แม่ห้ามมาวัด

ผู้เขียนเล่าว่าครอบครัวนับถือลัทธิเต๋าที่เชื่อว่าองค์พระแม่เป็นผู้เปิดฟ้าดินและสร้างทุกสิ่ง ยิ่งใหญ่กว่าพระพุทธเจ้า ครูไม่ใหญ่แทรกว่านี่คือเทวนิยมที่สมมุติเทพเจ้าผู้สร้างขึ้นมา บ้านเปิดเป็นตำหนักบนชั้นสี่มีการไหว้ทุกวัน คุณพ่อห้ามเล่าพิธีกรรมและห้ามถ่ายภาพเพราะเป็นความลับของสวรรค์ ผู้เขียนจึงไม่รู้จักวัดและการทำบุญ จนเข้ามหาวิทยาลัยได้ตามเพื่อนในชมรมพุทธศาสตร์มาวัดพระธรรมกาย เป็นอาสาสมัครจัดแถวคนมาปฏิบัติธรรม แต่คุณแม่สั่งห้ามเด็ดขาด ผู้เขียนไม่อยากทะเลาะจึงไม่มาวัดอีกเลยนานสิบเจ็ดปี จบแล้วแต่งงานกับสามีรุ่นพี่มหาวิทยาลัย ซึ่งคุณปู่เป็นศาสนาจารย์ผู้ก่อตั้งโบสถ์คริสต์ในต่างจังหวัด และคุณย่าพาไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์

อ่านจดหมายของลูกผู้หญิงที่ดูแลคนไข้ ปี 2541 เห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัวพร้อมภาพพระมหาสิริราชธาตุที่ระลึก รู้สึกอยากสร้างทันที ไม่นานญาติคนไข้ที่ดูแลอยู่มาเยี่ยมโดยสวมพระมหาสิริราชธาตุองค์นั้น จึงติดต่อร่วมบุญสร้างให้ตัวเองและแม่คนละองค์ มาวัดสองสามครั้งและพาแม่มาครั้งหนึ่ง ครั้งที่ไม่เคยลืมคือได้เห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนสี แต่หลังจากนั้นวัดถูกสื่อโจมตีทุกวันปีครึ่ง พ่อแม่จึงห้ามมาวัดอีก ครูไม่ใหญ่ว่าเท่ากับไปตัดหนทางบุญเขา

ครูไม่ใหญ่ว่าการแท้งไม่ใช่ความประสงค์ของใคร แต่เป็นกฎแห่งกรรม ชาติก่อนเธอชอบปรุงอาหารด้วยปลาไข่ขณะปลายังมีชีวิตเพราะอร่อย กรรมนี้ดึงดูดเด็กที่มีกรรมทำแท้งมาเกิดในครรภ์ เด็กไปเกิดใหม่แล้วและแท้งตายมาหลายรอบ บุญที่อุทิศไปได้รับบ้างในช่วงเปลี่ยนภพ ที่พ่อแม่ห้ามมาวัดจนห่างไปช่วงหนึ่งเพราะในอดีตเคยห้ามคนไม่ให้ไปสร้างบุญกับวัด แต่บุญเก่ากับหมู่คณะดึงกลับมาใหม่ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเธอกับสามีเป็นสามีภรรยาและสร้างบารมีกับหมู่คณะ สามีมีศรัทธาขอบวช ก่อนบวชขอให้เธอประพฤติพรหมจรรย์เพื่อมั่นใจว่าจะไม่มีใครอื่น แต่บวชไปได้ระยะหนึ่งก็คิดถึงจึงลาสิกขามาอยู่ด้วยกันอย่างเดิม ชาตินี้ที่ชวนประพฤติพรหมจรรย์ก็คล้ายกัน ครูไม่ใหญ่เตือนว่าอยู่ใกล้กันเหมือนน้ำมันกับไฟ ผังเดิมยังมีอยู่