-
14:23
หลวงปู่ปรารภว่าวัดต่าง ๆ หละหลวมสองเรื่อง ศิษย์เก่ามาช่วยงานแล้วต้องกลับไปกินข้าวบ้านเพราะขาดโรงทาน
เรื่องที่รุ่นหลังไม่ค่อยทราบ คือหลวงปู่ปรารภว่าตามวัดต่าง ๆ มีพระมาบวชเยอะ แต่พอออกพรรษาเขาก็สึกไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักวัด เวลาวัดมีงานศิษย์เก่าก็ย้อนกลับมาช่วย เขาต้องวางงานทางบ้านมาด้วยความกตัญญู ต่อวัดและครูบาอาจารย์ แต่วัดต่าง ๆ มักหละหลวมไปสองเรื่อง เรื่องแรกคือมาทำงานที่วัดแล้วเหนื่อย ก็ต้องกลับไปกินข้าวที่บ้าน เพราะวัดขาดโรงทาน มาตอนเช้า ถึงกลางวันก็ต้องกลับไปทานข้าวบ้าน
-
16:59
โรงทานจำเป็น และเรื่องที่สองคือที่หลับที่นอนไม่พอ สรุปว่าเรื่องกินเรื่องนอนเป็นเรื่องใหญ่
ถ้าต้องกลับไปกินข้าวบ้าน มาช่วยได้ไม่กี่ทีเดี๋ยวก็มีเสียงบ่นจากทางบ้าน โรงทานจึงจำเป็น โรงทานที่หลวงปู่สร้างขึ้นมีสองประโยชน์ คือความสะดวกของพระเณรที่ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารการขบฉัน จะได้ทุ่มเทกับการศึกษาและการภาวนา และส่วนที่คนไม่ค่อยรู้กันคือทำให้ศิษย์เก่าที่มาช่วยงานไม่หมดแรง เรื่องที่สองคืออยู่ช่วยงานจนดึกจนดื่นแต่ที่หลับที่นอนเตรียมไม่พอ สมัยนั้นแท็กซี่ก็ไม่ค่อยมีแต่ก็ต้องกลับ สรุปว่าถ้าจะให้ลูกศิษย์ลูกหลานกตัญญูอยู่ เรื่องกินเรื่องนอนเป็นเรื่องใหญ่ที่มองข้ามไม่ได้
-
19:01
คุณยายถอดโอวาทหลวงปู่มาตั้งโรงทานที่วัดพระธรรมกาย ใครมาถึงวัดต้องดูให้อิ่ม
พอลงมือสร้างวัดพระธรรมกาย คุณยายก็ถอดโอวาทที่หลวงปู่ให้ไว้ในโรงงานทำวิชชา มาเป็นข้อปฏิบัติของวัดพระธรรมกายเลย เรื่องนี้ลูกหลานรุ่นหลังมักไม่ค่อยได้ยินกัน คุณยายจึงตั้งโรงทานขึ้นมาและมีต่อเนื่องมาจนถึงทุกวันนี้ แม้เป็นโรงครัวเล็ก ๆ ก็ตั้งเตรียมไว้ เพราะใครมาถึงวัดแล้วต้องดูกันให้อิ่ม จะได้ไม่มีความกังวลอะไร
-
20:17
วิวัฒนาการจากคำสั่งหลวงปู่มาเป็นนโยบายมาร้อยเลี้ยงร้อย มาล้านเลี้ยงล้าน
ชี้ให้ดูวิวัฒนาการว่า หลวงปู่บอกว่าถ้าจะให้ลูกศิษย์กตัญญูอยู่กับครูบาอาจารย์ เรื่องกินเรื่องนอนต้องเรียบร้อย เรื่องกินจึงกลายเป็นว่าโรงทานโรงครัวต้องเกิด ไม่เกิดไม่ได้ และเมื่อเกิดแล้วก็ต้องมีนโยบายรองรับ คือมาร้อยก็เลี้ยงให้ได้ทั้งร้อย มาล้านก็เลี้ยงให้ได้ทั้งล้าน เรื่องนี้เคยเล่าให้พวกเราฟังบ่อย แต่เบื้องหลังที่มายังไม่ได้บอก วันนี้จึงมาเติมส่วนที่ตกหล่นให้เต็ม
-
22:45
คุณยายสั่งห้ามเอาอาหารเข้ามาขายในโรงทาน เพราะบรรยากาศการค้าจะเข้ามาแทนบรรยากาศบุญ
คุณยายกำเนิดโรงทานเอาไว้แล้วสั่งฝากไว้ด้วยว่า ให้รักษาให้ดีและอย่าให้ใครเข้ามาขายของขายอาหารในนี้ เพราะบุญที่ยายจะพึงได้และบุญของพวกเราจะถูกตัดตอนไป บรรยากาศของบุญจะหาย บรรยากาศของการค้าจะเข้ามาแทน และบรรยากาศการปฏิบัติธรรมของคนทั้งวัดจะหย่อนไปเหมือนหลาย ๆ วัด ท่านให้ช่วยกันจดบันทึกไว้ ตั้งวัดมา 42 ปี จึงไม่ยอมให้มีการเอาอาหารเข้ามาขายกัน มีแต่เอามาเลี้ยงกัน เป็นนโยบายที่ขอให้รักษาไว้ให้ดี
-
27:10
หลวงปู่เตือนแล้วเตือนอีกว่าห้ามรวมคนเข้าวัดด้วยอบายมุข อย่ารวมด้วยมหรสพ
เวลารวมพุทธบริษัทสี่ให้มาเข้าวัดปฏิบัติธรรม หลวงปู่สั่งไว้ด้วยว่ารวมด้วยอะไร ท่านเตือนแล้วเตือนอีกว่า ห้ามรวมด้วยอบายมุข เพราะเวลาเขารวมให้ญาติโยมไปวัดกัน ก็มักจัดลูกทุ่ง ลูกกรุง ลิเก โนราห์ คือรวมกันด้วยมหรสพ ด้วยหนัง ซึ่งเข้าข่ายรวมด้วยอบายมุข ฝ่ายเราเรื่องกินเรื่องนอนจบแล้ว เพราะโรงทานก็จัดไว้ กลดก็จัดไว้ แต่การรวมคนรวมสมาชิกต้องไม่ใช้อบายมุข โดยการปฏิบัติเราไม่ได้ทำเลย แต่ถ้าไม่พูดไว้เดี๋ยวจะเข้าใจว่าหลวงพ่อไม่เห็นว่าอะไร