ความภาคภูมิใจในอาชีพครู

สอนว่าอยู่อาชีพใดก็ต้องภาคภูมิใจในอาชีพนั้น โดยเฉพาะครูต้องภาคภูมิใจตั้งแต่ก่อนออกจากบ้าน ระหว่างทางไปโรงเรียน เข้าห้องเรียน จนกลับถึงบ้าน เพราะทุกย่างก้าวคือผู้ให้ที่กำลังเดินไปขจัดความไม่รู้ให้นักเรียน กลับบ้านแล้วให้ปีติเบิกบานว่าวันนี้ได้ให้แสงสว่างและได้บุญกลับมา ผู้ให้ต้องภาคภูมิใจ จะอับเฉาเหงาหงอยไม่ได้

ครูไม่ใหญ่แทรกระหว่างตอบคำถามว่าอาชีพที่น่าเป็นคือครู ซึ่งสายเดียวกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระบรมครู เป็นอาชีพพระโพธิสัตว์ผู้ให้แสงสว่าง ขจัดความไม่รู้ทั้งวิชาชีพและวิชาชีวิต หรือเป็นแพทย์พยาบาลที่ช่วยให้คนพ้นทุกข์ทรมานและยืดอายุให้มีโอกาสสร้างบารมี ต้องมีปีติภาคภูมิใจในอาชีพ ครูบางคนน้อยเนื้อต่ำใจว่าเงินเดือนน้อย แต่รวยหรือจนมีทุกอาชีพ ตั้งแต่ขายกล้วยทอดจนสร้างโรงแรมใหญ่ ที่น้อยใจเพราะยังไม่รู้ว่าครูคือใคร

ผู้เขียนเล่าว่าที่ปฏิบัติธรรมมีการเปิดเพลงให้ครูสามเพลง ประโยค ฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ จุดพลังใจให้ลุกโชน ครูไม่ใหญ่เสริมว่าความจริงเป็นอย่างนั้น แต่บางทีครูไม่เคยคิด ไปคิดเองเออเองว่าอาชีพครูต่ำต้อยแล้วน้อยเนื้อต่ำใจ ซึ่งไม่ใช่ความจริง จากนั้นผู้เขียนเล่าผลการปฏิบัติว่าเกิดความสุขอิ่มเอิบเหนือคำบรรยาย เห็นพระมหาธรรมกายเจดีย์ คุณยายในดวงแก้ว หลวงปู่ในดวงแก้ว และองค์พระ เกิดขึ้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 และยังตราตรึงอยู่กลางกายมาจนถึงทุกวันนี้

ผู้เขียนเล่าว่าเด็กคนหนึ่งยกมือบอกว่าพี่ดวงดาวของหนูกำลังขยายโตขึ้น แต่ครูให้ลืมตาก่อน ขอนั่งแก้ตัวใหม่ให้พี่ดวงดาวโตเท่าโลกเหมือนเพื่อน บางคนบอกว่าพี่ดวงดาวหมุนไปมา บางคนว่าสว่างจ้าจนกลายเป็นดวงอาทิตย์ ครูตอบว่าเก่งมาก ไม่ต้องกังวล ผู้เขียนสอนนั่งสมาธิทุกห้อง ป.1-ป.3 ให้นั่งก่อนเรียนทุกครั้งและนั่งไปกับเด็ก เด็กชอบมาก เป็นการสอนที่มีความสุขที่สุด ครูไม่ใหญ่ว่านาน ๆ จะได้ยินครูพูดอย่างนี้สักคน ท้ายจดหมายอยากบอกครูทั่วโลกว่าโชคดีเหลือเกินที่ได้ทำอาชีพผู้นำแสงสว่าง (ช่วงนี้มีเสียงแปลภาษาอังกฤษซ้อนจนถอดเพี้ยน) ลงชื่อครูจุ๋ม โรงเรียนวัดศรีบุญเรือง แล้วบอกว่าอยากจะเป็น... ต่อเข้าเพลง