ประเภทกรณีศึกษา

สามีบอกว่าเลือกภรรยาและลูก แต่ต่อมาไม่นานก็กลับไปคบภรรยาน้อยอีก ซ้ำร้ายลูกชายประสบอุบัติเหตุถูกรถบรรทุกชนกระแทกกับขอบฟุตปาธริมถนนข้างบ้าน บาดเจ็บสาหัส เลือดคั่งในสมอง หัวใจหยุดเต้นถึงห้าครั้ง หมอช่วยไว้ได้แต่ต้องรักษาในโรงพยาบาลนานถึงแปดเดือน ทุกวันนี้ร่างกายซีกขวาใช้งานไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็นมาห้าปีและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

สามีคิดได้ว่าถ้าทั้งสองคนตายก่อนแล้วลูกจะอยู่ได้อย่างไร จึงชวนทำบุญ ฝากเลี้ยง ทำประกัน และทำพินัยกรรม แต่ต่อมาก็ชวนผู้เขียนฆ่าตัวตายกันทั้งครอบครัว ซึ่งผู้เขียนไม่เห็นด้วย

มิถุนายน 2548 ผู้เขียนให้ช่างมาติดตั้งจานดาวเทียมเพื่อดูละครไทย แต่ช่างจูนไปจูนมาแล้วไปเจอช่อง DMC โดยความบังเอิญ จึงติดตั้งให้เสร็จ ทำให้ทุกวันนี้ผู้เขียนเป็นแฟน DMC และเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา

ผู้เขียนชวนสามีและลูกชายดูรายการด้วยเป็นประจำ สามีพอรู้จักการทำบุญอยู่บ้างเพราะเคยถูกพาไปเที่ยววัดและทำบุญที่เมืองไทย จึงชอบและเข้าใจ ถึงขั้นตั้งใจจะบวชในพระพุทธศาสนา และตกลงกับลูกชายว่าจะไปบวชพร้อมกันที่วัดแห่งหนึ่งในเมืองไทยเมื่อลูกโต โดยผู้เขียนจะถือศีลแปดบวชชีด้วย แต่ลูกชายมาประสบอุบัติเหตุก่อน

ทุกวันนี้สามีเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก เอาแต่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ไม่เชื่อการทำความดีเหมือนก่อน และบอกว่าตัวเองทำความดีมาตลอดแต่เรื่องร้าย ๆ ไม่น่าเกิดกับครอบครัวเลย ครูไม่ใหญ่เรียกอาการนี้ว่าความทุกข์ของนักบุญที่ยังไม่เข้าใจความจริงของชีวิต แล้วอธิบายว่าบุญส่วนบุญบาปส่วนบาปอยู่ในตัวเราแล้ว ชิงช่วงกันส่งผล ช่วงนี้เป็นช่วงที่วิบากกรรมเข้ามาส่งผล แต่บุญใหม่ที่ทำก็รอคอยการส่งผลต่อไปในอนาคต

พ่อสามีเกลียดชังสามีของผู้เขียนมาก เพราะฝังใจว่าเป็นเหตุให้ภรรยาของตนเสียชีวิต แม่ของสามีป่วยเป็นมะเร็งเต้านมตั้งแต่ตั้งท้องเขา คลอดแล้วก็ป่วยหนัก รักษาที่ไหนก็ไม่หายจนมะเร็งลุกลามไปทั่วตัวและเสียชีวิต ทุกครั้งที่พ่อสามีเจอสามีจึงหงุดหงิด อารมณ์เสีย ดุด่าตะคอก และโมโหร้ายมาก

ปี 2547 พ่อสามีเกิดเป็นโรคความจำเสื่อมโดยไม่มีสาเหตุ จำใครไม่ได้เลย ปัสสาวะอุจจาระเรี่ยราดในบ้าน ผู้เขียนต้องคอยเช็ดถูอาบน้ำให้ และทุกครั้งท่านจะถามว่าเป็นใครมาทำอะไร ผู้เขียนก็ตอบว่าหนูเป็นสะใภ้ของพ่อ ต่อมาอาละวาดกับทุกคนในบ้านจนสามีทนไม่ไหวพาไปสถานสงเคราะห์คนชรา อาการยิ่งหนักขึ้นจนนอนกรอกตาไปมาคล้ายเป็นอัมพาต ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ขณะเล่าเรื่องท่านอายุ 78 ปี

ผู้เขียนตั้งคำถามเป็นชุด ตั้งแต่พ่อที่ชอบชกต่อยและเจ้าชู้จะมีกรรมอย่างไร แม่ตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดที่พ่อสามีเกลียดสามี ทำไมพ่อสามีเป็นโรคความจำเสื่อม ก่อนมาเกิดตัวเองมาจากไหน กรรมใดทำให้เกิดในสลัมและไม่ได้เรียนหนังสือ กรรมใดทำให้ถูกข่มขืน กรรมใดทำให้ต้องมีอาชีพขายบริการ กรรมจากการทำแท้งเป็นอย่างไร ความฝันเรื่องลูกที่ถูกทำแท้งจริงหรือไม่ บุพกรรมใดที่ลูกชายพิการ ทำไมได้สามีชาวเยอรมันที่เป็นคนดี ไปจนถึงกรรมใดที่ทำให้สามีชวนฆ่าตัวตายทั้งครอบครัว

ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพ่อเป็นนักเลงหัวไม้ ชอบชกต่อยและเจ้าชู้มาก เพราะกรรมในอดีตที่คบคนพาลทำให้เป็นคนเกเร ทำทานมาน้อย และผิดศีลทั้งห้าข้อ ใจจึงหมองมาก ต้องไปมหานรกหลายขุม เมื่อกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะยากจน มีโรคภัย และต้องไปเป็นหญิงขายบริการ วิธีแก้คือให้ท่านหักดิบเลิกสิ่งไม่ดี หันมาทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา จนเข้าถึงพระในตัวจึงจะปิดอบายได้ ถ้ายังไม่ถึงก็จะผ่อนหนักเป็นเบา พร้อมทบทวนว่าอบายมีสี่คือ นรก เปรต อสุรกาย และสัตว์เดรัจฉาน

ตอบว่าแม่ได้ใช้กรรมมาหลายชาติแล้ว ชาตินี้เป็นเพียงเศษกรรม อีกทั้งในอดีตยังมีความตระหนี่จึงทำให้ยากจนและมีชีวิตลำบาก แล้วสอนกลับกันว่าถ้าสั่งสมบุญไว้มาก เกิดมาก็มีฐานะมั่งคั่งเป็นที่ชุมนุมของสมบัติด้วยอานุภาพแห่งบุญ

ตอบว่าโรคเบาหวาน ความดันสูง ต้อที่ถูกลอกจนตาบอดทั้งสองข้าง และการลื่นล้มเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งตัวจนเสียชีวิต มาจากกรรมในอดีตสมัยเป็นผู้ชายที่คบคนพาล เป็นคนเกเร ดื่มสุรา ชอบชกต่อยทำร้ายผู้อื่น และฆ่าสัตว์ทำอาหาร ตายแล้วต้องไปอบาย ต่อมาดีขึ้นเพราะบุญที่ลูกอุทิศไปให้ มีสภาพและรูปร่างดีขึ้น ไม่หิวโซ แต่ยังไม่ได้ไปเกิด ยังเป็นภุมเทวาอยู่ในระดับนั้น

ตอบว่าในอดีตสามีเป็นหัวหน้าคุมงานก่อสร้าง ส่วนพ่อสามีและแม่สามีเป็นคนงาน สามีใช้ให้ทั้งสองปีนขึ้นที่สูง ทำให้แม่ตกนั่งร้านลงมาเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุ ซึ่งซ้อนกับกรรมปาณาติบาตที่แม่ทำมาเยอะในอดีต แต่พ่อสามีไม่เข้าใจกฎแห่งกรรมในชาตินั้นจึงผูกอาฆาตหัวหน้าคุมงาน เมื่อมาเจอกันในชาตินี้แล้วเหตุการณ์แม่ตายหลังคลอดเกิดซ้ำอีก ความเกลียดจึงทับซ้อนกันหนักขึ้น

ตอบว่าเป็นกรรมสุรา ในชาตินั้นท่านดื่มสุราแล้วมักไปทะเลาะวิวาทกับผู้อื่น ครั้งหนึ่งใช้ไม้ตีศีรษะและตามตัวคู่อริจนเขาความจำเสื่อมและเป็นอัมพาต วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล พร้อมอธิบายว่ากรรมตามทันคือได้ช่องเสียบเข้ามาปรุงธาตุปรุงธรรมใหม่ในตัว ทำให้จากคนปกติเปลี่ยนเป็นไม่ปกติ ในทางกลับกันถ้าบุญเสียบช่องก็ปรุงใหม่ให้แข็งแรงเบิกบานมีทรัพย์ จนก็จะโรย ป่วยก็จะหาย

แนะวิธีแก้อย่างถูกหลักวิชา คือให้ท่านสร้างบุญ รับพระธรรมกายไปประจำตัว และอุทิศบุญไปให้ เพื่อจะได้เป็นอโหสิกรรมกันไม่ต้องจองเวรกันอีก โดยให้มาจารึกชื่อของท่านไว้ในมหาธรรมกายเจดีย์ซึ่งขณะนั้นยังเปิดรับอยู่

ตอบว่าก่อนมาเกิดผู้เขียนมาจากกายที่แสวงหาที่เกิด เพราะในอดีตสร้างกรรมไว้เยอะ คือกรรมตระหนี่ไม่ทำทาน กรรมเจ้าชู้ กรรมมีมานะทิฐิ และผิดศีลข้อต่าง ๆ จึงเกิดในตระกูลระดับล่างและลำบาก แล้วขยายความว่าศีลไม่ใช่กฎที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตั้งขึ้น แต่ท่านไปเห็นผลของการกระทำแต่ละอย่างมาแล้วจึงมาสอนว่าพึงเว้น ซึ่งไม่ใช่ข้อห้ามแต่คือการให้ความปลอดภัยในชีวิต ในทรัพย์สิน และในชีวิตครอบครัวแก่ผู้อื่น และย้ำว่ากฎแห่งกรรมไม่ใช่กฎธรรมชาติ ปลูกถั่วก็เป็นถั่ว ปลูกงาก็เป็นงา บางอย่างส่งผลทันที บางอย่างรอส่งผลในอนาคต

ตอบว่าชาติก่อนลำบากยิ่งกว่านี้ ชาตินี้ได้ใช้กรรมมาบางส่วนแล้ว จึงอย่าท้อใจ ให้อดทนทำความดีให้มากจะได้พ้นวิบากกรรม อีกทั้งไม่ได้ทำบุญสนับสนุนการศึกษาหรือสร้างสถานศึกษามา จึงไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ยังทำความดีได้ในปัจจุบัน

ตอบว่าเป็นภาพในอดีตของผู้เขียนเองที่เคยทำเอาไว้แบบเดียวกัน ปลูกถั่วก็เป็นถั่ว ปลูกงาก็เป็นงา การแก้ไขในชาตินี้ต้องรักษาศีลห้าให้ครบถ้วน ทำทาน และนั่งสมาธิให้สม่ำเสมอ บุญเหล่านี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมให้จากหนักเป็นเบา

ตอบว่าเป็นเศษกรรมกาเมสมัยเป็นผู้ชายที่เจ้าชู้ไว้เยอะมาส่งผล และการเป็นผู้หญิงขายบริการในชาตินี้ยังอยู่ในช่วงรับกรรมซ้ำ ๆ อย่างนี้มาหลายชาติแล้วและยังไม่หมด ต้องสั่งสมบุญทุกบุญให้มากเพื่อตัดรอนวิบากกรรม และวันใดที่เข้าถึงองค์พระธรรมกายภายใน วันนั้นวิบากกรรมนี้จะสิ้นสุด

ตอบว่าการทำแท้งจะทำให้ต้องไปอบายในขุมคนทำแท้ง เมื่อพ้นกรรมมาเกิดเป็นมนุษย์ในชาติต่อไปก็จะมีโรคมาก อายุขัยสั้น และจะต้องถูกทำแท้งหลายครั้งกว่าจะได้เกิดมาเป็นมนุษย์ วิธีแก้คือเร่งทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาให้มาก และที่สำคัญคือต้องปฏิบัติให้เข้าถึงพระธรรมกายที่มีอยู่แล้วในตัว

ตอบว่าความฝันนั้นเป็นความฝันจริง ไม่ใช่คิดไปเอง เพราะเคยเป็นแม่ลูกกันมาก่อน ลูกชายที่ถูกทำแท้งตายไปแล้วก็ไปเข้าท้องคนอื่นและถูกทำแท้งซ้ำอย่างนี้มาหลายรอบ จนกลับเข้ามาท้องผู้เขียนใหม่โดยมาเข้าฝันก่อน ซึ่งก็คือลูกชายคนปัจจุบัน

ตอบว่าในอดีตลูกชายคนนี้เคยเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันสมัยที่ผู้เขียนเป็นผู้ชายเกเรเจ้าชู้ผิดศีลทุกข้อ ชาตินั้นลูกชายไปทะเลาะกับอีกกลุ่มแล้วถูกทำร้าย ผู้เขียนเชียร์และยุให้ไปแก้แค้นจนคู่อริพิการ วิบากกรรมนี้จึงทำให้ลูกชายประสบอุบัติเหตุถูกรถชนพิการต้องนั่งรถเข็น และตัวผู้เขียนที่เป็นกองเชียร์ก็ต้องมารับกรรมคอยดูแลเขา พร้อมย้ำว่าแค่เป็นกองเชียร์ก็มีผล เหมือนเชียร์มวยอยู่ที่บ้านก็มีผล

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงาน ทั้งพ่อสามี แม่สามี และตัวผู้เขียนเป็นคนงานด้วยกัน ชาตินั้นผู้เขียนคอยยุให้พ่อสามีไปทำร้ายคู่อริจนบาดเจ็บเป็นอัมพาต ด้วยวิบากกรรมนี้ในชาตินี้จึงต้องมาคอยดูแลท่าน เช่นเดียวกับที่ต้องดูแลลูกชายพิการ สรุปว่าวิบากกรรมเหมือนเซ็ตโปรแกรมไว้ให้มาเจอกันอย่างนี้

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงานและผู้เขียนเป็นคนงาน ทั้งคู่ผูกสมัครรักใคร่เป็นสามีภรรยากันมาแล้ว ชาตินี้จึงได้มาเป็นสามีภรรยากันอีก วิธีประคองให้รักกันตลอดคืออย่าทะเลาะกัน ให้รักกันปรองดองกัน ยิ้มแย้ม ยกย่อง ยืดหยุ่น และเยือกเย็น พร้อมย้ำว่าถ้าเขาไม่สั่งสมบุญ ชีวิตก็จะยิ่งแย่ เพราะไม่มีอะไรตัดรอนวิบากกรรมได้นอกจากบุญ

ตอบว่าในชาติที่สามีเป็นหัวหน้าคุมงาน มักด่าคนงานที่ทำอะไรไม่ถูกใจว่าไปตายซะ ตายซิเถิด แต่ก็ไม่มีใครทำจริง จึงเป็นเพียงวจีกรรมที่มาส่งผลอยู่ในระดับความคิดคำพูดและการชักชวน พร้อมเตือนว่าการฆ่าตัวตายร้ายกว่าการฆ่าคนอื่น และจะมีวิบากกรรมฆ่าตัวตายติดตัวไป เราเกิดมาสร้างบารมีก็ต้องสร้างให้เต็มที่ในทุกบุญ

ตอบว่าครอบครัวเคยสร้างบารมีร่วมกันมาเมื่อหลายกัปที่ผ่านมา ชาตินั้นผู้เขียนเป็นบุตรเศรษฐีมีทรัพย์มาก แต่ไปคบคนเกเรและเจ้าชู้ ตามพ่อแม่มาสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างเสียไม่ได้ เมื่อพ่อแม่ตายไปก็ไม่กลับมาสร้างบารมีอีก จึงทำให้ห่างจากหมู่คณะไปนานและมีชีวิตเป็นทุกข์ สรุปเป็นหลักว่าถ้าสร้างขยักขย่อนก็จะเจอแบบขยักขย่อน ถ้าสร้างต่อเนื่องก็จะเจอต่อเนื่อง ชาตินี้จึงให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตตามผังดุสิตบุรี

เจ้าของเรื่องเล่าว่ายังทำงานที่เดิม รักวัดรักหลวงพ่อ แต่งงานมีครอบครัวและตั้งท้องเมื่อราวเดือนพฤษภาคม 2547 มีอาการแพ้ท้องรุนแรง อาเจียนทุกวันจนผอมลง ตกลงกับสามีว่าจะให้พี่สาวของสามีเป็นคนเลี้ยงลูก พอท้องแปดเดือนจึงไปเตรียมคลอดที่บ้านสามีที่จังหวัดสุรินทร์ แพทย์กำหนดคลอดวันที่ 15 มกราคม 2548 แต่วันที่ 30 ธันวาคม 2547 แพทย์เห็นว่าท้องใหญ่ผิดปกติ อัลตราซาวนด์แล้วพบว่าเป็นแฝด ถึงวันที่ 1 มกราคม 2548 ปวดท้องตั้งแต่เช้ามืดจนเกือบสองทุ่มก็ยังคลอดไม่ได้ หมอจึงผ่าตัด ได้ลูกแฝดหญิงสองคนร่างกายแข็งแรงดี

เล่าว่ามอบลูกแฝดทั้งสองให้พี่สาวของสามีเป็นคนเลี้ยงเป็นส่วนใหญ่ โดยตัวเองกับสามีเป็นผู้ช่วย แต่เหนื่อยมากเพราะเด็กสองคน พอผ่านไปเดือนหนึ่งทั้งคู่อยากกลับมาทำงานตามเดิม แต่พี่สาวสามีดูแลแฝดสองคนคนเดียวไม่ได้ จึงคิดจะให้แม่ของตัวเองที่อยู่จังหวัดอุตรดิตถ์มารับไปเลี้ยงต่อ เพราะแม่เคยเลี้ยงลูกเอง โทรไปหาแม่แล้วแม่ก็ตกลง

วันที่ 9 กุมภาพันธ์ แม่และญาติขับรถกระบะจากบ้านที่อุตรดิตถ์มารับเจ้าของเรื่องที่ปทุมธานีเพื่อไปสุรินทร์ มาด้วยกันทั้งแม่ น้าผู้ชาย และน้าผู้หญิงซึ่งเป็นเจ้าของรถ พร้อมลูกชายอีกคน เช้าวันที่ 10 กุมภาพันธ์จึงออกเดินทางต่อไปสุรินทร์ โดยมีพี่ของเจ้าของเรื่องที่ทำงานอยู่ที่วัดไปด้วยอีกคน ถึงสุรินทร์ตอนเย็น หลังชื่นชมลูกแฝดและทานข้าวเย็นเสร็จก็จะพากันกลับอุตรดิตถ์เลยโดยไม่พักผ่อน ญาติฝ่ายสามีทักท้วงให้นอนพักสักคืน แต่แม่และน้าที่ไปด้วยไม่ยอมพัก ขอกลับในเย็นวันนั้น

เจ้าของเรื่องเล่าว่าได้ยินเสียงดังสนั่น รถกระบะพุ่งลงจากไหล่ถนนไปชนต้นไม้อย่างแรงจนตัวรถบุบเกือบถึงตัว แล้วจอดสนิทในท่าตะแคงเล็กน้อย น้าผู้หญิงที่อยู่กระบะหลังกระเด็นตกลงพื้นข้างประตูคนขับ สะโพกหลุดและเลือดชุ่มบริเวณขา แม่และน้าอีกคนที่อยู่กระบะหลังกระเด็นออกไปนอนคู่กันที่ริมถนนห่างจากรถประมาณหกเมตรและเสียชีวิตทั้งคู่ ลูกแฝดผู้น้องที่เจ้าของเรื่องอุ้มอยู่ถูกเบาะรถกระแทกแรงจนสมองยุบ เสียชีวิตทันที คนที่เหลือเจ็บเพียงเล็กน้อย พี่ที่นั่งเบาะและอุ้มรูปหล่อหลวงปู่ (ฟังชื่อได้ว่าหลวงปู่สด) ที่นำมาจากวัดไม่เป็นอะไรเลย

จัดสวดที่บ้านโดยพระมาสวดและฉันภัตตาหารทุกวันทั้งเช้าและเย็น พอวันที่สามหลังจากวันที่เสียชีวิต พระได้ไปสวดที่บ้านของเจ้าของเรื่องก่อน แล้วจึงไปสวดและฉันภัตตาหารที่บ้านของน้าที่เสียชีวิตด้วยกัน หลังพระกลับวัดแล้ว ทุกคนที่มาในงานกำลังจะรับประทานอาหารร่วมกัน

ระหว่างนั้นหญิงคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบห้าถึงสามสิบหกปีที่มาร่วมงานศพมีอาการเหมือนวิญญาณของน้าที่เสียชีวิตเข้ามาสิงร่าง (เจ้าของเรื่องไม่ได้อยู่ในงาน คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าให้ฟัง) พอเข้าร่างก็ร้องไห้มากและพูดปนเสียงร้องไห้ว่าไม่น่าไปเร็วขนาดนี้ ยังไม่ได้สั่งเสียอะไรไว้เลย ขอขมาทุกคน ขอกลับมา และบอกว่าป้าคือแม่ของเจ้าของเรื่องมาด้วย พร้อมอุ้มลูกแฝดที่เสียชีวิตมา แล้วใช้มือตบพื้นกระดานข้างตัวเรียกลูก ๆ ของตัวเองให้มากราบตรงที่บอกว่าป้านั่งอยู่ เพื่อนที่เคยดื่มเหล้าด้วยกันก็ไปหาเหล้ามาให้ดื่ม หญิงที่ถูกสิงก็ยกดื่มจนหมดแก้ว วิญญาณยังไม่ออกจากร่างเพราะบอกว่าจะรอลูกชายคนที่สองซึ่งไปส่งพระ พอลูกชายมาถึงกำลังจะขึ้นบ้าน วิญญาณก็ออกจากร่างไปพอดี

ตอนที่วิญญาณออกจากร่าง หญิงที่ถูกสิงล้มลงหมดสติ และในขณะเดียวกันลูกสาวคนโตของน้าที่เสียชีวิตก็ล้มหมดสติไปพร้อมกัน เมื่อฟื้นขึ้นมาเธอเล่าว่าเห็นแม่ของเจ้าของเรื่องมาด้วยจริง ใส่ชุดขาว อุ้มลูกแฝดที่เสียชีวิตมาด้วย เดินเงียบ ๆ นำหน้าน้าไป แต่เห็นมือดำใหญ่มาคว้าแขนแม่ของเธอคือน้าที่เสียชีวิตแล้วฉุดดึงเอาตัวไป จึงยังไม่มีโอกาสได้คุยกับลูกชายคนที่สองที่เพิ่งขึ้นบ้าน เธอรีบคว้าแขนอีกข้างพยายามดึงไม่ให้แม่ไปแต่สู้แรงนั้นไม่ไหว รู้สึกว่าร่างแม่ลอยวื้ดออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว แว็บเดียวก็ถึงถนนใหญ่ซึ่งห่างจากบ้านเกือบสองกิโลเมตร ปากของเธอพูดว่าแม่อย่าไป แม่อย่าไป จนน้าผลักร่างเธอออกและบอกว่าไม่ต้องไป อยู่กับน้องนี่แหละ แล้วเธอก็ฟื้น คนที่ปฐมพยาบาลบอกว่าใบหน้าเธอซีดและตัวเย็นขึ้นมาถึงขาแล้ว

หลังจากแม่เสียชีวิตไปประมาณห้าเดือน เจ้าของเรื่องฝันเห็นแม่และลูกแฝดคนที่เสียชีวิต ในฝันแม่แต่งตัวแบบชาวบ้านเหมือนตอนมีชีวิตอยู่และได้พูดคุยกัน แต่จำเรื่องที่พูดไม่ได้ ส่วนลูกแฝดในฝันเดินได้แล้วแต่ตัวดำมาก พยายามพูดกับเขาแต่เขาไม่รู้เรื่องและไม่สนใจเลย

อ่านคำถามทั้งชุด ได้แก่ ทำบุพกรรมใดจึงต้องผ่าตัดคลอดไม่สามารถคลอดเองตามธรรมชาติได้ ตัวเองกับสามีมีบุพกรรมใดจึงได้ลูกแฝด คนที่ได้ลูกแฝดเกิดจากสาเหตุใดบ้าง ลูกแฝดทั้งสองทำกรรมใดจึงเกิดเป็นแฝดและเป็นหญิงทั้งคู่ บุพกรรมใดทำให้ทุกคนในรถประสบอุบัติเหตุพร้อมกัน กรรมใดทำให้แม่ น้า และแฝดผู้น้องเสียชีวิตทันทีแต่แฝดผู้พี่ไม่เป็นอะไร ตอนสิ้นใจใหม่ ๆ ทั้งสามรู้สึกอย่างไร ตายแล้วไปไหนและฝากบอกอะไรถึงลูกหลาน บุญที่อุทิศไปได้รับหรือไม่ วิญญาณน้ามาเข้าสิงร่างหญิงที่มาร่วมงานศพจริงหรือไม่ ต้องการพบลูกเพื่อบอกอะไร คำว่าเขาให้มาแป๊บเดียวหมายถึงอะไร ลูกสาวคนโตเห็นจริงหรือไม่ ทำไมแม่ใส่ชุดขาวแต่น้าใส่ชุดเดิมตอนที่ตาย มือดำใหญ่ที่มาฉุดเป็นมือของใคร เหตุใดน้าจึงถูกฉุดแต่แม่เดินไปสบาย ๆ ความฝันเมื่อห้าเดือนให้หลังเป็นจริงหรือไม่ และเคยทำบุญอะไรร่วมกับหัวหน้างานมา

เฉลยว่าที่ต้องถูกผ่าตัดคลอดเพราะเศษกรรมฆ่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยอย่างมด แมลง ยุง มาส่งผล ซึ่งอาจเป็นหลายชาติมารวมกันหรือชาติเดียวที่ทำไว้เยอะ ล้วนมีวิบากทั้งสิ้น

เฉลยว่าเจ้าของเรื่องกับสามีเคยสร้างบุญร่วมกันมาและอธิษฐานให้มาเป็นพ่อแม่ลูกกัน ส่วนคนอื่นที่ได้ลูกแฝดสองแฝดสามเกิดได้สี่ทาง หนึ่งบุญกรรมของพ่อแม่ที่สร้างบุญหรือตั้งความปรารถนาให้มีลูกแฝด สองบุญกรรมของลูกที่ทำบุญร่วมกันมาและอธิษฐานขอเป็นพี่น้องกัน ซึ่งบางทีเคยเป็นเพื่อนรักหรือพี่น้องร่วมสาบานกันมา สามในอดีตเคยเป็นพ่อแม่ลูกกันแล้วอธิษฐานมาเกิดพร้อมกัน และสี่มีกรรมเสมอกันจึงหมดบุญและมาเกิดพร้อมกัน เช่นกายละเอียดที่เป็นภุมเทวาหมดบุญใกล้เคียงกันแล้วเจ้าหน้าที่ชี้ให้มาเกิดบ้านเดียวกัน กรณีลูกแฝดคู่นี้ก่อนมาเกิดเป็นภุมเทวาหญิง หมดบุญพร้อมกันและมีกรรมเสมอกันจึงถูกชี้ให้มาเกิดพร้อมกัน

เฉลยว่าทุกคนในรถประสบอุบัติเหตุพร้อมกันเพราะในอดีตเคยเป็นเพื่อนบ้านกันและร่วมกันฆ่าสัตว์ ล้มวัวล้มควายเพื่อจัดงานฉลองประจำปีเลี้ยงแขกเป็นประจำตามแบบสังคมเกษตรกรรม วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผลพร้อมกัน ส่วนแม่ น้า และแฝดผู้น้องต้องเสียชีวิตทันที แต่แฝดผู้พี่ไม่เป็นไรเพราะไม่ได้ร่วมกรรมในการล้มวัวล้มควายนั้นด้วย จึงรอดชีวิตมาได้ แต่มีบุญกรรมที่มาเกิดร่วมกันและหมดบุญใกล้เคียงกัน

เฉลยว่าแม่และน้าตอนสิ้นใจใหม่ ๆ รู้สึกสับสน ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก เพราะตายเร็วจนยังไม่รู้ตัว แต่ไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย เหมือนหมดสติแล้วตื่นขึ้น พอเห็นคนวุ่นวายก็พยายามเข้าไปดูเหตุการณ์ เห็นร่างของตัวเองนอนอยู่ และเห็นลูกแฝดที่เสียชีวิต จึงพยายามอุ้มทั้งสองคนแต่อุ้มได้เพียงคนที่ตายแล้วเพราะมีความละเอียดเท่ากัน อีกคนที่ยังไม่ตายอุ้มไม่ได้ ส่วนแฝดผู้น้องตายแล้วไม่รู้สึกอะไร และกายละเอียดโตเป็นเด็กทันทีเท่าที่ควรจะเป็นในขณะนั้น

เฉลยว่าตายแล้วทั้งสามคนไปเป็นภุมเทวา อยู่ที่หมู่บ้านภุมเทวาซึ่งห่างจากหมู่บ้านเดิมพอสมควร โดยเจ้าหน้าที่เขตเป็นผู้พาไป แม่กับน้าอยู่บ้านของแม่และกำลังเลี้ยงหลานคือลูกแฝดที่เสียชีวิตด้วยกัน แม่มีบุญที่ทำตามประเพณีในพระพุทธศาสนาอยู่บ้าง และฝากข้อความมาว่าได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว ทำให้สภาพทุกอย่างดีขึ้น มีอาหารดีขึ้น มีเสื้อผ้าและที่อยู่ดีขึ้นกว่าเดิมในทุกด้าน ใจสงบลงไม่กระวนกระวายเหมือนช่วงแรกเพราะยอมรับได้แล้วว่าตายแล้ว ส่วนวิธีเลี้ยงหลานคือน้ำนมออกมาจากนิ้วหรือจากถันด้วยอำนาจบุญ

เฉลยว่าเรื่องวิญญาณเข้าสิงร่างหญิงที่มาร่วมงานศพเป็นเรื่องจริง คือน้าที่เสียชีวิตนั่นเองที่เจ้าหน้าที่เขตอนุญาตให้มา จุดประสงค์คือมาสั่งลา และมาได้เพียงแป๊บเดียวเพราะเป็นระเบียบหรือกฎเกณฑ์ของชาวภุมเทวา ชี้ว่าไปอยู่ที่ไหนก็มีกฎเกณฑ์กติกาบังคับกันทั้งนั้น อีกทั้งตอนนั้นสองทุ่มกว่าแล้ว มืดและทางไกลจึงต้องกลับ

เฉลยว่าลูกสาวคนโตหมดสติเพราะตามแม่ไปด้วยความรักแม่มากและเสียใจอยากตายตามแม่ ที่เธอเห็นน้ากับแม่ของเจ้าของเรื่องอุ้มลูกแฝดผู้น้องมาด้วยนั้นเป็นเรื่องจริง และที่แม่ใส่ชุดขาวแต่น้าใส่ชุดเดิมตอนที่ตายก็เพราะแม่ทำบุญมากกว่าจึงมีบุญมากกว่า น้ามีบุญน้อยกว่าจึงยังใส่ชุดเดิม ส่วนคำเฉลยเรื่องมือดำใหญ่ในไฟล์เสียงช่วงนี้ฟังไม่ชัด แต่สรุปตอนท้ายว่าแม่เดินไปได้สบาย ๆ เพราะมีบุญมากกว่าและเข้าใจหลักความตายของชีวิตมากกว่า

เฉลยว่าความฝันที่เห็นแม่และลูกสาวมาหาหลังจากเสียชีวิตห้าเดือนนั้นเป็นการคิดไปเอง เป็นจินตนาการของใจ ไม่ใช่เรื่องจริง ส่วนที่ทำงานกับพี่ที่เป็นหัวหน้างานได้ราบรื่นด้วยดีตลอดนั้นเป็นเรื่องของปัจจุบัน ไม่ใช่บุญเก่า เพราะเจ้าของเรื่องทำตัวให้น่ารัก หัวหน้างานจึงรัก และย้ำว่านั่นแค่น้ำลายรายฝอยของคุณยาย ท่านก็ยังตอบได้

เฉลยว่าหัวหน้างานเคยสร้างบารมีในสมัยพุทธกาลที่ผ่านมาโดยเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวช และออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต มีหน้าที่เผยแผ่ ผลการปฏิบัติธรรมพอเอาตัวรอดไปดุสิตบุรีได้ ที่มาเกิดเป็นผู้หญิงในชาตินี้เพราะกรรมเจ้าชู้ในหลายชาติรวมทั้งชาติที่ผ่านมามารวมส่งผล ส่วนตัวเจ้าของเรื่อง สามี และลูกแฝด เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงประเภททำตามอารมณ์ จึงบางชาติได้เจอกันบางชาติไม่เจอ ชาตินี้จึงอย่าประมาทในการสร้างบารมี และเพราะตัวเจ้าของเรื่องไม่ค่อยสม่ำเสมอทั้งเรื่องศีลและภาวนา ผลการปฏิบัติธรรมจึงยังไม่ดีเท่าที่ควร

เข้าสู่กรณีศึกษาชื่อเรื่อง ให้เธอได้อบอุ่นตื่นกลางวิมาน จดหมายเล่าว่าครอบครัวมีลูกชายสองคน พี่ชายอายุสิบสองขวบ น้องคนเล็กที่เรียกกันว่าน้องปออายุเก้าขวบ แต่ตอนน้องปออายุหกขวบมีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง มองเห็นภาพซ้อน บางเช้าก็อาเจียนมาก พอพาไปตรวจจึงรู้ว่าเป็นโรคร้ายในสมอง พ่อรับผลตรวจแล้วเสียใจมาก สติแตก จิตใจกระวนกระวาย ทำอะไรก็ไม่ถูก (ชื่อเล่นของลูกทั้งสองในเสียงถอดเพี้ยนหลายแบบ จึงเรียกตามที่ได้ยินบ่อยที่สุด)

พ่อเล่าว่ามีกัลยาณมิตรคือพี่ชายของภรรยาแนะนำวิธีทำสมาธิ โดยให้แผ่นซีดีเสียงหลวงพ่อนำนั่งสมาธิ เมื่อได้ลองทำตามจิตใจก็สงบลง หลังจากนั้นไม่นานครอบครัวก็ได้มาวัดพระธรรมกาย

เล่าว่าก่อนเข้าวัดน้องปอเป็นเด็กขี้อาย ขี้งอน โกรธง่ายเป็นบางครั้ง แต่เมื่อมาวัดบ่อยขึ้นก็กลายเป็นเด็กที่กล้าพูดกล้าถาม ไม่งอนไม่โกรธ บางครั้งที่แม่หงุดหงิดกับการทำตัวของน้องปอ น้องปอกลับบอกแม่ว่าแม่จะโกรธน้องปอก็โกรธไปเถอะ แต่น้องปอไม่โกรธแม่หรอก เพราะหลวงพ่อสอนให้แผ่เมตตาทุกวัน แม่ที่กำลังโกรธอยู่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับน้ำตาคลอ ซึ้งใจมาก และนำคำพูดนี้ไปเตือนสติไม่ให้หงุดหงิดง่ายอีก

เล่าว่าตอนที่รู้ว่าเป็นมะเร็งในสมองแล้ว คุณหมอให้ความหวังไว้เพียงสองปี ครอบครัวจึงเอาบุญเป็นที่ตั้ง น้องปอตั้งใจสั่งสมบุญมาก พ่อมักเห็นน้องปอนั่งพนมมือหน้าจอโทรทัศน์ช่อง DMC ในช่วงสวดมนต์ทำวัตรเย็น ตอนแรกน้องปอรู้สึกเสียใจเมื่อได้ยินบทที่ว่าเรามีความตายเป็นธรรมดา จะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจไปทั้งสิ้น เพราะกลัวว่าจะไม่ได้เจอพ่อแม่และพี่ชายอีก พ่อจึงอธิบายว่าเป็นเรื่องที่ต้องเกิดกับทุกคน แต่ที่ไม่เหมือนกันคือตายแล้วไปที่ต่างกันตามบุญที่สั่งสม ใครมีใจใส ๆ เวลาตายก็จะไปสวรรค์ น้องปอหยุดคิดสักพักแล้วรับว่าเข้าใจ หลังจากนั้นก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก

เล่าว่าน้องปอเป็นที่รักของทุกคน ชอบใส่บาตร ปล่อยปลา สวดมนต์ นั่งสมาธิ ตรึกองค์พระ บางทีเดินผ่านกระจกก็ชี้ให้แม่ดูแล้วบอกว่าภาพตัวเองในกระจกเป็นองค์พระ มีหัวแหลม ๆ น้องปอชอบไปวัดปฏิบัติธรรมโดยเฉพาะงานบุญใหญ่ซึ่งไม่เคยขาด และจะตะโกนต้อนรับหลวงพ่อด้วยเสียงที่มีความปีติมาก เวลาพ่อถามว่าจะไปเที่ยวต่างประเทศหรือไปปฏิบัติธรรม น้องปอตอบทันทีว่าไปปฏิบัติธรรมดีกว่า และชอบศูนย์ปฏิบัติธรรมแห่งหนึ่งเป็นพิเศษ (ชื่อสถานที่ในเสียงถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน)

เล่าว่าวันอาทิตย์ที่มาวัด น้องปอจะช่วยงานพี่ ๆ ที่ภาคด้วยความสุข และมักถามว่ามีงานอีกไหมเพราะอยากเป็นอาสาสมัคร ชอบทำบุญมากและตั้งใจในเรื่องการให้ทาน ทำหน้าที่กัลยาณมิตรดึงญาติมาสร้างบุญ ตอนที่ครอบครัวเข้าวัดใหม่ น้องปอได้สร้างพระประจำตัวไว้หลายสิบองค์โดยมีลุงป้าร่วมบุญด้วย และได้ทำหน้าที่บอกบุญพร้อมร่วมบุญสร้างอาคารภาวนา 60 ปี ญาติผู้ใหญ่ที่ยังไม่เห็นด้วยกับการให้ทานและยังไม่ศรัทธาวัด ก็ยอมร่วมบุญทุกครั้งเพราะความรักและเกรงใจหลาน

เล่าว่าน้องปอปฏิบัติตัวแบบนี้เป็นเวลาสองปีกว่าควบคู่ไปกับการรักษาตัว บางช่วงที่เจ็บปวดจากการรักษา ครอบครัวก็ระลึกนึกถึงบุญและเอาบุญเป็นที่ตั้ง บางเวลาที่ปวดหัวมาก ๆ น้องปอก็จะนั่งสมาธิเอง พ่อบอกว่าไม่เคยเห็นน้องปอแสดงความอ่อนแอเลยแม้แต่ครั้งเดียว