนึ่งที่ทักลูกคนกลางว่าชาติก่อนเป็นศิษย์และให้เอามาคืน เป็นเรื่องความรักและปรารถนาดีให้อยู่ในเส้นทางธรรม ลูกคนกลางชอบมาวัดพระธรรมกายเพราะมีสายบุญกับหมู่คณะมาหลายชาติ

ลูกชายคนโตพูดคำแรกว่าตัดสะสามครั้งแล้วหัวเราะ เพราะพ่อแม่สวดมนต์ให้ฟังตั้งแต่อยู่ในท้อง คำนั้นติดใจแต่พูดได้ไม่ชัด ครูไม่ใหญ่บอกว่าตอนในท้องค่อนข้างคลุมเครือ ลูกคนนี้ชอบธุดงค์แต่โตแล้วไม่เข้าวัด เพราะห่างหมู่คณะ ไม่ได้คบกัลยาณมิตร ได้ข้อมูลผิดจากที่อื่น และยังอยากเพลินสนุก จริง ๆ เขาไม่มีผังบวชตลอดชีวิต ตอนนี้กำลังเพลิดเพลินและประมาทอยู่ ลึก ๆ คิดว่าสักวันจะมา อาจมาบวชตอนแก่เหมือนพ่อ หรือถ้าบุญเก่าส่งผลเร็วก็จะกลับมาเร็ว

พระเลี่ยมทองสามองค์ที่ภรรยาเจอหน้าห้องไม่ได้เสด็จมาเอง แต่พี่ชายคนที่สองแอบเอามาวางเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ให้รู้สึกว่าพระศักดิ์สิทธิ์มาเองได้ ได้มาแล้วก็ให้กราบบูชาและระลึกถึงพระรัตนตรัย พ่อแม่ที่เข้าวัดสวดมนต์นั่งสมาธิมีส่วนดึงดูดผู้มีบุญมาเกิด ยกเว้นพ่อแม่ลูกที่มีวิบากกรรมผูกกันมา เช่นกรรมสนับสนุนการดื่มสุรา ก็จะได้ลูกที่มีกรรมมาเกิด ลูกทั้งสามเป็นเด็กดีมีบุญมาเกิด แต่ไม่เชิงว่านั่งสมาธิอยู่ในท้อง ทั้งสามมีสายบุญกับหมู่คณะ เมื่อบุญส่งผลจะมาสร้างบารมีเต็มที่ ให้ตั้งใจสร้างบารมีทุกบุญและอธิษฐานจิตติดตามไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์

พูดติดตลกว่าเคยหลอกมาแล้วเมื่อปีที่แล้วสามแสนองค์สามแสนปลื้ม ปีนี้แสนองค์ แล้วเข้าสู่กรณีศึกษา ผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เข้าวัดครั้งแรกปี 2526 เล่าว่าปู่เกิดที่สิงห์บุรี ย้ายไปนครสวรรค์ พ่อแต่งงานที่นั่น แล้วพาครอบครัวไปทำงานที่ราชบุรี ต่อมาไปเข็นน้ำขายที่เพชรบูรณ์ ปู่ป่วยด้วยโรคจุกเสียดในท้อง ต้องฉีดยาบ่อยจนแผลกลายเป็นฝีข้างใน ปวดร้อนตลอดเวลา น้องชายปู่ซึ่งเป็นหมอมาเจาะดูพบหนองลามตั้งแต่สะโพกถึงเข่า รักษาไม่ดีขึ้น ปู่เสียชีวิตเมื่ออายุหกสิบห้าปี

สี่ปีหลังปู่เสีย ลุงเหมือนถูกผีสิง ผีบอกว่าเป็นปู่ดา ญาติฝ่ายแม่ที่ตอนเป็นมนุษย์เป็นหมอไสยเวท ชำนาญสักน้ำหมึก ทำน้ำมัน มีลูกศิษย์มาก มาขอให้ญาติทำบุญผ้าป่าไปให้ ย่าย้อนถามว่าบริวารก็มีเยอะทำไมไม่ให้เขาทำ ผีบอกว่าที่เมืองโน้นไม่มีเงินใช้ และบอกว่าปู่ของผู้เขียนมานั่งด้วย สุขสบาย มีหน้าที่จดรายชื่อ ต่อมามีน้ำประปาเข้าหมู่บ้าน พ่อเลิกเข็นน้ำขายย้ายมากรุงเทพฯ สี่ปีต่อมาผู้เขียนมาวัดพระธรรมกายครั้งแรก ตั้งกองกฐินและนำผ้าไตรมาไว้ที่บ้าน เช้าวันทอดกฐินพ่อตัวสั่น ผีปู่ดาเข้าสิง แม่ชวนให้ไปวัดกับหลาน ผีตอบว่าไปก็เข้าไม่ถึง แม่จึงนำผ้าไตรใส่มือพ่อให้อนุโมทนาบุญ แล้วผีก็ออกไป

พ่อกับย่าไปทำไร่ข้าวโพดที่จันทบุรีได้หนึ่งปี คืนหนึ่งราวสองทุ่มพ่อสวดมนต์นั่งสมาธิตามปกติ แล้วมีอาการเหมือนถูกบังคับจิต ตัวสั่น ลุกขึ้นเต้นร้องรำทำเพลงเป็นภาษาที่ไม่รู้ ช่วงราว 1252-1355 Whisper ถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ จากนั้นเล่าว่าพ่อกับย่าถูกพาลงจากบ้านไปถึงแหล่งน้ำ พ่อตะโกนขอความช่วยเหลือจากแม่ธรณี ถูกลากกลับมาแล้วถูกลากออกไปอีก ในความมืดพ่อสัมผัสได้ว่ามีชายร่างดำนุ่งผ้าหยักรั้งขนาบหน้าหลังซ้ายขวาสี่คน ลากไปจนสุดเขตแดนแล้วหมุนตัวให้หันกลับ บอกว่าต้องกลับถึงบ้านก่อนพระอาทิตย์ขึ้นไม่งั้นจะตาย พ่อวิ่งหลับตาโดยมีเสียงผู้หญิงคอยบอกทางซ้ายขวา จนถึงบ้านตอนเกือบสว่าง

หลังจากนั้นพ่อเหมือนถูกผีสิง คอยอาละวาดทำร้ายคน ตาขวาง อำนาจลึกลับทำให้กระโดดพุ่งลงจากบ้านจนปากฉีก หน้าหมองคล้ำมันเลื่อม คอยสั่งให้จุดเทียนไว้อย่าให้ดับไม่งั้นจะตาย เป็นเดือนไม่ดีขึ้น แม่พาพ่อกับย่ากลับกรุงเทพฯ ย่าท้องเสียเข้าโรงพยาบาลแล้วเสียชีวิต (ช่วงนี้ถอดเสียงขาด ๆ หาย ๆ) พ่อตกกลางคืนย่องออกจากห้อง ทิ้งสร้อยพระที่เคยคล้องคอว่าเป็นของไม่ดี เผารองเท้าดี ๆ ทิ้ง สามสี่เดือนต่อมาป้าพาไปบวชที่นครสวรรค์ วันที่สามขณะบิณฑบาตพ่อเตะข้าวที่แม่จะใส่บาตร บวชต่อไม่ได้เพราะเหมือนมีใครสั่ง จึงสึก วันหนึ่งพ่อเห็นภาพหุ่นถูกพันด้วยด้ายสายสิญจน์อยู่ในตัว และพระองค์หนึ่งเอานิ้วแทงเข้าที่หลังแล้วดึงหุ่นออก หุ่นหมุนติ้วตามแรงดึง ครูไม่ใหญ่แซวว่าจะอ่านจบไหมเรื่องออกอาการ

หลังดึงหุ่นออกอาการดีขึ้นแต่ยังไม่หาย อาหารที่กินไปแล้วพ่อกินซ้ำมื้อต่อไปไม่ได้ ของที่คนอื่นกินแล้วก็กินไม่ได้ กินเสร็จอยู่บ้านไม่ได้ เดินไปเรื่อย ๆ นอนตามต้นไม้เหมือนคนบ้า ญาติลงความเห็นว่าบ้าเพราะนั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่หยุดทำความเข้าใจว่าสมาธิไม่ได้ทำให้คนเป็นบ้า คนที่มีเชื้อมาจะนั่งหรือไม่นั่งก็ออกอาการ

ปี 2537 ผู้เขียนสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้ตัวเองแบบทยอยบุญเดือนละพันจนครบองค์ แล้วสร้างให้แม่ก่อนเพราะเคืองพ่อที่ชวนมาวัดแล้วบอกว่าเขาไม่ให้มา จากนั้นชวนพ่อสร้าง พ่อตกลงหารคนละครึ่ง หลังครบองค์มีของเหลวสีดำเหมือนน้ำมันก้นกระทะกลิ่นเหม็นมากไหลออกทางทวารจนต้องทิ้งกางเกง แล้วพ่อหายเป็นปกติ มาวัดได้เหมือนเดิม แต่ยังมีอาการแน่นในท้องเหมือนถูกรัดด้วยเข็มขัด นั่งสมาธิไม่มีความสุขเหมือนก่อน เป็นมาสิบกว่าปีตั้งแต่เกิดเรื่องในไร่