ม้ากัณฐกะ

ย้ำว่าการเป็นสามเณรคือเป็นหน่อเนื้อเชื้อไขขององค์พระจอมไตร ควรภาคภูมิใจไปนิรันดร์ สามเณรต้องมีความปิติภาคภูมิใจว่าตนเป็นผู้ได้โอกาส ไม่ใช่ผู้ด้อยโอกาส เพราะไม่ต้องเสียเวลาในทางโลก และเทียบกับพระบรมศาสดาที่ทรงม้ากัณฐกะออกบวช การเข้าวัดจึงเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่

พูดถึงคาเมลหรืออูฐว่าเป็นราชาแห่งท้องทะเลทราย เป็นสัตว์ที่สง่างามที่สุด สิงโตยังอยู่ไม่ได้ ผู้มีบุญจะขี่อูฐไปบวช ถ้าเมืองไทยก็ขี่ควายออกบวช ส่วนพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงขี่ม้ากัณฐกะ ในภาพผู้จะบวชขี่อูฐและมีบริวารตามหลัง เตรียมแปลงชีวิตยกระดับตัวเองจากเพศคฤหัสถ์ก้าวไปเป็นหนึ่งในพระรัตนตรัย เป็นเทือกเถาเหล่ากอของสมณะ

อธิบายว่าถึงจะรักอย่างไรก็รักผลของทางที่กำลังจะไปแสวงหามากกว่า คือทางพ้นจากความแก่ ความเจ็บ ความตายที่ทรมานมาก ดังนั้นการเสด็จออกบวชไม่ใช่ใจดำและไม่ใช่ไม่รักครอบครัว ใครที่บอกว่าผิดศีลผัวศีลเมียนั้นไม่ถูก เพราะรักจึงออกบวช พอมีความรู้แล้วจะกลับมาสอน ถ้าไม่ออกบวชก็เหมือนชาวโลกทั่วไปแล้วจะไปโปรดใครได้ จึงสรุปว่ารักแท้ต้องออกบวช แล้วเสด็จออกบรรพชาไปกับนายฉันนะและม้ากัณฐกะ

ถาม-ตอบว่าม้ากัณฐกะตายก่อนและตายเพราะเสียใจ เนื่องจากเป็นสหชาติที่เกิดมาพร้อมกับเจ้าชายสิทธัตถะ เคยอยู่ด้วยกันและตามเสด็จไปทุกที่ ครูชมนักเรียนว่าตอบเก่ง แล้วนำเข้าช่วงเรื่องกฎแห่งกรรมต่อไป