อธิษฐานขอบวช

วันหนึ่งในเดือนเมษายน 2548 แม่บุญธรรมพาผู้เขียนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย วันนั้นเห็นหลวงพ่อนั่งอยู่บนเวทีก็คิดในใจว่าหลวงพ่ออายุตั้งหกสิบแล้วทำไมยังหนุ่มอยู่ หน้าตาสุขสดใส หรือเป็นพระอรหันต์อิ่มบุญ วันที่ 22 เมษายน 2548 มาที่วัดอีกครั้งแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญของผมมีจริงขอให้ได้บวช ได้ใกล้ชิดหลวงพ่อ ได้ร่วมสร้างบารมีกับหลวงพ่อ อธิษฐานอย่างนี้หลายครั้ง จนเดือนมิถุนายน 2548 โยมแม่บุญธรรมโทรมาถามว่าจะบวชไหมปีนี้ ผู้เขียนตอบทันทีว่าบวชครับ แล้ววันที่ 11 กรกฎาคมก็ได้บวชเป็นพระ โยมแม่ปลื้มจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ตอบว่าลูกได้รู้จักอดีตสามีตั้งแต่ท่านยังบวชครั้งแรก เพราะเคยเจอกันมาก่อนในอดีตในสถานที่ซ้ำ ๆ กันเหมือนปัจจุบัน เป็นผังเก่า ในอดีตลูกกับท่านเคยเป็นเพื่อนร่วมสร้างบารมีกับหมู่คณะ อยู่ไปอยู่มาจากเพื่อนก็กลับมาเป็นคู่รักและอยู่ด้วยกันช่วงสั้น ๆ ระหว่างอยู่ร่วมกันสามีมักอธิษฐานเสมอว่าสาธุขอให้ได้บวช อยากบวชจัง ดังนั้นต่อมาสามีจึงมักหนีไปบวชเสมอ จึงติดนิสัยเบื่อ ๆ อยาก ๆ ข้ามชาติมา ทำให้อยู่ร่วมกันในลักษณะแปลก ๆ ดังกล่าว แนะให้ร่วมอนุโมทนาในการบวชของท่านไปเลย โดยทำคล้ายพระนางพิมพาที่ตัดใจอนุโมทนาเมื่อเจ้าชายสิทธัตถะออกบวช ซึ่งจะทำให้ลูกได้มีส่วนแห่งบุญที่ท่านบวชด้วย อย่าไปอธิษฐานว่าเมื่อไรพ่อแม่ลูกจะได้อยู่ด้วยกัน ให้คิดว่าท่านไปดีแล้วก็อนุโมทนาสาธุ แล้วเราจะไปอยู่ร่วมกันที่สุดแห่งธรรม