แรงงานข้ามชาติ

ผู้เขียนมีเสื้อผ้าติดตัวมาชุดเดียวคือชุดที่ใส่อยู่กับรองเท้าเท่านั้น ต้องนอนรอที่ชายแดนหลายวันจนกว่ารถจะขนคนมาสมทบได้ตามจำนวนที่ต้องการจึงออกเดินทาง กว่าจะถึงกรุงเทพต้องแวะพักอีกหลายจุด ต่อรถอีกหลายครั้ง ต้องเดินเท้าเข้าป่าข้ามเขาหลายวันหลายคืน อดหลับอดนอนและไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย เหนื่อยและหิวมาก แต่ยังหวังว่าคงมีสักวันที่จะไปถึงกรุงเทพให้ได้ จึงนึกถึงบทเพลง

ผู้เขียนเล่าว่าถ้าพูดฟังภาษาไทยได้จะได้ค่าจ้างสามพันบาท รออยู่สองวันก็ได้งานที่บ้านชาวจีน ถนนสาธุประดิษฐ์ อยู่ได้สิบเดือนไม่มีความสุขเลยจึงลาออกไปหางานใหม่ ไปพักที่โรงงานน้องชายแถวปากเกร็ด แล้วโชคดีมีเพื่อนโทรมาบอกว่าหลังบ้านที่เขาอยู่ต้องการพี่เลี้ยงสองคน ครอบครัวนี้มีสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยสี่ขวบกว่า พอเห็นลูกชายเจ้าของบ้านครั้งแรกก็รู้สึกรักและผูกพัน จึงได้อยู่กับครอบครัวนี้มาหลายปี

ลูกเดินออกจากบ้านที่ประเทศลาวโดยมีแม่เดินมาส่งที่ริมแม่น้ำโขง ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากเสื้อผ้าและรองเท้าที่ใส่อยู่เพียงชุดเดียว รออยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มีเรือหางยาวมารับ เดินทางพร้อมเพื่อนทั้งหมดห้าคน เรือมาถึงเกาะกลางแม่น้ำโขงซึ่งเป็นไร่ข้าวโพดสูง ต้องลงมาพักอยู่ใต้ต้นไม้ นั่งรอเฉย ๆ จากบ่ายสามโมงที่ขึ้นเรือมาจนถึงประมาณหกโมงเย็น ฟ้ามืดแล้วจึงมีเรืออีกลำมารับเพื่อข้ามแม่น้ำโขงอีกครึ่งหนึ่ง

ไปพักที่บ้านคนขับเรือที่เป็นคนไทยริมแม่น้ำโขงฝั่งไทยหนึ่งคืน เสียค่าใช้จ่ายคนละสองร้อยบาท พอตีสองก็มีคนมารับต่อขึ้นรถกระบะ นั่งไปถึงตีห้าลงที่บ้านพักของคนขับรถ สองสามีภรรยาหางานให้ไว้แล้วที่กรุงเทพ พักในบ้านครึ่งวันแล้วออกเดินทางด้วยรถคันเดิม แบ่งเป็นกลุ่มขึ้นรถคันละสามคน มาถึงกรุงเทพประมาณตีสอง นายหน้าไปเก็บเงินจากนายจ้างเป็นเงินเจ็ดพันห้าร้อยบาท แล้วส่งลูกจากรถเข้าไปอยู่ในบ้านของนายจ้างคนแรกเพื่อทำหน้าที่คนรับใช้