กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ผู้เขียนเล่าว่าพ่อถูกส่งตัวไปประเทศจีน แล้วจีนก็ปิดประเทศ ทำให้กลับมาเมืองไทยไม่ได้ ต้องค้างอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิต แต่พ่อยังเคยเขียนจดหมายและส่งรูปถ่ายมาให้ทางบ้านหลายครั้ง ปัจจุบันพ่อเสียชีวิตไปประมาณสามสิบกว่าปีแล้ว

เล่าว่าหลังพ่อจากไป แม่ไม่ได้แต่งงานใหม่ ทนเลี้ยงลูกทั้งสี่คนอยู่กับย่าและดูแลปรนนิบัติย่าอย่างดีมาตลอด ถูกข่มเหงรังแกอย่างไรก็ไม่บ่นไม่เถียง แต่ย่าจงเกลียดจงชังผู้เขียนอย่างมาก เพราะโทษว่าเป็นเหตุให้พ่อกับย่าต้องพลัดพรากจากกัน ผู้เขียนจึงถูกย่าตีอย่างทารุณตลอดมา จนแม่คิดว่าถ้าอยู่ต่อไปอาจถูกย่าตีตายวันใดวันหนึ่ง ตอนอายุห้าขวบแม่จึงส่งไปให้ยายเลี้ยง

ผู้เขียนกลับมาอยู่กับแม่เมื่ออายุสิบแปดปี ต่อมาแม่ป่วยเป็นโรคที่เกิดจากอาหาร ป่วยอยู่ครึ่งปีก็เสียชีวิต ผู้เขียนกับสามีถูกผู้ใหญ่จับแต่งงานโดยไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งสองจึงมักไม่ค่อยลงรอยกัน แต่พ่อสามีเป็นคนใจบุญ หลังแต่งงานผู้เขียนจึงได้เข้าวัดไปทำบุญกับหลวงปู่รูปหนึ่งเป็นประจำ เพราะพ่อสามีคุ้นเคยกับหลวงปู่รูปนี้มาก

เล่าว่าพ่อสามีเกิดที่ประเทศจีน ลงเรือจากเมืองจีนโดยปลอมตัวเป็นพ่อครัวเพื่อเข้ามาเมืองไทย ครูไม่ใหญ่แทรกว่านั่นคือการดัดแปลงเปลี่ยนแปลงให้เข้ากับสถานการณ์ ไม่เคยเป็นพ่อครัวก็ต้องปลอมเป็นพ่อครัว จึงเช้าไข่เจียวเย็นเจียวไข่ มาถึงเมืองไทยแล้วก็มาอยู่ที่โคราช ต่อมาแต่งงานมีลูกทั้งหมดหกคน สามีของผู้เขียนเป็นคนที่สาม พ่อสามีเป็นคนอารมณ์ร้อนแต่รักการทำบุญและมีศรัทธาในพระพุทธศาสนามาก

เล่าว่าหลายสิบปีที่ผ่านมาพ่อสามีได้ช่วยหลวงปู่รูปหนึ่งในโคราชบุกเบิกสร้างวัดขึ้นมา เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นการสร้างสะพานเข้าวัด ทำซุ้มประตูซึ่งสั่งมาจากเมืองจีน ทำศาลาพักริมทาง และทำให้ไฟฟ้าเข้าถึงวัดได้ใช้กัน พ่อสามีมีอาชีพค้าขาย ทำมาหากินไปด้วยและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาไปด้วย ปลูกฝังลูกหลานให้รักพระพุทธศาสนาโดยทำตัวเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีตลอดมาจนกระทั่งชราลง

เล่าว่าวันที่พ่อสามีจะเสียชีวิต ท่านมีอาการช็อก หยุดหายใจ ไม่รู้สึกตัว ต้องให้อาหารทางสายยางและหลับตาตลอดเวลา ลูกหลานก็ไปทำบุญให้แล้วมากระซิบบอกข้างหู พ่อสามีก็ลืมตาขึ้นแล้วหลับตาลงใหม่ สุดท้ายจากไปด้วยอาการสงบเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2546 อายุได้ 90 ปี

เล่าถึงหลวงปู่ซึ่งเป็นสมภารวัดใกล้บ้านที่พ่อสามีเคยบุกเบิกสร้างมา ท่านบวชมาตั้งแต่เป็นสามเณร ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมาตลอดจนเป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน โดยเฉพาะตระกูลของสามีตั้งแต่พ่อสามีเป็นต้นมา ภายหลังตาของหลวงปู่เป็นต้อทำให้มองไม่เห็นมาหลายปี เมื่อมีจานดาวธรรมเกิดขึ้นผู้เขียนจึงรีบไปเล่าให้ท่านฟังและติดจานให้ ท่านรับด้วยความยินดี แม้มองไม่เห็นก็ตั้งใจฟัง พอได้ยินเสียงหลวงพ่อท่านก็พนมมือแล้วสาธุ ต่อมาก่อนมรณภาพท่านมักพูดว่ามีคนแก่มาชวนท่านไปสามครั้งแล้วแต่ท่านไม่ไป แต่คราวนี้ท่านจะไปแล้ว จะไปไกล ๆ เลย

เล่าว่าตอนอายุ 95 ปี หลวงปู่ไปทำพิธีบวชนาคห้ารูป ขณะกำลังทำพิธีท่านบอกพระอาวุโสที่นั่งอยู่ไกล ๆ ว่าท่านเหนื่อยไม่ไหวแล้ว แล้วก็ฟุบลง พระลูกศิษย์จึงนำท่านส่งโรงพยาบาล ทำหน้าที่จนวาระสุดท้าย ผู้เขียนทราบข่าวจึงแวะเข้าวัดพระธรรมกาย เอาเงินไปสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อถวายท่านหนึ่งองค์ แล้วโทรไปบอก ท่านรับทราบก็ดีใจอนุโมทนาบุญและสดชื่นขึ้น ต่อมาอาการแย่ลงเพราะอายุมาก ลูกสาวคนที่สามจึงโทรบอกผู้ประสานงานที่วัดให้สร้างเพิ่มอีกหนึ่งองค์โดยโอนเงินไปให้ แต่ท่านมรณภาพไปก่อนหนึ่งชั่วโมง หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ก่อนหน้านั้นสองปีก็มีผู้นำบุญท่านหนึ่งสร้างพระประจำตัวโดยใส่ชื่อผู้บริจาคเป็นชื่อหลวงปู่ด้วย

เล่าว่าหลังหลวงปู่มรณภาพ คณะลูกศิษย์เก็บร่างท่านไว้ในโลงแก้ว เมื่อเห็นไอน้ำจับโลงแก้วจึงนำร่างมาอบให้แห้งแล้วปิดทอง เพื่อรักษาสภาพร่างให้สมบูรณ์ที่สุด น่าอัศจรรย์ว่าร่างท่านไม่มีกลิ่นเหม็นใด ๆ เลย น้ำเหลืองที่ไหลออกมาบนผ้าสบงที่รองรับ นำไปตากแห้งโดยไม่ซัก พอแห้งแล้วกลับมีคราบนูนขึ้นมาเหมือนดอกไม้ สีขาวเหมือนดอกมะลิและมีกลิ่นหอม ทั้งเส้นผมและเล็บที่ปลงเก็บไว้ตั้งแต่ท่านยังมีชีวิตอยู่ก็กลายเป็นแก้วใสสีทอง ครูไม่ใหญ่แทรกว่านักวิทยาศาสตร์คงบอกว่ามีแร่ธาตุอะไรเข้าไป แต่ทำไมจึงเป็นเฉพาะของท่าน

เล่าว่าครั้งหนึ่งผู้เขียนจะไปซื้อโทรทัศน์ที่ตลาด ตั้งใจจะเอามาถวายวัดเพื่อให้พระได้ดูดาวธรรม ขณะอยู่ในตลาดโจรเข้ามากระชากสร้อยคอทองคำ พอกระชากเสร็จก็ผลักผู้เขียนล้มลงบนบาทวิถี คิ้วกระแทกจนแตกเลือดไหลออกมามาก แต่ขณะล้มนั้นรู้สึกว่าตัวเองค่อย ๆ ล้ม เหมือนมีคนคอยพยุงไว้ คล้ายสโลโมชั่น ทั้งที่น่าจะเจ็บมากกว่านี้ และสิบนาทีผ่านไปตำรวจก็จับคนร้ายได้และเอาสร้อยกลับมาคืน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าโจรปล้นทำไมไม่เกรงใจกันเลย

ถามว่าพ่อทำกรรมใดจึงถูกส่งตัวไปประเทศจีนแล้วเขาปิดประเทศจนกลับมาไม่ได้และเสียชีวิตที่นั่น พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ กรรมอะไรทำให้แม่เป็นโรคเพราะอาหารจนเสียชีวิต แม่ตายแล้วไปไหน พ่อสามีตายแล้วไปไหน มีกรรมนิมิตเป็นอย่างไร บุญที่พ่อสามีทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาร่วมกับหลวงปู่ที่วัดใกล้บ้านมาตลอดส่งผลให้ท่านอย่างไร ท่านได้รับบุญที่ลูกหลานส่งไปให้ไหม และท่านได้มาที่บ้านหรือเปล่าเพราะได้กลิ่นธูปแรงและนานมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่ากรณีนี้น่าศึกษาเพราะคนหนึ่งไปเมืองจีนอยู่จนตาย อีกคนจากเมืองจีนมาเมืองไทยอยู่จนตาย

ถามต่อว่าเหตุใดหลวงปู่วัดใกล้บ้านก่อนมรณภาพจึงมักพูดเสมอว่ามีคนแก่มาชวนท่านไปอยู่ด้วย และในวันครบรอบวันเกิด 95 ปี ท่านขอบใจคนที่มาว่าขอบใจที่มาร่วมงานศพของท่านตั้งแต่วันเกิด หลังจากนั้นสิบห้าวันท่านก็มรณภาพ ท่านรู้ล่วงหน้าหรือไม่ ท่านมรณภาพแล้วไปไหน บุญที่มีผู้นำบุญสร้างองค์พระถวายพร้อมแผ่นลานธรรมโดยใช้ชื่อหลวงปู่เป็นผู้บริจาค บุญที่ลูกสร้างองค์พระก่อนท่านมรณภาพสองชั่วโมง และบุญที่ลูกสาวสร้างหลังมรณภาพหนึ่งชั่วโมง ท่านจะได้รับหรือไม่และต่างกันอย่างไร บุญที่อุทิศให้ขณะท่านยังมีชีวิตอยู่ท่านได้รับหรือไม่ เพราะเหตุใดเส้นผมและเล็บของท่านจึงกลายเป็นแก้วใสสีทองและร่างไม่มีกลิ่นเหม็น แม่สามีเป็นอัมพาตให้อาหารทางสายยางเจ็ดแปดปีเกิดจากบุพกรรมใดและจะช่วยได้อย่างไร บุพกรรมใดทำให้ถูกกระชากสร้อยและถูกผลักล้ม บุญใดทำให้ได้สร้อยคืน กรรมใดทำให้ย่าเกลียดชังตั้งแต่เกิดและตีอย่างทารุณห้าปี และลูกกับลูกสาวเคยสร้างบุญกับหมู่คณะไหม

ตอบว่าที่พ่อถูกส่งตัวกลับประเทศจีนและไม่ได้กลับมาอีกเลย เพราะในอดีตพ่อเคยเป็นทหารและมีส่วนช่วยต้อนเชลยกลับบ้านเมืองของตนเมื่อรบชนะ ทำให้ครอบครัวของเชลยศึกแตกแยกกันไปคนละทิศคนละทาง วิบากกรรมนี้มาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาในประเทศจีน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วจึงมีสภาพดีขึ้น คือมีบ้านเป็นของตัวเอง มีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าที่ดีขึ้น ไม่ลำบากเหมือนเดิม เพราะเดิมเป็นภุมเทวาที่ลำบากเนื่องจากไม่รู้เรื่องการทำบุญ

ตอบว่าแม่ป่วยเป็นโรคเพราะอาหารจนเสียชีวิต เนื่องจากกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบันนำมาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่อุทิศไปให้จึงทำให้ท่านมีสภาพดีขึ้นในทุกด้าน

ตอบว่าพ่อสามีที่มาจากเมืองจีนแล้วมาสร้างบุญสร้างวัดกับหลวงปู่วัดใกล้บ้าน ตายแล้วได้ไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองอยู่ชั้นยามา สวรรค์ชั้นที่สาม ด้วยบุญที่สร้างวัดและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา แล้วชี้ให้เห็นว่าคนหนึ่งเกิดเมืองไทยแต่ไปอยู่เมืองจีนจนตาย อีกคนเกิดเมืองจีนแต่มาอยู่เมืองไทยจนตาย แต่ประกอบเหตุไม่เหมือนกัน ตายแล้วจึงไปคนละทาง คนหนึ่งเป็นภุมเทวา อีกคนเป็นเทวดาชั้นยามา

ตอบว่าคนแก่ที่มาชวนหลวงปู่ไปอยู่ด้วยนั้นคือหัวหน้าภุมเทวาแถวนั้น ที่รักและเคารพศีลาจารวัตรของหลวงปู่ เคยเห็นข้อวัตรปฏิบัติของท่าน จึงชอบไปเยี่ยมเยียนหลวงปู่เสมอและพยายามชักชวนท่านไปอยู่ด้วย เพราะอยากได้ผู้มีศีลมีธรรมไปอยู่ด้วย แต่บุญของหลวงปู่มีมากกว่านั้น ส่วนเรื่องรู้วันมรณภาพ ท่านไม่เชิงว่ารู้วัน แต่รู้ว่าคงอยู่ได้อีกไม่นานเพราะอายุถึง 95 ปีแล้ว

ตอบว่าหลวงปู่มรณภาพแล้วไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อที่ชั้นยามา ด้วยผลการปฏิบัติธรรมและการปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ บวชรักษาพระศาสนา มีวิมานทองของชั้นยามาอยู่ใกล้กับวิมานทองของพ่อสามี เพราะเป็นคู่สร้างบุญสร้างวัดมาด้วยกัน จึงมีวิมานติดกัน

ตอบว่าบุญที่สร้างองค์พระและแผ่นลานธรรมจารึกชื่อท่านก่อนมรณภาพสองชั่วโมง กับบุญที่ลูกสาวสร้างองค์พระถวายหลังมรณภาพหนึ่งชั่วโมง ท่านได้รับทั้งสองแบบ ต่างกันที่บุญที่สร้างก่อนมรณภาพจะไปช่วยยืดอายุขัย แต่เมื่อสังขารไปไม่ไหว บุญที่อุทิศให้ภายหลังก็ส่งผลให้ไปสวรรค์และมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น เป็นการเสริมกำลังบุญของท่านเอง ส่วนบุญที่ลูกอุทิศให้ขณะท่านยังมีชีวิตอยู่ท่านก็ได้รับ แต่ได้ไม่มากเท่าท่านทำเอง ทำเองได้เต็ม ๆ คนอื่นทำให้ได้นิด ๆ แต่หลาย ๆ นิดก็เยอะ

ตอบว่าที่ร่างของหลวงปู่ไม่มีกลิ่นเหม็น และเส้นผมกับเล็บของท่านกลายเป็นแก้วสีทอง เป็นเพราะอำนาจศีลและการประพฤติพรหมจรรย์ที่ท่านรักษามาตลอดชีวิตสมณะ จึงบันดาลให้เป็นดังนั้น

ตอบว่าแม่สามีเป็นอัมพาตให้อาหารทางสายยางมาเจ็ดแปดปี เพราะกรรมที่เคยฆ่าสัตว์ทำอาหารและมัดสัตว์ไว้ฆ่าทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล จะช่วยท่านได้โดยลูกต้องทำบุญแทนให้ท่านทุกบุญ เพราะอายุท่านมากแล้วคงไม่หาย ให้จับมือท่านและบอกให้ท่านรู้เรื่อง จับมือจบแล้วก็ไปทำแทนท่าน โดยบอกว่าจะเอาปัจจัยนี้ไปทำบุญนั้นบุญนี้

ตอบว่าที่ถูกกระชากสร้อยและถูกผลักล้มจนบาดเจ็บ แต่รู้สึกเหมือนค่อย ๆ ล้มจึงเจ็บไม่มากเท่าที่ควรจะเป็น เพราะบุพกรรมในอดีตที่ลูกเคยลักเล็กขโมยน้อยด้วยความคะนองแบบเด็ก ๆ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเด็กไม่รู้เรื่องกฎแห่งกรรม ผู้หลักผู้ใหญ่ก็ไม่ถือสา แต่กฎแห่งกรรมไม่ยอมเลย โดนหมด รวมกับกรรมที่ทะเลาะกับเพื่อน พี่น้อง ลูกพี่ลูกน้องแบบเด็ก ๆ จึงไม่ได้หนักมาก และบุญที่ทำไว้ในปัจจุบันมาคุ้มครองรักษา ที่ได้สร้อยคืนก็เพราะบุญปัจจุบันทำหน้าที่บุญนำบุญ บันดาลให้ตำรวจไปช่วยได้ทันภายในสิบนาที

ตอบว่าที่ย่าเกลียดชังลูกตั้งแต่เกิด หาว่าเป็นเหตุให้ย่ากับพ่อต้องพลัดพรากจากกัน และตีอย่างทารุณถึงห้าปี เพราะเคยผูกโกรธกันมาโดยไม่รู้ตัวในอดีต ในชาตินั้นลูกเป็นย่าและย่าคนนี้เป็นหลาน สลับกัน ลูกเคยเฆี่ยนตีหลานโดยไม่มีเหตุผล นึกอยากจะตีก็ตี เหมือนเอ็กเซอร์ไซส์ พอยืดเส้นยืดสายเสร็จก็เลิกตี วิบากกรรมนี้มาส่งผลให้ชาตินี้มาเจอกันอีกแล้วผลัดกันบ้าง เป็นกรรมกงกรรมเกวียน ให้ลูกขอขมากรรมท่านจะได้ไม่มีเวรผูกกันต่อไป ต่อมาบุญเก่าเริ่มส่งผลจึงได้สบายในภายหลัง ส่วนลูกกับลูกสาวเคยสร้างบุญกับหมู่คณะมา ให้อธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

เปิดกรณีศึกษาโดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง ผู้เขียนจดหมายเล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2540 โดยเพื่อนชักชวนมาแจ้งข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เมื่อทราบอานิสงส์และความสำคัญของมหาธรรมกายเจดีย์ก็ตัดสินใจสร้างพระภายนอกและพระแกนกลางทันทีรวม 12 องค์ หลังจากนั้นไม่ค่อยได้มาวัดอีก ต่อมาได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญชวนคนสร้างพระธรรมกายประจำตัว ภายในเวลาประมาณสองอาทิตย์ชวนคนทำบุญองค์พระได้เกือบหนึ่งร้อยองค์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าโลกจำเป็นต้องมีกัลยาณมิตร

ผู้เขียนเล่าว่าเพื่อนมาชวนให้ลูกบวชอุบาสิกาแก้ว จึงพาลูกสาวทั้งสองคนมาบวช ต่อมาได้มาร่วมงานพิธีอธิษฐานจิตที่วัด เมื่อพระเดชพระคุณหลวงพ่อถามว่าใครได้มาซื้อที่ดิน ใครได้มากลั่นแผ่นดิน ใครได้มาตอกเสาเข็ม คนส่วนมากยกมือกันหมด แต่ตัวเธอยกมือได้แค่สองครั้ง คือตอนที่ถามว่าใครได้สร้างองค์พระและใครได้สร้างองค์พระแกนกลาง ทำให้รู้สึกเสียดายที่พลาดบุญมาหลาย ๆ บุญ ต่อด้วยเพลงเสียดายจังและคำเตือนว่าผ่านแล้วผ่านเลย

ผู้เขียนเล่าเรื่องพ่อบ้านคือสามีของเธอว่า เมื่อเกิดมาไม่ได้เจ็ดวันแม่ของเขาก็เสียชีวิต และเพราะไม่มีเงินซื้อนม ย่าของพ่อบ้านจึงต้องอุ้มเขาไปขอดูดนมของชาวบ้านที่มีลูกเล็ก ๆ เหมือนกัน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเห็นไหมว่าจำเป็นต้องรวยหรือไม่ ลองเป็นอย่างนี้บ้างสิ ต่อมาเมื่อโตขึ้นทางบ้านส่งให้บวชเรียนเป็นสามเณร แต่ภายหลังลาสิกขาออกมาศึกษาต่อจนจบแล้วเข้ารับราชการครู

เล่าว่าครั้งหนึ่งขณะอายุสามสิบปี หลังจากโรงเรียนเลิก พ่อบ้านกำลังพาเด็กนักเรียนข้ามถนน มีรถแล่นมาด้วยความเร็วชนอย่างแรงจนกระเด็นไปไกลถึงสี่เมตรและสลบไปทันที นอนสลบอยู่ในห้องไอซียูนานถึงสิบสามวัน ชาวบ้านต่างบอกว่าคงไม่รอด เพราะตรงนั้นมักมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อย ๆ และคนที่ประสบอุบัติเหตุมักเสียชีวิต แต่พ่อบ้านก็รอดมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ หลังจากฟื้นแล้วมีอาการหลง ๆ ลืม ๆ

เล่าว่าพ่อบ้านชอบช่วยงานสาธารณประโยชน์และชอบเป็นพิธีกรในงานวัด หลังจากชวนเข้าวัดพระธรรมกายแล้วเขาซาบซึ้งในการสร้างบุญบารมีและเคารพในพระรัตนตรัยมาก เมื่อได้ยินเสียงบูชาพระแม้กำลังเดินอยู่ก็จะคุกเข่ากราบกับพื้นโดยไม่สนใจว่าพื้นตรงนั้นจะสะอาดหรือไม่ เมื่ออายุห้าสิบเก้าปีจึงลาออกจากราชการมาบวชพระธรรมทายาทในปี 2547 และอยู่ที่วัดสาขาต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ตามที่ครูไม่ใหญ่บอกว่าต้องมาบวชเพื่อรักษาพระพุทธศาสนาเอาไว้

เล่าว่าลูกสาวคนโตตั้งแต่เล็กเป็นเด็กดี สดใส ร่าเริง แต่พอโตเป็นวัยรุ่นเรียนอยู่ ม.3 ก็เริ่มมีความผิดปกติ คือเมื่อเพื่อนผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันมาจีบก็ไม่สนใจ แต่กลับไปเที่ยวจีบเพื่อนผู้หญิงของตัวเอง ถึงขนาดแอบไปเที่ยวและหนีไปนอนบ้านผู้หญิง แถมยังแอบดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ ช่วงนั้นผู้เขียนกลุ้มใจมาก เพื่อนบ้านแนะนำให้ไปหาร่างทรง ร่างทรงที่ไหนว่าเก่งก็ไปมาหมด แต่ลูกสาวก็ยังไม่ดีขึ้น ยังทำตัวเป็นผู้ชายเหมือนเดิม

เล่าว่าครั้งหนึ่งลูกสาวคนโตได้ดื่มเหล้ากับหลานชาย พอดื่มเสร็จก็นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของหลานชายไปซิ่งกันต่อ เมื่อรถวิ่งมาถึงทางโค้ง มอเตอร์ไซค์เสียหลักแหกโค้งไปจนชนเสา ลูกสาวขาข้างซ้ายหักทันทีและมีรอยแผลที่ขาเต็มไปหมด

เล่าว่าตอนคลอดลูกชายคนเล็ก หมอใช้เวลาเจาะถุงน้ำคร่ำถึงสองชั่วโมง ซึ่งปกติใช้เวลาเพียงครึ่งถึงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น พอลูกชายออกมาตัวก็เขียวไปหมดเพราะขาดอากาศหายใจตั้งแต่อยู่ในท้อง อีกทั้งมีสายสะดือพันคออยู่ถึงสองรอบ ถูกรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง ผู้เขียนคิดว่าลูกชายคงไม่รอด พ่อบ้านรู้ข่าวจึงรีบไปซื้อดอกไม้พวงมาลัยธูปเทียนไปบูชาพระประธานที่อยู่หน้าโรงพยาบาล ลูกชายนอนอยู่ในห้องไอซียูถึงสิบสี่วันแล้วรอดมาได้

เล่าว่าทุกปีเมื่อถึงวันคล้ายวันเกิดของลูกชายจะต้องเอาพวงมาลัยดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พระประธานหน้าโรงพยาบาลนี้เป็นประจำ มีอยู่ปีหนึ่งผ่านวันคล้ายวันเกิดไปสองวันแล้วยังไม่ได้ไปไหว้ ลูกชายก็เกิดอาการชักหอบหายใจไม่ออก พาไปโรงพยาบาลหมอตรวจก็ไม่พบสาเหตุ เมื่อเอาดอกไม้ไปไหว้พระที่หน้าโรงพยาบาลแล้วอาการก็ดีขึ้น

เล่าว่าหลังจากลูกชายเข้าวัดพระธรรมกายก็มาช่วยงานเป็นอาสาสมัคร นั่งสมาธิเห็นองค์พระและตั้งใจถือศีลแปดทุกวัน ในช่วงที่เปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาใหม่ ๆ หลังเลิกเรียนเขาจะนั่งรถเมล์มาฟังครูไม่ใหญ่จนจบแล้วกลับถึงบ้านเที่ยงคืนทุกวัน ครูไม่ใหญ่บอกว่าคล้ายกับตอนตัวเองเรียนหนังสือแล้วนั่งรถเมล์ไปหาคุณยาย กลับถึงสถาบันสี่ห้าทุ่ม ผู้เขียนเป็นห่วงสุขภาพและการเรียนจึงห้าม แต่เขามีศรัทธาและอยากฟังธรรมมากจึงตามใจเขา

เล่าว่าน้องชายมีอาการรุนแรงมาก เมื่อเข้าตรวจในโรงพยาบาลจึงทราบว่าเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย น้องชายตัดสินใจให้หมอผ่าตัด หลังผ่าตัดแล้วอาการทรุดลง ทนความเจ็บปวดไม่ไหวและเสียชีวิตในที่สุดด้วยอายุห้าสิบปี ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเห็นไหมว่าความตายไม่มีนิมิตหมายเลย

เล่าว่าหลานชายมีอุปนิสัยดีมาก เรียนหนังสือเก่ง เล่นกีฬาเก่ง จนได้รับเลือกเป็นประธานนักเรียน ต่อมาคบเพื่อนไม่ดี ชวนกันไปสูบบุหรี่ เสพกัญชาและยาเสพติดอีกหลายชนิด เมื่อพ่อแม่รู้จึงขอร้องให้เลิกยา เขาพยายามหักดิบเลิกยาแต่ด้วยฤทธิ์ของยาจึงทำให้ประสาทเสีย กลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย ทางบ้านส่งไปบวช ระหว่างบวชบางครั้งเขาแสดงอาการหวาดกลัวและร้องว่าจะมีคนมาฆ่า ที่สุดจึงต้องลาสิกขาออกมาอยู่บ้าน ผ่านไปห้าหกปีอาการดีขึ้น แต่วันหนึ่งขณะนั่งดูทีวีเขาลุกไปหลังบ้านแล้วหายไปนาน เมื่อตามเข้าไปดูพบว่าเขาผูกคอตายอยู่ที่ครัวหลังบ้าน เสียชีวิตขณะอายุเพียง 25 ปี

ผู้เขียนตั้งคำถามว่าวิบากกรรมใดทำให้พ่อบ้านเกิดมาแล้วแม่ก็เสียชีวิต ไม่มีน้ำนมดื่มจนต้องไปขอจากชาวบ้าน วิบากกรรมใดทำให้ถูกรถชนขณะพานักเรียนข้ามถนนแต่รอดมาได้ด้วยบุญอะไร ตอนอายุสิบปียังตกต้นมะขามศีรษะแตกไม่ได้เย็บจนเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ การที่ปัจจุบันเป็นคนขี้หลงขี้ลืมเป็นผลจากอุบัติเหตุทั้งสองครั้งหรือกรรมอื่น จะแก้ไขได้อย่างไร และทำไมได้บวชเป็นสามเณรตั้งแต่เด็กแล้วลาสิกขา จึงกลับมาบวชอีกครั้งเมื่ออายุมากแล้ว ท่านอธิษฐานว่าชาติต่อไปขอให้ได้บวชตั้งแต่เด็กไปจนตลอดชีวิตจะสมความปรารถนาหรือไม่ ครูไม่ใหญ่ปรารภว่าตอนยังแข็งแรงคนมักไม่คิดอย่างนี้ และยกชฎิลเศรษฐีกับโชติกเศรษฐีที่มีสมบัติมากมายก็ยังออกบวช

ผู้เขียนถามว่าลูกสาวคนโตทำกรรมใดมาจึงประสบอุบัติเหตุจนขาหักทำให้ขายาวไม่เท่ากัน เพื่อนหญิงที่เขาไปอยู่ด้วยทุกวันนี้เคยทำกรรมอะไรร่วมกันมาถึงต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน จะต้องให้ลูกสาวทำบุญอย่างไรจึงจะพ้นวิบากกรรมจากการเป็นทอม วิบากกรรมใดทำให้สายสะดือพันคอลูกชายคนเล็กจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ที่ฝันว่าผีสาวคนที่ตายจะมาเอาตัวไปมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ การที่พ่อบ้านยกลูกชายให้เป็นลูกพระประธานหน้าโรงพยาบาลเกี่ยวหรือไม่ อาการชักหายใจไม่ออกเป็นเพราะทำผิดสัญญาไม่ไปไหว้พระในวันคล้ายวันเกิดหรือเหตุใด และความตั้งใจของสามเณรลูกชายที่จะทำวิชชาปราบมารและบวชจนตลอดชีวิตจะสมปรารถนาหรือไม่ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าต้องอธิษฐานจิตทุกวันจนตลอดชีวิตจึงจะบวชได้ตลอดชีวิต

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าที่บ้านหลังเล็กที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ขณะที่ท่านนั่งอยู่กับคุณยายอาจารย์ มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งศีรษะเถิก ๆ ขึ้นมานั่งข้างหน้า ยกมือไหว้คุณยายเสร็จก็สนทนาด้วย คุณยายบอกให้เอาบุญไปให้พ่อแม่ที่ตายไปแล้ว และบอกได้ว่าท่านไปอยู่ชั้นนั้นตรงนี้ ครูไม่ใหญ่ตอนนั้นยังไม่ได้บวช ยังเป็นนักศึกษา นั่งพิงเสาฟังอยู่ ปรากฏว่าตอนสุดท้ายผู้ใหญ่ท่านนั้นบอกว่าถึงอย่างไรผมก็ไม่เชื่อว่ามีนรกสวรรค์ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าทุกคนในโลกอยากรู้เรื่องราวความจริงของชีวิตว่าญาติที่ตายไปอยู่ที่ไหน แม้คนที่เชื่อว่าตายแล้วสูญก็ยังอยากรู้

ผู้เขียนถามต่อว่าน้องชายทำวิบากกรรมใดมาจึงเป็นโรคมะเร็งในตับ ก่อนตายคตินิมิตเป็นอย่างไร ตายแล้วไปอยู่ไหน ได้รับบุญที่สร้างองค์พระและอุทิศไปให้หรือไม่ และมีอะไรฝากบอกภรรยาของเขาไหม วิบากกรรมใดทำให้หลานชายที่เรียนเก่งต้องมาคบคนพาลติดยาเสพติดจนคุ้มดีคุ้มร้ายและผูกคอตาย ตายแล้วไปอยู่ไหน กรรมนี้จะติดไปในภพชาติต่อไปหรือไม่ เขามีอะไรฝากมาถึงแม่ของเขาหรือเปล่า และตัวผู้เขียน อดีตพ่อบ้าน ลูกสาวทั้งสองและสามเณรลูกชายเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างไร มีผลการปฏิบัติธรรมในชาติที่ผ่านมาเป็นอย่างไร ปัจจุบันลูกสาวคนที่สองตั้งใจว่าเรียนจบแล้วจะเข้ามาช่วยงานที่วัด เขาจะมีบุญพอไหม

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าอดีตพ่อบ้านเกิดมาไม่มีน้ำนมดื่มต้องไปขอน้ำนมชาวบ้าน เพราะกรรมในอดีตชอบล่าสัตว์เป็นเกมกีฬา ครั้งหนึ่งเคยยิงกวางแม่ลูกอ่อนตายจนลูกกวางต้องอาศัยนมแม่กวางตัวอื่นกิน วิบากกรรมนี้จึงตามมาส่งผล แล้วอธิบายว่าบางคนคิดว่าฆ่าสัตว์ไม่มีผลอะไรเพราะเชื่อว่าพระเจ้าสร้างสัตว์มาให้เป็นอาหารของมนุษย์ ซึ่งมนุษย์คิดเอาเอง แต่ในคำสอนพระพุทธศาสนา กวางเป็นสัตว์เดรัจฉานที่อยู่ในภูมิของอบายร่วมกับนรก เปรต อสุรกาย ล้วนเป็นอดีตมนุษย์ที่หมุนเวียนกันไปตามกรรมและวิบากกรรม

เฉลยว่าอดีตพ่อบ้านประสบอุบัติเหตุรถชนขณะพานักเรียนข้ามถนน เพราะกรรมจากการล่าสัตว์เป็นเกมกีฬาในชาตินั้น บางครั้งขุดหลุมพรางดักสัตว์ เมื่อสัตว์ตกลงมาก็เอาหินทุ่มจนตาย วิบากกรรมนี้จึงส่งผล แต่รอดมาได้เพราะบุญบวชทั้งในอดีตและปัจจุบันที่เคยบวชเป็นสามเณรมาช่วยไว้ ตอนอายุสิบปีตกต้นมะขามศีรษะแตกไม่ได้เย็บจนเป็นแผลเป็นขนาดใหญ่ก็เพราะกรรมล่าสัตว์ที่ทำหลายครั้งมาส่งผล และการเป็นคนขี้หลงขี้ลืมเพราะเศษกรรมปาณาติบาตในครั้งนั้นรวมกับเศษกรรมดื่มสุรามาส่งผล จะแก้ไขต้องเจริญศีล สมาธิ ปัญญาอย่างเต็มที่จนตลอดชีวิตก็จะพ้นจากวิบากกรรมนี้ได้

เฉลยว่าอดีตพ่อบ้านได้บวชเป็นสามเณรตั้งแต่เด็กแล้วลาสิกขา ต่อมาได้ครองเรือน แล้วภายหลังกลับมาบวชเป็นพระตอนอายุมาก เพราะมีบุญบวชในอดีต บางชาติบวชสั้น บางชาติบวชยาว โดยเฉพาะในพุทธันดรที่ผ่านมา เมื่ออิ่มตัวจากชีวิตการครองเรือนแล้วก็ออกบวชตอนอายุมาก และได้อธิษฐานว่าชาติต่อไปขอให้ได้บวชตั้งแต่ยังเยาว์วัยและได้บวชจนตลอดชีวิต ความปรารถนาจะสมหวังได้ก็ต่อเมื่อตั้งใจแน่นอนอย่างจริงจัง และต้องอธิษฐานในชาตินี้ไม่ใช่ชาติหน้า

เฉลยว่าลูกสาวคนโตประสบอุบัติเหตุจนขาหักและขายาวไม่เท่ากัน เพราะกรรมในอดีตที่ได้ชาติเป็นผู้ชาย ดื่มสุราแล้วทะเลาะวิวาทกับขี้เมาคนละวงจนเขาบาดเจ็บ กับอีกกรรมหนึ่งที่แกล้งตีคนจนขาเป๋ด้วยท่อนไม้ตอนที่เมามา สองกรรมนี้มารวมส่งผล ที่เป็นทอมและได้อยู่กับเพื่อนหญิงในปัจจุบันเพราะวิบากกรรมกาเมในหลาย ๆ ชาติมารวมส่งผล โดยเฉพาะในชาติที่เป็นผู้ชายเจ้าชู้มากกว่าชาติที่เป็นผู้หญิง ส่วนเพื่อนหญิงคนนี้ในชาติที่ลูกสาวเป็นผู้ชายก็ได้เป็นภรรยาของเขา จะพ้นจากวิบากกรรมนี้ได้ต้องพิจารณาให้เห็นโทษภัยในชีวิตที่เป็นทอมและเกิดความเบื่อหน่ายอย่างสุดขีด ทำทาน รักษาศีลแปด เจริญภาวนาอย่างจริงจัง และอธิษฐานจิตขอพ้นจากวิบากกรรมนี้จนตลอดชีวิต

เฉลยว่าสายสะดือพันคอลูกชายคนเล็กจนเกือบตาย เพราะในพุทธันดรที่ผ่านมาเขาเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ได้ออกรบจับเชลยศึกแล้วทรมานเพื่อรีดข่าวด้วยวิธีการต่าง ๆ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล แต่รอดมาได้เพราะบุญที่ได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิตมาช่วยไว้ ตอนออกบวชมีผลการปฏิบัติธรรมเข้าถึงพระธรรมกายและเป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่ธรรมะ อาการชักจนหายใจแทบไม่ออกก็เพราะกรรมทรมานเชลยศึกในชาตินั้นส่งผล ไม่ได้เกี่ยวกับความฝันและไม่เกี่ยวกับพระประธานหน้าโรงพยาบาล

เฉลยว่าน้องชายเป็นมะเร็งในตับเพราะกรรมสุราและกรรมฆ่าสัตว์มาทำกับแกล้มและทำอาหารในอดีตตามมาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง มีความสุขสบายดีด้วยบุญที่อุทิศไปให้ และฝากบอกภรรยาว่าวันนี้เป็นภุมเทวาแล้วนะ ให้ทุกคนในครอบครัวมาร่วมสร้างบุญกับพี่สาวให้มาก ๆ เพราะตอนนี้เขาได้เข้าใจเรื่องบุญมากขึ้นแล้ว

เฉลยว่าหลานชายเรียนเก่งเพราะมีบุญเรื่องการศึกษาส่งผลในช่วงแรก แต่ต่อมาคบคนพาลจนติดยาเสพติดและกลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย สุดท้ายผูกคอตาย เพราะกรรมคบคนพาลทั้งในอดีตและปัจจุบันมาร่วมส่งผล ทำให้ไปดื่มสุราและเสพยาเสพติด ตายแล้วไปเป็นบริวารของหัวหน้าภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้บุญที่อุทิศไปให้จึงไม่ได้ไปอบายภูมิ กรรมนี้จะเป็นผังคบคนพาลและผังฆ่าตัวตายติดไปในภพเบื้องหน้า ตอนนี้เขาอยากได้บุญใหญ่สักอย่างเพื่อจะได้ไปเกิดในที่ที่ดีกว่านี้

เฉลยว่าตัวผู้เขียน อดีตพ่อบ้าน ลูกสาวทั้งสองและสามเณรลูกชายเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา ตัวผู้เขียนเป็นกองเสบียง มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัว รอดกลับดุสิตบุรีได้ อดีตพ่อบ้านบางชาติเป็นกองเสบียง บางชาติก็บวชแต่ผังบวชยังไม่หนาแน่นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ลูกสาวคนที่สองก็เป็นกองเสบียง ลูกสาวที่เป็นทอมเคยพลัดพลาดจากหมู่คณะมานาน ชาตินี้อย่าประมาทเพราะอาจพลัดพลาดกันอีก ลูกสาวคนที่สองที่จบการศึกษาแล้วจะเข้ามาอยู่วัด ถ้าตั้งใจจริงก็อยู่ได้และมีผลการปฏิบัติธรรมพอกลับดุสิตบุรีได้ ชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตให้ตามติดไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ อย่าได้พลัดพรากจากกันเลย

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวกฎแห่งกรรมของนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาชาวไทยที่อยู่ประเทศอิสราเอล ชื่อเรื่องว่าเบื่อเล่นไพ่สุดขีด เลยก็สวิตช์พบดาวธรรม แล้วบอกให้มาแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อนจะไปถึงเรื่องนั้น

เข้าสู่กรณีศึกษาชื่อว่าเบื่อเล่นไพ่สุดขีด แล้วก็สวิตช์พบดาวธรรม ผู้เขียนเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาชาวไทยที่อยู่ประเทศอิสราเอล เข้าเป็นนักเรียนใหม่เมื่อปลายปี 2547 โดยเจอช่อง DMC ด้วยความบังเอิญ และนับจากวันนั้นถึงปัจจุบันจึงสมัครเป็นลูกพระธรรมที่มีหัวใจไม่เกี่ยง ขอเกี่ยงข้างไปด้วยดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

ผู้เขียนเป็นคนจังหวัดตาก คุณพ่อคุณแม่มีลูกทั้งหมดแปดคน หญิงห้าคน ชายสามคน ตัวเองเป็นลูกชายคนเล็ก คุณพ่อเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ของท่านเสียชีวิตตั้งแต่คุณพ่ออายุได้หนึ่งขวบ ลุงของคุณพ่อจึงมารับไปเลี้ยงจนโต เมื่อคุณพ่ออายุยี่สิบปีแต่งงานกับคุณแม่ ลุงจึงยกที่นาแปลงหนึ่งให้ ที่นาแปลงนี้ตั้งแต่คุณพ่อได้มาข้าวกล้าอุดมสมบูรณ์ ไม่เคยขาดน้ำทำนาเลย ต่างจากที่นาแปลงอื่น คุณพ่อจึงยึดอาชีพทำนาเป็นหลัก และเงินที่ได้จากการขายข้าวก็นำไปสร้างเนื้อสร้างตัวจนประสบความสำเร็จในเวลาไม่นาน

ในทางกลับกัน ขณะที่คุณพ่อเก็บเงินสร้างเนื้อสร้างตัวอยู่นั้น ทุกเย็นก็จะเห็นท่านกินเหล้าเป็นประจำไม่เคยขาด พอเมาหนัก ๆ ท่านจะด่าทอด้วยวาจาและตบตีลูกเมียด้วยกาย มีอยู่ครั้งหนึ่งท่านเมากลับมาบ้านแล้วโวยวายทะเลาะกับคุณแม่ โมโหสุดขีดจนคว้าขวด มีด และปืนขนาด .38 มาจ่อยิงคุณแม่ทันที ผู้เขียนมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงรีบเข้าคว้าตัวคุณแม่ให้รอดพ้นมาจากวิถีกระสุน