อานิสงส์กฐิน

เล่าตำนานว่าครั้งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับที่วัดพระเชตวัน เมืองสาวัตถี ภิกษุชาวเมืองปาไฐยรัฐ 30 รูปเดินทางมาเข้าเฝ้าแต่ไม่ทัน จึงต้องจำพรรษาที่เมืองสาเกต ทั้งที่อยู่ห่างเพียงหกโยชน์ก็ไม่ได้เข้าเฝ้า ครบสามเดือนแล้วรีบเดินทางมาทั้งที่ฝนยังตกและพื้นดินชุ่มโคลน จีวรจึงเปรอะเปื้อนเก่าขาด พระพุทธองค์ตรัสถามความเป็นอยู่ ภิกษุตอบว่าอยู่ร่วมใจกันไม่วิวาท เมื่อทรงเห็นจีวรเก่าขาดจึงทรงพุทธานุญาตให้รับผ้ากฐินได้หลังออกพรรษา พร้อมอานิสงส์ห้าประการแก่ผู้กรานกฐิน คือเที่ยวไปไม่ต้องบอกลา ไม่ต้องถือไตรจีวรครบสำรับ ฉันคณโภชนะได้ ทรงอติเรกจีวรได้ตามปรารถนา และจีวรที่เกิดขึ้นในที่นั้นเป็นของพวกเธอ

บอกว่าอีกไม่กี่วันเราจะได้รับบุญใหญ่ซึ่งทำให้ได้เกิดในร่มเงาพระพุทธศาสนาและได้สร้างบารมีเต็มที่ ฝ่ายชายจะได้เป็นเอหิภิกขุ ส่วนฝ่ายหญิงจะได้เครื่องประดับมหาลดาปสาธน์อย่างนางวิสาขา แล้วให้ดูเครื่องประดับจำลองที่เตรียมไว้สำหรับผู้มีบุญ พร้อมชวนหาคนที่จะสวมใส่ซึ่งต้องเป็นผู้มาร่วมทำบุญกฐิน

แจ้งว่าเครื่องประดับมหาลดาปสาธน์ขอเลื่อนไปเลือกในปีหน้า เพราะหมวกที่รองรับนกยูงทำไม่ทัน จึงให้ดูภาพและจินตนาการไปก่อน และบอกว่าการเลื่อนไปอีกหนึ่งปีจะทำให้จินตนาการเป็นอิสระไม่ถูกจำกัด แล้วจึงจะได้เจอเครื่องประดับที่ได้จากอานิสงส์กฐินของฝ่ายหญิง

สารคดีเล่าว่าครั้งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับที่วัดพระเชตวัน เมืองสาวัตถี ภิกษุชาวเมืองปาไฐยรัฐ 30 รูปเดินทางมาเข้าเฝ้าแต่ไม่ทัน จึงต้องจำพรรษาที่เมืองสาเกต ทั้งที่ห่างเพียงหกโยชน์ ครบสามเดือนแล้วรีบเดินทางมาทั้งที่ฝนยังตกและพื้นดินชุ่มโคลน จีวรจึงเปรอะเปื้อนเก่าขาด เมื่อทรงเห็นจึงทรงพุทธานุญาตให้รับผ้ากฐินได้หลังออกพรรษา พร้อมอานิสงส์ห้าประการแก่ผู้กรานกฐิน คือเที่ยวไปไม่ต้องบอกลา ไม่ต้องถือไตรจีวรครบสำรับ ฉันคณโภชนะได้ ทรงอติเรกจีวรได้ตามปรารถนา และจีวรที่เกิดขึ้นในที่นั้นเป็นของพวกเธอ

บอกว่าอานิสงส์กฐินบางส่วนคือฝ่ายชายจะได้บวชแบบเอหิภิกขุอุปสัมปทา ฝ่ายหญิงจะได้เครื่องประดับมหาลดาปสาธน์ แล้วชวนศึกษาผ่านสารคดี