โยกปั้นจั่น

เล่าว่าเห็นพี่ใหญ่บุญชัย เบญจรงคกุล เดินสง่างามอย่างบรมจักรพรรดิ เพราะต้องวอร์มให้เป็นก่อน เนื่องจากมนุษย์และเทวดามองดูอยู่ว่าพี่ใหญ่จะโยกปั้นจั่นไหม ถ้าเสาเข็มไม่ลงก็แปลว่ามหาวิหารขึ้นไม่ได้ จึงต้องคอยดูที่มือ ให้ใจกับมือเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน สายตาทุกคู่ทั้งมนุษย์และเทวามองไปที่เสาเข็มและที่ผู้ที่กำลังจะโยก นั่นคือจุดเริ่มต้นของบุญที่จะเกิดขึ้นในตัว เวลาบุญส่งผลเกิดเป็นมนุษย์คนก็จะมองบุคคลนั้นอย่างนี้ เพราะบุญมันดึงดูด ไปเกิดบนสวรรค์เป็นเทพบุตรก็จะมีคนมองอย่างนั้น เป็นบุญในตัวที่บันดาลให้เกิดขึ้น

สารคดีเล่าว่าประธานรับแผ่นทองคำจากท่านประธานสงฆ์มาปิดที่เสาเข็ม แล้วโยกปั้นจั่นตอกเสาเข็มมหามงคลต้นสุดท้าย ท่ามกลางเสียงสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัยที่ดังกึกก้อง ทุกคนปลื้มใจในมหากุศลครั้งประวัติศาสตร์ที่บังเกิดขึ้นได้ยาก ปิดท้ายด้วยโอวาทของหลวงพ่อว่างานนี้ไม่ใช่เพียงการสถาปนามหาวิหารเพื่อยกย่องครูบาอาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายเท่านั้น แต่ภาพสาธุชนเรือนแสนที่มาร่วมกันอย่างพร้อมเพรียง มีระบบระเบียบวินัยทั้งตอนเดินทางมา ร่วมกิจกรรม และเดินทางกลับ นั่นคือภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกายที่ชาวโลกต้องการอย่างแท้จริง