ประเภทกรณีศึกษา

ต้นช่วงถอดเป็นภาษาปนอ่านไม่ได้ พอจับความได้ว่าเป็นเรื่องที่น้องชายซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์เล่า รู้สึกหดหู่และกลัวมาก นักโทษบางคนสักยันต์เต็มตัวเหลือแต่ลูกตากับใบหู ผู้คุมบางคนใช้กระบองยาวตีหลังนักโทษที่ทำผิด การลงโทษหนักที่สุดคือกระบองที่เรียกว่าไอ้ก๋อง เป็นด้ามหวายยาวที่ปลายพันหนังเป็นลูกตุ้ม โดนแล้วตายได้ง่าย (ชื่อกระบองถอดได้ว่า ไอ้ก๋อง ยังไม่ยืนยัน)

อ่านชุดคำถาม เหตุใดคุณพ่อจึงเสียชีวิตกะทันหัน มีคตินิมิตอย่างไร ตายแล้วอยู่ที่ไหน สุขสบายไหม ได้รับบุญที่ทำให้หรือไม่ มีข้อความถึงลูกบ้างไหม ทำไมคุณแม่ต้องถูกใส่ความเรื่องลักทรัพย์และมีเรื่องกับผู้บังคับบัญชาคนนี้มาก ทำกรรมอะไรต่อกันไว้ คุณตาคุณยายเสียชีวิตแล้วอยู่ที่ไหน ถ้าลำบากจะช่วยอย่างไร น้องชายบุญธรรมมีกรรมอะไรกับครอบครัว ลูกจริงต้องมาเป็นคนเกเร ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก และครูไม่ใหญ่แทรกว่าการบวชเปิดโอกาสทุกวัน ใครอยากบวชมาเลย

อ่านคำถามต่อ ผู้คุมนักโทษที่ต้องลงโทษด้วยวิธีต่าง ๆ จะได้รับกรรมอย่างไร และจะทำงานผู้คุมอย่างไรให้มีวิบากกรรมน้อยที่สุด เพื่อนร่วมงานที่ครูไม่ใหญ่เคยบอกว่าอดีตเป็นหัวหน้าองครักษ์ ผูกพันกันอย่างไรถึงได้มาทำงานด้วยกัน คนหนึ่งจับกุม อีกคนสอบสวนรวบรวมหลักฐานออกหมายจับ การติดตามจับคนขโมยของวัดแล้วนำของมาคืน และการเดินตรวจรักษาความปลอดภัยในวัดจะได้อานิสงส์อย่างไร การสอบสวนผู้ต้องหาที่บางครั้งพูดดีไม่ได้ต้องใช้วิธีแบบตำรวจจะได้บาปหรือบุญมากกว่า ทำไมต้องเป็นตำรวจ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ทำไมทำทานยากมาก ชีวิตข้างหน้าจะสำเร็จและได้ทำทานหลักล้านไหม และสามีของน้องสาวคนที่สองที่ไม่มีบุตร ชอบสันโดษ ตั้งใจว่าได้บำนาญแล้วจะบวชตลอดชีวิต จะบวชได้หรือไม่ ครูไม่ใหญ่แซวรูปถ่ายว่าหน้าตาดูเป็นพลตำรวจเอก

ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องราวและคำถามได้ไหม แล้วบอกให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรา คุณพ่อเสียชีวิตกะทันหันเพราะกรรมในอดีตชาติหนึ่งเป็นทหารออกรบฆ่าข้าศึกตายจำนวนมาก รวมกับกรรมปาณาติบาตอีกชาติหนึ่งที่สั่งข้าทาสบริวารฆ่าสัตว์ทำอาหารเลี้ยงแขก กรรมสองชาตินั้นรวมกันส่งผล (ต่อด้วยบรรทัด jingle ยาวราวหนึ่งนาที) จากนั้นเล่าว่าคุณพ่อฝากมาบอกให้ทุกคนตั้งใจสร้างบารมีให้เต็มที่จะได้กลับดุสิตบุรี วงบุญพิเศษด้วยกัน ท่านนั่งบนบัลลังก์ยิ้มเบิกบาน สมบัติอลังการ ส่วนว่าคุณพ่อไปอยู่ภพภูมิใดช่วงนี้ถอดไม่ชัด

คุณแม่ถูกใส่ความและมีเรื่องกับผู้บังคับบัญชาคนนี้มากเพราะจองเวรกันมา ในอดีตชาติแม่เป็นผู้ชายมียศตำแหน่งสูง อีกฝ่ายเป็นลูกน้อง แม่ไม่ชอบหน้าเพราะหมั่นไส้โดยไม่มีสาเหตุ ครูไม่ใหญ่ยกตัวอย่างคนที่เดินเตะคนอื่นเพราะหมั่นไส้ แม่จึงตั้งข้อกล่าวหาบีบให้เขาลาออก เกิดการจองเวรผลัดกันทำ สิ่งที่แม่เจอคือภาพในอดีตของแม่เอง สิ่งที่ควรทำคือเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร ถ้าแม่ชนะคดีก็ให้ถอนฟ้องและอโหสิกรรมไป จะได้ตัดเวรกัน

คุณตาเสียชีวิตแล้วไปเป็นกุมภัณฑ์ในยมโลก ทำหน้าที่ทรมานสัตว์นรก เพราะตอนปราบโจรมีทั้งบุญและบาป บางรายต้องทำร้าย บางรายต้องฆ่าตามหน้าที่ แต่มีบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาจึงไม่ไปมหานรก ให้ทำบุญอุทิศไปให้เรื่อย ๆ อายุในยมโลกจะน้อยลงจนพ้นไปเกิดที่สูงกว่า คุณยายไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองชั้นดาวดึงส์ด้วยบุญที่ทำในพระพุทธศาสนา กำลังยิ้มมีความสุข ให้อุทิศบุญไปให้เช่นเดียวกัน

เฉลยเรื่องน้องชายบุญธรรมที่เกเรว่าครอบครัวต้องดูแลเขา ช่วงนี้ถอดเพี้ยนอ่านไม่ได้เกือบทั้งหมด จากนั้นเล่าว่าน้องชายที่เป็นเจ้าหน้าที่กรมราชทัณฑ์คุมนักโทษ ในพุทธันดรที่ผ่านมาเคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช มีหน้าที่คุมนักโทษโดยเฉพาะเชลยศึก ก่อนมาเจอหมู่คณะเคยเป็นกุมภัณฑ์ดูแลสัตว์นรกในยมโลกหลายชาติ เชื้อนี้ยังไม่หมดจึงมาเป็นผู้คุมนักโทษในชาตินี้ ชาติที่ผ่านมาได้บวชตอนอายุมากและตายในผ้าเหลือง มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ชาตินี้มีสิทธิ์เข้าถึงธรรมกายถ้าตั้งใจทำสม่ำเสมอถูกหลักวิชา ถ้าตั้งใจบวชอุทิศชีวิตก็ทำได้ในชาตินี้แต่ต้องใช้กำลังใจสูงเพราะบวชตอนอายุมาก (ช่วงหลังนี้อาจเป็นคำตอบของสามีน้องสาวคนที่สองที่อยากบวช ถอดไม่ชัดว่าตอบเรื่องใคร)

ผู้คุมนักโทษที่ต้องลงโทษด้วยวิธีต่าง ๆ มีวิบากกรรมทั้งนั้นไม่มากก็น้อย ถ้านักโทษจองเวรด้วยก็จะผลัดกันทำหมุนเวียนไป และต้องกลับไปเป็นเจ้าหน้าที่ในยมโลกเพราะความคุ้นเคยและเชื้อบุญปนบาป จะมีวิบากน้อยได้ก็ต้องลงโทษตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ไม่ทำด้วยความโกรธหรือเจตนาแกล้ง และควรเป็นผู้ให้แสงสว่างแก่นักโทษ บอกว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ นักบวชก็อยู่ในอารามแคบ ๆ เหมือนกันแต่สมัครใจ ให้ทำใจว่าไม่ใช่ผู้ต้องขังแต่อยู่ในอารามที่มีคนดูแล หลับตานั่งสมาธิแล้วชีวิตจะเป็นอิสระทันที มีความสุขภายในจนสงสารคนข้างนอก ผู้ให้แสงสว่างกับผู้ปฏิบัติก็ได้บุญทั้งคู่ ที่คุมขังจะกลายเป็นอารามของนักปฏิบัติ

เพื่อนร่วมงานที่เป็นฝ่ายจับกุมกับผู้เขียนที่เป็นฝ่ายสอบสวนรวบรวมหลักฐานออกหมายจับ ต้องมาทำงานร่วมกันเพราะพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารองครักษ์ของพระราชาองค์ที่ออกบวชด้วยกันทั้งคู่ การติดตามจับคนขโมยของวัดและนำของมาคืน ได้อานิสงส์โดยย่อคือสมบัติจะไม่วิบัติด้วยโจรภัยหรือภัยธรรมชาติเพราะบุญที่รักษาสมบัติพระศาสนา และเป็นผู้มีปัญญาปฏิภาณรู้เท่าทันเหลี่ยมคนทั้งหลาย ส่วนการเดินตรวจรักษาความปลอดภัยในวัดจะปลอดภัยในทุกสถานที่ มีคนคอยดูแลคุ้มครอง ครูไม่ใหญ่บอกว่าเวลานี้สี่ทุ่มสิบนาทีแล้วจึงตอบโดยย่อ

การสอบสวนผู้ต้องหาที่พูดดีไม่ได้ต้องใช้วิธีแบบตำรวจ ครูไม่ใหญ่แซวด้วยการทำเสียงตำรวจพูดสุภาพว่าเซ็นตรงนี้ครับ การทำเช่นนี้ได้บุญปนบาป บุญคือการรักษาความสงบสุขของสังคม (ช่วงนี้มีบรรทัดถอดซ้ำและเพี้ยน) ให้สร้างบุญจนบาปตามไม่ทันแล้วกลับดุสิตบุรีให้ได้ อาชีพตำรวจต้องอยู่กับคนร้าย บางทีไม่อยากร้ายแต่ต้องเป็นอย่างนี้ ที่เป็นตำรวจเพราะผังเดิมดังที่กล่าวมา ที่ทำทานยากเพราะในอดีตทำทานไม่มาก สมบัติจึงเกิดยาก ให้ทำต่อไปบุญจะส่งผลดีขึ้นเรื่อย ๆ ผู้เขียนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะในกองเสบียงอาหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช แต่ไม่ได้ออกบวชตาม มีผลการปฏิบัติธรรมถึงดวงใสพอตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ครูไม่ใหญ่ว่าพันตำรวจโทคนนี้มาจากดุสิตบุรี ต่อไปจะเป็นพลตำรวจเอกถ้าเขาให้ เป็นช่วงสุดท้ายของการเฉลย ไม่ได้ตอบเรื่องทานหลักล้านแยกออกมา

เข้ากรณีศึกษา ต้นจดหมายไม่ได้ยินเพราะช่วงก่อนหน้าเป็นประโยคแบ่งบุญวนซ้ำกับบรรทัด jingle ได้ยินตั้งแต่ผู้เขียนเล่าว่าไม่เคยได้สัมผัสความรักจากพ่อแม่เหมือนเด็กทั่วไป ไม่เคยได้รับการกอด การป้อนข้าว หรือแม้แต่การตี ไม่รู้ว่าพ่อแม่หน้าตาอย่างไรเพราะไม่มีแม้แต่รูปถ่าย พ่อทิ้งแม่ไปตอนเธออยู่ในท้องได้ไม่กี่เดือนโดยไม่รู้เหตุผล แม่ให้กำเนิดแล้วพยายามดูแลอย่างดี อย่างน้อยก็ยังอุ่นใจที่มีแม่

ต่อมาแม่ป่วยออด ๆ แอด ๆ ต่อเนื่องแล้วเสียชีวิตตอนเธออายุเพียงสามขวบ พ่อจากเป็น แม่จากตาย นับจากนั้นต้องระหกระเหินไปอยู่กับญาติหลายคน ช่วยทำงานหนักทุกอย่าง ปัดกวาดเช็ดถู ทำกับข้าว ล้างจาน นำข้าวไปโรงสี ทำขนมขาย เลี้ยงหมู หาบน้ำจนตัวเอียงให้คนในบ้านใช้ทุกวัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าได้ฝึกงานขนาดนี้ไม่ต้องเสียเงินเรียน แล้วสอนว่าใครยังมีพ่อแม่ให้ดีใจไว้ ทำตัวเป็นเด็กดีกราบเท้าท่านทุกวัน เจ้าของเคสไม่มีเท้าพ่อแม่ให้กราบ เธอคิดได้เพียงว่าเขายอมให้อยู่ด้วยก็ดีถมไปแล้ว

เวลาทุกข์ใจไม่รู้จะปรึกษาใครได้สนิทใจ เก็บกดสะสมความทุกข์ไว้คนเดียวจนกลั้นไม่อยู่เป็นน้ำตา ถามตัวเองเสมอว่าทำไมไม่มีพ่อแม่ พ่อแม่หน้าตาอย่างไร พ่อหนีไปอยู่ที่ไหน ทุกข์เพราะรักและคิดถึงคนที่ไม่มีตัวตนอยู่ตลอด โหยหาที่พึ่งโดยไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ครูไม่ใหญ่ว่าที่พึ่งอยู่ในตัวนั่นแหละ เธอพยายามถามข่าวพ่อจากคนที่รู้จักทุกครั้งที่มีโอกาส จนวันหนึ่งรู้ว่าจะไม่มีวันได้เห็นหน้าพ่อเพราะพ่อตายไปแล้ว ตั้งแต่เล็กเพื่อนที่โรงเรียนชอบล้อว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ต้องโกรธหรือมีปมด้อย เพราะถ้าไม่มีพ่อแม่ก็เกิดไม่ได้ ช่วงนั้นเธอได้แต่ส่งความรักคิดถึงท่านแล้วลำพึงออกมาช้า ๆ

วันหนึ่งเจ้าของเคสไปพบหมอดู ครูไม่ใหญ่ให้สังเกตว่าคำตอบแบบนี้ไม่ใช่ หมอดูแนะนำให้ทำสังฆทานที่มีต้นโพ ทำเสร็จจุดธูปอธิษฐานที่ต้นโพ นึกถึงพ่อแม่ ขอให้ใบโพหล่นมาแล้วเอามือรองรับสองใบไม่ให้ตกพื้น ใบหนึ่งเขียนชื่อพ่อ อีกใบเขียนชื่อแม่ ทับจนแห้งแล้วเลี่ยมห้อยคอ พ่อแม่จะตามมาคุ้มครอง เธอทำตามทุกอย่าง จนเหมือนความรักความคิดถึงพ่อแม่มีชีวิตขึ้นมาจริง คือมีต้นโพเล็ก ๆ สองต้นงอกขึ้นอย่างประหลาดตรงรอยแตกของปูนบนดาดฟ้าบ้าน คนงานแซะทิ้งหลายครั้งก็งอกใหม่จนยอมแพ้มาบอก เธอจึงนำมาปลูกใส่กระถางบูชานึกถึงพ่อแม่จนทุกวันนี้

นอกจากอาภัพพ่อแม่ ยังอาภัพเรื่องชีวิตคู่ สามีคนแรกอยู่ด้วยกันไม่นานก็เปลี่ยนไป ดื่มเหล้า ติดพนันผลาญเงินทองจนไม่เหลือ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าหวยก็เป็นการพนันอย่างหนึ่ง ควรเลิกผลิตไปเลย มีคนผลิต คนขาย คนซื้อ จึงมีคนไปขอหวยจากพระ พระไม่ให้ก็โดนว่า จะจับแต่พระอย่างเดียวไม่ควร ต้องจับทั้งขบวนการ แล้วเล่าต่อว่าทะเลาะกันรุนแรงบ่อย จนเธอตัดสินใจไม่ทนแล้วหนีออกมา ทิ้งลูก ๆ ไว้กับเขา

หนีออกมาเริ่มชีวิตคู่ใหม่ สามีคนที่สองก็ติดพนันอีกจึงต้องแยกทางทั้งที่มีลูกด้วยกันหนึ่งคน ครั้งที่สามได้พ่อม่ายลูกติดคือสามีคนปัจจุบันซึ่งเป็นคนดี ครูไม่ใหญ่ว่าเธอตามหาคู่ในอุดมคติจนสมหวังเจอคู่บุญคู่บารมี แต่ปัญหาใหม่คือลูกติดของสามีไม่ชอบเธอ ดื้อ ไม่เชื่อฟัง ขัดแย้งทุกเรื่องเพราะกลัวมาแย่งความรักของพ่อ เธอไม่เคยทำร้ายเขาเพราะเชื่อว่าความดีต้องชนะสักวัน เมื่อเวลาผ่านไปความดีที่ทำอย่างบริสุทธิ์ใจบวกกับเขาโตขึ้น ประตูใจค่อย ๆ แง้ม ปัจจุบันเข้ากันได้ดีมาก

ครูไม่ใหญ่ว่าเรื่องร้ายนั้นเป็นอดีตไปแล้ว แล้วเล่าต่อว่าเจ้าของเคสขาดทุนในธุรกิจถึงหนึ่งร้อยล้านบาท ถามผู้ชมว่ามีเงินให้ขาดทุนได้ร้อยล้านนี่รวยหรือจน แต่เธอได้เงินจากการขายที่ดินและค่าเวนคืนที่ดินจากรัฐบาลมาช่วยพยุงสถานการณ์ไว้ เป็นอย่างนี้หลายครั้ง ขาดทุนทีละร้อยล้าน จนแล้วรวย รวยแล้วจน จนเธอสงสัยว่าทำไมได้เงินจากที่ดินมาช่วยทุกครั้ง ครูไม่ใหญ่แซวว่าต้องเป็นราชินีที่ดินแน่

เจ้าของเคสอยู่ในวงการค้าพลอย มีเรื่องพลอยสีน้ำเงินอมม่วงขนาดใหญ่ (ขนาดและน้ำหนักถอดเพี้ยน ได้ยินคำว่าห้าพันกะรัตเท่ากับหนึ่งกิโล ยังไม่ยืนยัน) มีคนมาเสนอขาย อ้างว่ามีชีปะขาวมาเข้าฝันให้ไปขุด แล้วให้ขายเอาเงินไปสร้างศาลาวัด ครูไม่ใหญ่แซวว่าคนขายของพวกนี้ต้องมีเรื่องมหัศจรรย์ ต้องอ้างชีปะขาวตาปะขาว เธอไม่รับซื้อเพราะราคาที่เสนอถูกเหลือเกิน ซื้อไว้ก็ไม่ยุติธรรม จะซื้อราคาแพงก็ยังไม่พร้อม ครูไม่ใหญ่ชมว่าหัวใจแบบนี้สมควรรวย ความยุติธรรมคือต่างคนต่างได้ เธอพูดว่าถ้าพลอยนี้เป็นสมบัติของเธอจริงก็ขอให้ได้ครอบครองอย่างสบายใจ ไม่นานสามีก็ไปได้พลอยก้อนหนึ่งมาในราคาถูก ต่อด้วยช่วงที่ถอดเพี้ยนเป็นเสียงซ้ำกับบรรทัด jingle ราวสองนาที

เธอนึกอยากได้ข้าวพันธุ์ดีมาเป็นตัวแทนพระแม่โพสพ แล้วมีข้าวเปลือกงอกในกระถางไม้เก่าบนดาดฟ้าโดยไม่มีใครปลูก ออกรวงสวยจึงเก็บมาบูชาจนทุกวันนี้ ครูไม่ใหญ่ว่าต้องบูชาสิ่งที่ควรบูชาคือพระรัตนตรัย เรื่องที่สอง ก่อนรู้จักวัดพระธรรมกายเคยได้ยินว่าใครมีรูปหลวงปู่วัดปากน้ำไว้บูชาจะทำให้ร่ำรวยขึ้น อยากได้แต่ไม่รู้จะหาที่ไหน อยู่ดี ๆ คนงานถือรูปหลวงปู่มาให้บอกว่าปลิวมาอยู่หน้าประตูบ้าน จึงใส่กรอบบูชา ครูไม่ใหญ่ว่าอันนี้ถูกต้อง บูชาบุคคลที่ควรบูชาเป็นมงคล เรื่องที่สาม เดิมมีพระธาตุสามองค์แล้วเสด็จมาเพิ่มเป็นเก้าองค์ เมื่อลอยน้ำแต่ละองค์ดึงดูดเข้าหากันหมุนเวียนเป็นวงกลม ท้ายช่วงเริ่มพูดถึงคุณยายที่เลี้ยงดูเธอมากกว่าญาติคนอื่น แล้วถอดเพี้ยนเป็นคำซ้ำ

หลังช่วงถอดเพี้ยน ได้ยินบทอวยพรสั้น ๆ ซ้ำสามรอบ (ถอดเพี้ยน) แล้วครูไม่ใหญ่เล่าบุญที่เจ้าของเคสทำไว้ คือร่วมสร้างสุขาหรือห้องน้ำที่มหารัตนวิหารคดให้ผู้มีบุญได้ใช้ปลดทุกข์ มีบันไดขาขึ้น และโคมไฟให้แสงสว่าง ได้ดวงตาดวงปัญญา

ชุดคำถามของเจ้าของเคส บุพกรรมใดทำให้กำพร้าและลำบากในวัยต้นถึงวัยกลางคน การอธิษฐานเก็บใบโพมาห้อยคอทำให้พ่อแม่ตามคุ้มครองจริงไหม ต้นโพบนดาดฟ้าสองต้นเกี่ยวกับพ่อแม่หรือไม่ พ่อแม่ตายแล้วไปอยู่ที่ไหน บุพกรรมใดทำให้ขาดทุนร้อยล้านแต่รอดด้วยเงินจากที่ดินทุกครั้ง พลอยสีน้ำเงินอมม่วงที่มีคนเสนอขายเป็นของชีปะขาวจริงไหม บุญใดทำให้ได้ครอบครองพลอยอย่างสบายใจ เป็นชิ้นเดียวกันหรือไม่ มีกายสิทธิ์ไหม ครูไม่ใหญ่แซวว่าคำถามนี้ต้องมีคนแนะให้ถาม กายสิทธิ์ของพลอยคืออะไร และพระแม่ธรณี พระแม่คงคา พระแม่โพสพมีจริงไหม ทำหน้าที่อะไร สวดบูชาทุกวันท่านรับรู้ไหม ทำไมมีต้นข้าวงอกให้เก็บ

คำถามต่อ ทำไมคิดอะไรมักได้อย่างที่คิด เช่นพลอย ข้าวเปลือก รูปหลวงปู่ พระธาตุ ทำไมแค่อยากได้รูปหลวงปู่ก็มีรูปปลิวมาที่บ้าน เคยมีสายบุญกับท่านอย่างไร ทำไมพระธาตุแสดงปาฏิหาริย์เสด็จเพิ่ม มาอย่างไร มีกายสิทธิ์หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ดูแลไหม อะไรเป็นเหตุให้พระธาตุเสด็จไปอยู่กับใคร ครูไม่ใหญ่ว่าน่าจะเป็นคำถามของคนอื่น คุณยายตายแล้วไปไหน ได้รับบุญไหม อยากให้ทำบุญอะไรเพิ่ม ทำไมรักการทำบุญแต่ไม่ยึดติดครูบาอาจารย์ ชอบแสวงบุญไปเรื่อย ๆ มีข้อดีข้อเสียอย่างไร เคยผูกเวรกับลูกติดสามีไหม ทำไมเขาเกลียดแล้วดีกันภายหลัง เคยมีบุพกรรมกับสามีปัจจุบันอย่างไรจึงต่างมีลูกติดมาเจอกัน สามีเคยสร้างบารมีมาอย่างไร มีหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม มีบุญบวชตลอดชีวิตไหม ผังบวชหนาแน่นแค่ไหน ครูไม่ใหญ่แซวว่าสงสัยเจ้าของคำถามเพิ่มเอง

ครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง ขอให้รวย แล้วเฉลย เจ้าของเคสกำพร้าและลำบากในวัยต้นเพราะกรรมกาเมเจ้าชู้ในอดีตสมัยเป็นผู้ชาย ทำผู้หญิงท้องมีลูกแล้วไม่รับผิดชอบ รวมกับกรรมสมัยอยู่ในสังคมเกษตรกรรมเลี้ยงสัตว์ขาย แยกขายลูกสัตว์บ้าง ขายแม่สัตว์บ้าง ทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ส่วนที่ลำบากช่วงต้นและกลางของชีวิตมาจากกรรมตระหนี่แทนผู้อื่น คือมักพูดกับคนที่กำลังจะทำบุญว่าไม่ต้องทำบุญมากหรอก แค่นี้ก็พอแล้ว ต่อมาได้เจอหมู่คณะ ฟังธรรมจนเข้าใจเรื่องบุญแล้วเปลี่ยนนิสัยมาทำบุญเต็มที่ บุญนี้ส่งผลตอนท้ายให้มีเงินเป็นร้อยล้าน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่ธรรมดา

เฉลยว่าการอธิษฐานเก็บใบโพมาห้อยคอไม่เกี่ยวกับการที่พ่อแม่จะตามมาคุ้มครอง เป็นเพียงความเชื่อเก่า ๆ ที่เชื่อต่อกันมา ครูไม่ใหญ่แซวว่าแปลกที่บอกว่าในตัวมีพระกลับไม่ค่อยเชื่อ ต้นโพบนดาดฟ้าเกิดจากนกที่ไปกินเมล็ดโพแล้วบินมาเกาะบนดาดฟ้าแล้วถ่ายมูลที่มีเมล็ดโพออกมา ได้ดิน น้ำ อากาศพอเหมาะจึงงอก ไม่เกี่ยวกับพ่อแม่ แม่ตายแล้ววนเวียนเป็นภุมมเทวาอยู่ช่วงหนึ่งแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์แล้ว รับบุญไม่ได้ ส่วนพ่อไปเกิดในยมโลกมหานรกขุมห้าด้วยกรรมดื่มสุรา ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเงินเรา มือเรา แก้วเรา ปากเรา ไม่ผิดกฎหมาย แต่ผิดกฎแห่งกรรมซึ่งเป็นกฎสากลที่ทุกคนต้องเจอ

เฉลยว่าที่ขาดทุนในธุรกิจเป็นวิบากจากการเคยห้ามคนทำบุญ เช่นพูดว่าวัดพระธรรมกายรวยแล้วอย่าไปทำเลย ทำมากแล้ว ทำแค่ร้อยก็พอ ต่อมาได้เจอหมู่คณะ เข้าใจเรื่องบุญและความเป็นจริงของชีวิต จึงได้ถวายที่ดินให้หมู่คณะสร้างอารามที่เป็นศูนย์สาขาด้วยความปีติยินดี บุญนี้ส่งผลให้ฟื้นตัวได้จากที่ดินทุกครั้ง ทำอย่างไรได้อย่างนั้น

เฉลยว่าพลอยสีน้ำเงินอมม่วงที่มีคนนำมาเสนอขายไม่ใช่ของชีปะขาว เป็นของที่ขุดได้จากธรรมชาติเหมือนพลอยทั่วไป แต่ผูกนิยายปรัมปราให้น่าเชื่อจะได้ขายได้ ที่เจ้าของเคสได้ครอบครองพลอยอย่างสบายใจเพราะบุญเก่าที่ทำทานมาหลายอย่างบวกกับคำอธิษฐานในปัจจุบัน ครูไม่ใหญ่เปรียบบุญเหมือนไฟฟ้า เสียบตู้เย็นก็เย็น เสียบพัดลมก็หมุน เสียบเตารีดก็ร้อน เสียบหลอดไฟก็สว่าง บุญเป็นอเนกประสงค์ มาบวกกับคำอธิษฐานที่เซ็ตโปรแกรมไว้ถึงเวลาก็สมหวัง พลอยที่ได้มาเป็นคนละชิ้นกับที่มีคนเสนอขาย และไม่มีกายสิทธิ์ เป็นพลอยก้อนดิบธรรมดา แต่กายสิทธิ์มีอยู่ในพลอยบางก้อน เหมือนเป็นกายหยาบของเขา บารมีแก่อ่อนขึ้นกับบุญของเจ้าของ กายสิทธิ์เป็นส่วนเสริม บุญของเจ้าของเป็นหลัก

เฉลยว่าพระแม่ธรณี พระแม่คงคา และพระแม่โพสพเป็นความเชื่อของผู้นับถือเทวนิยม สมมุติขึ้นเพื่อเป็นที่พึ่งทางใจ เป็นคนละเรื่องกับนางธรณีในวันตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งเกิดจากบารมีของพระองค์เฉพาะกิจ พอเสร็จกิจปราบมารก็หายไป ครูไม่ใหญ่แซวว่าถ้าไหว้แม่ธรณีแล้วจะเหยียบดินได้อย่างไร ไหว้แม่คงคาก็ลงน้ำไม่ได้ ไหว้แม่โพสพแล้วจะกินข้าวลงคอหรือ การกราบบูชาสิ่งที่ไม่มีตัวตนจึงไม่มีผล ที่บังเอิญอธิษฐานแล้วสมปรารถนาก็เข้าใจว่าสิ่งสมมุตินั้นบันดาล ความจริงความสำเร็จขึ้นกับบุญที่เคยทำมา เท่ากับยกความดีของตัวเองไปให้สิ่งสมมุติ ส่วนต้นข้าวที่งอกให้เก็บบูชาก็เป็นเหตุบังเอิญ นกกินข้าวเปลือกแล้วมาถ่ายมูลไว้เหมือนกรณีต้นโพ

เฉลยว่าที่มักได้สิ่งที่คาดคิด เช่นพลอย ข้าวเปลือก รูปหลวงปู่ พระธาตุ เพราะบุญที่ทำกับหมู่คณะในอดีต และเมื่อได้มาเจอหมู่คณะจนเข้าใจความจริงของชีวิตก็ทุ่มเททำบุญเต็มที่ทันทีไม่ลังเล บุญจึงบันดาลตามความปรารถนา ที่แค่อยากได้รูปหลวงปู่แล้วมีรูปลอยมาติดที่บ้าน เพราะมีสายบุญกับพระเดชพระคุณหลวงปู่และหมู่คณะมาในอดีต พระธาตุที่เพิ่มขึ้นมีทั้งเสด็จมาเองและแตกตัวออกเองด้วยพุทธานุภาพ ครูไม่ใหญ่เทียบกับเหล็กที่แตกตัวได้ด้วยวิชาของวิทยาธรซึ่งมีผู้เคยเห็น และความตั้งใจที่ใสในพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็บันดาลให้เกิดขึ้น พระธาตุนี้มีเทวดาสัมมาทิฏฐิคอยรักษาแต่ไม่มีกายสิทธิ์

เฉลยว่าคุณยายตายแบบหลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานทองชั้นดาวดึงส์ เป็นเทพธิดาสุดสวยด้วยบุญที่ทำทานรักษาศีลเป็นประจำ รับบุญที่อุทิศไปแล้วทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ตอนนี้อยากได้บุญเยอะ ๆ เพราะเห็นผลแห่งบุญ ควรอุทิศไปให้บ่อย ๆ ที่เจ้าของเคสรักการสร้างบุญเพราะอัธยาศัยรักการสร้างบารมีที่ติดมากับหมู่คณะในอดีต และเห็นทุกข์ภัยของชีวิตในปัจจุบัน แต่ที่ไม่ยึดติดครูบาอาจารย์เพราะยังไม่สนใจศึกษาธรรมะและฟังธรรมอย่างจริงจัง คิดแต่จะทำทานไปเรื่อย ๆ ได้แต่ทานบารมีเป็นส่วนใหญ่ (ช่วงหนึ่งถอดเพี้ยน) ข้อเสียคือรวยจริงแต่อาจไปคนละเส้นทาง กลับสู่วงจรเดิมที่ทำให้ลำบาก รวยแต่ใช้ทรัพย์ไม่เป็นเพราะไม่มีดวงปัญญากำกับ เพราะไม่ได้ศึกษาจากท่านผู้รู้

เฉลยว่าเจ้าของเคสกับลูกติดสามีไม่ได้ผูกเวรกันมา เป็นเหตุปัจจุบันที่เด็กเกรงจะมาแย่งความรักของพ่อ แต่เจ้าของเคสอดทน ให้อภัย ทำแต่ความดีตอบ จึงชนะใจในที่สุด ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นวิธีที่ถูกต้อง เหมือนแก่นจันทน์ตอบแทนคมขวานด้วยความหอม เป็นการชนะอย่างถาวร เมื่อชนะใจแล้วก็ได้ความรักตอบมา ส่วนสามีปัจจุบันในอดีตเคยเป็นสามีภรรยากัน ทะเลาะกันทีก็เลิกกันที ต่างไปหาคู่ในอุดมคติใหม่แต่ไม่สำเร็จจึงกลับมาคืนดี ชาตินี้จึงมาเจอกันในสภาพที่ต่างมีลูกติด สามีเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะเป็นกองเสบียง ส่วนการบวชตลอดชีวิตต้องใช้กำลังใจสูง (ช่วงท้ายถอดเพี้ยนบางส่วน) แล้วให้สร้างบารมีเต็มที่และอธิษฐานจิต

เปิดกรณีศึกษาของวันนี้ ท่อนเกริ่นว่า ชีวิตโลเลก็เหมือนเรือ ซึ่งช่วงเฉลยยืนยันว่า ถ้าชีวิตโลเลก็เหมือนเรือที่เหออกนอกเส้นทาง เจ้าของเคสเขียนว่าเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ครูไม่ใหญ่แซวว่าพันธุ์แท้ พันธุ์ทาง หรือพันธุ์เทียม มาวัดสร้างบารมีเจ็ดปีแล้วแต่มีเรื่องค้างคาใจ ครูไม่ใหญ่ดูรูปหน้าแล้วว่าตามตำรากำลังฟุ้งซ่านแรงเหมือนแป้งในกระด้งถูกลมพัด เจ้าของเคสบอกว่าแม้ตลอดชีวิตก็ไม่มีใครให้คำตอบได้ ครูไม่ใหญ่รับว่าจะหาคำตอบให้ แต่ให้เอาคำตอบเดิมออกไปก่อน เพราะคำตอบที่ได้ตอนฟุ้งซ่านมักไม่ถูกต้อง เจ้าของเคสยืนยันว่าต้องการคำตอบจากครูไม่ใหญ่ทาง DMC ช่องนี้ช่องเดียวเท่านั้น

อ่านจดหมายต่อ เจ้าของเคสขอความเมตตาครูไม่ใหญ่ให้คำตอบ ครูไม่ใหญ่แซวว่าคนที่ตัดสินใจแล้วนี่แหละมั่นใจยาก แล้วเริ่มเรื่อง คุณพ่อเป็นหนุ่มนครสวรรค์รูปหล่อ คุณแม่เป็นสาวสวยยโสธร มาพบรักกันที่กรุงเทพ ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นต้นกล้าอ่อน ๆ ของความรัก ด้วยบุพเพสันนิวาสซึ่งต้องอยู่ร่วมกันตลอดชาติ ต่างจากรักชั่วคราว ความรักที่ไม่มีอะไรมาขวางกั้นทำให้ทั้งสองตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันทันที ทั้งที่ผู้ใหญ่ฝ่ายคุณแม่ยังไม่เห็นชอบ ครูไม่ใหญ่เตือนนักเรียนว่าอย่าตัดสินใจแบบนั้นถ้าผู้ใหญ่ยังไม่เห็นชอบ

พ่อแม่ของเจ้าของเคสใช้ชีวิตร่วมกันบนเรือบรรทุกสินค้าที่ล่องไปในแม่น้ำเจ้าพระยา ครูไม่ใหญ่บรรยายว่าบรรยากาศโรแมนติกมาก เห็นผักตบชวาลอยมาก็หัวเราะ เวลามีความรักเห็นอะไรก็รื่นเริง แม้มีอุปสรรคทั้งสองก็ไม่หวั่นไหว ครองรักกันอย่างมีความสุขจนลูกถือกำเนิด เกิดมาในเรือแห่งความรัก

ครูไม่ใหญ่บรรยายว่าเรือรักล่องไปใกล้ดวงจันทร์เหมือนฮันนีมูน แต่แล้วเรื่องความรักกับความกตัญญูก็เกิดขึ้น ข้างหนึ่งคือความรัก อีกข้างคือความกตัญญู คุณยายของเจ้าของเคสป่วยกะทันหันจากการผ่าตัดและไม่มีใครดูแล คุณแม่ห่วงอนาคตของลูกด้วย จึงตัดใจทิ้งคุณพ่อทั้งที่ยังรักกันมาก เพราะถือความกตัญญูเป็นที่ตั้ง อุ้มลูกวัยสี่เดือนหนีกลับมาอยู่จังหวัดยโสธรเพื่อดูแลคุณยาย เหตุการณ์นี้ทำให้เจ้าของเคสมีใบแจ้งเกิดสองใบ ใบแรกคุณพ่อแจ้งที่กรุงเทพ อีกใบคุณตาแจ้งที่ยโสธร

คุณพ่อยังรักคุณแม่จึงมาตามแม่และลูกกลับไปอยู่ด้วยหลายครั้ง แต่คุณแม่ใจแข็งไม่ยอมกลับ ในที่สุดคุณพ่อเข้าใจว่าแม่ต้องดูแลคุณยายซึ่งเป็นคุณธรรมที่สูงส่ง จึงบอกว่าไม่กลับก็ไม่เป็นไรแต่ขอลูกสาวไปด้วย ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่าแม่จะยอมไหม ความเป็นแม่ย่อมไม่ยอมทิ้งลูกเด็ดขาด คุณตาถึงกับขู่ว่าถ้ามาเอาลูกไปจะเอาปืนยิง คุณพ่อจึงต้องยอมกลับไป แต่ยังแอบมาดูหลายครั้งด้วยความคิดถึงและห่วงใย

คุณพ่อแอบมาดูแลด้วยความรักและห่วงใยอยู่หกปี จนคุณตาให้คุณแม่แต่งงานใหม่ ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนชายว่าพ่อจะรู้สึกอย่างไร พ่อเสียใจมากเพราะยังผูกพันและไม่ได้ไปมีใคร พอแม่มีลูกกับสามีใหม่อีกคนยิ่งเสียใจหนัก นึกถึงบรรยากาศในเรือรัก ทำใจอยู่อีกสองปี ห่วงว่าพ่อใหม่จะดูแลลูกสาวดีเหมือนตนไหม จะเอาลูกมาอยู่ด้วยเขาก็ไม่ให้ ทั้งเหงาและสิ้นหวังจึงแต่งงานใหม่ ครูไม่ใหญ่เตือนนักเรียนว่าชีวิตคู่เป็นอย่างนี้ ต้องคิดให้ดี

เมื่อพ่อแม่ต่างมีครอบครัวใหม่ เจ้าของเคสจึงเติบโตมาด้วยความรักและการเลี้ยงดูของคุณตาคุณยายเป็นหลัก คุณตารักมาก ไปไหนก็พาไปด้วย ให้ขี่คอ หาสิ่งที่ดีที่สุดมาให้ และคอยปกป้อง ทำผิดขนาดไหนถ้าวิ่งไปหาคุณตาก็ไม่มีใครตีได้ เวลาถูกเพื่อนผู้ชายแกล้งที่โรงเรียนจนร้องไห้ คุณแม่จะพาไปชี้ตัวแล้วให้ตบไปเลย ครูไม่ใหญ่อ่านแซวว่าให้ตบอีกทีแม่ยังไม่เห็น ทำให้เจ้าของเคสห้าว ไม่กลัวใคร มีทิฐิมานะติดตัวมาตั้งแต่เด็กจนปัจจุบัน

อ่านจดหมายต่อ เจ้าของเคสบอกว่าตอนนี้ทิฐิมานะลดลงแล้ว และรู้เป้าหมายชีวิต ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนตอบพร้อมกันว่าเป้าหมายชีวิตคือทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญสร้างบารมี เจ้าของเคสรู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่าและมีความหมายเมื่อมาเจอครูไม่ใหญ่ ครูไม่ใหญ่แซวอีกว่าหลอกกันเล่นหรือเปล่า แล้วเปิดท่อนเพลงหลอกกันเล่นหรือเปล่าซ้ำอีกครั้ง คั่นด้วยบรรทัด jingle

มีคุณตาคุณยายอยู่ใกล้ ๆ เจ้าของเคสไม่กลัวอะไรเลย ท่านเป็นเหมือนพ่อแม่ วันแรกที่รู้จักความเสียใจ ทรมานใจ และสูญเสีย คือตอนอายุแปดขวบ วันหนึ่งคุณตาอยากกินทุเรียนและได้กินสมอยาก หลังจากนั้นไม่นานก็เสียชีวิต (คุณตามีโรคความดันอยู่แล้ว ตัวเลขอายุคุณตาถอดได้ไม่ตรงกันระหว่าง 62 กับ 80 ปี) วันนั้นกลับจากโรงเรียนเห็นญาติเต็มบ้านล้อมเตียงคุณตา คุณแม่เรียกให้ไปกราบเท้าคุณตา แต่ด้วยความเป็นเด็กรับไม่ได้จึงไม่ยอมเข้าไปกราบ ซึ่งเสียใจมาจนทุกวันนี้ ได้แต่ไปร้องไห้ริมหน้าต่างคนเดียว วันเผาคุณตารับไม่ได้จนจะวิ่งเข้าไปในเมรุ

ช่วงนี้ถอดเพี้ยนมากปนภาษาอื่น จับความได้ว่าเจ้าของเคสเรียนจบระดับหนึ่ง (ถอดได้ว่า ปวช. ยังไม่ยืนยัน) แล้วได้อยู่ด้วยกันกับคุณพ่อ ซึ่งขณะนั้นคุณพ่อเข้าวัดพระธรรมกายแล้ว ครูไม่ใหญ่ถามแทนลูกว่าพ่อเบื่อหนูบ้างหรือเปล่า แล้วเข้าเพลง

เจ้าของเคสมาเข้าโครงการบัณฑิตแก้ว (ถอดได้ว่า บรรดิศแก้ว) เพราะมีกัลยาณมิตรคนหนึ่งมาชวน อีกทั้งประทับใจพระอาจารย์ แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือได้รู้ถึงมโนปณิธานของครูไม่ใหญ่ และรู้สึกว่าตัวเองมาช้ากว่าคนอื่น กลัวว่าบุญจะตามคนอื่นไม่ทัน ครูไม่ใหญ่ให้เปิดเพลงหลอกกันเล่นหรือเปล่าอีกรอบแล้วแซวถึงเนื้อเพลง

สองปีผ่านไป เจ้าของเคสต้องเลือกเส้นทางชีวิตอีกครั้ง เพราะเป็นบัณฑิตแก้วได้เพียงสองปี รักในเส้นทางสร้างบารมีมากแต่กลัวการเป็นอุบาสิกา ครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่ากลัวเลย การเป็นอุบาสิกาเป็นภาวะอันสูง ดูอย่างคุณยายอาจารย์ฯ เป็นทางเฉพาะผู้มีบุญ สร้างบารมีได้สะดวก ง่ายได้เยอะ เพราะไม่มีพันธนาการของชีวิต ถ้าดำเนินชีวิตด้วยวิญญาณของอุบาสิกาจะมีความสุขทุกคืนวัน ใจที่ฟุ้งซ่านจะอ่อนแอสู้สิ่งร้าวใจไม่ได้ ซึ่งมาในรูปที่ดูหรูหรางดงาม อุบาสิกาแปลว่าผู้อยู่ใกล้พระรัตนตรัย สิ่งที่ควรกลัวคือการทำบาปและผลของบาปที่พาไปอบาย ไม่ใช่การเป็นอุบาสิกาซึ่งเป็นทางมาแห่งบุญทุกอนุวินาที แม้เทวดาก็ประคองอัญชลีบูชา ให้เดินเข้ามาอย่างองอาจ

ครูไม่ใหญ่พูดต่อว่าทางโลกขาดทุนกันทุกวัน เสมอตัวกับกำไรหายาก สิ่งแวดล้อมมีแต่ดึงใจให้ตกต่ำ ต้องตบตีกันกว่าจะได้ทรัพย์มา เรามีบุญระดับหนึ่งที่หลุดพ้นจากภาวะนั้นมาแล้ว ถ้าหวนกลับไปชีวิตจะมอมแมมเหมือนตกบ่อโคลน ความตายไม่มีนิมิตหมาย ไม่รู้จะตายเมื่อไร รักสิ่งใดสิ่งนั้นก็ทำให้ทุกข์ พลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ ประสบสิ่งไม่เป็นที่รักเป็นทุกข์ ปรารถนาไม่ได้ก็ทุกข์ จึงต้องคิดให้ดี สู้เถอะลูก

ไม่นานนี้มีเหตุการณ์สะเทือนใจอีกครั้ง คุณยายที่รักเจ้าของเคสเหมือนแม่เป็นคนแข็งแรงและขยัน แม้ลูกหลานไม่ให้ทำงาน ก็ยังเก็บกวาดใบไม้ทำงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ วันหนึ่งขณะกวาดใบไม้ คุณลุงซึ่งเป็นลูกชายคนที่สามของคุณยายขับรถกลับมาเอาของที่บ้าน ถอยรถเร็วกว่าปกติเพราะรีบ ประกอบกับคุณยายตัวเล็กจึงมองไม่เห็นแล้วถอยชน คุณยายเสียชีวิตที่โรงพยาบาล รวมอายุ 87 ปี ครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าลูกถอยรถชนแม่ตายเป็นอนันตริยกรรมหรือเปล่า น่าศึกษา หลังคุณยายเสีย น้องสาวเล่าว่าคุณยายซ่อนเงินไว้สำหรับจัดงานศพ ลูกหลานจะได้ไม่เดือดร้อน เจ้าของเคสกับน้องสาวพบเงินจำนวนพอสมควร จึงใช้ส่วนหนึ่งจัดงานศพตามเจตนาของคุณยาย และนำอีกส่วนสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวและทำบุญอื่นให้คุณยาย

ครูไม่ใหญ่อ่านคำถามให้ช่วยจำ เพราะเหตุใดคุณตากับลูกจึงรักผูกพันกันมาก เพราะบุญใดจึงเป็นหลานคนเดียวที่ได้รับทรัพย์สินจากคุณตา คุณตาเสียชีวิตเพราะอะไร ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไหมและเป็นอย่างไร คุณตาฝากบอกอะไรบ้าง สร้างองค์พระให้คุณยายสององค์ องค์แรกด้วยเงินของลูกเองขณะท่านยังมีชีวิต องค์ที่สองด้วยเงินของท่านภายในเจ็ดวันหลังเสียชีวิต ได้บุญต่างกันอย่างไร คุณลุงกับคุณยายมีวิบากกรรมร่วมกันหรือไม่ การที่ลุงถอยรถชนยายจนเสียชีวิตเป็นอนันตริยกรรมหรือไม่ และคุณลุงจะได้รับผลกรรมอย่างไร ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษ

คำถามต่อ คุณพ่อกับลูกเคยสร้างบารมีร่วมกันมาอย่างไร ทำไมคุณพ่อจึงเป็นกัลยาณมิตรพาลูกเข้าสู่เส้นทางสร้างบารมี คุณแม่และน้องสาวคนละพ่อเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะหรือไม่ และลูกจะเป็นกัลยาณมิตรให้ท่านได้สำเร็จไหม (ครูไม่ใหญ่แทรกว่าต้องเป็นกัลยาณมิตรให้ตัวเองก่อน) วิบากกรรมใดทำให้มีใบเกิดสองใบและไม่ได้อยู่กับคุณพ่อในวัยเด็ก แต่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากคนรอบข้าง ปัจจุบันเป็นลมบ่อยเพราะอะไร ครูไม่ใหญ่ตอบแทรกว่าอาหารไม่ค่อยย่อยเพราะระบบย่อยรวมมาจากระบบความคิด คิดวนไม่รู้จะเอาอย่างไรจนเกิดลมในกระเพาะ แก้ได้ด้วยเลิกคิดวน ท้ายช่วงถอดเพี้ยนมาก จับได้ว่าถามผลการปฏิบัติธรรมและหน้าที่ในหมู่คณะ ครูไม่ใหญ่ว่ามีหรือไม่มีไม่สำคัญ อดีตผ่านไปแล้วให้ตั้งหลักใหม่

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าคุณตากับลูกรักและผูกพันกันมาก เพราะในอดีตเคยเป็นทั้งหลานและลูกของท่าน ปัจจุบันท่านก็ดูแลเอาใจใส่มาตั้งแต่เด็ก จึงผูกพันถึงขั้นแทบจะวิ่งเข้าไปในเมรุ ที่เป็นหลานคนเดียวที่ได้รับทรัพย์สินจากคุณตา เพราะในชาติที่เคยเป็นลูกท่านก็ได้รับมรดกจากท่าน และหลังจากท่านตายก็ทำบุญอุทิศให้ท่านบ่อย ๆ ด้วยเงินของท่าน จึงมีสายบุญเชื่อมมาถึงปัจจุบันให้ท่านรักเอ็นดูและยกทรัพย์สินให้ ช่วงกลางมีบรรทัดถอดเพี้ยน

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าคุณตาเสียชีวิตเพราะหมดอายุขัย ตายแล้วเป็นภุมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง จากบุญที่ทำตามประเพณีในหมู่บ้าน บุญที่ลูกอุทิศไปให้ท่านได้รับแล้ว ทำให้ท่านมีสภาพดีขึ้นทุกด้าน รัศมีขึ้น บ้านสวยขึ้น เสื้อผ้าและอาหารทิพย์ดีขึ้น ท่านดีใจมากและอนุโมทนาบุญกับลูกทุกวันที่มาสร้างบารมีในวัด ถ้ารักท่านก็ควรทำให้ท่านได้อนุโมทนาทุกวัน เพราะท่านรำพึงว่าถ้าวันไหนไม่ได้บุญ จะต้องเป็นภุมเทวาอยู่ใต้การปกครองของเขาอย่างนี้ตลอดไปหรือ อยากเลื่อนชั้นไปอยู่ที่ที่ดีกว่า คนในบ้านก็ไม่มาวัด มีหลานคนนี้คนเดียวที่ให้ท่านอนุโมทนาได้ ครูไม่ใหญ่ว่าคุยกันสนุกตามภาษาพ่อลูก

ครูไม่ใหญ่เฉลยว่าคุณยายถูกคุณลุงถอยรถชนตายเพราะกรรมในอดีต ท่านเคยฆ่าวัวแก่ที่ใช้ไถนามานานตั้งแต่หนุ่มจนแก่ พอใช้งานไม่ได้ก็เอามาฆ่ากินเป็นอาหาร คั่นด้วยบรรทัด jingle แล้วเล่าต่อว่าบุญที่อุทิศไปทำให้คุณยายมีสภาพดีขึ้น ท่านฝากมาบอกว่าสุขสบายดี และให้ไปบอกคุณลุงที่ถอยรถมาชนว่าแม่ให้อโหสิกรรม อย่าคิดมาก เพราะเป็นกรรมส่วนตัวของแม่เอง ให้ลูกไปบอกลุงจะได้หายทุกข์ใจ

ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าบุญที่คนอื่นทำให้ ผู้รับได้มาส่วนหนึ่ง ไม่ได้ทั้งหมด บางทีน้อยบางทีมาก ขึ้นกับกำลังกุศลและความใสของใจผู้ทำ คุณยายได้รับบุญสร้างองค์พระทั้งหมดแล้ว มีสภาพดีขึ้นทุกด้านทั้งอาหารทิพย์ เสื้อผ้า ที่อยู่ และดูสาวขึ้น ส่วนคุณลุงที่ถอยรถชนนั้นเคยมีวิบากกรรมกันมา คือคุณลุงเป็นวัวแก่ตัวที่คุณยายใช้งานจนไถนาไม่ไหวแล้วฆ่ากิน กลับชาติมาเกิดเป็นลูกของยาย วิบากกรรมบันดาลให้ถอยรถชน ไม่ใช่ลุงโกรธ แล้วครูไม่ใหญ่ว่ามนุษย์โมเมเอาเองว่าพระเจ้าสร้างวัวให้เป็นอาหาร ความจริงวัวเวลาจะถูกฆ่าร้องไห้น้ำตาไหล ถูกดึงเข้าโรงฆ่าก็ถอยหลังสู้ แปลว่ามีชีวิตจิตใจเหมือนเราแต่พูดภาษามนุษย์ไม่ได้