ภาวนาสัมมาอะระหัง

เล่าว่าเมื่อพระราชาเสด็จมา ท่านเศรษฐีชวนน้องแก้วไปต้อนรับ เธอแปลกใจว่ามีคนใหญ่กว่าเราอีกหรือ ไม่เคยได้ยินคำว่าพระราชาเลย เพราะที่มาจากถิ่นเดิมนึกว่าตัวเองเป็นใหญ่ที่สุด เศรษฐีจึงบอกว่าไม่เกี่ยวกับใหญ่หรือไม่ใหญ่ แต่เราต้องมีความเคารพในปฏิสันถาร เหมือนยุวชนที่ไปยืนต้อนรับระดับโลก ซึ่งฝึกกันตั้งแต่ยังเยาว์วัย แล้วสรุปว่าคนที่มีสมบัติมากมายอย่างนั้นยังลาออกมาบวช เพราะเพศนักบวชเป็นภาวะอันสูงสุดที่ทุกคนควรยกเอาไว้ ไม่ใช่ยกเว้น จากนั้นเล่าถึงพระที่บิณฑบาตข้ามเขาในถิ่นทุรกันดาร ภิกษุสามเณรผู้แสวงหาวิเวกบำเพ็ญสมณธรรม ท่านภาวนาสัมมาอะระหังและไม่หวงความรู้ ยังบอกให้โยมที่ใส่บาตรภาวนาสัมมาอะระหังด้วย

ผู้เขียนว่าการลงโทษรุนแรงเบาลงบ้าง ถ้าไม่มีพระอาจารย์ลูกคงทำบาปมากกว่านี้ แต่ความสัมพันธ์พ่อลูกกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ ลูกคนโตอายุ 14 ไปอยู่กับพี่สาวของผู้เขียนต่างจังหวัด เพราะสามียื่นคำขาดว่าถ้าลูกอยู่บ้านตนจะไปจากบ้าน ส่วนลูกแฝดอายุสี่ขวบกว่า ตอนตั้งครรภ์ผู้เขียนภาวนาสัมมาอะระหังได้พันครั้ง คืนนั้นฝันเห็นมหาธรรมกายเจดีย์ ท้องฟ้าสีทองมีดวงดาวสว่างเต็ม ดาวตกลงมาเป็นฝนแล้วกลายเป็นดวงแก้วใหญ่คลุมตัว ระหว่างตั้งครรภ์แยกห้องนอนกับสามี ก่อนคลอดภาวนาอีกพันครั้งเห็นดวงสว่าง คลอดง่าย วัยทารกแฝดทั้งคู่ป่วยบ่อย แฝดพี่เป็นโรคเกล็ดเลือดต่ำ ศีรษะถูกกระแทกแรงจนกลัวเลือดออกในสมอง แฝดน้องท้องร่วงต้องให้น้ำเกลือแต่พยาบาลหาเส้นเลือดไม่เจอ ต้องแทงแขนขาเป็นสิบเข็ม ทั้งคู่ชอบปล่อยปลา แฝดน้องพูดไม่ค่อยชัดและถนัดซ้ายทุกอย่าง บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน

ครูสอนพิเศษมาพักอยู่ด้วยและสอนพี่น้องทั้งสี่นั่งสมาธิ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าชีวิตไม่ได้เริ่มต้นที่กาลเวลาหรือระยะทาง แต่เริ่มต้นตรงที่หลับตาเบา ๆ ผ่อนคลายกายใจ นึกถึงดวงตะวันสว่างที่กลางกาย ครูสอนให้นึกถึงองค์พระหรือดวงแก้วที่กลางกายพร้อมภาวนาสัมมาอะระหัง ครั้งแรกที่นั่งผู้เขียนก็เห็นองค์พระใส ๆ ที่กลางท้องทั้งที่ไม่เคยนั่งมาก่อน และนั่งสมาธิเสมอจนทุกวันนี้ ครูไม่ใหญ่ว่าไปไกลถึงดวงดาวก็ยังวนกลับที่เดิม แต่นี่คือการเดินทางไปสู่จุดหมายที่ไม่ต้องกลับมาที่เดิม เดินหน้าต้องถึงที่หมาย ถอยหลังก็ต้องลงคลองธรรม