ประเภทกรณีศึกษา

เธอตอบว่าเป็นการยากที่ใครสักคนจะสละความสุขสบายในทางโลกมาบวชเป็นพระ และกลับต้องมาลำบากฝึกฝนตนเองเพียงเพื่อจะกำจัดกิเลสภายใน แล้วยังคอยสอนผู้อื่นโดยไม่หวังการตอบแทน พระจึงเป็นสัญลักษณ์ของคนดี เป็นบุคคลที่น่าเทิดทูน ส่วนวัตถุประสงค์ของการบวชคือสอนตนเอง สอนคนอื่น แบ่งปันความรู้ ให้ธรรมทาน และเป็นครูสอนศีลธรรมของโลก เหมือนดวงอาทิตย์ที่เป็นแสงสว่างแห่งโลก ไม่ใช่ตะเกียงดวงเล็ก ๆ ในที่มืด ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าชาวพุทธหลายคนยังคิดไม่ได้อย่างเธอ

เธอสนใจฝึกสมาธิเพราะต้องการความสงบในใจและแสวงหาอิสรภาพที่แท้จริง ครูไม่ใหญ่ขยายว่าไม่ใช่เพียงอิสรภาพทางการเงินที่แค่ไม่เป็นหนี้หรือมีทรัพย์ซื้อของได้ เธอเข้าใจด้วยตัวเองทั้งที่ยังไม่ได้ฟังพุทธพจน์ว่าไม่มีสุขใดยิ่งกว่าความสงบ เธอสนใจธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้าเพราะคิดว่าทำให้มีผลดีต่อชีวิต แม้เพื่อนชาวมุสลิมบางคนจะทักท้วง แต่เธอคิดว่าเมื่อได้มาเจอสิ่งที่ดี ทำไมต้องปิดกั้นตัวเองเพราะทิฐิ ควรเปิดโอกาสให้ตัวเองได้รับสิ่งดี ๆ ในชีวิตจะดีกว่า

เธอคิดว่าสมาธิเป็นสิ่งที่ดีงามและเป็นของกลาง เหมาะสำหรับทุกชาติ ทุกภาษา และทุกศาสนา การทำสมาธิไม่ใช่การเรียนศาสนาอื่น แต่เป็นการเรียนรู้วิถีอื่นที่จะทำให้ใจสงบมากขึ้น คล้ายกับความรู้ที่เคยศึกษาไว้ยังทำให้ใจสงบไม่ถึงจุดที่พอใจ จึงมาเรียนเพิ่มเติมให้ความรู้นั้นสมบูรณ์ขึ้น เพื่อให้ใจสงบมากจนไม่ปรารถนาสิ่งใดอีก และย้ำว่าเราไม่ควรเอาความเชื่อหรือทิฐิมาเป็นกำแพงปิดกั้นใจในการเรียนรู้ความจริงของชีวิต เธอจึงไม่ยอมให้กำแพงใด ๆ มาล้อมใจของเธอเอาไว้

จากนั้นเธอมาสวดมนต์ทำวัตรเย็นและนั่งสมาธิที่ศูนย์ทุกวันไม่เคยขาด จนท่องบทสวดมนต์ทำวัตรเย็นได้อย่างแม่นยำ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าชาวพุทธกี่คนจะท่องได้โดยไม่ต้องเปิดหนังสือ ส่วนเธอทำทั้งทำวัตรเย็นและนั่งสมาธิมาหนึ่งปีสามเดือนไม่เคยขาดเลย บอกว่านั่งสมาธิแล้วรู้สึกสดชื่นและรู้สึกดีจริง ๆ หลังจากนั้นก็เริ่มช่วยวัดจัดสถานที่ จัดดอกไม้ ถือพาน ทำและถวายภัตตาหารแด่พระภิกษุ วันพ่อ 5 ธันวาคม 2547 เธอมาร่วมพับนกสันติภาพส่งเป็นแรงใจดับไฟใต้ และกลับมาถือศีล 8 อยู่ธุดงค์ปีใหม่ต้นปี 2548 ด้วย

ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเดิมคิดว่าพับนกสันติภาพเฉพาะคนไทย แต่ชาวโมร็อกโกก็ยังร่วมพับส่งเป็นแรงใจดับไฟใต้ เธอเล่าว่าการอยู่ธุดงค์ต้องประสบปัญหาเรื่องอาหาร เพราะไม่สามารถทานหมูหรือเนื้อสัตว์ที่ไม่ผ่านการรับรองจากศาสนาอิสลามได้ แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรค เธอกลับประทับใจที่ได้ค้นพบว่าชีวิตคนเราไม่ได้ต้องการอะไรมาก แทนที่จะแสวงหาความสุขภายนอก ควรแสวงหาอิสรภาพที่แท้จริงจากภายในดีกว่า ปีนี้เธอตั้งใจจะมาร่วมพิธีธุดงค์ปีใหม่ด้วย ครูไม่ใหญ่จึงหยอกว่าเทพธิดาสระเป๋าคงต้องเติมสระเป๋าเป็นหมื่นลูก

อธิบายว่าในวันพระเธอถือศีล 8 ด้วย และช่วงหนึ่งถือศีลลำบดรของศาสนาอิสลามซึ่งอดกลางวันรับประทานกลางคืน ขณะที่ศีล 8 อดตั้งแต่หลังเที่ยงถึงเช้าวันถัดไป จึงเรียกว่าถือศีลสองอด ซึ่งไม่ใช่เรื่องธรรมดา เธอเล่าว่าตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหลวงพ่อในโรงเรียน รู้สึกว่าท่านเป็นคนอารมณ์ดี มีความสุข ดูได้จากใบหน้าที่อ่อนเยาว์ และทำให้ทุกคนสดชื่นตามไปด้วย เธอชื่นชมหลวงพ่อมาก สุขใจทุกครั้งที่เห็นท่านมาสอนธรรมะ และตั้งใจฟังทุกเรื่อง ครูไม่ใหญ่อ่านต่อไม่ค่อยได้เพราะเขิน

พ่อแม่ของเธอแต่งงานเพราะถูกจับคลุมถุงชน มีลูกด้วยกันหกคน เธอเป็นคนที่สอง แต่เธอไม่เคยรู้สึกสนิทสนมกับพี่น้องคนไหนเลย แม้กระทั่งกับพ่อแม่ของตัวเอง และดูเหมือนเธอเป็นคนเดียวในครอบครัวที่สนใจเรื่องจิตใจและจิตวิญญาณ แม่ของเธอมีพี่น้องแปดคน ตอนแม่เกิดมีญาติมาขอไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ผ่านไปสองปียายคิดถึงจึงไปอุ้มหนีขึ้นแท็กซี่กลับมา สองสามเดือนต่อมาญาติอีกคนที่แต่งงานนานแล้วไม่มีลูกมาขอแม่ไปเลี้ยงอีก จนแม่อายุห้าขวบก็ถูกสุนัขดุกัดขย้ำที่หน้า แขน และขาจนเป็นแผล จึงถูกยกไปอยู่กับยายทวดแทน ส่วนยายทวดนั้น หลังคลอดยายได้เพียงสองสามเดือน ตาทวดก็ไปหาภรรยาใหม่โดยอ้างว่าจะได้มีคนช่วยงานในฟาร์ม ปลายชีวิตยายทวดหกล้มสะโพกหัก รักษาตัวอยู่สี่ปีก่อนเสียชีวิต

เพื่อนนักเรียนไทยของเธอที่อยู่ฝรั่งเศสเป็นชาวมุสลิม จบปริญญาตรีสถาปัตย์ที่เมืองไทยแล้วมาเรียนปริญญาโท เพื่อนยึดมั่นในศีลบางข้อของอิสลามแต่ไม่เคร่งทั้งหมด ตอนแรกเธอชวนให้มานั่งสมาธิด้วยแต่เพื่อนไม่มาเพราะคิดว่าการทำสมาธิเป็นวิถีของชาวพุทธ จนวันหนึ่งเพื่อนต้องเข้าโรงพยาบาลจึงทราบว่าเป็นโรคลูคีเมียหรือมะเร็งเม็ดเลือดขาว ต้องเข้าออกโรงพยาบาลทุกเดือนเพื่อรักษาตัวและถ่ายเลือด เวลาไปเยี่ยม เพื่อนมักพูดว่านี่แหละคือบททดสอบจากพระเจ้า เพราะเธอเป็นอิสลามที่เคร่งครัด จนวันที่ 14 มิถุนายน 2548 ผิวหนังของเพื่อนดำลงมาก ตาเหลือง ตัวบวม ติดเชื้อที่ปอด เลือดออก แล้วเสียชีวิต ผู้เขียนสงสารและอยากช่วยจึงตัดสินใจทำบุญที่วัดพุทธสตราสบูร์กและถวายสังฆทานอุทิศไปให้เพื่อนแทน

ถามว่าเธอเคยเข้าถึงธรรมะมาก่อนหรือไม่ ชาตินี้จะเข้าถึงได้หรือไม่ คุณย่าคริสเตียนที่เคร่งครัดมีความสัมพันธ์กับเธอมาอย่างไร ทำไมจึงปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นลูกสาว เหตุใดพ่อจึงขี้หงุดหงิดโมโหร้าย และการที่ท่านเคยดื่มเหล้าสูบบุหรี่จัดแต่เลิกแล้วจะส่งผลอย่างไร ทำไมแม่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ของตัวเองแต่มีญาติมาขอไปเลี้ยงด้วยความรัก แต่ทำไมตอนห้าขวบจึงโดนสุนัขขย้ำเกือบเสียชีวิต และทำไมโตขึ้นยังถูกจับคลุมถุงชน ยายทวดตอนนี้อยู่ในภพภูมิใดและมีสภาพอย่างไร บุพกรรมใดที่ทำให้เพื่อนนักเรียนไทยเสียชีวิตด้วยลูคีเมีย เขาตายแล้วไปไหน เพื่อนเป็นอิสลามจะมีโอกาสรับบุญที่อุทิศจากพระพุทธศาสนาหรือไม่ เธอเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ทำไมมาเกิดเป็นคนต่างชาติต่างศาสนาแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยกับหมู่คณะ ครอบครัวเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะหรือไม่ เธอจะทำหน้าที่กัลยาณมิตรได้สำเร็จไหม การที่ยังปฏิบัติทุกอย่างในศาสนาเดิมแต่มาสร้างบุญในพระพุทธศาสนาจะส่งผลต่อชีวิตในปรโลกอย่างไร จำเป็นต้องเปลี่ยนศาสนาหรือไม่ และพระอาจารย์กับเพื่อนกัลยาณมิตรที่ประคับประคองเธอเคยสร้างบุพกรรมกับเธออย่างไร

ตอบว่าเธอต้องไปเกิดต่างประเทศในครอบครัวต่างศาสนาและไม่คุ้นเคยกับคนในครอบครัว เพราะหลายพุทธันดรที่แล้วเธอเป็นลูกชาย ออกเที่ยวแสวงหาคำตอบของชีวิตจากครูบาอาจารย์ต่าง ๆ แล้วได้มาเจอหมู่คณะและศึกษาปฏิบัติธรรมอยู่ระยะหนึ่ง แต่ภายหลังกระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะและเกิดความรำคาญคนหมู่มาก จึงลาออกจากหมู่คณะไปแสวงหาความรู้แบบเทวนิยมอีกหลายสำนัก ด้วยเหตุนี้จึงต้องผ่านการเรียนรู้ทั้งอิสลาม คริสต์ และพุทธในปัจจุบัน ผังที่ชอบเดินทางไปแสวงหาคำตอบของชีวิตติดมา จึงไม่คุ้นเคยกับครอบครัวแต่คุ้นเคยกับญาติทางศาสนาที่ตัวศึกษา ส่วนที่ชอบนั่งสมาธิเพราะในชาติที่เป็นผู้ชายเคยบวชระยะสั้นกับหมู่คณะและเคยนั่งสมาธิ อุปนิสัยจึงติดมา

ตอบว่าคุณย่าที่รักผูกพันกับเธอแบบลูกสาว เพราะเคยเป็นแม่ลูกกันในชาติที่เธอเป็นผู้ชายและออกจากบ้านไปแสวงหาคำตอบของชีวิต เมื่อมาเจอกันในชาตินี้ สายใยของความที่เคยเป็นแม่ลูกกันจึงทำให้ผูกพันกัน ส่วนคุณพ่อที่ขี้หงุดหงิดโมโหร้ายเป็นจริตอัธยาศัยที่ติดข้ามชาติมา ในอดีตก็มีนิสัยอย่างนี้ เรียกว่าโทสจริต

ตอบว่าคุณพ่อเคยดื่มเหล้าสูบบุหรี่จัดแต่เลิกภายหลัง วิบากกรรมคือปัจจุบันอาจเจ็บป่วยด้วยผลของสุราและบุหรี่ และถ้าก่อนตายภาพเหล่านั้นมาปรากฏก็จะไปยมโลกหรือไปเกิดเป็นยักษ์ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา แต่ในเมื่อท่านเลิกแล้วก็ดีแล้ว ให้เธอแนะนำท่านว่าอดีตที่ผิดพลาดให้ลืมให้หมดและอย่าหวนกลับไปดื่มเหล้าสูบบุหรี่อีก แล้วแนะนำให้ท่านนั่งสมาธิซึ่งเป็นความรู้สากลที่ทุกคนศึกษาได้ จะทำให้ใจสงบและไม่หงุดหงิด

ตอบว่าที่แม่ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ของตัวเอง แต่มีญาติมารับไปเลี้ยงด้วยความรักและความเต็มใจ เพราะในอดีตท่านเคยยกลูกของตนเองให้ผู้อื่นเลี้ยง วิบากกรรมนี้จึงทำให้ถูกคนอื่นนำไปเลี้ยงเหมือนกัน แต่เพราะมีบุญสงเคราะห์ญาติในอดีต จึงทำให้ญาติในปัจจุบันมารับเลี้ยงดูด้วยความเต็มใจ ส่วนตอนห้าขวบที่ถูกสุนัขกัดขย้ำจนเกือบเสียชีวิต เพราะสุนัขตัวนั้นเคยเป็นคู่กรณีกันในชาติที่แม่เป็นผู้ชาย ตอนที่สุนัขยังเป็นมนุษย์ผู้ชาย แม่ได้ชก ต่อย ทุบ ตีเขาไว้จนบาดเจ็บสาหัสแต่ไม่ตาย ชาตินี้มาเจอกันอีกแต่ต่างสภาพกันเพราะเขามาเกิดเป็นสุนัขด้วยกรรมที่เขาทำไว้ และที่โตขึ้นถูกคลุมถุงชน เพราะในชาติอดีตท่านเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรมแล้วจับลูกหลานหลายคนให้แต่งงานแบบคลุมถุงชนเหมือนกัน

ตอบว่ายายทวดตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับล่าง มีสภาพค่อนข้างลำบาก อาหารไม่สมบูรณ์ มีบ้านโทรม ๆ อยู่ไปวัน ๆ โดยไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป เพราะไม่ได้ทำทานตามหลักวิชา มีเพียงบุญสงเคราะห์ญาติและช่วยเหลือคนทั่วไปแบบชาวโลก ไม่มีข้อความอะไรฝากมาเพราะยังเลื่อนลอยไม่มีจุดหมาย และยังหาพระเจ้าไม่เจอตามที่ตัวเคยศึกษาและศรัทธาไว้เมื่อเป็นมนุษย์

ตอบว่าเพื่อนนักเรียนไทยเสียชีวิตด้วยลูคีเมียเพราะกรรมปาณาติบาตคือฆ่า ร่วมกับกรรมอทินนาทานคือขโมย เรื่องมีอยู่ว่าชาตินั้นเขาเกิดในสังคมเกษตรกรรม ตอนเป็นเด็กไปขโมยผลไม้ของคนอื่นกินและถูกจับได้ เจ้าของสวนเฆี่ยนตี เขาจึงเกิดความแค้นและเอายาพิษไปใส่ปนกับหญ้าในรางหญ้า ให้วัวกับม้าของเจ้าของสวนกินจนตาย วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าไม่ได้เป็นการทดสอบของใครตามที่เธอเข้าใจ เพราะเธอไม่มีความรู้เรื่องความจริงของชีวิต

เล่าว่าตอนเป็นมนุษย์เพื่อนเชื่อว่าคนลำบากยากจนเพราะเป็นการทดสอบของพระผู้เป็นเจ้า แต่ภายหลังเมื่อเจอความทุกข์ของคนที่ลำบากมาก ก็คิดว่าทำไมต้องทดสอบรุนแรงขนาดนี้ แล้วเก็บความคิดไว้ไม่พูดกับใครแต่บันทึกไว้ในสมุดบันทึก ตายแล้วมีผู้นับถือความเชื่อเดียวกันชวนไปอยู่หมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง เพื่อรอวันพิพากษาใหญ่ที่พระเจ้าจะมา สภาพความเป็นอยู่เหมือนท้องทุ่งหญ้ากว้าง มีอาหารพอประทังชีวิตเพราะบุญที่เคยช่วยเหลือคนในชุมชน แต่เสื้อผ้าปอน ๆ สู้ตอนเป็นมนุษย์ไม่ได้ เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าทิพย์เพิ่มขึ้น สภาพดีขึ้นกว่าเดิม แต่เธอเข้าใจว่าพระเจ้าเมตตาบันดาลให้ผู้เขียนทำบุญและอุทิศไปให้ เธอฝากมาบอกว่าอยากให้ทุกคนรวมทั้งผู้เขียนไปอยู่ด้วยกันเพื่อคอยพบพระเจ้า และเมื่อเห็นพระธรรมกายไปปรากฏ เธอก็คุกเข่าประคองมือทั้งสองขึ้นด้วยความดีใจเพราะเข้าใจว่าเป็นพระเจ้า

ตอบว่าผู้เขียนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะทั้งเคยบวชและเป็นกองเสบียง แต่พลัดไปหลายพุทธันดรที่ผ่านมา เพิ่งกลับมาเจอหมู่คณะเมื่อพุทธันดรที่แล้วแต่กลายเป็นผู้หญิงแล้ว ชาตินี้บุญเก่าที่ทำกับหมู่คณะจึงทำให้กลับมาเจอกันอีกและรู้สึกคุ้นเคยกับหมู่คณะมาก แต่กรรมที่ออกจากหมู่คณะไปหลายพุทธันดรทำให้ผังนี้ติดมาและพลัดไปเกิดต่างชาติต่างศาสนาในชาตินี้อีก ครอบครัวของเธอก็เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมานานมากกว่าตัวเธออีก จึงต้องใช้ความพยายามอดทนอธิบายด้วยใจเยือกเย็นและด้วยความรักความปรารถนาดี จะประคับประคองครอบครัวให้เข้าใจได้ และเธอจะสามารถทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้แก่ชาวโมร็อกโกได้

ตอบว่าการที่ยังปฏิบัติทุกอย่างตามศาสนาเดิมแต่มาสร้างบุญในพระพุทธศาสนา ให้ทาน รักษาศีล สวดมนต์ นั่งสมาธิ และดู DMC ทุกวันไม่เคยขาด จะส่งผลให้ชีวิตทั้งปัจจุบันและอนาคตดีขึ้น จะเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยนศาสนาก็แล้วแต่เธอ ได้ทั้งนั้น ข้อปฏิบัติที่ศาสนาเดิมสอนไว้ดีอยู่แล้วก็ให้ทำต่อ เช่น ไม่ดื่มสุรา ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน มีความกตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่และผู้มีพระคุณ และแบ่งปันให้ทานกับเพื่อนมนุษย์ ซึ่งเป็นความดีสากล ส่วนความรู้ใหม่ที่เพิ่มเติมให้สมบูรณ์ขึ้นก็ให้น้อมนำมาปฏิบัติ ถ้าทำได้ก็มีสิทธิ์กลับไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ และถ้าทำบุญทุกบุญพร้อมอธิษฐานจิตทุกวันไม่ให้ขาด ขอให้ชาติต่อไปได้เกิดในร่มเงาพระพุทธศาสนาและได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย ผังนี้ก็จะแน่น

ตอบว่าในพุทธันดรที่ผ่านมา พระอาจารย์ที่ประคับประคองเธอเคยเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวช แล้วได้ออกบวชตามพระราชาองค์นั้น ทำหน้าที่เผยแผ่และเป็นกัลยาณมิตรให้กับเธอ ส่วนเพื่อนกัลยาณมิตรที่ประคับประคองเธอ พุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกุลธิดาที่เป็นเพื่อนกับเธอ และเป็นกัลยาณมิตรชวนเธอเข้ามาเจอหมู่คณะ ในชาตินั้นกัลยาณมิตรท่านนี้เบื่อชีวิตในการครองเรือน

เริ่มกรณีศึกษาแต่งแล้วไม่ยอมให้แตะ ผู้เขียนเล่าว่าปี 2529 ได้มาวัดครั้งแรก เห็นขบวนพระธรรมทายาทเดินมาเป็นแถวประมาณ 500 รูป และเห็นญาติโยมลดตัวลงนอบน้อมยกมือไหว้ จึงเกิดศรัทธาวัดพระธรรมกายนับแต่นั้น จนถึงปี 2540 ได้บวชพระธรรมทายาทภาคเข้าพรรษา ช่วงนั้นวัดแจ้งข่าวบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวและเสาค้ำโดมของมหาธรรมกายเจดีย์ ต้นละหนึ่งแสน ผู้เขียนซึ่งเป็นพระใหม่ชวนคนมาทำบุญได้ถึงห้าต้นภายในสองวันแม้อยู่ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบุญไม่ได้มาฟรี ๆ ต้องลงทุนทุกวันทุกวินาที

ผู้เขียนเล่าว่าบรรพบุรุษอพยพมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ มาตั้งรากทำไร่ แม่เป็นคนสวยจึงเป็นที่ต้องการของหนุ่ม ๆ ในละแวก ครั้งหนึ่งตอนแม่อายุประมาณสิบห้าสิบหกปี มีชายกลุ่มหนึ่งยกพวกมาสู่ขอ มาฉุด มาบังคับให้แต่งงาน พากันพังบ้านเข้าไปหาแม่ แต่ยังไม่ทันทำอะไรเพราะคุณตาอยู่ด้วยและตะโกนเรียกให้คนช่วย ชาวบ้านพากันจุดตะเกียงมา ชายคนนั้นไม่ชอบความสว่างจึงยิงปืนขู่ขึ้นหนึ่งนัดแล้วพากันจากไป

เล่าว่าเหตุการณ์นั้นทำให้คุณตาเข็ดขยาด จึงนำแม่ไปฝากญาติให้เรียนตัดเย็บเสื้อผ้าไปทำมาหากิน จุดนี้ทำให้แม่ได้พบพ่อของผู้เขียน ญาติของพ่อเห็นแม่สวยและขยันจึงเป็นแม่สื่อไปเจรจาขอแม่จากคุณตา คุณตาส่งคนไปสืบประวัติแล้วได้คำตอบว่าพ่อเป็นคนดี จึงตกลงยกแม่ให้แต่งงานกับพ่อทันทีโดยไม่ได้ถามแม่ ทำให้แม่ต้องฝืนใจแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รัก ส่วนพ่อนั้นรักแม่สุดหัวใจเพราะแม่ทั้งเก่ง ขยัน และสวย

เล่าว่าตลอดเจ็ดเดือนหลังแต่งงาน แม่ไม่ยอมให้พ่อแตะเนื้อต้องตัวเลย พ่อจึงใช้วิธีทำความดีให้เห็น ไม่ใช่ดีอยู่คนเดียวแต่ให้แม่ดูไปถึงย่า ลุง และทุกคนในครอบครัว แม่ยอมรับว่าทุกคนล้วนเป็นคนดีแต่ก็ยังไม่ได้รัก ส่วนใหญ่จึงแยกกันนอน แม่คิดน้อยใจโชคชะตาว่าทำไมเจอแต่คนดีทั้งนั้นจึงชวนพ่อทะเลาะ แต่ทะเลาะร้อยทีพ่อจะมีอารมณ์ทะเลาะแค่ทีเดียวเพราะรักมาก แม่จึงพยายามฆ่าตัวตายอยู่หลายครั้งแต่มีคนช่วยไว้ได้ทุกครั้ง พ่อเข้าใจว่าแม่ไม่รักจึงขอจงรักภักดีต่อแม่อยู่ฝ่ายเดียวก็เป็นสุขใจแล้ว

เล่าว่าแม้แม่ไม่รักพ่อแต่ก็คลอดลูกคนแรกเป็นผู้ชายซึ่งพิการเป็นโปลิโอตั้งแต่เกิด ทำให้แม่แค้นใจในโชควาสนาของตัวเองมาก แต่แม่แก้แค้นด้วยการอดทนตื่นแต่เช้าหุงข้าวใส่บาตรทุกวันไม่ขาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยทำ และหลังใส่บาตรทุกครั้งก็อธิษฐานจิตขอให้มีบุตรที่มีร่างกายครบ 32 ประการ แม่ก็สมหวังคือได้ลูกคนที่สองถึงคนที่ห้าครบ 32 ประการทุกคนและเข้าวัดทุกคน ส่วนพี่ชายที่เป็นโปลิโอเสียชีวิตตอนอายุสิบสองปี

เล่าเรื่องแปลกว่าสมัยแม่อยู่กับคุณตาไม่มีบ้านไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง แต่พอแม่ย้ายออกมาคุณตากลับมีบ้านมีที่ดิน และหลังจากแม่มาอยู่กับพ่อก็ไม่มีบ้านไม่มีที่ดินเลย ต้องเช่าเขาอยู่ ตอนมีเงินก็ไม่คิดจะซื้อ พอคิดจะซื้อก็ไม่มีเงินแล้ว จนอายุหกสิบปีก็ยังต้องอาศัยอยู่กับลูก ๆ ส่วนพ่ออยู่ได้ 40 ปีก็เลิกอาชีพเย็บเสื้อผ้าหันมาทำไร่อ้อยซึ่งมีเวลาว่างมาก พออายุ 45 ปีจึงเริ่มเล่นไพ่และเล่นจนตลอดชีวิต สุดท้ายเสียชีวิตในวัย 52 ปีด้วยโรคมะเร็งในตับ

เล่าว่าผู้เขียนมีพี่ชายที่รักมากคนหนึ่งเป็นลูกคนโตของลุง เป็นคนรักษาศีลตั้งแต่เด็ก ไม่เบียดเบียนใคร ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ทุกคนยอมรับว่าเป็นคนดี ทั้งสองไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่เมื่อมีข่าวไม่ดีเกี่ยวกับวัดและถูกเพื่อนบ้านล้อว่ามีน้องชายโง่โดนวัดหลอก พี่ชายจึงห่วงและต่อต้านวัดพระธรรมกายอย่างมาก พอเจอหน้ากันก็พูดคำเสียดสีทันทีจนผู้เขียนไม่อยากพบหน้า ครูไม่ใหญ่เปรียบคำเสียดสีเหมือนไม้สองอันสีกันจนไหม้ ใจเย็นก็กลายเป็นใจร้อนแล้วลุกเป็นไฟ

เล่าว่าเมื่อเดือนมิถุนายน 2547 พี่ชายป่วยเป็นมะเร็งในลำไส้ใหญ่ระยะสุดท้าย ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายขึ้นสวนพนาวัฒน์ ตอนแรกพี่ชายไม่ยอมไปเพราะลำไส้ส่วนปลายใกล้ทวารหนักบังคับหูรูดไม่ได้ ทำให้ปวดและถ่ายเป็นเลือดทุก 15 ถึง 30 นาที แต่ทุกคนขอร้องจนตกลงไป พอไปถึงสนามบินเจอพระอาจารย์แล้วยกมือไหว้ อาการปวดก็ทุเลาลงตอนนั้นเลย และพอนั่งเครื่องบินไปด้วยกันได้คุยกัน อาการปวดก็หายไปเลยจนพี่ชายงง

เล่าว่าก่อนผ่าตัด ผู้เขียนพาพี่ชายมาทำบุญถวายภัตตาหาร สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และทำบุญแผ่นล้านธรรม วันนั้นโชคดีได้กราบพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านให้โอวาทว่าที่มาทำบุญที่วัดก่อนไปผ่าตัดนั้นถูกต้องแล้ว เพราะกลับไปแล้วก็ต้องตายแน่ ไม่ต้องกลัวเพราะทุกคนต้องตาย ไม่ตายช้าก็ตายเร็ว พอได้โอวาทนี้พี่ชายก็เอาจริงสุดขีด

เล่าว่าพี่ชายกลับไปให้หมอผ่าตัด หมอบอกว่าโชคดีเพราะเชื้อมะเร็งลามไปถึงปอด ทั้งที่ตามความเป็นจริงต้องลามไปที่ตับซึ่งจะอยู่ได้ไม่เกินสามเดือน แต่กรณีนี้ยืดไปได้ถึงหกเดือน ผู้เขียนและหมู่ญาติอยากให้พี่ชายได้บุญใหญ่อีกคือบุญกฐิน แต่ช่วงนั้นเป็นเดือนมิถุนายนยังไม่ถึงวันเข้าพรรษา พระอาจารย์ผู้เป็นกัลยาณมิตรจึงแนะให้ทำกฐินล่วงหน้าเป็นประธานกอง ผู้เขียนไปขอยืมเงินน้องเขยของพี่ชายสามแสนบาทและหมู่ญาติร่วมบุญอีกสามพันบาท แล้วนิมนต์พระอาจารย์ไปรับปัจจัยจากพี่ชายบนเตียงผู้ป่วยเพราะกลัวพี่ชายจะอยู่ไม่ทัน

เล่าว่าพอพระอาจารย์กลับไป พี่ชายก็งงว่าเงินมาจากไหน ถามใครก็ไม่มีใครบอก วันรุ่งขึ้นพี่ชายเล่าว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะคิดแต่ว่าเงินนั้นได้มาอย่างไร คิดไปคิดมาจึงเคลิ้มหลับไป ขณะกำลังเคลิ้มก็ฝันเห็นหลวงปู่ผุดขึ้นมาจากศูนย์กลางกาย และหลังจากนั้นแผลที่ผ่าตัดเอาก้อนเนื้อมะเร็งในลำไส้ออกก็มีอาการดีขึ้น ซึ่งหมอรู้สึกแปลกใจอย่างมากแต่ก็ให้กลับไปพักฟื้นที่บ้าน

เล่าว่าหลังจากนั้นพี่ชายเร่งสั่งสมบุญกับทางวัด มาวัดนั่งสมาธิและทำบุญทุกอาทิตย์ พระอาจารย์มาสอนนั่งสมาธิให้หลายครั้งจนพี่ชายรู้สึกถึงความสุขและความสงบ ดูผ่องใสเหมือนไม่ได้ป่วย ทั้งที่หมอบอกว่าจะอยู่ได้แค่หกเดือนแต่อยู่ได้ถึงหนึ่งปีกับอีกสองเดือน ต่อมาพี่ชายลืมการนั่งสมาธิและลืมมาวัดไปช่วงหนึ่ง อาการจึงกำเริบ หมอบอกว่าเชื้อจากปอดไปถึงสมองแล้ว ผู้เขียนจึงชวนพี่ชายทำบุญกฐิน ซื้อที่ดินลานจอดรถ ทอดผ้าป่า 3,000 วัด อาการก็ทุเลาลงจริง พี่ชายตั้งใจปฏิบัติธรรมมากถึงไม่เห็นอะไรก็ได้ความสงบ แล้วลาจากโรคนี้ไปเมื่ออายุ 43 ปี

ผู้เขียนถามว่าคุณตาซึ่งเสียชีวิตด้วยมะเร็งในกระเพาะอาหารตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่สร้างพระบนโดมและบุญอื่นหรือไม่ กรรมใดทำให้พ่อตายด้วยมะเร็งตับ แม่ทำกรรมใดจึงต้องแต่งงานกับพ่อที่ไม่ได้รัก กรรมใดทำให้แม่พยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่มีคนช่วยไว้ทุกครั้ง กรรมใดทำให้ลูกคนแรกเป็นโปลิโอ ถ้าใส่บาตรทุกวันและอธิษฐานจะยังมีสิทธิ์ได้ลูกพิการอีกไหม และทำไมแม่จึงไม่มีบ้านไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง

ผู้เขียนถามว่าบุญใดทำให้พี่ชายอยู่มาได้ถึงปีกว่าทั้งที่หมอยืนยันหกเดือน ทำไมพี่ชายฝันเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำหลังถวายเงินกฐินบนเตียงผู้ป่วย ก่อนตายพี่ชายทำถูกหลักวิชาหรือไม่ ที่ญาติเห็นเขานั่งอยู่ในห้องจริงหรือไม่ ตายแล้วไปไหน การที่ญาติเป็นต้นคิดแต่พี่ชายเป็นคนถวายอย่างเดียวได้บุญมากแค่ไหน การยกที่ดินให้ญาติเจ้าของเงินเพื่อชดเชยจะได้บุญอย่างไร น้องเขยที่ให้ยืมสามแสนบาทแล้วไม่เอาคืนจะได้บุญอย่างไร ตัวผู้เขียนมีผังบวชหนาแน่นแค่ไหน บุพกรรมใดทำให้ต้องลาสิกขาในการบวชครั้งแรก และตั้งใจจะบวชอีกในปี 2549 จะบวชตลอดชีวิตหรือไม่

ครูไม่ใหญ่เข้านิมิตแล้วเฉลยว่าคุณตาเสียชีวิตด้วยมะเร็งในกระเพาะอาหารเพราะกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบัน เป็นกรรมปาณาติบาต ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นล่าง ตอนตายใหม่ ๆ ลำบากเพราะทำทานมาน้อย แต่เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีสภาพดีขึ้นทุกด้านและสุขสบายกว่าเดิม พ่อก็เป็นกรรมปาณาติบาตเหมือนกัน ไปเป็นภุมเทวาระดับล่าง ลำบากในช่วงแรกแล้วดีขึ้นเพราะบุญที่อุทิศไปให้ ที่ยังไม่ไปอบายทั้งที่เล่นไพ่เป็นงานอดิเรก เพราะมีบุญที่เคยทำไว้ในพระพุทธศาสนาในอดีตมาปิดอบายเอาไว้

เฉลยว่าเหตุที่แม่ต้องแต่งงานกับพ่อทั้งที่ไม่ได้รัก เพราะในอดีตแม่ยกลูกสาวสองคนไปแต่งงานกับคนที่ลูกไม่ได้รัก วิบากกรรมนี้จึงทำให้มาโดนบ้าง อีกทั้งพ่อกับแม่เคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน เวลารักก็อธิษฐานขอให้เจอกันอีกทุกภพชาติ แต่เวลาทะเลาะกันก็อธิษฐานขออย่าให้เจอกัน อธิษฐานสลับกันไปอย่างนี้ และที่พยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่มีคนมาช่วยทุกครั้ง เพราะในอดีตลูกสาวคนหนึ่งอึดอัดคิดฆ่าตัวตายแต่ยังไม่ได้ฆ่า อยู่แค่ในระดับความคิด จึงไม่มีผังฆ่าตัวตายติดตัวคุณแม่มา

เฉลยว่าลูกคนแรกเป็นโปลิโอเพราะในอดีตแม่เกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้ข้าทาสบริวารจับสัตว์ล่ามโซ่ตรวนไว้ฆ่าขายและขายให้เขาเอาไปฆ่า วิบากกรรมนี้จึงดึงดูดให้อดีตบริวารมาเกิดเป็นลูกให้ตัวเองต้องเลี้ยงดู ถ้าไม่ใส่บาตรทุกวันและอธิษฐานก็มีสิทธิ์ได้ลูกพิการอีก ผังนี้ยังมีอยู่จึงให้แม่สั่งสมบุญทุกบุญและอธิษฐานจิตให้พ้นวิบากกรรมนี้ ส่วนที่ไม่มีบ้านและที่ดินเป็นของตัวเองเพราะทำทานเรื่องที่ดินและบ้านมาน้อย ที่สำคัญคือไปห้ามญาติที่กำลังจะยกที่ดินและบ้านถวายวัดจนญาติเปลี่ยนใจไม่ถวาย ทำให้ไม่ได้เป็นที่กัลปนาสงฆ์ วิบากกรรมนี้จึงตามมาส่งผล

เฉลยว่าที่พี่ชายมีอายุต่อมาได้ถึงปีกว่าทั้งที่หมอบอกว่าจะไม่รอด เพราะการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ไปตัดรอนวิบากกรรมและยืดอายุขัยให้ยืนยาวขึ้น ส่วนความฝันเห็นหลวงปู่หลังถวายเงินกฐินบนเตียงผู้ป่วยนั้นเป็นกุศลนิมิตที่เกิดจากการทำบุญและทำสมาธิในช่วงนั้น บันดาลให้เห็นในฝัน ก่อนตายพี่ชายทำจิตได้แค่ระดับเป็นกุศล ยังไม่ถึงระดับที่จะมาเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ได้

เฉลยว่าที่ญาติเห็นพี่ชายนั่งอยู่ในห้องนั้นไม่จริง เพราะพี่ชายตายแล้วไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองอยู่ชั้นดาวดึงส์เฟสสาม ด้วยบุญที่ทำในช่วงท้ายของชีวิตกับหมู่คณะ ตายแบบหลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานทอง กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสชื่นชมสมบัติและศึกษาสังคมใหม่ และฝากบอกมาว่าบุญมีจริง สวรรค์มีจริง ตอนนี้เขาประจักษ์ในผลแห่งบุญแล้ว รู้อย่างนี้ทำเยอะ ๆ กว่าดี ส่วนบุญที่พี่ชายนอนบนเตียงแล้วถวายอย่างเดียวโดยญาติเป็นต้นคิด บุญนี้ก็มีมากถึงระดับปิดอบายและพาไปดาวดึงส์เฟสสามได้

เฉลยว่าเงินที่ขอยืมจากญาติเพื่อให้พี่ชายทำกฐินตอนป่วย ต่อมาพี่ชายยกที่ดินให้ญาติเจ้าของเงินเพื่อชดเชย อย่างนี้พี่ชายได้บุญเต็มที่ ไปรื้อผังจนได้ โดยถือว่าเป็นทรัพย์ของพี่ชายอย่างแท้จริงและไม่ได้เป็นหนี้ญาติ แต่ญาติคนนั้นก็มีส่วนแห่งบุญเพราะเป็นต้นบุญที่ทำให้สำเร็จ ส่วนน้องเขยที่ให้ยืมสามแสนบาทแล้วเปลี่ยนใจไม่เอาคืนโดยตั้งใจร่วมบุญไปกับพี่ชาย จะได้บุญเต็มที่ มีสมบัติติดตัวข้ามชาติ ผังจนถูกรื้อไป และจะได้ไปเกิดในหมู่ญาติที่เป็นสัมมาทิฐิซึ่งจะคอยเกื้อกูลการสร้างบารมีของเขา

เฉลยว่าผู้เขียนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบเผยแผ่ มีผังบวชติดตัวมาหนาแน่น ชาติไกล ๆ บางชาติไม่ได้บวช ต่อมาได้บวชช่วงสั้น แล้วต่อมาได้บวชช่วงยาว และในชาติไกล ๆ ก็ได้บวชตลอดชีวิต ดังนั้นชาตินี้มีสิทธิ์บวชตลอดชีวิต ถ้าจะให้ได้อย่างมีความสุขต้องมีเป้าหมายของการบวชชัดเจนว่าบวชมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี สลัดตนพ้นจากกองทุกข์ และต้องบำเพ็ญสมณธรรมทุกวันจนได้ความสุขที่เกิดจากการปฏิบัติธรรม

เฉลยว่าเมื่อเราไม่คบคนที่พูดเสียดสี เราก็จะไปคบกับกัลยาณมิตรที่มีความคิดเหมือนกัน ส่วนพระอาจารย์ที่เป็นกัลยาณมิตรให้ครอบครัวของผู้เขียน ท่านทำหน้าที่นี้กับครอบครัวนี้มาหลายชาติแล้ว ชาตินี้ผังเดิมติดตรงมาเมื่อเจอกันอีกก็มาทำต่อ และท่านเคยเป็นพระอาจารย์ของพี่ชายมาก่อนในอดีต ท่านทำหน้าที่เผยแผ่มาตลอด ยังไม่ถึงกับทำวิชชา แต่เข้าถึงองค์พระภายในใส ๆ ได้ พุทธันดรที่ผ่านมาท่านเป็นอำมาตย์ของพระราชาองค์ที่ออกบวช แล้วออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต ปฏิบัติธรรมได้ดีในระดับกลับดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้ จึงให้ประคับประคองตัวและอย่าประมาท

เริ่มกรณีศึกษา ผู้เขียนเล่าว่าเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ติดจานดาวธรรมจากคำแนะนำของเพื่อน แล้วติดใจจนเปิดไว้เกือบ 24 ชั่วโมง ทำให้เข้าใจวัดมากขึ้นและอยากแบ่งปันความเข้าใจนี้ให้หุ้นส่วนคนสำคัญ จากนั้นทั้งสองจับมือกันสร้างบุญอย่างไม่บันยะบันยัง จนรู้สึก Amazing ในกันและกัน ผู้เขียนเล่าว่าตัวเองเกิดในกลุ่มชนชั้นสูงหรือที่เรียกว่าไฮโซ คุณปู่เป็นถึงอำมาตย์ที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นขุนวิทักษ์ธัญากร มีทรัพย์สมบัติและที่ดินมาก แต่คุณย่ากลับติดการพนันเล่นไพ่นกกระจอกอย่างหนัก คุณปู่ทนไม่ไหวจึงให้เลือกระหว่างปู่กับไพ่

เล่าว่าคุณย่าเลือกไพ่ ทั้งสองจึงแยกทางกันทั้งที่มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนซึ่งก็คือคุณพ่อของผู้เขียน คุณปู่สมรสใหม่และมีลูกอีกหลายคน ทำให้คุณพ่อไม่ได้รับการเอาใจใส่ กลายเป็นเด็กขาดความรักมีปัญหา จึงหันไปพึ่งเหล้าและติดในที่สุด คุณปู่จึงคิดว่าคุณพ่อขี้เหล้าไม่เอาไหนไม่รักดี ผลพวงคือเมื่อคุณปู่ถึงแก่กรรม ท่านไม่ได้แบ่งมรดกให้คุณพ่อเลยแม้แต่สตางค์เดียวทั้งที่ลูกคนอื่นได้รับหมดทุกคน คุณพ่อจึงเป็นเพียงข้าราชการกินเงินเดือนน้อย ๆ แต่ท่านตักบาตรทุกวันและมีอัธยาศัยเชื่อในบุญ ทำงานเป็นนายสถานีรถไฟจึงต้องย้ายราชการไปเรื่อย ๆ โดยคุณแม่และลูก ๆ ติดสอยห้อยตามไปด้วย ผู้เขียนจึงต้องไปเกิดไกลถึงต่างจังหวัดและเรียนที่นั่นจนถึงระดับ ปวช.

เล่าว่าจากนั้นได้มาทำงานธนาคาร มีเงินทองใช้สะดวกสบายแต่อยากรวยมากขึ้น จึงตัดสินใจเป็นเจ้ามือแชร์รายใหญ่ แต่ทำไปแล้วโดนโกง ทั้งท้าวแชร์วิ่งหนีและลูกแชร์โกง คือพอเปียไปสองสามครั้งแล้วหายไปเลย ในฐานะเจ้ามือใหญ่จึงต้องใช้เงินจำนวนมากอยู่หลายปีจนหมด แล้วมีปัญหาตามมามากจนเบื่อสุดขีด จึงตัดสินใจลาออกจากธนาคารและย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่กรุงเทพฯ โดยไม่ผูกพันกับอดีตในจังหวัดนั้นเลย

เล่าว่ามีความสุขกับการใช้ชีวิตเยี่ยงคนกรุงท่ามกลางความเจริญ แล้วหันมาทำงานด้านการขายอสังหาริมทรัพย์ ด้วยบุคลิกและความสามารถจึงทะยานสู่ตำแหน่งผู้บริหารด้านการตลาดในระยะเวลาอันรวดเร็ว หลายครั้งที่มีการโปรโมทตำแหน่งก็เป็นผู้ถูกเลือกท่ามกลางคู่แข่งที่ล้วนเป็นเด็กนักเรียนนอก งานไม่หนักแต่ผลตอบแทนเดือนละเป็นแสน บางเดือนทำงานแค่วันเดียวหรือแค่หนึ่งถึงสองชั่วโมง เพราะหาเงินได้ง่ายจึงดำเนินชีวิตเยี่ยงสาวไฮโซ นิยามชีวิตคือกินเที่ยวช้อปปิ้ง ของใช้ทุกชิ้นเป็นสินค้าแบรนด์เนมราคาแพง มีเงินพอดาวน์บ้านดาวน์รถ ใช้ชีวิตฟู่ฟ่าอลังการ และเป็นคนผิวพรรณดีเหมือนพิมพ์มหาเศรษฐีนีจนหลายคนเข้าใจว่ารวยระดับอินเตอร์

เล่าว่าน้องกัลยาณมิตรท่านนั้นบอกต่อว่ามีบุญอีกบุญหนึ่งคือบุญปูพื้นวัด ผู้เขียนจึงตัดสินใจเลือกบุญนี้แทน เพราะคิดว่าบุญนี้เสียเงินน้อย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าคิดแบบนี้ แล้วถามผู้ชมว่าเวลาผู้นำบุญมาชวนเราทำบุญ เราจะทำหรือไม่ทำ

เล่าว่าธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ล้ม ทำให้ไม่มีเงินส่งบ้าน บ้านถูกยึด และต้องไปเช่าบ้านเพื่อนอยู่ ซึ่งแปลกมากว่าช่วงตกอับตอนนั้นผู้เขียนนึกถึงวัดพระธรรมกายมาก ๆ จนต้องตัดสินใจมาวัดเป็นครั้งแรกด้วยตัวเอง พอมาถึงก็รู้สึก Amazing สุดฤทธิ์เพราะไม่เคยเห็นโบสถ์และพระพุทธรูปแบบนี้มาก่อน จึงประทับใจและมาวัดอีกหลายครั้ง

เล่าว่าต่อมาได้รู้จักอาชีพเสริมสวยด้านสปา แล้วอัพเกรดตัวเองโดยบินไปเรียนต่อด้านความงามจากสถาบันที่มีชื่อเสียงของประเทศฝรั่งเศสและออสเตรเลีย จนได้ประกาศนียบัตรกลับมาเปิดธุรกิจร้านสปา มีชื่อเสียงจนคนใหญ่คนโตและคนไฮโซมาที่ร้าน แม้อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาก็ทำหนังสือเชิญไปเป็นที่ปรึกษาคณะวิทยาศาสตร์ ภาควิชาแพทย์แผนไทยประยุกต์ สาขาเสริมสวยและสปา จากนั้นบริษัทต่าง ๆ ก็จ้างไปเป็นผู้ฝึกสอนพนักงานในตำแหน่งผู้บริหารฝ่ายฝึกอบรม ให้เงินเดือนถึงเดือนละหนึ่งแสนบาท แต่แล้วก็เกือบโดนโกงเงินเดือนเพราะบริษัทไม่ยอมจ่ายตามกำหนด ต้องใช้ไหวพริบจนได้เงินเดือนก้อนนั้นมา แต่ก็รู้สึกไม่ไว้วางใจและเบื่อที่มีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหากัน

เล่าว่าผู้เขียนทนเหตุการณ์นี้ต่อไปไม่ได้จึงบอกความจริงให้หนุ่มน้อยคนนี้ทราบ ปรากฏว่าหนุ่มน้อยคนนี้ถูกโกงทรัพย์สินไปถึงห้าล้านบาทแล้ว ผู้เขียนจึงรู้สึกเจ็บแค้นทั้งเรื่องตัวเองและแทนหนุ่มน้อยคนนั้นมาก ถึงขนาดช่วยตามทวงเงินทุกวิธีทาง ไปทวงเอง ฟ้อง ใช้ทั้งด้านมืดคือจ้างมาเฟียให้ตามเงิน และด้านสว่างคือเข้าวัดพระธรรมกาย จากการช่วยเหลือเกื้อกูลกันนี้เองทำให้ทั้งสองเชื่อใจและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

เล่าว่าทั้งสองตัดสินใจเป็นหุ้นส่วนกันในการทำธุรกิจถึงสองบริษัทพร้อมกัน บริษัทแรกด้าน Beauty และ Spa บริษัทที่สองด้าน Import-Export โดยหนุ่มน้อยเป็นประธานกรรมการเพราะเป็นคนออกทุน ส่วนผู้เขียนออกความรู้และความชำนาญในการบริหารงาน เขาบอกว่าเราต่างมีในสิ่งที่แต่ละคนไม่มี เป็นสิ่งเติมเต็มของกันและกัน ระหว่างนั้นผู้เขียนชวนเขาเข้าวัดพระธรรมกายและชวนทำบุญครั้งแรก คือสร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งองค์ ทำกฐินซื้อที่ดินงานกฐินบรมมหาจักรพรรดิสองไร่ สร้างพระประธานอาคารหกสิบปี สร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น และกฐินรายวันอีกหนึ่งกอง ซึ่งน่าแปลกมากที่เขายอมทำบุญง่าย ๆ ทั้งที่เขาเป็นอิสลามและเพิ่งรู้จักวัดเพียงสองเดือน