ประเภทกรณีศึกษา

ต้นช่วงเฉลยถอดขาด จับได้ว่าที่ต้องจากพ่อและลำบากเพราะชาติที่เคยเป็นผู้ชายไม่ยอมเลี้ยงลูก สิ่งที่เจอในปัจจุบันคือภาพอดีตของตัวเอง ผู้หญิงคืออดีตของผู้ชาย ช่วงเฉลยเรื่องสามีคนแรกถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษมาก จับได้ว่าเป็นกรรมสมัยเกิดเป็นผู้ชายที่ดื่มสุราจนเมาแล้วเจ้าชู้ข่มเหงผู้หญิงมารวมส่งผล ส่วนที่สามีคนที่สองมาใช้หนี้ให้จนทำงานนั้นเพียงสองเดือน เพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติมาช่วย จึงควรสงเคราะห์ญาติและเลี้ยงดูบิดามารดาให้ดี ถึงคราวเจอวิบากกรรมจะมีคนมาช่วย

ที่ขโมยบัตร ATM ถอนเงินหนึ่งล้านมาซื้อบ้านแล้วไม่มีอะไรดีขึ้น เพราะเงินที่ได้จากการขโมยมีเชื้อวิบัติ อีกทั้งขาดทานบารมีในอดีต ผิดศีลข้ออื่นเช่นดื่มเหล้า และอบายมุขอื่น ๆ มารวมส่งผล แก้ด้วยทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้มาก อย่าทำบาปอีก หนักจะเป็นเบา สามีคนที่สองไม่เอาใจใส่และทุบตีเพราะชาติที่เป็นผู้ชายเจ้าชู้ เมาแล้วมักทุบตีภรรยา ให้เลิกทำสิ่งไม่ดี ทำบุญ แผ่เมตตา อธิษฐานจิตให้ครอบครัวดีขึ้น ส่วนปวดหัวคล้ายไมเกรนเพราะสมัยเป็นผู้ชายทำกับแกล้มโดยทุบหัวสัตว์ รวมกับกรรมที่เมาแล้วทุบตีภรรยา

ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนในห้องทายก่อนว่าทำไมกลัวต้นไม้ใหญ่ มีคำตอบเช่นเคยไปแกล้งภุมเทวา ครูไม่ใหญ่ว่าน่าคิด แล้วเฉลยหลังบรรทัด jingle ว่าชาติที่เป็นผู้ชายเจ้าชู้ทิ้งบุตรภรรยา ตายแล้วไปอบาย ผ่านมหานรกและยมโลก กลับมาเกิดเป็นผู้หญิงอีกหลายชาติมีความทุกข์บีบคั้น ชาติก่อนมาเกิดชาตินี้เป็นผู้หญิงกลุ้มใจจากปัญหาต่าง ๆ จึงผูกคอตายกับต้นไม้ใหญ่ มาส่งผลให้กลัว

ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนในห้องทายเรื่องทาลิปสติกไม่ได้ เรียกถามชื่อทีละคน (ชื่อถอดเพี้ยน) แล้วเฉลยว่าในชาติเดียวกับที่ผูกคอตาย ได้เป็นผู้หญิงขายบริการ หลอกเพื่อนที่ขายบริการด้วยกันให้ทาลิปสติกสีที่ทำให้ปากซีด โดยบอกว่าทาแล้วจะดูสวยมาก เพราะกลัวเขาจะสวยกว่า วิบากกรรมนี้มาส่งผล แก้ด้วยอย่าทำสิ่งไม่ดีอีก และทำบุญอุทิศให้ผู้ที่เราเคยเบียดเบียน

ลูกสาวคนแรกเกิดมามีอาการที่อกขนาดเท่าเด็กอายุสิบเอ็ดขวบ (ถอดเพี้ยน) แต่รักษาหายตอนหกเดือน เพราะกรรมสมัยเป็นสาวที่ประจานเพื่อนสาวที่เริ่มมีหน้าอกใหญ่กว่าคนอื่นต่อหน้าธารกำนัล ทำให้เพื่อนอับอายและทะเลาะกันรุนแรง แต่ต่อมาไปขอขมาเขา วิบากกรรมจึงส่งผลช่วงสั้นและหายได้ในภายหลัง

ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนในห้องทายก่อน มีคนตอบว่าเคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กและล้อเลียนเพื่อน ครูไม่ใหญ่ชมว่าตอบเก่ง แล้วเฉลยว่าสมัยเป็นพี่เลี้ยงเด็ก จี้เด็กไม่หยุดจนเด็กหัวเราะไม่หยุด และเวลาเด็กร้องไห้ก็บังคับให้ร้องต่อไม่ให้หยุดด้วยความโมโห วิบากกรรมมาส่งผลที่สมองส่วนที่ควบคุมการหัวเราะและร้องไห้ให้ผิดปกติ ครูไม่ใหญ่ว่านี่แหละ DMC ดีอย่างนี้ แล้วเข้าเพลง

แก้ไขเรื่องลูกสาวให้สั่งสมบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา และอธิษฐานจิตให้พ้นวิบากกรรม ส่วนลูกชายที่กลัวแม่มากตอนเด็ก ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนในห้องทายก่อน มีคนตอบว่าเคยเป็นพี่เลี้ยงแล้วแกล้งให้กลัว แล้วเฉลยว่าลูกชายเคยเป็นเด็กอยู่ในครรภ์ แล้วผู้เขียนไปทำแท้ง เด็กจึงกลับชาติมาเกิดเป็นลูกอีกครั้ง เกิดมาจึงกลัวแม่มาก ส่วนที่ร้องไห้อาเจียนตั้งแต่หนึ่งเดือนจนแปดขวบ เพราะวิบากกรรมที่ดื่มสุราจนเมาแล้วทุบตีทำร้ายลูกสมัยเป็นหนุ่ม แก้ด้วยสร้างบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา และอธิษฐานจิตให้พ้นวิบาก

พ่อตายแล้วไปอยู่มหานรกขุมห้า ด้วยกรรมดื่มสุรา กำลังถูกนายนิรยบาลกรอกน้ำร้อนแรงอยู่ ทรมานมาก รับบุญที่ลูกทำไปให้ไม่ได้ แต่ให้ทำบุญไปบ่อย ๆ บุญจะไปคอยอยู่ที่ยมโลก พ้นมหานรกแล้วจะมารับบุญได้ จึงไม่มีข้อความฝากมา แม่ปวดขามากเพราะกรรมที่เคยตีขาสัตว์ เช่น แมว จนมันทรมาน และท้องใหญ่ผิดปกติเหมือนคนท้องเพราะกรรมที่ฆ่าสัตว์มีท้องมาเป็นอาหาร แก้ด้วยสั่งสมบุญและอุทิศให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียน

ครูไม่ใหญ่บอกว่าเกินสี่ทุ่มแล้ว ผู้เขียน แม่ ลูกสาว และลูกชาย มีกรรมเสมอกันจึงมาเกิดร่วมกัน ยกเว้นลูกชายที่มาเพราะกรรมทำแท้งผูกกันไว้ ที่ต้องพลัดพรากกันเสมอเพราะมีกรรมคล้ายกันสมัยเป็นผู้ชายเจ้าชู้ทิ้งบุตรภรรยาให้ลำบาก ผู้เขียนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงแล้วพลัดไปหลายพุทธันดรเพราะกรรมเจ้าชู้ บุญเก่าจึงดึงดูดให้มาเจอกันอีก อย่าประมาท ส่วนน้องที่ประคับประคองในเส้นทางสร้างบารมี เคยเป็นกัลยาณมิตรในชาติที่เป็นผู้ชายเจ้าชู้ และเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา (ช่วงนี้ถอดเพี้ยน) มีผลการปฏิบัติธรรมเห็นดวงใส ละโลกไปดุสิตบุรี จึงให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่และกลับดุสิตบุรีให้ได้

เริ่มอ่านจดหมายกรณีศึกษา ถอดไม่ครบหัวจดหมาย ไม่ได้ยินเลขเคส เจ้าของจดหมายเขียนถึงครูไม่ใหญ่ว่ามีความปีติเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องยาวนาน หลังจากทุ่มทำบุญอย่างฉับพลันกะทันหันโดยไม่ได้ตั้งตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเวลาสมบัติเกิดก็เกิดอย่างชุลมุนต้องเตรียมรับให้ดี แล้วเล่าเรื่องตามลำดับ สามีเป็นคนมีความใฝ่ฝันและความสามารถ อยากมีโรงงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ของตัวเองตั้งแต่หนุ่ม แต่ทำธุรกิจอย่างไรก็ไม่สำเร็จเพราะมักถูกโกงจนขาดทุนต้องเลิกไป เจ้าของจดหมายจึงต่อต้านความคิดเรื่องโรงงานมาตลอด สามีจึงได้แต่ทำงานเป็นผู้บริหารบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ส่วนเจ้าของจดหมายลาออกจากงานมาดูแลลูกเต็มตัว (ถอดได้ว่าปี 38)

สามีได้โอกาสรับงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ให้บริษัทแห่งหนึ่งโดยไปจ้างโรงงานอื่นผลิต ทำได้ไม่นานโรงงานนั้นยกเลิกการผลิต ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบางทีโชคร้ายกลายเป็นดี เจ้าของจดหมายไม่มีทางเลือกนอกจากตัดสินใจตั้งโรงงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์เองเพื่อส่งให้บริษัทที่สามีรับงานไว้ ทุกอย่างดำเนินไปได้ดี เจ้าของจดหมายดูแลการเงินทั้งหมด สามีลาออกจากงานประจำมาทำกิจการเต็มตัว ได้มีโรงงานที่ใฝ่ฝัน ครูไม่ใหญ่บอกว่าขอให้ใฝ่ฝันไว้เถิดสักวันต้องสมหวัง สามีบอกว่าครั้งนี้ต้องดีกว่าเก่า ให้ภรรยาไปล้างมือรอรับทรัพย์ นับทรัพย์ เก็บทรัพย์ ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

ช่วงเปิดโรงงานใหม่ ๆ เจ้าของจดหมายเริ่มรู้จักวัดพระธรรมกาย เพื่อนชวนทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าฝ่ายอกุศลชวนทำชั่วทุกวัน ฝ่ายบุญก็ต้องชวนทุกวันเหมือนกัน เจ้าของจดหมายบอกว่าเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูง ใช้ปัญญาพินิจพิจารณาก่อนเชื่อทุกเรื่อง ยังไม่เกิดศรัทธาและไม่เคยทำบุญมากขนาดนั้นจึงปฏิเสธไป ราวสองเดือนต่อมาฝันประหลาดได้ยินเสียงผู้ชายที่มีอำนาจสั่งให้ลงเรือไปกราบหลวงปู่วัดปากน้ำ พอไปถึงต้องปีนบันไดที่สูงชันมาก ตะเกียกตะกายขึ้นไปกราบอย่างทุลักทุเล กราบได้สำเร็จก็ตกใจตื่น ครูไม่ใหญ่บอกว่าได้กราบมหาปูชนียาจารย์ในฝันถือเป็นสิริมงคล ฝันนั้นติดตาตรึงใจจนต้องสืบหาเรื่องราวเกี่ยวกับหลวงปู่ แล้วมาถึงวัดพระธรรมกายซึ่งสอนนั่งสมาธิแบบหลวงปู่วัดปากน้ำ มีคุณยายอาจารย์เป็นผู้ให้กำเนิด แล้วชวนไปรู้จักวัดพระธรรมกายกันหน่อย

เจ้าของจดหมายมาวัดเป็นครั้งแรกและตัดสินใจทำบุญหนึ่งพันบาทก่อน (สิ่งที่ทำบุญถอดเพี้ยน) จากนั้นเชื่อมั่นว่าบุญมีจริง ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วจริง เริ่มทำบุญมากขึ้นเรื่อย ๆ ครอบครัวเปลี่ยนไปในทางดีขึ้นมาก ทำบุญมากขึ้นก็รวยขึ้น ธุรกิจโรงงานขยายตัวอย่างรวดเร็ว เงินทองไหลมาเทมา ทำบุญได้ทุกครั้งที่หลวงพ่อบอก ไปทอดกฐินทุกปี จนถึงบุญสร้างห้องสุขา บันได และโคมไฟรอบมหารัตนวิหารคด (ชื่อบุญถอดได้ว่าบุญสุขภิมาน) ครูไม่ใหญ่ถามว่าทุกบุญไม่ขาดเลยใช่ไหม

เดิมเจ้าของจดหมายตั้งใจจะทำบุญห้องสุขาและบันไดเพียงชุดเดียว วันที่ 22 เมษายนทำไปหนึ่ง M กับหนึ่ง S (ถอดได้ไม่ชัด) แต่วันอาทิตย์ที่ 7 พฤษภาคม 2549 ขณะนั่งสมาธิช่วงบูชาข้าวพระ นำใจหยุดกลางกายตามเสียงหลวงพ่อ เกิดปีติศรัทธาอย่างแรงกล้าจะทำบุญให้เต็มกำลังสิบชุด รู้สึกจากศูนย์กลางกายว่าบุญนี้ต้องทำให้สุดความสามารถ เมื่อใจเปิดก็เปิดกระเป๋า แต่พบว่าไม่ได้เอาเงินสดมา ก็ไม่อับจนเพราะมีเช็คมา ครูไม่ใหญ่แซวว่ามีเช็คดี เช็คเด้ เช็คเด้ง และชมผู้ประสานงานที่ช่วยจนสำเร็จ ทำให้ได้ถวายปัจจัยขณะศรัทธาและปีติเต็มเปี่ยม ปีติต่อเนื่องมาจนทุกวันนี้

ครูไม่ใหญ่ชมภาพเก้าอี้รัตนชาติรูปมือว่าสวยดี แล้วแซวว่าดึกแล้วกลัวเห็นแล้วนอนไม่หลับ จดหมายเล่าต่อว่าปลื้มไม่หายและขอบคุณผู้ประสานงานทั้งหมด แล้วเล่าเรื่องกังวลใจ วันหนึ่งไปดูที่ดินจะสร้างโรงงานและชอบที่ดินแปลงหนึ่ง คนที่แนะนำที่ดินชวนไปหาพ่อปู่ซึ่งเป็นร่างทรง พอยกมือไหว้ พ่อปู่ห้ามไม่ให้ไหว้เพราะจะบาปเนื่องจากเจ้าของจดหมายมีบุญมากกว่า แล้วบอกว่าที่ดินแปลงนั้นในอดีตชาติเป็นของเจ้าของจดหมายมาก่อน และมีพญานาคเกล็ดสีเขียวรักษาไว้ ท้ายช่วงถอดเพี้ยนและมีบรรทัด jingle ต่อด้วยเรื่องที่พ่อปู่ทักไว้ก่อนหน้านี้ซึ่งถอดได้ไม่ชัด

จดหมายเล่าว่าพ่อของเจ้าของจดหมายเป็นเถ้าแก่ที่น่านับถือของชาวบ้าน ชอบทำบุญอุปถัมภ์วัด โรงเรียน และสงเคราะห์ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถูกหลักวิชา บั้นปลายชีวิตท่านเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดในวัยเจ็ดสิบปี หลังท่านเสียชีวิตเจ้าของจดหมายฝันว่าพ่ออยู่ในบ้านหลังใหญ่แต่เก่ามาก เหมือนปราสาทโบราณ แต่หลังจากสร้างองค์พระอุทิศให้ท่าน ฝันใหม่ว่าท่านหนุ่มขึ้นยี่สิบสามสิบปี

จดหมายเล่าว่าพี่ชายคนหนึ่งกับภรรยามีอาการทางประสาททั้งคู่ แต่มีบุตรด้วยกันสองคน (ถอดได้ไม่ชัดว่าพี่ชายคนไหน) ครูไม่ใหญ่หัวเราะแล้วบอกว่างงจริง ๆ เป็นแฟนกันได้ไง ซึ่งตรงกับชื่อเรื่องที่เกริ่นไว้ต้นรายการ แล้วมีเสียงพูดว่าเป็นแฟนกันได้ไงซ้ำ ๆ ก่อนเข้าเพลง

จดหมายเล่าต่อ ต้นช่วงถอดไม่ครบ พี่ชายอีกคนทำงานปราบผู้ร้ายทำให้ผู้ร้ายเสียชีวิต จึงไม่สบายใจที่ต้องทำงานแบบนี้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่ายังมีหัวใจมนุษย์เพราะคนไม่กินคน เวลาจะทำงานต้องกินเหล้าย้อมใจก่อนจึงกล้าออกสนาม สุดท้ายลาออกมาช่วยพ่อค้าขายสองปี แล้วประสบอุบัติเหตุรถชนเสียชีวิตวัยสามสิบหกปี (ในชุดคำถามบอกว่าเป็นนาวิกโยธิน) ส่วนน้องชายปี 2539 ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ครั้งใหญ่เกือบเสียชีวิต ต้องผ่าตัดสมองหลายครั้งจนความจำเสื่อม ทำอะไรไม่ได้ มักมีอารมณ์ฉุนเฉียว แต่มีภรรยาและญาติภรรยาดูแลอย่างดี ครูไม่ใหญ่บอกว่าฟังมาหลายเคสแล้วคงรู้ว่าเป็นเพราะทำเหตุอะไรมา

เริ่มชุดคำถาม ทำบุญมาแบบใดจึงมีฐานะดีจากโรงงานทั้งที่ไม่เคยอยากมีโรงงาน ทำบุญแบบระแวดระวังกลัวถูกหลอกเพราะไม่มั่นใจในเนื้อนาบุญ เวลาบุญส่งผลสมบัติจะเกิดอย่างไร ครูไม่ใหญ่แซวว่าสมบัติก็คงระแวดระวังยับยั้งชั่งใจก่อนจะเข้ากระเป๋า มาทีละนิด การระวังแบบนี้ถูกหรือผิดหลักวิชา ถามต่อว่าศรัทธาที่เกิดขึ้นกะทันหันเกิดจากอะไร ทำอย่างไรจึงรักษาศรัทธาไว้ได้นาน ครูไม่ใหญ่ตอบว่าก็อย่าเสื่อมศรัทธา ทำบุญไปตลอดชีวิต การถวายทันทีขณะศรัทธาเต็มที่กับการเอาไว้ก่อนให้ผลต่างกันอย่างไร เปรียบกับอยากกินก๋วยเตี๋ยวแล้วเอาไว้ก่อนกับกินทันที การทำบุญด้วยเงินยืมชั่วคราวบุญจะหย่อนลงหรือไม่ และทำบุญอย่างไรจึงได้สามีที่ดี ขยันหาเงิน ให้ภรรยาเก็บเงินทั้งหมดและเห็นดีด้วยทุกอย่าง ครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นคู่บุญคู่บารมีกัน

คำถามต่อ สิ่งที่พ่อปู่ทักเรื่องที่ดินว่าเคยเป็นของเจ้าของจดหมายในอดีตชาติและมีพญานาคดูแล และที่ทักเรื่องสามีเป็นจริงหรือไม่ ควรทำอย่างไร บุพกรรมใดทำให้พ่อเป็นมะเร็งปอด ตายแล้วมาเข้าฝันจริงไหม ทำไมฝันว่าท่านหนุ่มขึ้น ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน ได้รับบุญไหม มีอะไรฝากบอก บุพกรรมใดทำให้มีพี่น้องที่มีปัญหาทางสมอง พี่ชายและพี่สะใภ้มีอาการทางประสาททั้งคู่จะช่วยอย่างไร ลูกของพี่ชายเคยสร้างบารมีมาหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้น้องชายประสบอุบัติเหตุผ่าตัดสมองจนความจำเสื่อม มีโอกาสหายไหม บุญใดทำให้มีภรรยาและญาติดูแลดี บุพกรรมใดทำให้พี่ชายคนที่เป็นนาวิกโยธินถูกรถชนเสียชีวิต ตายแล้วไปไหน และตัวเอง สามี ลูกทั้งสองเคยสร้างบารมีร่วมกันมาอย่างไร มีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม จะทำงานที่หลวงพ่อมอบหมายได้หรือไม่ แล้วเข้าช่วงพัก

หลังช่วงพัก เริ่มช่วงตอบคำถาม ต้นช่วงถอดเพี้ยน จับได้ว่าผลแห่งทานบารมีที่ทำไว้เต็มที่ในอดีตมาส่งผล สมบัติจะเกิดขึ้นจริงแต่ไม่ใช่สมบัติมารอท่า ต้องทำท่าเพื่อรอท่า เสียเวลาตรงที่พินิจพิจารณาว่าจะทำอะไรดี แต่ก็สำเร็จด้วยกำลังแห่งทานบารมี คนที่คิดพินิจก่อนทำ สมบัติก็เกิดช้าหน่อยเพราะสมบัติก็พินิจว่าควรจะมาหรือไม่ ส่วนคนที่ศรัทธาปุ๊บแล้วทำเลย สมบัติก็มาปุ๊บ การพินิจแหล่งเนื้อนาบุญแบบนี้ถือว่าถูกหลักวิชาในระดับขั้นต้น แต่เมื่อพินิจอย่างถี่ถ้วนแล้วว่าใช่ ก็ต้องลงมือสร้างบารมีอย่างเต็มที่ไม่มีประมาณ จึงจะถูกหลักวิชาสมบูรณ์ แล้วจะมีสมบัติมารอท่าโดยไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย เกิดมาหาวสองทีก็มีทรัพย์คอยอยู่

ในช่วงตอบ ยกตัวอย่างผู้มีบุญในสมัยพุทธกาล (ไม่ได้เอ่ยชื่อในที่ถอด) เกิดมาพ่อแม่รักมาก ไม่ให้เดินเหยียบพื้น ต้องปูพรมให้เดินเพราะฝ่าเท้ามีขนละเอียดอ่อนสวยงามซึ่งเกิดจากบุญ ห่วงว่าละอองฝนจะโดนจนเป็นหวัด หรือแดดจะทำให้ผิวเสีย วันหนึ่งเด็กงอนพ่อแม่ไม่ยอมเดินบนพรม แสดงว่าเป็นสุขุมาลชาติมาแต่เกิด

ตอบคำถามที่ตอนแรกคิดทำบุญห้องสุขาเพียงชุดเดียวแล้วเกิดอยากทำอย่างกะทันหัน อาการศรัทธาที่เกิดขึ้นกะทันหันเกิดจากจิตที่ผ่องใสเป็นประจำ บุญในตัวสอดแทรกรายละเอียดให้คิดอย่างนั้น เมื่อใจใสแล้ว พระในตัว บุญในตัว และสวรรค์ละเอียดได้ช่องเข้ามาในกระบวนการความคิด คำพูด และการกระทำ เวลาสมบัติเกิดก็จะเกิดอย่างชุลมุนอย่าเพิ่งช็อก ส่วนการรักษาศรัทธาให้ตั้งมั่นยาวนานก็ไม่ยาก คือหมั่นทำ ขยันทำ ทำสม่ำเสมอทั้งทาน ศีล ภาวนา และระลึกถึงบุญที่ทำผ่านมา ใจจะผ่องใส ศรัทธาก็ตั้งมั่น

ในช่วงตอบ การถวายทันทีที่ศรัทธาเกิด เวลาบุญส่งผลทรัพย์หรือสิ่งที่ปรารถนาจะเกิดขึ้นทันทีไม่ต้องรอ และไม่มีอุปสรรค ถ้าศรัทธาเท่าเดิมแต่เอาไว้ก่อนยังไม่ทำ บุญจะส่งผลช้ากว่า แม้ส่งผลเต็มที่แต่สมบัติเกิดช้ากว่าคิดแล้วทำทันที ส่วนเงินที่ทำบุญแม้เป็นเงินยืมชั่วคราว ก็ได้บุญ แต่ต้องคืนเท่าที่ยืมมา บุญไม่หย่อนลง ครูไม่ใหญ่เตือนว่าคนรักกันอย่ายืมเงินกัน บางคนมีศรัทธามาทำบุญแต่ไม่มีศรัทธาจะไปคืน เจ้าหนี้ยืนดูตาปริบ ๆ ว่าทำไมคนยืมได้เป็นเจ้าภาพ ยืมเงินมาทำบุญ เวลาทรัพย์เกิดก็เกิดกับเจ้าหนี้ แต่คนยืมก็มีส่วนแห่งบุญด้วย ให้เอาไปคืน อย่าไปคิดเอาเองว่าเขาคงเคยยืมเราไว้ชาติที่แล้วแล้วล้างแค้นไม่คืน เพราะจะเป็นกรรมใหม่

ตอบเรื่องสามีที่ขยันหาเงินเก่งและมอบให้ภรรยาเก็บและใช้จ่ายได้โดยไม่ว่าอะไร ครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นเทพบุตรในอุดมคติ หายาก ถ้าพ่อบ้านให้โอกาสก็ต้องรีบใช้ ไม่งั้นจะบ่นว่าแค่ช่วยใช้เงินที่หามาหน่อยไม่ได้แล้วจะช่วยอะไรได้ เปรียบกับเจ้าของบ้านเตรียมอาหารแล้วชวนแขกมากิน แขกเกรงใจไม่ยอมกิน แค่ช่วยกินยังไม่ได้แล้วจะช่วยอะไรได้ ที่ได้สามีดีเพราะเป็นคู่บุญคู่บารมีกัน เวลาทำบุญก็ทำร่วมกัน มีปีติและเป็นใหญ่ในทานร่วมกัน คือทั้งพ่อบ้านแม่บ้านต่างรู้สึกว่าตนเป็นเจ้าของบุญเจ้าของทรัพย์นั้น เวลาบุญส่งผลจึงเป็นใหญ่ในทรัพย์ด้วยกันทั้งคู่ ไม่ขัดใจกันเรื่องใช้เงิน ใครเอาทรัพย์ไปใช้อีกคนก็ปลื้มด้วย ถ้าเป็นใหญ่ในทานอยู่คนเดียว เวลาอีกคนจะใช้ก็จะขัดใจ

ตอบเรื่องที่พ่อปู่ทักว่าที่ดินผืนนั้นเป็นของเจ้าของจดหมายในอดีตชาติและมีพญานาครักษา รวมทั้งเรื่องสามีจะมีเคราะห์ ให้ลืมไปเสีย ไม่ได้เป็นอย่างนั้น พ่อปู่อยากช่วยเจ้าของที่ให้ขายที่ได้จึงพูดเป็นตุเป็นตะเพื่อให้ซื้อ เรื่องสามีก็ไม่จริงเหมือนกัน อย่าไปสนใจ ที่ดินผืนนั้นเอกสารสิทธิ์ก็ยังไม่สมบูรณ์ อย่าไปเสี่ยงให้ต้องมีเรื่องกับทางราชการ ให้นึกถึงบุญเรื่อย ๆ แล้วจะได้ที่ดินที่ถูกตา ทำเลทอง ถูกต้องมีเอกสารสิทธิ์อย่างโฉนดหรือ น.ส.3 ก. และถูกตังค์ด้วย เพราะเป็นผู้มีบุญทั้งสองคน

ตอบว่าพ่อเป็นมะเร็งปอดเพราะกรรมสูบบุหรี่ทั้งในอดีตและปัจจุบัน กับกรรมในอดีตที่เกิดในสังคมเกษตรกรรมแล้วเผาที่นาจนควันรบกวนสัตว์และชาวบ้าน ทั้งวัวควายสำลักจาม สัตว์ที่อยู่ในนั้นตาย และกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหาร รวมกันมาส่งผล ตายแล้วไปเป็นเทพบุตรชั้นจาตุมหาราชิกา สายยักษ์ชั้นสูง เป็นยักษ์ไฮโซ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วทำให้มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ครูไม่ใหญ่เตือนว่าอย่าไปเป็นยักษ์เลยเพราะบริวารยักษ์เขี้ยวงอกออกมา ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

ตอบต่อ ต้นช่วงถอดไม่ครบว่าพี่ชายกับภรรยามีอาการทางประสาทเพราะอะไร ส่วนตัวเจ้าของจดหมายเองมีกรรมเลี้ยงสุราและให้ของขวัญด้วยสุรา จึงต้องมาดูแลพี่น้องที่มีอาการทางประสาท ครูไม่ใหญ่บอกว่าความรู้แบบนี้หาในละครทีวีไม่ได้ วิธีช่วยคือทำบุญทุกบุญแล้วอธิษฐานจิตให้บุญไปตัดรอนวิบากกรรมสุรา และช่วงที่จิตใจเขาพอรับได้ เช่นพี่ชายและพี่สะใภ้รู้สึกดีขึ้นนิดหนึ่ง ให้จับมือบอกให้อนุโมทนาบุญ สาธุ ทำเท่าที่ทำได้ ลูกชายลูกสาวของพี่ชายเคยสร้างบารมีร่วมกันมา บางคนเป็นกองเสบียง บางคนบวช ผู้ที่บวชยังประมาทไม่ได้ ให้ตั้งใจดำเนินชีวิตนักบวชให้ดีและอย่าสึกจึงจะบวชได้ตลอดชีวิต

ตอบว่าน้องชายประสบอุบัติเหตุต้องผ่าตัดสมองหลายครั้งจนสูญเสียความจำ เพราะในอดีตเคยเมาแล้วทะเลาะวิวาท ทุบตีคู่วิวาทจนบาดเจ็บทางสมองเหมือนกับที่น้องชายเป็นในปัจจุบัน ทำอย่างไรได้อย่างนั้น โอกาสหายคงยาก ให้ใส่ชื่อเขาทุกครั้งที่ทำบุญจะช่วยให้หนักเป็นเบา ส่วนที่มีภรรยาและญาติภรรยาดูแลอย่างดีไม่เบื่อหน่าย เพราะในอดีตมีบุญเลี้ยงดูบิดามารดา สงเคราะห์ญาติและภรรยา

ตอบว่าพี่ชายคนที่ถูกรถชนตายเพราะกรรมในอดีตชาติหนึ่งเคยเป็นทหารเหมือนชาตินี้ ออกรบฆ่าข้าศึกตายจำนวนมาก วิบากกรรมนี้ส่งผลให้อายุสั้นและประสบอุบัติเหตุตาย ตายแล้วไปรับกรรมปาณาติบาตในยมโลกของมหานรกขุมหนึ่ง (ถอดเพี้ยน) ยิงกันตายแล้วเกิด ตายเกิดนับครั้งไม่ถ้วน ทุกข์ทรมานมาก ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วแต่ยังไม่หมดกรรม ได้แค่ลดหย่อนผ่อนโทษลงมา ตอนนี้อยากได้บุญมาก ๆ เพื่อจะพ้นจากที่นั่น ให้ทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ

ตอบว่าเจ้าของจดหมาย สามี และลูกสาวสองคนสร้างบารมีร่วมกันมาโดยเป็นกองเสบียงและสนับสนุนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ลูกสาวคนหนึ่ง (ชื่อเรียกถอดเพี้ยน ครูไม่ใหญ่เรียกว่าไฮโซ) ตั้งความปรารถนามาตั้งแต่ชาติที่แล้วว่าขอมีส่วนเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกายให้กว้างไกล ชาตินี้ต้องทำให้สำเร็จ แต่ให้ระวังเรื่องหนุ่ม ๆ ที่มาแรง ลูกสาวมีผลการปฏิบัติธรรมเข้าถึงดวงใส องค์พระใส เอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ เป็นผู้มาจากดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ ลงมาสร้างบารมี ทำมโนปณิธานที่มอบหมายไว้ได้สำเร็จ ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิต ท้ายช่วงถอดเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศ

จดหมายของผู้ชายที่มาทำบุญวัดพระธรรมกายครั้งแรกปลายปี 2538 ก่อนหน้านั้นเคยมาวัดเพราะอาชีพรับซื้อเศษเหล็ก เพื่อนที่พามาบอกว่าวัดนี้เป็นคอมมิวนิสต์ โกงไปเถอะไม่บาป เขากับเพื่อนจึงโกงตาชั่ง ต่อมาเพื่อนคนนั้นฟังรายการธรรมะของวัดทางสถานีวิทยุ อยากรู้ความจริงจึงเข้ามาศึกษา พบว่าวัดไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวลือ แล้วมาบอกว่าเราเคยโกงเศษเหล็กของวัด ต้องไปทำบุญคืนวัดให้หมด ผู้เขียนฟังแล้วสำนึกบาปเพราะตอนนั้นโกงไปเยอะจริง

จดหมายต่อ ผู้เขียนหาโอกาสมาวัด แรก ๆ ค่อย ๆ ย่องมาเฉพาะอาทิตย์ต้นเดือน วันหนึ่งเจ้าหน้าที่ถามว่าเพิ่งมาวัดหรือ แล้วให้หนังสือสร้างพระธรรมกายประจำตัว สะสมเดือนละหนึ่งพันบาท ตอนนั้นมีปัญหาการเงิน จึงอธิษฐานขอให้มีเงินมาสร้างพระทุกเดือนโดยไม่เดือดร้อน แล้วก็มีเงินสะสมได้ทุกเดือนจริง ต่อมานึกถึงเตี่ยที่ตายและแม่กับพี่น้อง จึงชวนพี่น้องญาติสร้างองค์พระรวมราวห้าสิบองค์ เริ่มมาวัดเกือบทุกอาทิตย์ ทำเกือบทุกบุญ แม้รายได้ยังไม่พอใช้แต่พอทำบุญต่อเนื่องเงินไม่เคยขาดมือ บางปีทำได้สามถึงหกส่วน (หน่วยที่ถอดได้ไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่ว่าดีใจที่ลูกกลับเนื้อกลับตัวกลับใจได้ ขอให้เจริญ ๆ

ช่วงต้นเสียงเพี้ยนหลายบรรทัด แล้วผู้เขียนขอให้ครูไม่ใหญ่ตอบเรื่องของครอบครัว อากงประกอบอาชีพขายกาแฟ ขายกุยช่าย ขายเป็ดพะโล้ และรับจ้างเก็บข้าวที่โรงเจ สูบบุหรี่และดื่มสุราจัดทั้งวันจนป่วยเป็นโรคปอดและโรคตับ นอนป่วยราวสองเดือน ก่อนเสียชีวิตเรียกอาม่าไปบอกว่าตนหมดกรรมแล้ว แล้วหลับไปในวัยห้าสิบแปดปี เตี่ยแต่งงานกับแม่มีลูกเจ็ดคน ชายหกหญิงหนึ่ง เตี่ยพายเรือขายกาแฟได้ไม่นานเรือล่ม จึงมาขายหน้าโรงงาน พอบริษัทย้ายก็เลิกขาย แล้วไปยืมเรือเพื่อนที่จมจนใช้การไม่ได้มาซ่อมแล้วพายเรือขายของอีกครั้ง ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักยาว

ต้นช่วงถอดได้ไม่ครบ ได้ความว่ามีคนในครอบครัวอยู่มาราวสามสิบปีจนอายุห้าสิบสองจึงล้มป่วย (ไม่ชัดว่าใคร) แล้วเล่าเรื่องน้องชายที่เดินเข้าบ้านคนรู้จักไปเปิดตู้เย็นดื่มน้ำจนหมด บางบ้านใจดีตักน้ำใส่กระติกเตรียมไว้ให้ มีอาการเกร็ง ปากค้าง ปากเบี้ยว น้ำลายฟูมปาก กลางคืนไม่หลับจนตาโหล แอบดื่มสุราและดื่มน้ำมาก ญาติพาไปหาหมอไสยเวทก็ไม่หาย ช่วงหนึ่งพอถึงคืนวันโกนจะไม่ยอมนอนและหอนทั้งคืน แต่รุ่งเช้าวันพระจะนอนหลับเงียบ ต่อมาต้องเข้าโรงพยาบาล คำวินิจฉัยของหมอถอดไม่ได้ ร่างกายผ่ายผอมลงเรื่อย ๆ จนเสียชีวิตในวัยยี่สิบสี่ปี

หลังเตี่ยไม่มีอาชีพ แม่ออกไปรับจ้างทำงานที่โรงงาน เพื่อนที่โรงงานชวนดื่มเหล้าตอนอายุราวยี่สิบแปด แม่ดื่มจัดเรื่อยมาจนอายุราวสี่สิบมีอาการคลุ้มคลั่ง ครูไม่ใหญ่อ่านว่าแม่บอกอยากระบายสี (ถอดได้ไม่ชัด) แล้วเข้าเพลงเด็กเรื่องระบายสี

ครูไม่ใหญ่อ่านต่อว่าแม่ไปยืนเป่านกหวีดที่ท่าน้ำ จึงต้องพาไปโรงพยาบาล อาการดีขึ้นบ้าง ภายหลังพามาวัดพระธรรมกาย แรก ๆ ยังไม่ปกติ ชอบไปแย่งอาหารตรงจุดแจกเอาหลายถุง แต่ไม่มีใครว่าอะไร จุดนี้ทำให้ผู้เขียนประทับใจมาก จึงพาแม่มาวัดทุกอาทิตย์ หลายเดือนผ่านไปแม่หายเป็นปกติ ทั้งที่ไปโรงพยาบาลแล้วไม่หาย แล้วมาวัดตลอดจนปัจจุบัน

ผู้เขียนเล่าตัวเองว่าฐานะยากจนเรียนแค่ ป.4 ออกไปรับจ้างหลายแห่ง ทั้งล้างจาน ขายของ ส่งน้ำแข็ง ลูกจ้างอู่ซ่อมรถ จนอายุสิบสี่ได้ไปทำงานกับเถ้าแก่รับซื้อของเก่า เถ้าแก่สอนวิธีโกงตาชั่งให้ ครูไม่ใหญ่ว่าสุดยอดอาจารย์ ทำอยู่ปีกว่าแล้วย้ายไปทำงานกับพี่ชายเถ้าแก่ที่ผู้เขียนเรียกว่าอาเฮีย

ผู้เขียนแอบชอบน้องสาวภรรยาของอาเฮีย ตอนอายุยี่สิบหกไปส่งเธอแล้วแอบจุ๊บในรถ พี่สาวเธอหันมาเห็นจึงไปฟ้องแม่ เธอถูกแม่ตีด้วยไม้หน้าสามเพราะแม่กำลังจะส่งเธอไปต่างประเทศ ผู้เขียนคิดว่าต้องรับผิดชอบจึงให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอ เตรียมขบวนขันหมากลงเรือแห่ไปบ้านเธอ แต่ทางบ้านจับต้นกล้วยต้นอ้อยโยนทิ้งคลอง ผู้ใหญ่ต้องรีบถอย พี่สาวเธอไปแจ้งตำรวจมาจับเพราะตอนนั้นเธออายุสิบสี่ปี จากนั้นไปขอเข้ามาใหม่ แม่ยายรับขันหมาก จึงได้อยู่ด้วยกัน

ไม่นานผู้เขียนเริ่มทุกข์ เพราะภรรยารักสวยรักงามมากกว่าทำงาน แต่งตัวแล้วออกไปเที่ยวกับเพื่อน ไม่ดูแลลูกเหมือนครอบครัวอื่น บางครั้งเก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับเพื่อนหรือพี่น้อง ต่อมาเริ่มติดยาเสพติด ไม่ค่อยอยู่บ้าน ใช้เงินเก่งจนผู้เขียนต้องหาเงินให้ใช้ตลอด เวลาป่วยเข้าโรงพยาบาลเอกชนแล้วโทรเรียกให้ไปจ่ายเงิน ครูไม่ใหญ่ว่าแต่ละคนก็มีปัญหา คนรอบข้างบอกว่าที่อยู่กับเธอได้เพราะผู้เขียนใจเย็น เย็นจนตั้งฉายาให้ แล้วเข้าเพลง

จดหมายต่อ เล่าว่าลูกสาวกลัวตุ๊กแก จิ้งจก และกลัวงูมากแบบสุดชีวิตตั้งแต่เด็ก แม้งูพลาสติกก็กลัว มีใครเอามาหลอกจะรีบวิ่งหนีเข้าห้องปิดประตูแน่น เห็นคนถือเชือกก็ยังระแวงว่าเป็นงู สารคดีเรื่องงูก็ไม่กล้าดู แผ่นซีดีที่มีรูปงูก็ไม่กล้าแตะ กลัวจนถึงปัจจุบัน

ชุดคำถาม: อากงตายแล้วไปไหน ได้รับพระธรรมกายประจำตัวและบุญที่ลูกหลานอุทิศหรือไม่ เตี่ยตายแล้วไปไหน บุญที่ทำให้ช่วยได้แค่ไหน มีอะไรฝากบอกลูก ๆ ไหม กรรมใดทำให้แม่ติดสุราและป่วยเป็นโรคประสาท ที่หายเพราะบุญกับหมู่คณะใช่หรือไม่ ทำไมยังต้องกินยานอนหลับ แม่มีลูกชายหกคนแต่ไม่มีใครบวชให้ น้องชายคนที่หกเป็นอะไร (ท่อนนี้เสียงเพี้ยน) ทำไมกระหายน้ำแต่ดื่มแล้วอาเจียน และหอนทุกคืนวันโกนแต่เช้าวันพระหลับสงบ ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศหรือไม่ กรรมโกงเศษเหล็กวัดจะส่งผลอย่างไร ทำบุญคืนแล้วพ้นวิบากหรือยัง ทำไมต้องทำบาปกับวัดก่อนแล้วจึงศรัทธาภายหลัง ภรรยาติดอบายมุขเที่ยวกลางคืนเพราะอะไร เคยเกี่ยวข้องกันมาอย่างไร จะช่วยเธอได้ไหม ครูไม่ใหญ่แทรกมุกเรื่องสามีที่ไม่ได้ชอบมีเมียน้อยแต่ชอบมีอีก ลูกทั้งสองมาจากไหน ทำไมลูกสาวกลัวงู และทำไมผู้เขียนลำบากตั้งแต่เด็ก จะมีเงินทองเท่าพี่น้องไหม ครูไม่ใหญ่ว่าสั่งสมบุญอย่างนี้ดีกว่ากันเยอะ

ช่วงคำตอบ ต้นช่วงเสียงเพี้ยนหลายบรรทัด ถอดได้ว่ามีท่านหนึ่ง (ไม่ชัดว่าอากงหรือเตี่ย) ฝากบอกว่าให้ช่วยด้วยเพราะทุกข์ทรมานมาก บุญที่ทำไปช่วยค่อย ๆ ตัดกรรม ไปสวดอ้อนวอนใครให้ช่วยไม่ได้ แม่ติดสุราและป่วยเป็นโรคประสาทช่วงหนึ่งเพราะกรรมดื่มสุราในอดีตที่ติดเป็นนิสัยมา ที่หายเพราะบุญปัจจุบันช่วยให้กรรมเบาบาง แต่ยังไม่หมดวิบาก ต้องสร้างบุญต่อเนื่อง แม่มีลูกชายหกคนแต่ไม่มีใครบวชให้ เพราะไม่เคยสนับสนุนเรื่องการบวช ครูไม่ใหญ่ชวนว่าลูกเองนี่แหละควรบวชให้แม่ บวชเถอะลูก

น้องชายคนที่หกเป็นโรคจิตประสาทเพราะกรรมดื่มสุราในอดีต ส่วนเป็นโรคเอดส์เป็นเรื่องปัจจุบันจากการเที่ยวผู้หญิง รวมกับกรรมปาณาติบาตฆ่าสัตว์ขายในอดีตจึงอายุสั้น อาการกระหายน้ำแต่ดื่มแล้วอาเจียนมาจากอาการทางประสาทดังกล่าว ในอดีตเวลาเมาก็ชอบทำอะไรแปลก ๆ ก่อนมาเกิดเคยเป็นเปรตผอมหิวกระหายเพราะกรรมขโมยกินของชาวบ้าน ที่หอนอย่างโหยหวนทุกคืนวันโกนเพราะความคุ้นจากการเป็นเปรตที่ร้องขอส่วนบุญ พอญาติอุทิศบุญให้วันพระก็สงบ ครูไม่ใหญ่ว่าเปรตมาเกิดเป็นคนได้นับว่าหายาก น้องชายตายแล้วดิ่งลงมหานรกขุมห้าทันทีด้วยกรรมสุรา ถูกกรอกน้ำร้อนอยู่ รับบุญไม่ได้ ให้ทำบุญอุทิศไปบ่อย ๆ เมื่อพ้นมหานรกไปอยู่ยมโลกจะได้รับบุญ

กรรมโกงเศษเหล็กของวัดจะส่งผลให้ถูกโกง สมบัติวิบัติ ได้ทรัพย์มาแล้วมีเหตุให้ทรัพย์นั้นหมดไปโดยไม่ค่อยได้ใช้ ถ้าตายขณะยังติดภาพนี้อยู่อาจไปเป็นเปรต แต่เมื่อเข้าใจวัดแล้วผู้เขียนกับเพื่อนนำเงินมาทำบุญกับวัดอย่างต่อเนื่อง บุญนี้ไปตัดวิบากกรรมโกงเศษเหล็กวัดหมดแล้ว ตามด้วยมุกแซวที่ถอดได้ไม่ชัด ได้ยินว่าหมดสิทธิ์แล้วให้ไปดุสิตบุรี ที่ทำบาปก่อนแล้วศรัทธาวัดภายหลัง เพราะอกุศลได้ช่องเข้าครอบงำจิตจึงไปเจอคนประเภทนั้นมาพูดแล้วคิดตาม ต่อมาบุญเก่าที่เคยทำกับหมู่คณะจึงส่งผลภายหลัง คำตอบเรื่องภรรยาเสียงเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษจนถอดไม่ได้ ช่วงท้ายลูกสาวกลัวงูมากเพราะสมัยวัยรุ่นในอดีตเคยเอางูปลอมมาแกล้งเพื่อนที่กลัวงูอยู่แล้วจนกลัวมาก และทำอย่างนี้กับเพื่อนหลายคน คำตอบเรื่องลูกทั้งสองกับเรื่องฐานะของผู้เขียนไม่ปรากฏในที่ถอด

จดหมายจากนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาในดินแดนดอกซากุระประเทศญี่ปุ่น รู้จักรายการมาสองปีจากการไปบ้านเพื่อนแล้วได้ฟังกรณีศึกษาจากแผ่น MP3 เรื่องผีและเรื่องอื่น ๆ จึงยืมมาฟังที่บ้าน เชื่อบุญบาป กฎแห่งกรรม และเกิดแรงบันดาลใจส่งกรณีศึกษาเรื่องผี ๆ มา พื้นเพเป็นคนจังหวัดเชียงราย พ่อทำสวนและค้าขาย ฐานะดี ใจดี ชอบทำบุญ วันอุโบสถไปนอนวัด ไม่ฆ่าสัตว์ ขยัน ประหยัด อดทน รักครอบครัว เมื่ออายุสี่สิบเริ่มมีโรคประจำตัวหลายโรคทั้งหัวใจ เบาหวาน ความดันสูง ประสาทอ่อน ต้องกินยาตลอด แล้วเสียชีวิตด้วยหัวใจล้มเหลว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนอายุหกสิบกว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วไม่ค่อยกลัวอะไร

ผู้เขียนกลับมาเยี่ยมแม่ที่เมืองไทยเพราะหมอบอกว่าแม่เป็นมะเร็งตับ อยู่ได้ไม่กี่วันก็ต้องกลับญี่ปุ่น ระยะหลังแม่รู้ว่าเป็นระยะสุดท้ายจึงไปหาคนทรง หวังให้เป็นที่พึ่งช่วยให้หาย แต่คนทรงบอกว่าจะยกเลิกขันครูแล้ว เพราะข้างบนจะมารับวิญญาณไป แม่เสียใจมาก ไม่ยอมพูดกับใคร นอนหลับก็มีน้ำตาซึม ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแม่ผิดหวังเพราะหวังผิดที่ ที่พึ่งที่แท้จริงคือพระรัตนตรัยเท่านั้น

ก่อนตายแม่ถามหาลูก แต่ตอนนั้นผู้เขียนกลับญี่ปุ่นไปแล้ว แม่เสียชีวิตเมื่ออายุ 73 ปี หลังแม่ตายหนึ่งวัน ญาติเตรียมผ้าไตรทำบุญ พี่สาวจัดผ้าไตรวางบนพานเตรียมถวายพระ ปรากฏว่ามีเงินอยู่ในผ้าไตร 700 บาท ถามหาเจ้าของก็ไม่มี เสร็จงานศพพี่สาวจึงไปถามคนทรงที่เชิญแม่มาเข้าร่าง แม่ในร่างทรงบอกว่าเอามาไว้เองเพื่อทำบุญ และบอกว่าตอนนี้อยู่วิมานแก้วศิลามณี บวชเป็นชี (ที่ถอดไม่ชัด) หลังแม่สิ้นชีวิต ผู้เขียนฝันเห็นแม่นอนแช่น้ำ บางครั้งในห้องน้ำที่บ้านญี่ปุ่น บางครั้งในคลองที่เมืองไทย ฝันคล้ายกันสี่ครั้ง ครั้งหลังสุดแม่หน้าตาสดใส ยิ้มแย้ม แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าดี ๆ แล้วก็ไม่ฝันถึงอีกเลย

ผู้เขียนทำงานโรงงาน แต่งงานครั้งแรกกับสามีคนไทยที่อายุมากกว่าสิบห้าปี เคยตั้งครรภ์แล้วทำแท้งไปหนึ่งครั้งเพราะคิดว่ายังไม่พร้อม สามีขี้หึงมาก เวลาไปทำงานให้ขึ้นรถเมล์ประตูหน้า ส่วนเขาขึ้นประตูหลังคอยสังเกตว่ามองใครหรือมีใครมอง แล้วก็ทะเลาะกัน ไปไหนเขาก็เดินตามหลัง จะพูดกับใครหรือมองใครไม่ได้ เขาห่วงยิ่งกว่าแมวห่วงปลาย่าง ครูไม่ใหญ่แทรกแบบขำขันว่าประเทศหนึ่งผู้หญิงเดินตามหลังผู้ชาย อีกแบบผู้ชายเดินตามหลัง สรุปให้เดินคู่กันไปเลย ต่อด้วยช่วงพักบรรทัด jingle

ผู้เขียนทนความหึงหวงไม่ไหว ขอเลิกเขาก็ไม่ยอมเพราะรักมาก จึงไปทำเป็นคบคนอื่นให้เห็น เขาเสียใจมากจึงได้เลิกกัน แล้วเดินทางไปหาญาติที่ญี่ปุ่นเพื่อหางานทำ ทำงานอยู่สี่ปีจึงแต่งงานครั้งที่สองกับสามีชาวญี่ปุ่น อยู่ร่วมกับแม่สามีและลูกติดของสามีอีกสองคน แม่สามีมักพูดกระทบกระเทียบเป็นภาษาญี่ปุ่น ว่าไม่สวยบ้าง บอกลูกชายว่าเปลี่ยนไปบ้าง แต่ด้วยความดีที่ผู้เขียนทำสวน ปลูกผัก ค้าขาย ทำงานบ้าน ทำอาหารให้ทุกคน ตอนนี้แม่สามีดีขึ้นไม่ต่อว่าแล้ว บ้านอยู่ในหมู่บ้านชนบทเงียบสงบในจังหวัดชิบะ เป็นบ้านสามหลังในรั้วเดียวกัน มีทุ่งนาเขียวรอบ ๆ อยากให้โลกเป็นหนึ่งเดียวและสงบเหมือนที่นี่