เทวทูตทั้งสี่

เทวดาแสดงภาพคนแก่ให้ทอดพระเนตร เพราะพระองค์ไม่เคยเห็นคนแก่มาก่อน ทรงถามนายฉันนะว่านั่นคืออะไร ได้คำตอบว่าคนแก่ และแก่ทั้งโลกรวมทั้งพระองค์ด้วย ทรงสลดว่าถ้าแก่แล้วต้องเป็นอย่างนั้นก็ไม่อยากแก่ หมดอารมณ์ประพาส แล้วเสด็จกลับไปทรงคิด

วันต่อมาทรงพบคนเจ็บ ทรงถามว่าเจ็บเฉพาะคนนั้นหรือ ได้คำตอบว่าเจ็บทุกคนรวมทั้งพระองค์ ทรงคิดว่าถ้าต้องร้องโอยอย่างนั้นก็คงทรมานมาก จึงหมดอารมณ์เสด็จประพาสต่อและเสด็จกลับ ไปทรงคิดที่ปราสาทสามฤดูเพราะรู้สึกสบายใจกว่า

ทรงพบคนตาย นายฉันนะอธิบายว่าคือผู้หมดฤทธิ์ในการหายใจ กายละเอียดออกไปแล้ว เหลือร่างเหมือนท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ มีแต่นับวันจะผุพังเป็นอาหารของสัตว์ต่าง ๆ และตายทั้งโลกรวมทั้งพระองค์ ทรงสรุปว่าในโลกนี้มีคนแก่ คนเจ็บ คนตาย หนีไม่พ้น จึงเกิดนิพพิทา อยากพ้นสภาพเช่นนี้ ต่างจากชาวโลกทั่วไปที่เห็นเหมือนกันแต่ยังเพลิดเพลินอยู่

วันสุดท้ายของการเสด็จประพาสสี่วัน ทรงพบนักบวช นายฉันนะอธิบายว่านักบวชคือผู้ออกจากเรือน พระองค์จึงพบทางออก ผู้ดำเนินรายการย้ำว่าสี่วันนี้เป็นเหตุสำคัญและเป็นจุดเริ่มต้นการแสวงหา

เข้าช่วงทบทวนพุทธประวัติของหลักสูตรโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา นักเรียนตอบว่ามาถึงตอนหมายเลข 29 ซึ่งเป็นช่วงที่เจ้าชายสิทธัตถะทรงมีพระชนมายุ 29 พรรษา ได้เห็นเทวทูตทั้งสี่คือคนแก่ คนเจ็บ คนตาย และนักบวช จึงตัดสินพระทัยเลือกดำเนินชีวิตเป็นนักบวช