นางแก้ว

เกริ่นว่าตอนนี้จะมาศึกษาว่าท่านโชติกเศรษฐีทำอย่างไรจึงได้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง แล้วบอกว่าตอนแรกน่าศึกษามาก มีรายละเอียดเยอะแต่รวบมา คือทำไมภรรยาของท่านต้องอยู่ที่อุตรกุรุทวีป เทวดาไปบอกพ่อแม่ของเธออย่างไร มีการส่งขันหมากหรือไม่ ทำไมพ่อแม่ยอมให้มา และทำไมเธอยอมมา มาด้วยเทวรถแบบไหนหรือไม่ได้นั่งเทวรถ

อธิบายว่าแหวนเหมือนมีชีวิตจิตใจจึงเลื่อนไหลออกมาเอง แล้วไล่ว่ามีดวงแก้วคุมทรัพย์ มีนางแก้วจากอุตรกุรุทวีปซึ่งอยู่คนละโลก เป็นมนุษย์ต่างดาวที่แท้จริง อยู่ไกลจนเครื่องบินเจ็ตไปไม่ถึงเพราะน้ำมันหมดก่อน ใครไปบอกเทวดาให้ไปอัญเชิญมา ไปบอกพ่อแม่และญาติพี่น้องของเธออย่างไร ล้วนไม่ใช่เรื่องธรรมดา แล้วตั้งคำถามว่าท่านทำธุรกิจอะไร มีบริษัทในเครือแค่ไหน คำตอบคือไม่มีเลย ทำแต่บุญอย่างเดียว แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็บันดาลเกิดขึ้น จึงมีคำว่าบุญบันดาลซึ่งเป็นเรื่องอจินไตย ใครไม่ได้ทำบุญก็นึกไม่ออกว่ามาได้อย่างไร คิดบวกแบบคณิตศาสตร์ลำดับที่หนึ่งก็คิดไม่ออก ต้องใช้ทฤษฎีที่สิบสี่ว่าอะไร ๆ มันก็เป็นมันอย่างนั้น เหมือนความเกิดแก่เจ็บตาย จึงจะเข้าใจว่ามีบุญศาสตร์ที่แก้อดดวงแก้อดนางแก้อดสมบัติ

เล่าว่าเมื่อพระราชาเสด็จมา ท่านเศรษฐีชวนน้องแก้วไปต้อนรับ เธอแปลกใจว่ามีคนใหญ่กว่าเราอีกหรือ ไม่เคยได้ยินคำว่าพระราชาเลย เพราะที่มาจากถิ่นเดิมนึกว่าตัวเองเป็นใหญ่ที่สุด เศรษฐีจึงบอกว่าไม่เกี่ยวกับใหญ่หรือไม่ใหญ่ แต่เราต้องมีความเคารพในปฏิสันถาร เหมือนยุวชนที่ไปยืนต้อนรับระดับโลก ซึ่งฝึกกันตั้งแต่ยังเยาว์วัย แล้วสรุปว่าคนที่มีสมบัติมากมายอย่างนั้นยังลาออกมาบวช เพราะเพศนักบวชเป็นภาวะอันสูงสุดที่ทุกคนควรยกเอาไว้ ไม่ใช่ยกเว้น จากนั้นเล่าถึงพระที่บิณฑบาตข้ามเขาในถิ่นทุรกันดาร ภิกษุสามเณรผู้แสวงหาวิเวกบำเพ็ญสมณธรรม ท่านภาวนาสัมมาอะระหังและไม่หวงความรู้ ยังบอกให้โยมที่ใส่บาตรภาวนาสัมมาอะระหังด้วย