กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

คุณตาและทุกคนต้องตายพร้อมกันอย่างทรมานเพราะเคยผูกเวรกับโจรกลุ่มนี้ ชาติก่อนคุณตา ภรรยาใหม่ และลูกสาวสองเดือนเป็นพ่อแม่ลูกกันเหมือนชาตินี้ คนใช้กับลูกค้าเป็นบริวารในเรือน ส่วนโจรก็เป็นโจรเหมือนชาตินี้ มาปล้นแล้วถูกจับได้ ถูกทุกคนรุมทรมานก่อนส่งทางการ แล้วถูกตัดสินประหารชีวิต ก่อนตายโจรจึงผูกเวรว่าจะมาจองเวรคืน ครูไม่ใหญ่ชวนคิดว่าถ้าไม่ใช่ผลของการกระทำในอดีตแต่เป็นความประสงค์ของใครสักคนที่จัดฉากให้คนหนึ่งเป็นโจรอีกคนเป็นเจ้าทรัพย์ ย่อมไม่มีเหตุผล ลูกชายคนโตรอดมาคนเดียวเพราะไม่ได้มีเวรกับโจร โจรจึงมองไม่เห็น คุณตากับภรรยาได้รับบุญที่อุทิศไปให้ ส่วนคนอื่นไม่ได้รับเพราะไปเกิดเป็นมนุษย์แล้ว (มีบรรทัดคั่นช่วงพักแทรกสองช่วง)

ครูไม่ใหญ่ว่าการแท้งไม่ใช่ความประสงค์ของใคร แต่เป็นกฎแห่งกรรม ชาติก่อนเธอชอบปรุงอาหารด้วยปลาไข่ขณะปลายังมีชีวิตเพราะอร่อย กรรมนี้ดึงดูดเด็กที่มีกรรมทำแท้งมาเกิดในครรภ์ เด็กไปเกิดใหม่แล้วและแท้งตายมาหลายรอบ บุญที่อุทิศไปได้รับบ้างในช่วงเปลี่ยนภพ ที่พ่อแม่ห้ามมาวัดจนห่างไปช่วงหนึ่งเพราะในอดีตเคยห้ามคนไม่ให้ไปสร้างบุญกับวัด แต่บุญเก่ากับหมู่คณะดึงกลับมาใหม่ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเธอกับสามีเป็นสามีภรรยาและสร้างบารมีกับหมู่คณะ สามีมีศรัทธาขอบวช ก่อนบวชขอให้เธอประพฤติพรหมจรรย์เพื่อมั่นใจว่าจะไม่มีใครอื่น แต่บวชไปได้ระยะหนึ่งก็คิดถึงจึงลาสิกขามาอยู่ด้วยกันอย่างเดิม ชาตินี้ที่ชวนประพฤติพรหมจรรย์ก็คล้ายกัน ครูไม่ใหญ่เตือนว่าอยู่ใกล้กันเหมือนน้ำมันกับไฟ ผังเดิมยังมีอยู่

ที่เพื่อนสี่คนยืมเงินคนละแสนแล้วไม่คืนแม้ศาลตัดสินให้ชนะ เป็นกรรมเก่าของเธอแต่เป็นกรรมใหม่ของผู้ขอยืม เพราะในอดีตชาติเธอเคยยืมเงินคนอื่นแล้วขอลืมหลายครั้งหลายคน ครูไม่ใหญ่ว่าคงต้องรอชาติหน้า หรือนึกว่าทำทานไปเลยก็หมดเรื่อง เปลี่ยนความหงุดหงิดเป็นใจเบิกบาน แต่ย้ำว่าอย่าเอาอย่างขอยืมแล้วขอลืม เพราะต้องไปใช้หนี้ข้ามชาติ ถ้าไม่สามารถคืนได้ก็อย่ายืม ให้ประหยัดอดออมขยันทำมาหากิน ส่วนเธอ สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกัน พุทธันดรที่แล้วเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ เพื่อนเป็นกุลธิดาที่สนิทกันเหมือนชาตินี้ สามีมาบวชกับหมู่คณะแต่ขี้หงุดหงิดกระทบกระทั่งเพื่อนภิกษุ จึงหลุดไปเวียนว่ายตายเกิด ไม่ได้กลับดุสิตบุรีหนึ่งพุทธันดร มาเกิดยุครัตนโกสินทร์ได้บวชระยะหนึ่ง แล้วเพิ่งมาเจอกันชาตินี้ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี

จดหมายของคุณเปเล่ (ผู้ที่ครูไม่ใหญ่เรียกว่าดวงตะวันแห่งโซโลมอน) เล่าว่าคุณปู่เป็นชาวนาในจังหวัดที่ถอดได้ไม่ชัด ชีวิตลำบาก ไม่ชอบทำบุญ สูบยาเส้น ดื่มเหล้า ทะเลาะกับคุณย่าเป็นประจำ เมื่อมีแมวมาขโมยอาหารจนรำคาญ ก็ทำกับดักเอาปลาล่อ พอแมวติดก็นำไปถ่วงน้ำให้ตายเพื่อให้หายแค้น ทำอย่างนี้บ่อยมาก ก่อนตายร้องออกมา (ถอดเสียงหลุด) ครูไม่ใหญ่เทียบกับเรื่องที่เคยเล่าเรื่องเอาไม้แทงลูกตาตุ๊กแก ส่วนคุณย่าตรงข้ามกัน ชอบใส่บาตรทุกวัน ถวายเพลที่วัด ขยัน หลังทำนาปลูกผักขายแล้วแบ่งเงินมาทำบุญ ประหยัดแต่ไม่ตระหนี่ในเรื่องบุญ จนวันหนึ่งหกล้มเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีกและยังไม่หายจนปัจจุบัน

พี่สาวของคุณเปเล่มีชีวิตรักผิดหวังอกหักสองครั้ง จนมาเจอพ่อม่ายลูกติดหนึ่งคนที่เป็นคนดีมาก อัธยาศัยเข้ากันได้ จึงตัดสินใจแต่งงานกันแม้อายุห่างกันถึง 13 ปี ต่อจากนั้นมีช่วงราวหนึ่งนาทีครึ่งที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง ก่อนเจอวัดพระธรรมกาย ทุกครั้งที่ทำบุญพี่สาวจะอธิษฐานให้ได้ไปเกิดในยุคพระศรีอาริย์ รู้สึกผูกพันและระลึกถึงท่านมากโดยไม่รู้ว่าทำไม ภายหลังมาวัดเป็นประจำก็ชอบวัดพระธรรมกายไม่แพ้กัน จนลังเลว่าจะเลือกสร้างบารมีไปกับทีมไหนดี

คุณเปเล่เข้าวัดครั้งแรกปี 2537 มาอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน จบปริญญาตรีแล้วได้งานที่กัมพูชา ผู้บริหารบริษัทก็เป็นศิษย์วัดพระธรรมกาย วันแรกที่ไปทำงานเห็นภาพมหาธรรมกายเจดีย์จึงอบอุ่นใจมากที่เจอในต่างบ้านต่างเมือง ผู้บริหารชวนดู DMC ในกัมพูชา แล้วส่งไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ กลับมาก็ติดจานดาวเทียมให้พ่อแม่และญาติ ต่อมาบริษัทได้งานก่อสร้างถนนและสะพานที่หมู่เกาะโซโลมอน แม้เปลี่ยนที่ทำงานก็ยังติดตามดู DMC ทุกวันเพราะคิดถึงครูไม่ใหญ่ วันนี้ยังมาไม่ได้จึงขอส่งเสียงผ่านบทเพลงมาก่อน

คุณเปเล่เล่าว่าผู้คนที่โซโลมอนส่วนใหญ่น่ารัก ผิวสวยสีดำ ปากแดงเพราะน้ำหมาก ผมหยิกไม่ต้องดัด บางคนตั้งบ้านอยู่ตามป่าเขาในบรรยากาศสวยงาม เงียบสงบทั้งกลางวันกลางคืน เหมาะกับการนั่งสมาธิมาก ครูไม่ใหญ่ทบทวนชื่อชาวโซโลมอนที่เคยเล่า เช่นคุณแซม ทอมมี่ ธิรา จอน ควาเลมาเน่ และเบน ฟรานซ์ผู้ประกาศตนเป็นชาวพุทธคนแรกของเกาะ ช่วงนี้ถอดเสียงปนภาษาอังกฤษจนหลายชื่ออ่านไม่ได้ ท้ายช่วงมีบรรทัดคั่นซ้ำราวหนึ่งนาที

คุณเปเล่เริ่มจากให้เพื่อนชาวโซโลมอนสองสามคนดู DMC แล้วชวนนั่งสมาธิช่วงพักหลังอาหารเที่ยงราวครึ่งชั่วโมง จนตอนนี้มากันล้นทั้งชายหญิง แล้วขอเรียนถามเรื่องเพื่อนที่เคยกินคนและญาติของเขา เพื่อนอายุ 43 ปีเป็นพนักงานขับรถ พ่อแม่ให้กินเนื้อคนย่างตั้งแต่อายุสามสี่ขวบ โตขึ้นก็เคยฆ่าคนแล้วเอาเนื้อมากินในสมัยก่อนมีกฎหมายห้าม ครั้งสุดท้ายตอนอายุยี่สิบ เป็นคนดุ ก้าวร้าว ไม่มีความสุข ไม่รู้จักให้อภัยหรือประนีประนอม มีปัญหาก็ขจัดต้นเหตุด้วยการฆ่าแล้วแล่เนื้อกินให้สะใจ เชื่อตามบรรพบุรุษว่ากินเนื้อคนทำให้อายุยืนและรูปร่างสูงใหญ่ มั่นใจว่าจะอยู่ถึง 80 ปี เคยผ่านการต่อสู้ระหว่างเผ่าและฆ่าคนมาแล้วจำไม่ได้ว่ากี่ศพ การตายจึงเป็นเรื่องปกติ ฆ่าได้ก็ภูมิใจว่าเก่ง

หลังคุณเปเล่แนะนำให้ดู DMC เพื่อนคนนั้นก็เปลี่ยนไป ร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใส ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ชอบนั่งสมาธิมาก มีโอกาสก็นั่งทั้งเวลาว่างจากขับรถและที่บ้าน รู้สึกว่าสมาธิทำให้มีความสุขมาก และมักถามคนอื่นว่าคุณหลับตาเป็นไหม เห็นอะไร เห็นความมืดใช่ไหม ในความมืดภายในมีอะไรยิ่งใหญ่ให้ดูใช่ไหม หลังจากนั้นมีช่วงราวสองนาทีครึ่งที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียง

เพื่อน ๆ ได้ข่าวว่าวันอาทิตย์ว่างก็ยิ่งอยากมากันมาก (ถอดเสียงไม่ชัด) จากนั้นเล่าว่าปู่ของเพื่อนเสียชีวิตด้วยโรคชราปี 2545 อายุ 110 ปี เป็นนักฆ่าเหมือนคนอื่นในเผ่า ฆ่าคนนับศพไม่ถ้วน ฆ่าแล้วย่าง ย่าเป็นแม่ครัวปรุงอาหาร นำเนื้อมาล้างน้ำหั่นชิ้นเล็กปรุงรสให้ทุกคนอิ่มอร่อย เชี่ยวชาญเมนูเนื้อคนทุกแบบ เช่นอัดกระบอกไม้ไผ่ อบ ต้ม และกินสด ปัจจุบันย่าเสียชีวิตแล้ว พ่อของเพื่อนเกิดและเสียชีวิตในปีที่ถอดได้ว่า 2474 และ 2546 (ตัวเลขยังไม่ยืนยัน) ตอนมีชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของทีมนักฆ่าของเผ่า

ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องนี้จะเป็นบทเรียนและบททดสอบเพิ่มสำหรับชาวโซโลมอนที่อยากรู้ว่าจะเป็นชาวพุทธแท้ได้หรือไม่ แล้วอ่านคำถาม ก่อนตายคุณปู่เห็นกรรมนิมิตอย่างไร ตายแล้วไปไหน รับบุญได้ไหม บุพกรรมใดทำให้คุณย่าเป็นอัมพฤกษ์ จะหายไหมและควรทำบุญอย่างไร ทำไมท่านชอบทำบุญ บุพกรรมใดทำให้พี่สาวได้สามีลูกติดที่อายุมากกว่า 13 ปี ทำไมผูกพันกับพระศรีอาริย์และควรไปทีมไหน บุพกรรมใดทำให้ชาวโซโลมอนเป็นเผ่ากินคน ผิวดำ ผมหยิก บางคนกลิ่นตัวแรง ความเชื่อว่ากินคนอายุยืนมีส่วนถูกไหม ปู่ย่าพ่อแม่ของเพื่อนตายแล้วอยู่ที่ไหน ชาติหน้าต้องเกิดเป็นมนุษย์กินคนอีกหรือไม่ ทำไมผมต้องมีหน้าที่ชวนชาวโซโลมอนและทำไมเขาเชื่อง่าย ครอบครัวและตัวผมเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร มีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม เคยเข้าถึงพระธรรมกายไหม และขอให้ครูไม่ใหญ่ให้พรชาวโซโลมอน

ครูไม่ใหญ่ชมเพลงของคุณเปเล่ แล้วเฉลยว่าก่อนตายคุณปู่เห็นกรรมนิมิตเป็นภาพแมวที่ตัวเองเคยฆ่ามาทวงเอาชีวิต ตายด้วยใจเศร้าหมองไปมหานรกขุมหนึ่งด้วยบาปปาณาติบาตและผิดศีลอีกหลายข้อ ย้ำว่ากติกาของชีวิตต้องศึกษาไว้ ไม่ศึกษาก็ทำผิดแล้วต้องไปอบาย ตอนนี้นายนิรยบาลซึ่งเกิดจากบาปกรรมของสัตว์นรกแปลงเป็นแมวดำตัวใหญ่มีเขี้ยวเหล็กร้อน ตะปบกัดกินอยู่ ทุกข์ทรมานมากจนรับบุญไม่ได้ บุญที่อุทิศไปคอยอยู่ที่ยมโลก ไม่มีข้อความฝากมา และกว่าจะพ้นอีกยาวนานมาก

คุณย่าเป็นอัมพฤกษ์เพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล จะดีขึ้นได้แต่ไม่ปกติร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะอายุมาก ให้แก้ด้วยการสร้างบุญทุกบุญ ทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา อุทิศให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน และนึกถึงบุญบ่อย ๆ ที่ชอบทำบุญเพราะเป็นคนใจบุญ บางชาติเป็นคนจนแล้วสั่งสมบุญด้วยความไม่ประมาทจึงเกิดเป็นเศรษฐี แต่พอรวยก็ตระหนี่ชาติต่อมาจึงจน รวยจนสลับกันเรื่อยมา ครูไม่ใหญ่ว่าขึ้นอยู่กับพฤติกรรมและความเข้าใจความจริงของชีวิต ถ้าไม่ตระหนี่ก็รวยต่อเนื่อง

สามีลูกติดที่อายุมากกว่า 13 ปีเป็นเพราะมีทั้งบุญและกรรม ทั้งสองเคยเป็นสามีภรรยาและอธิษฐานมาคู่กันอีก แต่พี่สาวชอบทำบุญด้วยของเก่า ชาตินี้จึงได้เจอของที่ใช้แล้ว เจอตอนสามีอายุมากและมีลูกติด ที่ผูกพันพระศรีอาริย์เพราะหลายชาติใกล้ ๆ ก่อนเจอหมู่คณะเคยอธิษฐานขอพบพระศรีอาริย์ด้วยอยากพ้นทุกข์จากการเวียนว่ายตายเกิด เธอเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบทำบ้างไม่ทำบ้าง จึงเจอหมู่คณะบ้างไม่เจอบ้าง ส่วนจะไปทีมไหนแล้วแต่ใจสมัคร ให้ศึกษาให้ดี ถ้าจะไปหมู่เล็กก็อธิษฐานอย่างหนึ่ง ไปหมู่ใหญ่ทีเดียวหมดก็ต้องอธิษฐานอีกอย่างหนึ่ง

ในอดีตชาวโซโลมอนไม่ได้กินคน แต่เป็นคนมักโกรธ ผูกพยาบาท อาฆาต จองเวร ให้อภัยไม่เป็น และชอบฆ่ามนุษย์และสัตว์จำนวนมาก ตายแล้วไปมหานรกขุมหนึ่ง ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่าอายุมหานรกขุมหนึ่งเท่าไร ได้คำตอบว่าประมาณล้านล้านปีมนุษย์ แล้วไปอุสสทนรก ยมโลก เปรต อสุรกาย และสัตว์เดรัจฉานประเภทกินเนื้อเช่นเสือสิงห์ด้วยมานะทิฐิ ผิวดำผมหยิกเพราะมักโกรธผูกพยาบาท กลิ่นตัวแรงเพราะผรุสวาจาคำหยาบ ที่ชอบกินคนเพราะติดนิสัยจากการเกิดเป็นสัตว์กินเนื้อหลายชาติ บางคนเคยเกิดเป็นยักษ์มาจึงเป็นหัวหน้าเผ่า ย้ำว่าไม่ใช่พระประสงค์ของใคร แต่เป็นกฎแห่งกรรม และกรรมคล้ายกันดึงดูดให้มาเกิดรวมกันในเกาะที่สวยงามแต่ทุรกันดาร กินข้าววันละมื้อเคี้ยวหมากแทน คนพื้นเมืองคิดแต่ว่าวันนี้จะหากินอย่างไร

เพื่อนชาวโซโลมอนที่เคยฆ่าคนและกินคนมีวิบากคือต้องไปอบายแล้ววนกลับสู่วงจรเดิม เพราะตอนใกล้ตายเมื่อหมดแรงและกำลังจิตอ่อน ภาพคนที่ฆ่าและเนื้อที่กินซึ่งทำบ่อย ๆ จะมาฉายเป็นกรรมนิมิต ใจหมองแล้วไปมหานรก อุสสทนรก ยมโลก เปรต อสุรกาย สัตว์กินเนื้อ แล้วกลับมาเกิดในถิ่นกินคนอีก ติดรสแล้วต้องกิน ต้องต่อสู้ฆ่ากัน วิธีแก้คือเลิกกินคนอย่างเด็ดขาด ลืมอดีตที่ผิดพลาด หันมาทำทานทั้งวัตถุทาน อภัยทาน วิทยาทาน ธรรมทาน รักษาศีลห้าเป็นอย่างน้อย เจริญภาวนา ยึดพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งตลอดชีวิต นั่งเข้าไปให้เห็นดวงใสดวงตะวันภายในจนเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว จึงพ้นวิบากกรรม ไม่ต้องเกิดเป็นมนุษย์กินคนอีก และปิดอบายไปสวรรค์ ช่วงกลางมีบรรทัดคั่นซ้ำราวสองนาที

บรรพบุรุษและญาติของเพื่อนชาวโซโลมอนอายุยืนร้อยถึงร้อยสิบปีเพราะบุญในชาติอื่นมาช่วยอุปถัมภ์ เช่นเคยให้ยารักษาโรคและให้อาหารเป็นทาน ไม่ใช่เพราะกินเนื้อคน การกินเนื้อคนกลับทำให้อายุสั้นในชาติต่อไปเพราะเป็นบาป และบาปนี้ไม่มีใครช่วยล้างได้ต้องล้างด้วยตัวเอง หลังบรรทัดคั่นซ้ำ ครูไม่ใหญ่เฉลยต่อว่าปู่ ย่า พ่อ แม่ของเพื่อนทุกข์ทรมานมากด้วยวิบากกรรมฆ่าคนฆ่าสัตว์ ถูกนายนิรยบาลจับเคี้ยวแล้วคาย เนื้อกลับมารวมเป็นสัตว์นรกใหม่แล้วถูกทำซ้ำ ชาติต่อไปต้องกลับมาวงจรเดิมจนกลับมาเป็นมนุษย์กินคนอีก จนกว่าจะพบพระสัมมาสัมพุทธเจ้าหรือบุญเก่าตามทัน เลิกกินเนื้อมนุษย์ และเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว

ที่คุณเปเล่ต้องมีหน้าที่ชวนชาวโซโลมอนเข้าสู่เส้นทางธรรม เพราะในหลายภพที่ผ่านมาเคยเป็นคล้ายหัวหน้าหมู่บ้านในถิ่นที่เจริญ ไม่ใช่เผ่ากินคน ชาวโซโลมอนเหล่านี้เคยเป็นลูกน้องบริวารในเรือน เมื่อชวนมาทำบุญกับหมู่คณะแบ่งเป็นสามพวก คือทำตาม เฉย ๆ และไม่เชื่อ บางส่วนของพวกไม่เชื่อไปทำบาปอกุศล จึงไปมหานรก อุสสทนรก ยมโลก เปรต อสุรกาย สัตว์กินเนื้อ แล้วมาเกิดเป็นมนุษย์กินคนที่เกาะ ช่วงกลางมีบรรทัดคั่นซ้ำครึ่งนาที ที่เขาเชื่อง่ายเพราะเคยอยู่ในความปกครองดูแล และคุณเปเล่เคยอธิษฐานว่าแม้บางพวกจะเฉยหรือไม่เชื่อแถมทำบาป ขอให้มีชาติใดชาติหนึ่งที่จะไปโปรดเขาได้ ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นหัวใจพระโพธิสัตว์ ชาตินี้จึงได้มาทำหน้าที่กัลยาณมิตรในเวลาที่กรรมของเขาเบาบางและหมดพยศแล้ว ส่วนพวกที่ไม่เชื่อบางกลุ่มก็ทำบุญร่วมมาอย่างเสียไม่ได้

พ่อ แม่ พี่น้องของคุณเปเล่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภทตามน้ำเป็นส่วนใหญ่ บางทีเต็มที่บางทีไม่เต็มที่ ส่วนตัวคุณเปเล่บางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติบวชช่วงสั้น ช่วงยาว หรือบวชตลอดชีวิตทำหน้าที่เผยแผ่ เคยเข้าถึงพระธรรมกายระดับเอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ (บางช่วงถอดเสียงขาด) ครูไม่ใหญ่ฝากความรักและปรารถนาดีถึงชาวโซโลมอนทุกคนที่ดู DMC ให้ลืมอดีตที่ผิดพลาดและไม่หันไปทำอีก สั่งสมบุญบารมี ทาน ศีล ภาวนา นั่งสมาธิให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ช่วยเผยแผ่ให้ชาวเกาะเป็นต้นบุญต้นแบบ ชีวิตจะมีความสุข ตายแล้วปิดอบายไปสวรรค์ ไปดุสิตบุรี และให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ

เปิดกรณีศึกษาชื่อเรื่องยิ่งงอนก็ยิ่งงาม หรือแม้งอนก็งาม ครูไม่ใหญ่อธิบายว่างอนคืออาการของใจที่โกรธอ่อน ๆ ถ้าง้อก็คืนดีได้ เวลางอนจะไม่มองตรง ๆ หันเบี่ยงไปนิดหนึ่ง แล้วเล่นคำว่างาช้างถ้าตรงไม่งาม ต้องงอนจึงงาม งาช้างเป็นของมีค่า ทั้งตัวแพงอยู่ที่งา งอนจึงเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่ม และชื่นชมผู้บัญญัติศัพท์คำว่างอน

อ่านจดหมายของเจ้าของเคสซึ่งตั้งใจจะมาฟังที่โรงเรียนแต่ครูไม่ใหญ่ให้กลับไปฟังที่บ้าน เธอเล่าว่าตอนอายุแปดขวบได้มาวัดเกือบทุกสัปดาห์ (ไม่ได้บอกวัดไหน ครูไม่ใหญ่เข้าใจว่าวัดพระธรรมกาย) คุณพ่อเล่าว่าตอนนั้นเธอเคยปรารภว่าไม่ต้องแต่งงานก็ได้ แต่แล้วก็ไม่ได้มาวัดอีกเลย และได้แต่งงานกับคนที่ถูกใจ ครูไม่ใหญ่แซวว่าหลบซ้ายก็โดนใจ หันหลังก็โดนใจ พูดเรื่องอะไรก็โดนใจทั้งนั้น ช่วงท้ายมีบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำ

ตอนคบกันว่าอะไรก็ว่าตามกัน ภายหลังจึงรู้ว่าเขาเป็นชาวไม่พุทธแต่ไม่คิดว่าจะมีปัญหา หลังเรียนจบปริญญาตรีทั้งสองไปเรียนต่อต่างประเทศ ช่วงนั้นยังไม่แต่งงาน ใช้ชีวิตปกติและได้ไปวัดไทยบ่อย แต่หลังจากสามีกับเธอกลับเมืองไทย วิถีชีวิตของสามีเคร่งขึ้น ในสังคมต้องทำตัวเป็นชาวไม่พุทธ สามีบอกว่าทำเพื่อให้พ่อสบายใจเพราะพ่อมีคนเดียว สามีเป็นลูกคนโตของแม่คนที่สอง เป็นผู้ดำเนินกิจการตัวจริงแต่ต้องตัดสินใจร่วมกับพี่ชาย สามัคคีกันดีแต่รักกันหรือไม่ฟันธงไม่ได้ ครูไม่ใหญ่แซวว่ามีดทื่อไม่มีด้ามจึงฟันธงไม่ได้ สามีเป็นคนรักยากแต่มาเลือกรักเธอ เป็นสามีและพ่อที่ดีมาก แต่ยิ้มยากมาก ประหยัดยิ้มแต่ใช้ความหงุดหงิดอย่างฟุ่มเฟือย เธออยากให้หน้าของเขามีรอยยิ้มมากกว่านี้

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าฟังอยู่ด้วยกันก็บอกเขาเองสิ ไม่ต้องให้ครูไม่ใหญ่บอก ลูกต้องยิ้มให้เขาก่อนแล้วเดี๋ยวเขาจะยิ้มตอบ และบอกเขาว่าถ้าไม่ยิ้มกล้ามเนื้อที่หน้าจะตาย ต้องไปนวดหน้า จึงต้องหัดยิ้ม ส่งยิ้มไปก่อน แล้วมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษก่อนเข้าเพลง

จดหมายเล่าต่อว่าสามีอยู่ในตระกูลร่ำรวยแต่การเงินของสามีมีแค่พอใช้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนส่วนใหญ่พอกินแต่ไม่ค่อยพอใช้เพราะท้องมีจำกัดแต่อยากซื้อบ้าน รถ ที่ แหวนเพชรไม่รู้จบ พอใช้จึงถือว่าดีแล้ว เธอกับสามีเคยเลี้ยงสุนัขตัวหนึ่งตอนเรียนอยู่อเมริกาแบบลูกเพราะยังไม่มีลูก พอมีลูกของตัวเองสุนัขก็ตกอับกลายเป็นสุนัขยาจก เธอกลัวบาป อีกเรื่องที่ยังกังวลคือมีพระต่างชาติเดินเข้ามาในบ้าน เธอไม่ได้ต้อนรับหรือใส่บาตร กลับตกใจเรียกสามี สามีไล่ท่านออกไป เดินตามออกไปดูก็ไม่เห็นท่านแล้ว เพราะกลัวบาปมากไม่รู้จะแก้อย่างไร จึงเลี้ยงพระมาก ๆ เป็นร้อยเป็นพันรูป เจอพระที่ไหนก็ใส่บาตรจนกว่าความรู้สึกนั้นจะหายไป

เธอกลับมาวัดพระธรรมกายอีกครั้งกลางปี 2547 เริ่มจากพิธีบูชาข้าวพระ คุณแม่ขอในวันเกิดของแม่ว่าอยากให้ลูกมาอยู่ครบทุกคน เธอให้สัญญาจึงมาทุกต้นเดือนไม่ขาด ยกเว้นต้นเดือนมกราคม 2549 ครั้งเดียว การกลับมาครั้งนี้เจออุปสรรคมาก ต้องหากุศโลบายทุกครั้งเพราะสามีไม่เห็นด้วยกับการมาวัดพระธรรมกาย ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม 2548 เริ่มถืออุโบสถศีลทุกวันพระไม่เคยขาดถึงปัจจุบัน โดยไม่ได้ตกลงกับสามีก่อน ครูไม่ใหญ่แซวว่าเป็นนักมวยใช้วิธีมัดมือชกจนเขาจำยอม เรียกว่าดื้อดีดีกว่าดื้อดึง

วันหนึ่งสามีถามว่าทำไมต้องถือศีลแปดทุกวันพระ เธอตอบว่าเพราะอธิษฐานอยากเกิดเป็นผู้ชาย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเรื่องนี้ต้องบอกทีหลัง ในฐานะภรรยาต้องบอกก่อนว่าถือศีลแปดทุกวันพระเพื่ออธิษฐานให้เขามีอายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ และประสบความสำเร็จ เหมือนเรื่องพระเจ้าสุตโสมที่ขอพรข้อแรกให้อีกฝ่ายมีอายุยืนซึ่งรับได้ง่าย ต้องลูบหลังเขาก่อนให้ใจสบาย ไม่ใช่พรวดพราดบอกว่าอยากเกิดเป็นผู้ชาย

ตั้งแต่นั้นเธอรับรู้ว่าสามีงอน แต่ไม่ได้อธิบายเพราะเห็นว่าเกินความสามารถที่จะเปลี่ยนความเข้าใจของเขาเรื่องพุทธศาสนาและศีลแปด เขางอนเพราะคิดว่าเธอไม่มีความสุขในการใช้ชีวิตกับเขา ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นคนละเรื่องกัน การอยากเป็นผู้ชายคืออยากได้บวช ในโลกนี้ชายหญิงสลับกันเป็น ผู้ชายที่ประมาทไปเกิดเป็นผู้หญิง ผู้หญิงที่ไม่ประมาทสั่งสมบุญอธิษฐานก็เกิดเป็นผู้ชาย เขาจึงคิดไปเองว่าเธอจำใจอยู่เพราะมีลูกด้วยกันสองคน ไม่งั้นคงทิ้งไปเข้าวัดแล้ว คนที่ยังไม่เข้าใจพูดกันผลจึงออกมาอย่างนี้ แต่เธอไม่ถือสาเพราะรักเขา กลับรู้สึกว่าเวลาเขางอนน่ารักดี

ครูไม่ใหญ่พูดถึงอารมณ์งอนที่ทำให้หน้าเอียงหนี แล้วจดหมายเล่าต่อว่าความจริงชีวิตเธอไม่ได้ทุกข์อะไร แต่รู้สึกมานานว่าการมีชีวิตอยู่นั้นอยู่เพื่ออะไร พอมีลูกก็บอกตัวเองว่าอยู่เพื่อลูก แต่คำถามเดิมก็กลับมาอีก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าอยู่เพื่อศึกษาเรื่องนิพพาน ภพสาม โลกันต์ และความจริงของชีวิตเพื่อจะปฏิบัติได้ถูก จนได้มาพบหลวงพ่อจึงพบคำตอบ ตั้งใจสร้างบุญ ได้ความรู้ใหม่เรื่องการสร้างบารมีจากหลวงพ่อและบุญของวัด อยากบำเพ็ญเพียรอธิษฐานตามติดหลวงปู่ หลวงพ่อ และคุณยายไปจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

ชุดคำถามช่วงแรก เหตุใดเธอเกิดในครอบครัวธรรมกายแต่สามีมีครอบครัวต่างศาสนา แม่เป็นชาวพุทธแต่พ่อเป็นชาวไม่พุทธ สามีจึงเป็นชาวพุทธครึ่ง ๆ กลาง ๆ และทุกคนต้องแอบทำบุญ ทำไมมีอุปสรรคจากสามีในการมาสร้างบุญกับหมู่คณะ จะแก้อย่างไรและจะชวนสามีมาสร้างบุญได้อย่างไร บุญใดทำให้สามีเกิดในตระกูลร่ำรวยแต่เงินแค่พอใช้ไม่มีเหลือเก็บ และต้องเป็นอันดับสองของครอบครัว ทำงานเป็นรองเพราะมีพี่หลายคน วิบากกรรมใดทำให้ปีสุดท้ายที่เรียนต่างประเทศเธอป่วยภูมิแพ้หนักจนหายใจทางจมูกไม่ได้ แต่ต่อมาหายเองด้วยบุญใด สุนัขที่เลี้ยงไว้ถูกทอดทิ้งจะส่งผลอย่างไร และเหตุการณ์พระต่างชาติที่ไม่ได้ต้อนรับและถูกสามีขับไล่จะส่งผลต่อชีวิตและการบำเพ็ญภาวนาอย่างไร จะแก้อย่างไร

ชุดคำถามช่วงหลัง ทำไมบริษัทที่เธอทำงานจึงถูกพนักงานขโมยของบ่อยครั้งละมาก ๆ และทำไมแขกชาวต่างเชื้อชาติจึงโกงเงินบริษัทถึงห้าล้านบาท เป็นวิบากกรรมของเธอหรือไม่ เธอกับสามีมีกรรมใดในอดีต ทั้งคู่มีก้อนเกิดที่หลังหูทั้งสองข้างที่หมอยังบอกไม่ได้ว่าเป็นอะไรให้เฝ้าดูทุกหกเดือน สามีปวดหลังเป็นประจำ ส่วนเธอหัวใจเต้นผิดจังหวะวันละเป็นพันครั้งจากการตรวจ 24 ชั่วโมง ลูกชายหกขวบกับลูกสาวสี่ขวบมาวัดครั้งใดไม่สบายทุกครั้ง จึงเป็นอีกเหตุที่สามีไม่ให้ลูกมาวัด ลูกชายบอกว่าเห็นองค์พระ เห็นจริงหรือไม่ เธอถืออุโบสถศีลทุกวันพระและตั้งใจถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานเจ็ดวันช่วงวันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ 12-18 มกราคม 2549 แต่ขาดวันที่ 15 เพราะจำเป็นต้องไปกับครอบครัว และถามเรื่องอยากเกิดเป็นผู้ชายและเบื่อการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ช่วงท้ายถอดเสียงขาดหายราวสองนาที

ครูไม่ใหญ่ทำบุญหล่อพระในวันคุ้มครองโลกให้นักเรียนทั่วโลก (ถอดเสียงเพี้ยน) แล้วเข้าช่วงเฉลยแบบหลับตาฝันเป็นตุเป็นตะมาเล่าเป็นนิยายปรัมปรา เธอเกิดในครอบครัวธรรมกายเพราะเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหลายชาติ เธอกับสามีเคยเป็นสามีภรรยากันในอดีตและสร้างบารมีกับหมู่คณะทั้งคู่ แต่สามีมีเรื่องกระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะ เช่นเรื่องคำพูดหรือไม่ถูกอัธยาศัยกับผู้มาวัดบางคน จึงถอยห่างไปนับถือลัทธิอื่นอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาเธอซึ่งเป็นภรรยาในชาตินั้นทำหน้าที่กัลยาณมิตรพาเขากลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก ผังนั้นติดตัวมาจึงเกิดในครอบครัวที่พ่อแม่นับถือศาสนาต่างกันและเป็นพุทธครึ่ง ๆ กลาง ๆ แต่จิตใจเขาดี ผังเดิมตอนท้ายชาตินั้นเขากลับมาสร้างบารมีด้วยการที่เธอทำหน้าที่กัลยาณมิตร

เธอต้องทำตัวให้น่ารัก รักเขาและปรารถนาดีด้วยการทำหน้าที่กัลยาณมิตร ค่อย ๆ แนะนำ ที่ต้องแอบทำบุญและมีอุปสรรคจากสามีเพราะชาติหนึ่งก่อนเจอหมู่คณะเคยห้ามปรามญาติที่จะมาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ให้แก้ด้วยการชักชวนคนทำความดีให้มากขึ้นด้วยใจเย็นและอดทน บุญนี้จะตัดรอนวิบากกรรมนั้น ส่วนการชวนสามีต้องใจเย็น อธิบายเรื่องการสร้างบุญบ่อย ๆ ดูเวลาและอารมณ์ เพราะเขาเป็นบัณฑิตมีดวงปัญญา ถ้าจังหวะยังไม่อำนวยให้ทำบุญแทนไปก่อนแล้วอธิษฐานให้บุญเชื่อมใจสามีกับหมู่คณะ สักวันจะสมหวังเพราะผังเดิมมีอยู่ ครูไม่ใหญ่เสริมให้ชวนคนใกล้ตัวก่อน ดูตอนเขายิ้มง่าย ให้ลูกทั้งสองบอกพ่อให้ยิ้ม และบางเรื่องต้องบอกอ้อม ๆ เหมือนเพลงรัก เช่นเรื่องถือศีลแปด ถ้าบอกตรง ๆ ว่าชาติหน้าอยากเป็นผู้ชายจะได้บวช เขารับไม่ได้

สามีเกิดในตระกูลร่ำรวยเพราะในอดีตเกิดในตระกูลที่ทำทานแบบสงเคราะห์โลก ช่วยคนยากจน น้ำท่วมไฟไหม้ สร้างโรงเรียนโรงพยาบาล บางครั้งเขาก็อนุโมทนาหรือยินดีกับบุญที่ครอบครัวทำ แต่บางครั้งก็เผลอเสียดายแทนว่าไม่น่าทำ เดี๋ยวเงินหมด วิบากนี้ทำให้เกิดในครอบครัวร่ำรวยแต่เงินแค่พอใช้ และที่ต้องเป็นอันดับสองของครอบครัว ทำงานเป็นรอง ทำอะไรไม่ได้ดังใจ เพราะเวลาสร้างบุญสงเคราะห์โลกมักแค่อนุโมทนาบุญเขา ไม่ค่อยได้ทำเอง ครูไม่ใหญ่เสริมว่าบุญไม่เต็มที่ จะขยันหรือเก่งแค่ไหนก็ต้องเป็นรอง ให้แก้ด้วยการทำทานด้วยตนเองอย่างเต็มที่ ทำแล้วอย่าเสียดาย ยินดีเบิกบานใจ ทำบ่อย ๆ จะค่อย ๆ ดีขึ้นเพราะไปเชื่อมสายสมบัติมา

ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนสันนิษฐานก่อนเฉลยว่าภูมิแพ้หนักจนหายใจทางจมูกไม่ได้ในปีสุดท้ายที่เรียนต่างประเทศ มาจากชาติที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้แรงงานสัตว์หนักและดูแลไม่ดีปล่อยให้ตากแดดตากฝน อีกชาติชอบแกล้งสัตว์ตอนเด็ก จับลูกหมาลูกแมวอาบน้ำเล่น เอามือปิดจมูกแมว เอาแมวแช่น้ำเย็น โยนหมาลงน้ำ และอีกครั้งเป็นคนบ้านป่า สงสารเด็กรับใช้ตัวดำจมูกแบนว่าจะทำให้จมูกโด่ง จึงเอาไม้หนีบไปหนีบจมูกไว้แล้วสั่งห้ามเอาออก จนเด็กหายใจไม่สะดวก วิบากกรรมเหล่านี้รวมส่งผล แต่ยังมีบุญที่เคยอุปัฏฐากพระป่วยและถวายยารักษาโรคมาตัดรอนจึงหายเอง ครูไม่ใหญ่เสริมว่าพรุ่งนี้วันพระให้ไปดูแลพระอาพาธหรือถวายยาให้ดี

สุนัขที่เลี้ยงไว้แล้วถูกละเลยจนตกอับ วิบากคือชาติต่อ ๆ ไปจะถูกละเลยในการดูแลยามเจ็บป่วยไข้บ้าง แก้ด้วยทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ปล่อยสัตว์ใหญ่อย่างวัวควาย แล้วอุทิศบุญให้สัตว์ที่ละเลย และอย่าทำอีก ส่วนเหตุการณ์พระต่างประเทศที่ไม่ได้ต้อนรับและถูกสามีขับไล่ วิบากคือบางช่วงของชีวิตจะไม่ได้รับการต้อนรับเช่นเดียวกับที่พระท่านเจอ และบางช่วงของการปฏิบัติใจจะถอนจากสมาธิหรือมีเรื่องร้อนใจเข้ามาตอนกำลังจะดี ครูไม่ใหญ่ยกเรื่องเมื่อราวยี่สิบปีก่อนที่สอนสมาธิในรถ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งดีเห็นดวงอยู่แต่ถูกคนข้าง ๆ พูดขัดจนใจถอน (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนบางบรรทัด) ให้แก้ด้วยการลืมเรื่องที่ผิดพลาดทั้งหมด ต่อไปให้อ่อนน้อมต้อนรับพระภิกษุผู้เป็นเนื้อนาบุญ และพูดแต่ปิยวาจา

บริษัทที่เธอทำงานถูกพนักงานขโมยของบ่อยครั้งละมาก ๆ เพราะวิบากกรรมในอดีตของแต่ละคนที่มาเป็นเจ้าของหุ้นส่วนรวมเป็นบริษัท เคยค้าขายเอาเปรียบลูกค้า เบี้ยวเรื่องเงิน ไม่ซื่อตรง ส่งของไม่ครบเพื่อเอากำไร กรรมเล็กกรรมน้อยต่างวาระมารวมส่งผล เมื่อมีสมบัติจึงมีเหตุให้สูญเสียทรัพย์ เช่นถูกพนักงานขโมย หรือถูกแขกโกงไปห้าล้านบาท เป็นกรรมเก่าของเราแต่เป็นกรรมใหม่ของเขา แก้ด้วยสั่งสมบุญทุกบุญแล้วอุทิศให้ผู้ที่เคยเบียดเบียน ปัจจุบันต้องตรวจตราให้รัดกุม คัดคนเข้าทำงานให้ดี ทำสัญญาให้รัดกุม ถือหลักเชื่อใจแต่ยังไม่วางใจเพราะคนมีกิเลส เผลอเมื่อไรเสร็จหมด

สามีมีก้อนเกิดที่หลังหูทั้งสองข้างและปวดหลังเป็นประจำ เพราะในอดีตเป็นพ่อค้า เทียมเกวียนกับวัว ม้า ลา บรรทุกสินค้าหนักมาก แต่ตัวแอกที่พาดคอทำไม่ดี เสียดสีหลังหูจนหูสัตว์อักเสบเป็นแผลก็ยังฝืนให้ขนต่อ จนเจ็บทั้งหลังทั้งหู ส่วนเธอหัวใจเต้นผิดจังหวะวันละเป็นพันครั้ง กินยาดีขึ้นแล้วกลับมาเป็นใหม่ เพราะชาติเดียวกันนั้นเป็นภรรยาของสามีคนปัจจุบัน คุมงานในไร่และใช้แรงงานคนงานหนักจนเหนื่อยมากเสมอ เวลาเขาเหนื่อยหัวใจก็เต้นตุบ ๆ วิบากนั้นมารวมส่งผล ให้ทั้งคู่สั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก แล้วอุทิศบุญให้คนและสัตว์ที่เคยเบียดเบียน

ลูกชายหกขวบกับลูกสาวสี่ขวบมาวัดครั้งใดไม่สบายทุกที เป็นเหตุให้สามีไม่อยากให้ลูกมาวัด เพราะในชาติที่เธอห้ามญาติพี่น้องมาสร้างบุญกับหมู่คณะ ลูกทั้งสองในชาตินี้เกิดเป็นญาติของเธอและเห็นดีเห็นงามกับการห้ามนั้น ครูไม่ใหญ่เสริมว่าในสังสารวัฏต่างสลับกันเป็นพ่อแม่ลูกญาติกัน กรรมห้ามญาติมาทำบุญประสมโรงกับกรรมเล็กน้อยอย่างตบยุงตบมด พอเปิดช่องบาปเก่าก็ดูดกันเหมือนแม่เหล็กดูดผงเหล็ก ทำให้เจ็บป่วยเวลามาวัดและเป็นเหตุให้สามีห้ามลูกมาวัด

ลูกชายที่บอกว่าเห็นองค์พระนั้นเห็นจริง แต่อยู่ในระดับกุศลนิมิต ให้ประคับประคองต่อไปสักวันจะเข้าถึงพระธรรมกายในตัว ส่วนการถืออุโบสถศีลทุกวันพระและถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานเจ็ดวันเพราะอยากเกิดเป็นผู้ชายได้บวชในภพชาติต่อไปนั้นยังไม่พอ ต้องทำบุญทุกบุญให้มากกว่านี้ ถือศีลแปดทุกวันพระสม่ำเสมอ ปรนนิบัติสามีให้ดีประดุจเทวดา และอธิษฐานจิตให้แน่วแน่จึงมีสิทธิ์สมปรารถนา ครูไม่ใหญ่ขยายว่าอะไรไม่ผิดศีลไม่ผิดกฎหมายก็ทำไป แต่งตัวสวยให้เขาสบายใจ พูดเพราะ ชมเขาบ่อย ๆ ไม่ให้ซ้ำกัน ทำตัวให้หอม ทำอาหารอร่อย เพราะมนุษย์ชอบกามคุณที่ละเอียดอ่อน รวมถึงจัดบ้านและของใช้ให้สวย เสียงในบ้านทั้งเสียงลูก เสียงคนในบ้าน เสียงนกเสียงสุนัขต้องไพเราะ (ช่วงกลางถอดเสียงหลุดปนภาษาอังกฤษ)

คุณแม่ เธอ สามี และลูกทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียงแต่ยังไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอกันบางชาติไม่เจอ พุทธันดรที่ผ่านมาคุณแม่กับเธอได้เจอหมู่คณะโดยเป็นแม่ลูกกันเหมือนชาตินี้ เป็นกองเสบียงแต่ไม่ได้กลับดุสิตบุรี เพราะทำบุญตามอารมณ์ ทำเป็นพัก ๆ และไม่อธิษฐานจิตให้แน่วแน่ จึงไปเกิดดาวดึงส์ซึ่งอายุสั้นกว่าดุสิตบุรี แล้วท่องเที่ยวระหว่างมนุษย์กับเทวโลกหลายรอบจนชาตินี้จุติจากดาวดึงส์มาเกิด หลายชาติที่ผ่านมาเธอเป็นผู้ชายและบวชระยะสั้นเป็นส่วนใหญ่ เห็นภัยในวัฏสงสารจึงเบื่อหน่ายการเวียนว่ายตายเกิด และเคยเข้าถึงดวงธรรมภายใน ถ้าไม่ประมาทจะปฏิบัติได้ดียิ่งขึ้น ชาตินี้ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญแล้วอธิษฐานติดตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ปิดด้วยท่องซ้ำว่าเป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี หลังจากนั้นราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง

เริ่มอ่านจดหมาย ผู้เขียนติดตั้งจานดาวธรรมเมื่อเดือนสิงหาคม 2548 ติดจานแล้วติดใจ ดูทุกวัน ขาดไม่ได้เหมือนขาดอากาศหายใจ จึงอยากเร่งสร้างบารมีกับครูไม่ใหญ่สุดกำลัง ทำบุญทุกบุญและตั้งใจทำบุญกฐินปี 2549 อีกหนึ่งกองเพื่อบูชาธรรม อธิษฐานให้ครูไม่ใหญ่อายุยืนแข็งแรง แล้วขอเล่าเรื่องของตน ครูไม่ใหญ่แทรกย้อนเรื่องสามียิ้มยากเมื่อวานว่า จริง ๆ เขายิ้มไม่ยากแต่ยังไม่อยากยิ้ม ข้างนอกยิ้มมาเยอะแล้วอยู่บ้านขอหน้าเฉยบ้าง แม่บ้านจึงควรส่งยิ้มให้ก่อน ช่วงนี้มีคำแปลภาษาอังกฤษปนในการถอดเสียง

คุณแม่ของผู้เขียนเกิดในครอบครัวใหญ่ อาชีพทำสวน ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า แต่ขี้โมโห ไม่ชอบใครรวมทั้งเพื่อนบ้าน เพราะเพื่อนบ้านชอบมาชวนพ่อไปดื่มเหล้า คุณแม่เสียชีวิตก่อนคุณพ่อเพราะเดินลื่นล้มศีรษะกระแทกขอนไม้เมื่ออายุเจ็ดสิบสองปี คุณพ่อทำสวนมาตั้งแต่เด็ก ขยันขันแข็ง แม้อ่านหนังสือไม่ออกก็ตั้งตัวได้ ยามปกติเป็นพ่อพระของลูก ตื่นแต่เช้ามืดหุงข้าวหุงปลาให้ลูกไปกินที่โรงเรียน ครอบครัวมีความสุขมาก

คุณพ่อจะเปลี่ยนจากพ่อพระเป็นพ่อพระเพลิงทุกครั้งที่ดื่มเหล้า ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชอบประเทศโอมานที่ไม่อนุญาตให้ผลิตเหล้า อยากให้เมืองไทยทำได้อย่างนั้น เมาได้ที่เมื่อไรก็ทุบตีแม่ และยังชอบทุบหม้อ ต้องซื้อใหม่เรื่อย ๆ ลูก ๆ เอาไปซ่อนไม่ทันหรือซ่อนแล้วท่านก็หาเจอ ใช้ด้ามไม้ทุบแตกหมดทุกใบ ชอบฟังเสียงดังโพละและดูมันแตกละเอียด ครูไม่ใหญ่หยอกว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์ทดสอบ คุณพ่อทั้งชีวิตไม่เคยทำบุญ ไม่ชอบไปวัด ให้เหตุผลว่าพระไม่ทำงาน แต่ที่จริงเพราะพระห้ามไม่ให้ดื่มเหล้า จึงไม่ยอมไปวัดอีกเลย

เมื่อคุณพ่ออายุแปดสิบสามปี อยู่ ๆ ก็เดินไม่ได้ ตาขวาง ท้องแข็ง ไม่มองหน้าคน และพูดออกมาเป็นเสียงของแม่ที่ตายไปแล้ว คนในหมู่บ้านมามุงดู ไปถามหมอไสยเวท หมอว่าเมียกลับมาเข้า แล้วพ่นน้ำมนต์ไล่แต่ผีแม่ไม่ออก ครูไม่ใหญ่หยอกว่าผีแม่ดื้อน้ำมนต์ แม่ที่อยู่ในร่างพ่อพูดว่าจะเอามันไปอยู่ด้วย ตอนมีชีวิตมันชอบทุบตี ทุกคนจึงช่วยกันพาพ่อไปถวายสังฆทานที่วัด ถวายเสร็จพ่อสลบนอนอ้าปากค้าง พอฟื้นท้องที่แข็งก็นิ่มเหมือนเดิม และกลับมาเดินได้เป็นปกติ ช่วงต้นมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนสั้น ๆ

พี่สาวคนที่สองแต่งงานแล้วไม่มีลูก พออายุห้าสิบก็ป่วยออดแอดตลอดทั้งปี ต้องหาหมอตามคลินิกบ่อยจนครูไม่ใหญ่ว่าเป็นราชินีคลินิก ชีวิตลำบากมาตลอด และมักมีประสบการณ์แปลก ๆ หลังแม่ตายได้แปดปี กลางคืนนอนไม่หลับ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนว่าหิว ช่วยด้วยลูกจ๋า หลังจากนั้นราวเกือบนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง บางครั้งรู้สึกเหมือนผีเข้า มีหนอนไต่จากปลายเท้าไปทั่วตัว เหมือนถูกบีบหัวใจแต่ยังมีสติ หมอไสยเวทว่าผีเข้าทางปลายเท้า พี่สาวท่องคาถาที่ผู้เขียนให้ไว้ ได้ยินเสียงข้างหูว่าไม่ชอบคำนี้และผีไม่ยอมออก จึงเปลี่ยนมานึกถึงหลวงปู่ให้ช่วย อาการจึงหาย แล้วรู้สึกคอแห้งต้องดื่มน้ำ

ครั้งหนึ่งพี่สาวถือถาดอาหารไปไหว้ศาลพระภูมิ รู้สึกถาดหนักขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีอะไรมากินข้าวในถาดจนถือไม่ไหวต้องวางลงพื้น อีกครั้งในปีเดียวกันเห็นเงาดำพร้อมเสียงแม่พูดข้างหูว่าพวกมึงไม่เคยตายไม่รู้ว่ากูหิวแค่ไหน อยากให้กูไปเกิดแต่ยังไปไม่ได้ ให้สร้างพระให้ก่อน จะนั่งรอบุญอยู่ที่นี่ ผู้เขียนรู้เรื่องจึงส่งเงินให้พี่สาวสร้างพระธรรมกายประจำตัวที่วัดพระธรรมกาย แต่พี่สาวไปไม่ถูกจึงสร้างองค์พระที่วัดใกล้บ้านแทน ต่อมาพี่เขยฝันว่าแม่มานอนแทรกกลาง บอกว่าไม่ลำบากแล้ว ชื่นใจที่ลูกหลานทำบุญไปให้ วันพระให้ไปทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าต้องให้ผีบอกถึงจะเชื่อ ส่วนผู้เขียนทำบุญเสาแก้วที่ศูนย์โตเกียวอุทิศให้แม่ สองวันต่อมาฝันเห็นแม่ใส่ชุดราตรีสีชมพูประดับเพชร หน้าสวยเหมือนอายุสามสิบ บอกว่าไม่ลำบากแล้ว

ผู้เขียนเป็นลูกคนที่สามจากสี่คน ตอนอายุสิบห้าหนีออกจากบ้านไปกรุงเทพฯ เพราะเบื่อพ่อขี้เมา ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าปัญหาสังคมเกิดเพราะความเมา ไปทั้งที่ไม่รู้จักใคร คิดแต่อยากหนีนรกบนดิน ไปเรียนเสริมสวย ทำงานกินนอนที่ร้าน หาเวลาเรียนการศึกษาผู้ใหญ่และภาษาอังกฤษ ต่อมาพบสามีคนแรก เป็นฝ่ายจีบเขาเองตอนยังวัยรุ่น พูดเรื่อยเปื่อยว่าแต่งงานกันไหม แต่เขาเอาจริงจึงต้องอยู่กินกัน ภายหลังจดทะเบียนและมีลูกด้วยกันหนึ่งคน แต่ต่อมาเห็นว่าสามีคนนี้ไม่ช่วยทำมาหากิน จากนั้นราวสองนาทีถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้ ช่วงที่แยกทางกับสามีคนแรกจึงไม่รู้รายละเอียด

ผู้เขียนตักบาตรทุกวันอย่างน้อยวันละยี่สิบบาท คิดว่าจนอย่างไรก็ต้องทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา ทำบุญแล้วอธิษฐานขอพ้นชีวิตลำบากและได้สามีดี เป็นคนต่างชาติต่างศาสนาก็ได้ขอให้ใจตรงกัน คำอธิษฐานเป็นจริง หลังแยกทางกับสามีคนแรกได้ยี่สิบปี เดินทางไปญี่ปุ่นทำงานทุกอย่างในร้านอาหารวันละเจ็ดแปดชั่วโมง พร้อมเรียนภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ พอพูดได้จึงได้เลื่อนเป็นแคชเชียร์ เพื่อนร่วมงานกระซิบว่าลูกค้าฝรั่งคนหนึ่งยังโสดไม่เคยแต่งงาน ผู้เขียนจึงเข้าไปจีบก่อนตามเคย ชมว่าเขารูปหล่อ แล้วถอดเสียงเพี้ยนต่อด้วยบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำราวสองนาทีครึ่ง

ผู้เขียนใช้คำถามไม้ตายว่ามาแต่งงานกับฉันไหม เขาไม่ได้ตอบตกลงทันที ดูใจกันสี่ปีจึงแต่งงาน สามีเป็นชาวอเมริกันจากรัฐเวอร์จิเนีย ไม่เคยมีภรรยามาก่อน นับถือศาสนาคริสต์ ชอบทำบุญสงเคราะห์โลกด้วยการบริจาคสิ่งของ และของที่ให้ต้องซื้อใหม่จากห้างทุกครั้ง ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา เวลาผู้เขียนทำบุญก็ใส่ชื่อสามีด้วย เขาดีใจและให้เงินมาทำบุญเพิ่ม ล่าสุดทำบุญกับครูไม่ใหญ่แล้วนำอนุโมทนาบัตรที่มีชื่อสามีไปให้ดู สามีดีใจมาก เก็บอนุโมทนาบัตรไว้ในกระเป๋าสตางค์ติดตัวตลอด

ลูกชายที่เกิดจากสามีคนแรกอยู่กับพ่อที่เมืองไทย โตขึ้นคบเพื่อนผิดจนติดยาเสพติด ผู้เขียนส่งเงินค่าเทอมให้เดือนละหลายหมื่นบาท แต่เขาเอาไปเสพยา แถมรับจ้างหิ้วยาเสพติดจนถูกตำรวจจับ ผู้เขียนใช้เงินของสามีคนปัจจุบันเป็นแสนสู้คดี โดยบอกสามีว่าจะเอาไปใช้หนี้บ้านที่เมืองไทย สามีเชื่อจึงให้เงิน สู้คดีแล้วลูกชายติดคุกเพียงสามปี พอพ้นโทษก็ไปบวชที่วัดแถวบ้าน (ระยะเวลาบวชถอดเสียงไม่ชัด) ระหว่างบวชเพื่อนที่ติดยายังเอายามาให้เสพ เจ้าอาวาสจับได้แต่ให้โอกาสแก้ตัว ปัจจุบันลาสิกขาออกมาแล้ว ครูไม่ใหญ่ว่าอย่างนี้ขาดทุน