กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ตอบว่าที่ต้องมาเช็ดปัสสาวะอุจจาระให้สามีขี้เมาเกือบสิบปี เพราะในอดีตเคยเลี้ยงเหล้าผู้อื่นทั้งดื่มทั้งกิน และเคยเป็นสามีภรรยากันมาโดยที่ตัวเธอเป็นฝ่ายคอยรินเหล้าให้สามีเพื่อเอาใจ วิบากกรรมนี้ทำให้มาเจอกันอีกในสภาพขี้เมา และเมื่อสามีพ้นอบายมาแล้วเธอจึงต้องมาคอยดูแล

ตอบเรื่องการซ้อมสามีเพราะรักและอยากให้เลิกเหล้าว่ามีบาปบ้างแต่น้อยเพราะเจตนาดี อาจจะมีผลนิดหน่อยคือต้องไปเจอสามีที่ต้องทุบตีกันอีก แต่ความตั้งใจดีทำให้สามีเลิกได้ในปัจจุบันและได้แผ่เมตตาให้กันเรียบร้อยแล้ว วิบากกรรมนี้จึงจะไม่มี แต่จะมีบุญปนวิบากกรรมคืออาจต้องเจอผังที่ต้องสั่งสอนกันอย่างรุนแรงจึงจะเลิกสิ่งไม่ดีได้

ตอบว่าพ่อแม่สามีรักผู้เขียนมากเพราะเคยเป็นญาติกันมาในอดีต และปัจจุบันเธอได้เกื้อกูลดูแลท่านอย่างดี ส่วนการขโมยเงินสามีขี้เมามาทำบุญนั้นจะได้บุญปนวิบัตินิดหน่อย เพราะทรัพย์ที่ได้มาไม่บริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เช่นอาจใช้ไม่ได้เต็มที่หรือมีคนมาช่วยใช้ ซึ่งผู้ที่มาช่วยใช้ก็คือสามีนั่นเอง ส่วนที่เคยขว้างเหล็กใส่หัวคุณพ่อจนแตกแต่ได้ขอขมาแล้ว จะได้รับอุบัติเหตุโดยไม่เจตนาแต่จะเบาบางลง แก้ไขได้ด้วยการทำบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา และอุทิศให้ท่านสม่ำเสมอ บุญนี้จะไปคอยท่านอยู่ที่ยมโลก

ตอบว่าที่ผู้เขียนชอบหมัดมวยและเกิดในช่วงสงคราม เพราะพุทธันดรที่ผ่านมาเคยเป็นทหารของพระราชาที่ออกบวช แต่ไม่ได้ตามออกบวชด้วยเพราะเจ้าชู้มาก จึงทำให้วิบากกรรมเก่าตามมาสมทบมากอย่างที่เจอในชาตินี้ ส่วนลูกชายทั้งสาม สามี และตัวเธอเคยสร้างบุญและกรรมร่วมกันมาหลายชาติ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียงแต่ไม่ต่อเนื่อง บางชาติจึงเจอกันบางชาติไม่เจอ และเพราะไม่ได้บวชตามจึงไม่ได้กลับไปดุสิตบุรี ช่วงพุทธันดรนี้เป็นช่วงรอยต่อระหว่างพระพุทธเจ้าพระองค์นั้นกับพระองค์นี้ซึ่งยาวนาน เธอตายเกิดมาหลายรอบและเป็นผู้หญิง บางชาติกลับมาเป็นภรรยาของสามีคนนี้

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของสัตว์ดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่อง ทนทรมานมามากแล้ว ขอกราบลา แล้วออกความเห็นว่าชื่อเรื่องนี้ฟังหวาดเสียวจริง ๆ

ผู้เขียนจดหมายเป็นลูกสาวคนโต เล่าว่าตนเองและคุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ดูทุกวันไม่เคยขาด งานเยอะก็รีบกลับบ้านเอางานมาทำหน้าจอ ไม่อยากพลาดสักคำเพราะแต่ละถ้อยคำนำไปสู่ความสว่าง เข้าวัดเพราะเพื่อนนำแผ่นภาพงานวันมาฆบูชามาให้ดู เห็นแล้วรู้สึกเหมือนภาพในฝัน จึงถามเพื่อนว่ามีจริงหรือ แล้วมาวัดพระธรรมกายประมาณตุลาคม 2542 ช่วงสร้างองค์พระภายนอกที่มหาธรรมกายเจดีย์ และมาวัดตลอดไม่เคยขาด

เล่าว่าคุณยายกับคุณตาเป็นคนใจบุญ มีศรัทธาในพระพุทธศาสนามาก คุณตามีอาชีพรับจ้างตัดผม คุณยายค้าขายเก่งจนมีฐานะดี ตักบาตรกับพระทุกรูปทุกวัดที่พายเรือบิณฑบาตผ่านบ้านทุกวัน ได้รับมรดกที่ดินหลายสิบไร่ล้วนอยู่ในทำเลดี และชอบหาซื้อที่ดินทำเลดีไว้เป็นมรดกให้ลูกหลาน หากขายที่ดินได้จะแบ่งเงินครึ่งหนึ่งมาทำบุญบำรุงพระพุทธศาสนา เช่น สร้างถนนเข้าวัด สร้างกุฏิ สร้างแท็งก์น้ำ สร้างที่เผาศพ

เล่าว่าคุณยายทำบุญไม่รอช้าเพราะรู้ว่าชีวิตเป็นของไม่เที่ยง ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่อีกนานเท่าไร ครูไม่ใหญ่แทรกเรื่องผู้ที่มาขอลางานไปบวชเป็นคนที่แปด เจ้านายบอกว่าคุณยังอยู่ได้อีกร้อยปี ยังไม่ตายหรอก อย่าเพิ่งไปบวช เจ้าตัวตอบว่าเราไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไร เห็นมีใครถึงร้อยปีสักคนหนึ่ง เจ้านายเลยหยุดเพราะไม่เคยได้ยินคำนี้ แล้ววันนั้นก็มาถึงจริง ๆ คุณยายละโลกด้วยวัยเพียง 42 ปีด้วยโรคหัวใจโต หลังยายเสียชีวิตคุณตาแต่งงานใหม่ทันทีและมีลูกกับภรรยาใหม่อีกหนึ่งคน อยู่ด้วยกันสิบกว่าปีคุณตาก็คิดได้ว่าไปบวชดีกว่า

คุณแม่เป็นคนสุดท้องของครอบครัว ได้รับมรดกที่ดินจากคุณยาย 20 ไร่ในทำเลดี เมื่อครอบครัวประสบปัญหาเศรษฐกิจ ท่านอธิษฐานแล้วขายที่ได้กว่าสิบล้านบาท เอามาใช้หนี้จนหมดความกังวล แล้วมาทำบุญเป็นประธานรองทอดกฐินสองปีซ้อน ยังมีที่ดินเหลือแถวสนามบินสุวรรณภูมิอีกสิบหกไร่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่ายิ่งทำยิ่งรวย เพราะสนามบินสุวรรณภูมิมาอยู่ทีหลัง เดิมที่ดินราคาพอประมาณ แต่พอทำบุญก็ดึงดูดมาลงจนได้

ผู้เขียนเป็นลูกสาวคนโต จบปริญญาโทบริหารธุรกิจ อายุ 31 ปี น้องสาวหนึ่งคนอายุ 26 ปี จบปริญญาโทวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกล และน้องชายหนึ่งคนอายุ 20 ปี กำลังเรียนนิติศาสตร์ ครอบครัวอบอุ่น พี่น้องรักกันดี ไม่น่าจะมีปัญหาใด ๆ แต่หลังวันที่ 1 พฤศจิกายน 2548 ที่ไปหล่อองค์พระที่อาคาร 60 ปี ก็ต้องพบเหตุการณ์สะเทือนใจ

เล่าว่าน้องสาวเรียนเก่งตั้งแต่เด็ก สอบได้ที่หนึ่งที่สองมาตลอด ตอนเรียนมัธยมสี่ถูกอาจารย์คัดเลือกไปอยู่ห้องคิงซึ่งล้วนเป็นเด็กเรียนเก่งและเป็นหลักสูตรพิเศษที่เรียนจบ ม.6 ได้ในสองปี ทำให้น้องสาววิตกกังวลมาก กลัวจะเรียนสู้เพื่อนไม่ได้ มักมาบ่นที่บ้านและร้องไห้ด้วยความอึดอัดใจอยู่เสมอ เครียดมากจนคุณพ่อต้องพาไปพบจิตแพทย์ ครูไม่ใหญ่แซวว่าไปเรียนวิชาอย่างนั้นก็ต้องเครียด

น้องสาวเรียนห้องคิงได้เพียงสามสี่เดือนก็กลับมาเรียนห้องเดิม ความเครียดก็หายไป ครูไม่ใหญ่ชี้ว่ามันแล้วแต่เรา อยากเครียดก็เครียด ไม่อยากเครียดก็ไม่เครียด จบ ม.6 สอบเอ็นทรานซ์ติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ เรียนดีเรื่อยมาจนจบปริญญาโทวิศวกรรมเครื่องกล ซึ่งเรียนหนักและเครียดมาตลอด จบแล้วได้งานในบริษัทแห่งหนึ่งเกี่ยวกับบัญชี เงินเดือนสองหมื่นกว่าบาท แต่ทำอยู่เดือนเดียวก็ลาออก โดยให้เหตุผลว่าเงินเดือนน้อยและงานไม่ได้ใช้ความคิด เธอชอบงานที่ท้าทายความสามารถ

น้องสาวไปสมัครงานที่สอง เป็นงานเกี่ยวกับวิทยานิพนธ์ศึกษาแรงตึงผิวของเหล็ก ตำแหน่งนี้ยากมาก ปกติผู้ที่ทำได้ต้องจบปริญญาเอก แต่บริษัทเห็นแววว่าเธอเรียนด้านนี้มาโดยตรงจึงรับไว้ ด้วยความที่ยังไม่มีประสบการณ์ เดือนแรกก็ถูกเพื่อนร่วมโรงงานสบประมาทให้เสียกำลังใจทุกวัน เช่น พูดว่าจบวิศวะเหรอ นึกว่าจบอย่างอื่น และบางคนก็ล้อเรื่องรูปร่างหน้าตาว่าดูไม่เหมือนคนโสด เหมือนคนที่ผ่านการมีครอบครัวแล้ว ทำให้เธอกดดันสูง เครียดง่าย หงุดหงิดง่าย และโทรมาปรึกษาพี่สาวบ่อยมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้อยคำเป็นสื่อของใจ เราจึงควรพูดแต่เรื่องดี ๆ

น้องสาวอยู่ปฏิบัติธรรมครบเจ็ดวันแล้วกลับบ้าน ออกจากวัดตั้งแต่บ่ายสองซึ่งควรถึงบ้านสี่ห้าโมงเย็น แต่หกโมงเย็นโทรมาบอกน้องชายให้โอนเงินเข้าบัญชีเพราะน้ำมันหมดและหลงทาง น้ำเสียงร้อนรนตื่นตระหนก สามทุ่มก็ยังไม่ถึงบ้าน คุณพ่อเช็คตำแหน่งโทรศัพท์พบว่าอยู่ที่อำเภอเสิงสาง เมื่อโทรเช็คกับตำรวจจึงทราบว่าน้องสาวขับรถตกถนน ตำรวจเพิ่งช่วยเอารถขึ้นมาได้ เธอกลับถึงบ้านตีสาม อาการเหมือนลอย หน้าซีดเหลือง เท้าเปื้อนดินสีแดง แต่ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟัง หลังจากนั้นน้องสาวกลายเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่ร่าเริงเหมือนก่อน ชอบเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียว บางคืนนอนไม่หลับจะลุกขึ้นมากระทืบเท้าและพูดว่าอย่ามายุ่งกับข้า ทำให้ทุกคนในบ้านห่วงใย

วันหนึ่งน้องสาวบอกให้คุณพ่อพาไปวัดที่เคยไป อ้างว่าลืมบัตรไว้จะไปเอา เมื่อไปถึงและเสร็จธุระกำลังจะกลับ คุณพ่อได้ยินว่าน้องสาวยกมือไหว้ไปทั่ววัด ไหว้ก้อนหิน ไหว้อากาศ ไหว้ต้นไม้ ไหว้แล้วก็ร้องไห้ พูดว่าอย่ามายุ่งกับฉัน และว่าทรมานมามากแล้ว แล้วก็ยิ้ม ซึ่งเป็นอาการที่ไม่ปกติทางจิตประสาท ครูไม่ใหญ่แทรกมุกพุทธบุตรห้าสิบรูปรุ่นเอ็มห้าสิบที่มีองค์หนึ่งนั่งยิ้มอยู่องค์เดียวเพราะมีความสุข แต่คนอื่นกลัวว่าจะไม่เต็มเต็ง สรุปว่ายิ้มหมู่ไม่ค่อยมีปัญหา ยิ้มเดี่ยวมีปัญหา

วันที่ 1 พฤศจิกายน 2548 หลังหล่อองค์พระเสร็จ ผู้เขียนและคุณแม่กลับถึงบ้านสามทุ่ม บอกคุณพ่อว่าเอาบุญมาฝาก คุณพ่อบอกว่าน้องสาวขึ้นไปนอนตั้งแต่บ่ายสอง วันนี้นอนนานมาก ประมาณสี่ทุ่มคุณแม่เข้าไปในห้องน้องสาวก็พบว่าน้องแขวนคอตายไว้กับเหล็กดัดตรงหน้าต่าง ต่อหน้าโต๊ะหมู่บูชา น้องเขียนจดหมายไว้ สรุปว่าถึงวันนี้แล้ว ทนไม่ไหวแล้ว เพราะทรมานเหลือเกิน

ทุกคนในบ้านช่วยกันนำร่างที่ไร้วิญญาณลงมา มือของน้องยังจับเชือกแน่น ผู้เขียนกับคุณแม่ตั้งสติได้ ไม่ตกใจไม่ร้องไห้ พูดให้น้องนึกถึงบุญทุกบุญ บุญสร้างพระประจำตัว บุญปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ บุญถวายภัตตาหารและใส่บาตร แล้วนั่งสมาธิส่งบุญทุกบุญที่เคยทำให้น้องตลอดทั้งคืน ด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ครูไม่ใหญ่ตั้งคำถามว่าในวันที่ลูกตายน้องตาย เราจะนั่งกันอย่างไร จะนึกถึงองค์พระดวงแก้วหรือนึกถึงน้อง จากนั้นครอบครัวยังนำปัจจัยมาถวายสังฆทานที่วัดพระธรรมกายห้าพันบาท และทำกฐินล่วงหน้าปี 2549 ให้น้องสาวอีกหนึ่งหมื่นบาท และวันที่ 6 พฤศจิกายนซึ่งเป็นวันทอดกฐินก็ไปวัดเพื่อเอาบุญให้น้อง

ตั้งคำถามว่าคุณตาที่บวชในบั้นปลายชีวิตได้สิบกว่าพรรษา ตายแล้วไปไหน บุญใดทำให้คุณยายมีที่ดินมากล้วนอยู่ในทำเลดีจนขายได้ราคาดี แต่กรรมใดทำให้อายุสั้น ตายด้วยโรคหัวใจโต ยายละโลกแล้วอยู่ที่ไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ คุณแม่ด้วยบุญใดจึงได้รับมรดกที่ดินทำเลดี ขายได้ราคาดีแม้เศรษฐกิจซบเซา ทำไมบางคนมีที่ดินทำเลดี บางคนมีที่ในถิ่นทุรกันดาร และบางคนมีที่ดินมากแต่ไม่มีโฉนดจนขายไม่ได้ ครูไม่ใหญ่แทรกมุกเรื่องการยิงปืนขึ้นฟ้าแล้วให้วิ่งตามหัวกระสุน ตกที่ไหนก็ครอบครองที่หลวงตรงนั้น

ตั้งคำถามว่าน้องสาวทำบุญมาอย่างไรจึงได้เรียนจบปริญญาโทและเรียนดีมาตลอด แต่กรรมใดทำให้วิตกกังวลเรื่องการเรียนจนเครียดถึงขั้นต้องพบจิตแพทย์ กรรมใดทำให้เลือกทำงานยาก ๆ จนเครียด ทั้งที่งานง่ายเงินเดือนดีก็มีให้ทำแต่ไม่เอาเพราะบอกว่าไม่ท้าทาย กรรมใดบีบคั้นให้น้องทุกข์ทรมานใจถึงขั้นตัดสินใจผูกคอตาย ผูกคอตายเพราะสาเหตุใด สิ่งที่หลอกหลอนทำให้นอนไม่หลับคืออะไร ตอนนี้น้องสาวรู้สึกอย่างไร ตายแล้วเป็นอะไร และรับบุญที่อุทิศให้ได้ไหม

เล่าเพิ่มว่าตีสี่ของวันที่ 4 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันที่สามหลังน้องสาวเสียชีวิต น้องชายฝันเห็นน้องสาวมาเขย่าตัวขณะนอนอยู่ จึงถามว่าน้องมาจริงหรือเปล่า น้องสาวเคยมาพักที่วัดกับเพื่อนประมาณสามสี่ครั้งแล้วก็ไม่ได้มาอีก จึงถามว่ามีสายบุญกับหมู่คณะบ้างไหม และช่วงหลังทำไมไม่ได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะเลย ต่อมาคุณพ่อเส้นเลือดในสมองแตกต้องนำส่งโรงพยาบาล ผู้เขียนกับคุณแม่ช่วยกันนั่งสมาธิและอธิษฐานถึงมหาปูชนียาจารย์ เพียงสามวันคุณพ่อก็หายเป็นปกติ จึงถามว่าเป็นมหาปูชนียาจารย์ท่านช่วยไว้ใช่ไหม และจะทำอย่างไรให้คุณพ่อเชื่อเรื่องบุญบาปและกฎแห่งกรรม เพราะท่านเชื่อหลักวิทยาศาสตร์มาก

ถามว่าคุณแม่ก่อนมาเกิดมาจากที่ไหน ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่เป็นคำถามที่น่าศึกษา และมีเฉพาะในพระพุทธศาสนาที่ทุกคนมีสิทธิ์รู้คำตอบ ต่อด้วยคำถามว่าผลการปฏิบัติธรรมและหน้าที่ในหมู่คณะของตนเป็นอย่างไร ซึ่งครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นคำถามที่ถามได้เพราะเป็นสมาชิกจานดาวธรรม ชาวโลกทั่วไปถามไม่ได้ และคำถามว่าหมอดูทักว่าดวงไม่ดีเรื่องคู่ครอง จะถูกหลอกและแต่งงานช้า พร้อมถามว่าควรสั่งสมบุญใดเพิ่มเพื่อพ้นวิบากกรรมนี้

ตอบคำถามข้อสุดท้ายว่าจะทำบุญอะไรให้พ้นวิบากกรรมนี้ ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเสาแก้วพันปี ทำทุกต้นที่เหลืออยู่ แล้วชวนให้หลับตาเข้าสู่ญาณทัสสนะเพื่อไล่เรียงคำตอบตามลำดับคำถาม

เฉลยว่าคุณตาที่บวชในบั้นปลายชีวิตได้สิบกว่าพรรษา มรณภาพแล้วไปเป็นเทพบุตร มีวิมานทองอยู่ที่ดาวดึงส์เฟส 3 ด้วยบุญที่บวชในบั้นปลายชีวิต เป็นที่เดียวกับคุณแม่นิภา และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วทำให้ทิพยสมบัติมากขึ้น ส่วนคุณยายที่มีที่ดินมากในทำเลดีขายได้ราคาดีนั้น อายุสั้นเพราะกรรมที่ใช้แรงงานสัตว์มากจนสัตว์เหนื่อยทรมานมารวมส่งผล ตายแล้วไปเป็นเทพธิดา มีวิมานทองอยู่ที่ดาวดึงส์เฟส 2 ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาและสาธารณกุศลต่าง ๆ และได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้ว

เฉลยว่าคุณแม่ได้รับมรดกที่ดินทำเลดีขายได้ราคาดีทั้งที่เศรษฐกิจซบเซา เพราะอดีตชาติเกิดเป็นลูกของคุณยายนั่นเอง และได้ร่วมบุญถวายที่ดินกับคุณยายด้วยความปีติยินดี แม่ลูกถวายด้วยกัน บุญจึงส่งผลให้ปัจจุบันได้รับมรดกที่ดินทำเลดี ส่วนที่บางคนได้ที่ดินทำเลดีแต่บางคนได้ที่ในถิ่นทุรกันดาร เพราะความปีติยินดีมากน้อยต่างกันในการทำทาน บางคนทำทานที่ดินด้วยมานะทิฐิ ถือตัวว่าที่ให้ไปนั้นเป็นบุญคุณต่อผู้รับ ทานนั้นจึงส่งผลให้ได้ที่ในถิ่นทุรกันดารเพราะใจกันดารแล้ว ถ้าปีติยินดีใจผ่องใสมากก็จะได้ทำเลดี และที่ดินที่ไม่มีโฉนดขายไม่ได้ เพราะทำบุญแล้วนึกเสียดายในภายหลัง บุญจึงส่งผลไม่เต็มที่

เฉลยว่าน้องสาวเรียนดีมาตลอดและจบปริญญาโทได้เพราะอดีตเป็นคนใฝ่เรียน และมีบุญที่ส่งเสริมเรื่องการศึกษาให้กับนักเรียนและข้าทาสบริวารมาส่งผล แต่ที่เป็นคนขี้กังวลจนต้องไปพบจิตแพทย์ เพราะมีเศษกรรมดื่มสุราและชอบเลี้ยงสุราในอดีต ทำให้เป็นคนวิตกจริต บางครั้งนอนไม่หลับ ทั้งที่ร่างกายไม่ได้เป็นอะไร

เฉลยว่าที่น้องสาวชอบเลือกทำงานยากท้าทายจนเครียด ไม่เอางานง่ายเงินเดือนดี เพราะอดีตชาติได้ดีตอนเป็นผู้ชาย เป็นอาจารย์ที่มีความรู้ มีลูกศิษย์ในสำนักมาก แต่มีลูกศิษย์คนหนึ่งค่อนข้างเก่งและเป็นคนอวดดี จึงแกล้งกดบีบลูกศิษย์คนนั้นด้วยมานะทิฐิ ให้ทำงานยาก ๆ ทำสำเร็จก็ดูดายไม่ชม จนลูกศิษย์ทนไม่ไหวต้องออกไป วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผลให้ชาตินี้ไม่เอางานง่าย ๆ ชอบทำงานยากลำบาก และเหตุที่ทุกข์ทรมานใจถึงขั้นผูกคอตาย เพราะในชาติที่เป็นอาจารย์ผู้ชายนั้นเคยดุด่าลูกศิษย์ที่หัวทึบด้วยคำว่าไปผูกคอตายเสียเถอะ แล้วลูกศิษย์คนหนึ่งคิดมากไปผูกคอตายจริง วิบากกรรมนั้นจึงมาถึงครู

เฉลยว่ากรรมทั้งหมดมารวมส่งผลให้เจ้าตัวตาย ตายแล้วช่วงแรกวนเวียนอยู่เจ็ดวัน แต่ด้วยบุญและการทำตามหลักวิชาที่แม่และพี่สาวบอกให้ระลึกนึกถึงบุญ เพราะรู้หลักวิชาว่าคนผูกคอตายในเจ็ดวันยังอยู่แถวนั้น เธออยู่ใกล้ ๆ นั้นและได้รับฟัง ได้รับกระแสบุญที่อุทิศไปให้ จึงทำให้ปิดอบายและไปเกิดเป็นภุมเทวา และเฉลยว่าฝันที่น้องชายเห็นน้องสาวมาเขย่าตัวในวันที่สามหลังตายนั้นเป็นเรื่องจริง อยู่ในช่วงที่ตายใหม่ ๆ และรู้สึกตัวว่าหายจากอาการเครียดทางจิตประสาทแล้ว

เฉลยว่าตอนนั้นน้องสาวยังไม่แน่ใจว่าตกลงตายจริงหรือไม่ เพราะเมื่อก่อนอยากตาย จึงมาทดลองเขย่าตัวน้องชายดูว่าเราตายจริงไหม สมกับที่จบวิศวะ ปากบอกว่าหายแล้วแต่ใจต้องการทดลอง ปากพูดอย่างใจคิดอีกอย่าง ส่วนที่มาวัดพระธรรมกายกับเพื่อนสามสี่ครั้งแล้วไม่ได้มาอีก เพราะมีสายบุญกับหมู่คณะบ้างแต่บาง ๆ และในอดีตได้กระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะ จึงทำให้บางชาติเจอหมู่คณะ บางชาติไม่เจอ หรือเจอแล้วก็มาบ้างไม่มาบ้างเหมือนชาตินี้

เฉลยว่าที่คุณพ่อหายจากอาการเส้นเลือดในสมองแตกในสามวัน เพราะบุญเก่าในอดีตที่เคยทำร่วมกับหมู่คณะและกับมหาปูชนียาจารย์ อานุภาพของมหาปูชนียาจารย์ และบุญถวายยารักษาโรคซึ่งเป็นสาธารณกุศล รวมกับบุญที่ลูกและคุณแม่นั่งสมาธิอธิษฐานจิตมารวมส่งผล ส่วนการจะให้คุณพ่อเชื่อเรื่องบาปบุญ นรกสวรรค์ กฎแห่งกรรม ต้องศึกษาแล้วอธิบายด้วยหลักวิทยาศาสตร์ เพราะท่านเป็นประเภทปัญญาจริต และพยายามให้ท่านปฏิบัติสมาธิ ท่านมีสายบุญกับหมู่คณะอยู่แล้วจึงเข้าใจง่าย และผลการปฏิบัติธรรมของลูกและคุณแม่ที่สร้างบารมีมาแบบกองเสบียงนั้นดี ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษได้

เฉลยเรื่องหมอดูที่ทักว่าดวงไม่ดีเรื่องคู่ครอง จะถูกหลอกและแต่งงานช้า ครูไม่ใหญ่บอกว่าก็ดีแล้ว จะได้มีสติและรีบสั่งสมบุญให้มาก เพราะเราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี แต่ถ้าจะมีเผื่อเหนียวไว้ให้เลือกคนที่มีศรัทธาและศีลเสมอกัน เชื่อมั่นในพระรัตนตรัย มีศีลห้าเหมือนกัน เป็นสัมมาทิฐิเหมือนกัน แล้วเล่นมุกไล่เงื่อนไขคู่ในอุดมคติแบบยาวเหยียด ต้องรวย ต้องหล่อ ต้องตามใจเรา เชื่อฟังเรา ตื่นก่อนนอนหลัง ทำกับข้าว ปัดกวาดถูบ้าน ซื้อรถและล้างรถ ล้างจานให้ ถ้าได้อย่างนี้ก็แต่งไว้เลย ถ้าไม่ได้ก็ประพฤติพรหมจรรย์ แล้วสรุปว่าคราวนี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิต

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของสัตว์ดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น แต่ยังไม่ทราบจะตั้งชื่อเรื่องว่าอะไร เพราะทั้งเรื่องมีแต่คำว่าเตี่ย เตี่ย เตี่ย แล้วบอกว่าอาการที่จะฟังเรื่องราวตัวเตี่ยยกกำลังสาม ให้ไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จก่อน

ตั้งชื่อเรื่องว่าเตี่ยยกกำลังสาม เพราะทั้งเรื่องมีแต่เตี่ย ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าเริ่มเข้าอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อนรุ่นที่สิบสี่ นับแต่นั้นก็เข้าร่วมงานกับชมรมพุทธศาสตร์ จนมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานของวัดจนจบการศึกษา ต่อมาได้ช่วยติดต่อประสานงานการสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ กระทั่งเข้าร่วมเป็นหนึ่งในทีมผู้ออกแบบและบริหารงานก่อสร้างจนจบสิ้นเฟสแรกและโครงงานต่าง ๆ ของวัด เขาบอกว่ามีบุญที่ได้ทำงานรับใช้พระศาสนา เป็นความปลื้มปีติภาคภูมิใจมาก และหวังว่าเตี่ยจะได้บุญด้วย จึงขอความเมตตาให้หลวงพ่อฝันในฝันเรื่องเตี่ยและคนในครอบครัว

เล่าว่าเตี่ยเกิดและโตในเมืองจีน ในยุคที่ประเทศวุ่นวาย ทั้งอดอยากและมีศึกสงคราม พี่ชายของเตี่ยถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารออกรบแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย เตี่ยอยู่ในวัยรุ่นคะนองจึงตัดสินใจสมัครเข้าเป็นทหารในกองทัพจีน

เล่าว่าวันหนึ่งเตี่ยได้รับมอบหมายเป็นทหารยามเฝ้าค่าย ช่วงกลางดึกมีขโมยชาวบ้านแอบปีนรั้วเข้ามาหยิบฉวยเสบียงในกองทหาร แต่ไม่พ้นสายตาของเตี่ยที่มองเห็นได้ในเวลากลางคืน เตี่ยยืนยามอยู่คนเดียวจึงตัดสินใจยิงปืนขึ้นฟ้า เพราะสงสารและไม่อยากทำร้ายให้ใครตาย รู้ว่าพวกนั้นหิวและไม่มีอาหาร ที่ไหนมีอาหารก็มาที่นั่น แต่ในฐานะยามก็ต้องรับผิดชอบ จึงไม่ทำปาณาติบาตแต่ยิงขู่ขึ้นฟ้า และได้ผลคือพวกนั้นหนีไปหมด

สิ่งที่ตามมาคือทหารในค่ายตื่นนอนกันหมด ทำให้ผู้บังคับกองพันอารมณ์เสียเพราะกำลังหลับแล้วมีเสียงปืนดัง จึงสั่งทำโทษเตี่ยด้วยการโบยสิบที ซึ่งไม่ใช้ไม้เรียวแต่ให้ถอดเสื้อผ้านอนคว่ำแล้วตีด้วยไม้พลองขนาดใหญ่ ถูกโบยไปเพียงสี่ครั้งก็เจ็บปวดจนสลบไป จนหัวหน้าหมู่ทหารของเตี่ยต้องมาอ้อนวอนผู้บังคับกองพันขอผ่อนโทษ แต่เตี่ยถูกสาดน้ำให้ฟื้นแล้วโบยต่ออีกสี่ที รวมแปดทีและสลบสองครั้ง

จากจุดนี้เองทำให้เตี่ยตัดสินใจวางแผนหนีจากการเป็นทหาร คิดว่าเป็นทหารแบบนี้ออกดีกว่า แล้วเข้ามาประเทศไทยตอนอายุยี่สิบต้น ๆ ระยะแรกเข้ามาพึ่งพาพี่สาวที่เดินทางหลบหนีมาก่อนนานแล้วและตั้งครอบครัวอยู่ในกรุงเทพฯ แต่พี่สาวก็มีสถานะลำบากกำลังอยู่ในช่วงตั้งตัว ชีวิตเตี่ยจึงลำบากเช่นกัน

เล่าว่าเตี่ยใช้แรงงานทำงานหนักโดยไม่เกี่ยงงาน ตั้งแต่แบกข้าวสาร ต่อมาก็ช่วยพี่สาวเข็นรถ ขายน้ำแข็ง ขายโอเลี้ยง ชงกาแฟขาย บางทีก็ขายผักผลไม้ในตลาดสด

เล่าว่ามีคนมีฐานะมาชอบแม่และส่งคนมาขอคุณตาคุณยายคืออากงอาม่า แต่ท่านไม่ยอมยกให้ บอกว่าแม่ยังเด็กอยู่ ยังไม่ถึงเวลา จนแม่อายุยี่สิบสามปี เป็นจังหวะที่เตี่ยมาขอกับอากงอาม่า แม้เตี่ยไม่มีเงินพอ คนที่เคยมาขอแม่ก็ปรามาสว่าคนอย่างเตี่ยจะขอแม่ได้หรือ แต่อากงอาม่ากลับยอมยกแม่ให้เตี่ย เพราะเห็นว่าเตี่ยซื่อสัตย์และชอบลักษณะโหงวเฮ้งของเตี่ย

หลังแต่งงาน เตี่ยกับแม่ต้องหาเงินตัวเป็นเกลียวเพื่อใช้หนี้สินที่กู้มาแต่งงาน แต่แม่ลำบากกว่าเตี่ยเป็นสองเท่าเพราะต้องให้กำเนิดลูกซึ่งรวมแล้วสิบคน ชายสาม หญิงเจ็ด ผู้เขียนเป็นคนที่แปด แม่ทำงานหนักจนแท้งลูกไปสองคน ถ้าไม่แท้งก็จะเป็นสิบสองคน ตอนที่แม่ตั้งท้องลูกคนที่สิบ แม่ป่วยและพอถึงตอนคลอดก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด ขณะนั้นแม่อายุได้สี่สิบสองปี

เล่าว่าเด็กที่เกิดมานั้นพิการปัญญาอ่อน ปัจจุบันอายุสามสิบสองปี สุขภาพปกติดีแต่เวลาสื่อสารพูดได้แค่คำสั้น ๆ ไม่สามารถคุยเป็นประโยคได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าที่บาห์เรนก็มีเด็กแบบนี้เหมือนกัน พูดออแอ ๆ แต่พอพระอาจารย์แนะนำผู้บวชธรรมทายาทให้กล่าวสาธุ ก็สาธุได้ชัด ปัจจุบันมีพี่ชายคนที่สามเป็นธุระคอยดูแลน้องคนนี้มาตลอด และทุกคนในครอบครัวขยันทำมาหากินเป็นคนดี แต่ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องกรรม รู้จักแต่การไหว้เจ้าและช่วยเหลือสังคม

เล่าว่าตอนผู้เขียนไปบวชธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายรุ่นที่ 24 รุ่นนั้นมีเหตุการณ์ฝนพันปีเกิดขึ้น จึงทำให้เข้าใจธรรมมากขึ้น ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาเขาคอยบอกบุญและพูดเรื่องธรรมะให้ทุกคนฟังมาโดยตลอด ระยะแรกเตี่ยกับแม่ไม่ค่อยชอบวัด มีบ่นบ้างเวลาลูก ๆ ทำบุญมาก ๆ กับทางวัด แต่เขาก็อธิบายให้ท่านทั้งสองเข้าใจเรื่องบุญมาตลอดจนท่านยอมรับได้ในที่สุด รวมถึงบุญกฐินสร้างมหารัตนวิหารคด และบุญใหญ่บุญสุดท้ายคือร่วมเป็นประธานรองกฐินของวัดพระธรรมกาย

เล่าว่าเตี่ยมีโรคประจำตัวคือเบาหวานตั้งแต่อายุประมาณหกสิบปี พออายุเจ็ดสิบสามปีก็เริ่มล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล อาการหนักจนต้องเข้าห้องไอซียู ถึงขั้นหัวใจหยุดเต้น แพทย์ปั๊มหัวใจจนฟื้นแล้วรักษาต่อ แต่สภาพไม่เหมือนเดิม หลายปีที่ผ่านมาหลาน ๆ คือลูกชายสองคนของพี่ชายคนที่สาม ผลัดเปลี่ยนกันมาบวชธรรมทายาทคนละสามครั้ง และชักนำให้คณะสงฆ์มาโปรดเตี่ยที่บ้าน ให้เตี่ยได้ถวายภัตตาหาร สังฆทาน และผ้าไตร ถ้าบวชคนละครั้งพระก็มาเยี่ยมได้ไม่กี่ครั้ง แต่สามคนคนละสามครั้งก็เป็นเก้าครั้ง

เล่าว่ามิถุนายน 2548 พี่ชายคนที่สามซึ่งอายุห้าสิบเอ็ดปีตัดสินใจบวชธรรมทายาทอุปสมบทนานาชาติ และชวนพี่เขยคนที่สามบวชด้วย แล้วพาคณะพระอาจารย์มาโปรดเตี่ยถึงบ้านหลายครั้ง ครูไม่ใหญ่ชมว่าฉลาดในการหาบุญ แต่ไม่ทราบว่าเตี่ยจะปลื้มหรือไม่เพราะเตี่ยพูดไม่ได้และสมองเริ่มฝ่อ หลังลาสิกขาเกือบสองเดือน เตี่ยอาการทรุดเข้าห้องไอซียู ก่อนเตี่ยละโลก ผู้เขียนกับพี่ชายพี่สาวไปเยี่ยมและทบทวนบุญทั้งหลายที่เตี่ยได้ร่วมทำกับวัดพระธรรมกาย ตั้งแต่บุญสร้างองค์พระของมหาธรรมกายเจดีย์ในช่วงแรก และให้เตี่ยได้กำมหาสุวรรณนิธิเพื่อช่วยนึกถึงองค์พระที่จะหล่อ ระยะแรกเตี่ยยังลืมตาตอบสนองรับรู้ได้แต่ไม่พูดอะไร เพราะพูดไม่ได้มานานกว่าสี่ห้าปีตั้งแต่เป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีก ในที่สุดเตี่ยก็สิ้นใจ รวมอยู่ได้แปดสิบปี หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคตับอ่อนอักเสบ

เล่าเรื่องของผู้เขียนว่าครั้งหนึ่งตอนเรียนชั้น ม.1 ในชั่วโมงวิทยาศาสตร์ ผู้เขียนกับเพื่อนทำการทดลองในห้อง เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ จุดตะเกียงแอลกอฮอล์โดยเอาตะเกียงสองอันมาชนกัน เขาเอียงแอลกอฮอล์ในตะเกียงจนหกออกมาที่มือ ไฟลุก แทนที่จะวางเขากลับโยนตะเกียงขึ้นด้วยความตกใจ แอลกอฮอล์จึงพุ่งมาโดนที่ศีรษะของผู้เขียน และเล่าต่อว่าภายหลังได้แต่งงานที่เมืองไทยกับคนที่พบกันที่ญี่ปุ่น

ตั้งคำถามว่าเตี่ยมีวิบากกรรมใดจึงลำบากทุกอย่าง ถูกโบยเกือบเอาชีวิตไม่รอด และเสียชีวิตด้วยโรคตับอ่อนอักเสบ เตี่ยตายแล้วไปไหน มีอะไรที่เตี่ยฝากอยากให้ลูกหลานทำให้อีกบ้าง และขณะที่เตี่ยยังมีสติ พวกเราทบทวนบุญพยายามรักษาใจของเตี่ยให้ผ่องใส ไม่ทราบว่าเตี่ยรับทราบได้หรือเปล่า ต่อด้วยว่าเพราะเหตุใดเตี่ยและแม่จึงมีลูกเรียนดีมีความสามารถถึงเก้าคน แต่กลับมีลูกคนสุดท้องเป็นปัญญาอ่อน กรรมใดทำให้แม่ต้องแท้งลูกถึงสองครั้ง และคุณตาคุณยายคืออากงอาม่าตายแล้วไปไหน มีบุพกรรมเกี่ยวพันกับเตี่ยอย่างไรจึงยกคุณแม่ให้แต่งงานกับเตี่ยได้อย่างง่าย ๆ

ตั้งคำถามว่าเหตุใดพี่ชายคนที่สามจึงมารับเลี้ยงดูน้องแทนเตี่ยและแม่ เหตุใดลูกชายคนสุดท้องของพี่ชายคนที่สามจึงพิการหูหนวกตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เนื่องจากพี่สะใภ้เป็นหัดเยอรมัน แต่โชคดีที่หมอไม่แนะนำให้ทำแท้ง บุพกรรมใดทำให้ผู้เขียนถูกไฟไหม้ที่ศีรษะจนผมแหว่ง และบุพกรรมใดจึงมีบุญได้มาเป็นฝ่ายช่างก่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์และมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ทั้งที่ทำงานเป็นล่ามแปลภาษาญี่ปุ่น แต่ได้มีส่วนออกแบบควบคุมงานก่อสร้างจนสำเร็จ ปิดท้ายด้วยคำถามว่าพี่สาวคนโตกับพี่เขยมีฐานะดีที่สุดในหมู่พี่น้อง มีเงินเยอะกว่าใคร แต่ไม่ชอบทำบุญกับพระสงฆ์ และพี่สาวคนโตกับพี่น้องที่เหลือเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาไหม

เฉลยว่าเตี่ยมีบุญที่เคยทำอยู่บ้างแต่นาน ๆ ทำที แบบสงเคราะห์โลก นำมาส่งผล แต่กว่าจะได้ก็เหนื่อยยากลำบากมาก ที่เป็นโรคเบาหวานและอัมพฤกษ์ครึ่งซีกและเสียชีวิตด้วยตับอ่อนอักเสบ เพราะในชาติที่เกิดเป็นพ่อค้าหาบเร่นั้นได้สั่งฆ่าสัตว์ตัดชีวิตไว้จำนวนมาก และปัจจุบันก็ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเพื่อไหว้เจ้า วิบากกรรมทั้งอดีตและปัจจุบันมารวมส่งผล มีกรรมปาณาติบาตเป็นหลัก ที่ลูก ๆ ทบทวนบุญให้ก่อนตายนั้นเตี่ยรู้บ้างไม่รู้บ้าง แต่ได้รับบุญทุกบุญ ตายแล้วเหมือนหลับแล้วตื่นขึ้นกลางวิมานทองของชั้นดาวดึงส์เฟส 3 ด้วยบุญที่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาโดยเฉพาะบุญที่ลูกชวนให้ทำ และเมื่อรับบุญที่อุทิศไปให้ก็ยิ่งมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น

เฉลยว่าเตี่ยและแม่มีลูกเรียนดีมีความสามารถถึงเก้าคน แต่ลูกคนสุดท้องปัญญาอ่อน เพราะกรรมในอดีตเคยเลี้ยงสุราให้กับแขกเหรื่อ จึงดึงดูดให้ลูกที่มีกรรมสุรามาเกิด แต่ท่านก็มีบุญที่สนับสนุนการศึกษามาในอดีตด้วย จึงทำให้มีลูกเรียนดีมีความสามารถมาเกิดร่วมด้วย เป็นเรื่องบุญส่วนบุญบาปส่วนบาป และแม่แท้งลูกสองครั้งเพราะกรรมในอดีตเคยขายสัตว์แม่ลูกอ่อนให้เขาฆ่าตาย นำมาส่งผล

เฉลยว่าอากงอาม่ายกลูกสาวให้แต่งงานกับเตี่ยอย่างง่าย ๆ เพราะในอดีตเตี่ยกับแม่เคยเป็นสามีภรรยากันและได้อธิษฐานจิตขอให้ได้มาอยู่ร่วมกันอีก จึงบันดาลใจให้ท่านทั้งสองยกลูกสาวให้แค่เห็นหน้าเตี่ย ส่วนอากงอาม่าตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับล่าง อยู่ในหมู่บ้านภุมเทวาเดียวกัน บ้านอยู่ใกล้กัน และรับบุญที่อุทิศไปให้บ้างแต่ยังไม่มาก ต้องทำบุญอุทิศให้ท่านอีกบ่อย ๆ

เฉลยว่าน้องสาวคนสุดท้องปัญญาอ่อนเพราะกรรมในอดีตก็เป็นผู้หญิงที่กลุ้มใจเรื่องคู่ครอง แล้วหาทางออกของชีวิตด้วยการดื่มสุรา เป็นกรรมส่วนตัว วิบากกรรมนี้มาส่งผล และมีความเกี่ยวข้องกับเตี่ยและแม่เพราะกรรมเสมอกัน คือฝ่ายน้องสาวมีกรรมดื่มสุรา ฝ่ายเตี่ยและแม่มีกรรมเลี้ยงสุราคนอื่น กรรมคล้ายกันจึงดึงดูดให้มาเป็นพ่อแม่ลูกกัน ส่วนพี่ชายคนที่สามที่มารับเลี้ยงดูแทน เพราะในอดีตก็เป็นคนเลี้ยงเหล้าแขกเหรื่อและมักชอบให้เหล้าเป็นของขวัญในโอกาสต่าง ๆ วิบากกรรมนั้นมาส่งผล แต่ในปัจจุบันก็เป็นบุญสงเคราะห์ญาติ จึงให้ทำต่อไปเถิด