ยืมแล้วขอลืม

ตอบว่าบุญที่ผู้เขียนเคยชวนสามีทำทานในชาติก่อนมาส่งผลในจังหวะที่ตั้งครรภ์ลูกสาว กิจการจึงดีขึ้น แต่วันใดบุญเก่าของสามีหมด เขาจะไม่สะดวกสบายเหมือนปัจจุบันและมีอุปสรรค ครูไม่ใหญ่สอนว่ามีบุญจึงครอบครองสมบัติได้ หมดบุญก็มีเหตุให้ทรัพย์หาย ทรัพย์ต้องพลัดจากเราสักวัน ดีที่สุดคือเอามาทำบุญก่อนคนอื่นมาจี้ ปล้น ขโมย หรือขอยืมแล้วขอลืม ซึ่งให้ยืมแล้วไม่คืนก็โกรธ ให้ไม่เท่าที่ขอก็โกรธ ให้เป็นทานไปเลยแต่อย่าให้ตัวเดือดร้อน รวยเองดีที่สุด ส่วนที่สามีได้คนเช่าโรงงานและขายเครื่องจักรก่อน IMF มีรายได้ดีมาจนปัจจุบันก็เพราะบุญเก่านั้น แต่ถ้าประมาทไม่สร้างบุญใหม่ต่อเนื่อง ความสะดวกสบายจะหายไปเหมือนพยับแดด

คำถามว่าบุพกรรมใดทำให้มาพบสามีคนนี้ อดีตชาติเป็นอะไรกัน ทำไมเขารู้สึกว่าเธอเคยเป็นภรรยา ทำไมสามีเกิดเป็นคนผิวสี รักเมืองไทยเพราะเคยเกิดที่นี่หรือไม่ เคยเป็นนักบวชจริงหรือไม่ องค์พระที่เห็นด้วยตาเนื้อเห็นจากอะไร ที่สามีกำหนดจิตเห็นแม่ไปเจดีย์จริงหรือไม่ สามีนำแม่กลับมาจริงหรือไม่ แม่ฟื้นเพราะอะไร บ้านทองมีจริงหรือไม่ วิบากกรรมใดทำให้แม่ตายในสภาพไร้ขาทั้งสองข้าง คตินิมิตของแม่ แม่ไปอยู่ที่ไหน กลิ่นน้ำหอมและการเขย่าโต๊ะวางแก้วน้ำเป็นแม่มาหรือไม่ แม่ได้รับบุญและมีห่วงอะไร บุพกรรมที่คุณตาและทุกคนถูกฆ่าอย่างทารุณ ไปอยู่ที่ไหน บุญใดทำให้ลูกชายคนโตรอด บุพกรรมที่เธอแท้งตั้งแต่เดือนแรกและเด็กไปเกิดที่ไหน วิบากกรรมที่พ่อแม่ห้ามมาวัดและบุญที่ทำให้อยากกลับมา เพื่อนที่ทำงานสี่คนยืมเงินคนละแสนกว่าแล้วไม่คืนแม้ฟ้องศาลชนะ และบุพกรรมร่วมกันของเธอ สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกัน

ที่เพื่อนสี่คนยืมเงินคนละแสนแล้วไม่คืนแม้ศาลตัดสินให้ชนะ เป็นกรรมเก่าของเธอแต่เป็นกรรมใหม่ของผู้ขอยืม เพราะในอดีตชาติเธอเคยยืมเงินคนอื่นแล้วขอลืมหลายครั้งหลายคน ครูไม่ใหญ่ว่าคงต้องรอชาติหน้า หรือนึกว่าทำทานไปเลยก็หมดเรื่อง เปลี่ยนความหงุดหงิดเป็นใจเบิกบาน แต่ย้ำว่าอย่าเอาอย่างขอยืมแล้วขอลืม เพราะต้องไปใช้หนี้ข้ามชาติ ถ้าไม่สามารถคืนได้ก็อย่ายืม ให้ประหยัดอดออมขยันทำมาหากิน ส่วนเธอ สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกัน พุทธันดรที่แล้วเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ เพื่อนเป็นกุลธิดาที่สนิทกันเหมือนชาตินี้ สามีมาบวชกับหมู่คณะแต่ขี้หงุดหงิดกระทบกระทั่งเพื่อนภิกษุ จึงหลุดไปเวียนว่ายตายเกิด ไม่ได้กลับดุสิตบุรีหนึ่งพุทธันดร มาเกิดยุครัตนโกสินทร์ได้บวชระยะหนึ่ง แล้วเพิ่งมาเจอกันชาตินี้ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิตไปดุสิตบุรี

เมื่อชีวิตมีทุกข์คนก็หาที่พึ่งและสันนิษฐานว่าต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ แต่ไม่เคยมีใครเห็น ถามรูปร่างก็ถูกห้ามถาม ถามแล้วบาป และบอกว่าทุกอย่างเป็นพระประสงค์ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่มีเหตุผล คนตาบอด หูหนวก เป็นใบ้ พิการ เป็นพระประสงค์หรือ ยกตัวอย่างคนมาขอยืมเงินแล้วขอลืม เราหงุดหงิดตามทวงหนี้ จะว่าเป็นพระประสงค์ก็ไม่ถูก คุยกันไปก็ทะเลาะไม่เกิดประโยชน์ สิ่งที่ดีที่สุดคือลืมเรื่องเหล่านี้ไปชั่วคราว เทิดทูนไว้บนหิ้ง แต่ต้องมาพิสูจน์