กรณีศึกษากฎแห่งกรรม

ทุกวันนี้ผู้เขียนอาศัยบุญเป็นที่พึ่ง เชื่อมั่นในครูบาอาจารย์ สร้างบุญกับหลวงพ่อไม่เคยขาด ทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนชาวญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน สิงคโปร์ และเวียดนาม มาที่ศูนย์โตเกียวให้ได้เข้าสู่เส้นทางบุญของหมู่คณะ และในปีนี้ก็ได้มาบวชพระเพื่อตอบแทนพระคุณพ่อแม่ด้วย

ตั้งคำถามว่าเพราะเหตุใดคนในครอบครัวจึงมีความเชื่อแตกต่างกัน ทำไมต้องโยกย้ายจากจีน เวียดนาม ลาว ไทย ไต้หวัน ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น โดยไม่ได้อยู่ประจำที่ใดที่หนึ่งทั้งชีวิต บุพกรรมใดทำให้คุณพ่อหาบของหนักจนอาเจียนเป็นเลือดและพออายุมากก็เป็นอัมพาตครึ่งตัว คุณพ่อได้บุญหรือบาปจากการทำยาดองเหล้าด้วยสัตว์เป็น ๆ ไว้ช่วยชีวิตคน ถ้ารักษาด้วยยาดองคุณพ่อจะหายไหม คุณแม่ตายเพราะหมดอายุขัยหรือเป็นโรคอะไร ตายแล้วไปอยู่ภพภูมิใด ได้รับบุญที่อุทิศไปหรือไม่ การนำผ้าไตรกฐินไปวางข้างโลงศพและพูดกับแม่ท่านรับรู้หรือไม่ น้องสาวคนที่สองและคนที่เจ็ดมีกรรมอะไรจึงมีอาการทางประสาท ทำไมทั้งผู้เขียนและน้องสาวคนที่หกต้องหย่าร้าง บุพกรรมใดทำให้เปลี่ยนงานบ่อยและถูกเพื่อนโกงจนต้องปิดร้านอาหาร นั่งธรรมะทุกวันแต่ยังไม่เข้าถึงธรรม และทำไมมีลูกเพียงคนเดียวในครอบครัวที่มาสร้างบารมี

ตอบว่าคนในครอบครัวมีความเชื่อแตกต่างกัน เพราะแต่ละคนไม่ได้สั่งสมบุญบารมีแบบครบถ้วนทั้งบัณฑิต นักปราชญ์ และกัลยาณมิตร จึงไม่เข้าใจธรรมะเพราะไม่ได้ฟังธรรมะ ทำให้มีความคิดหลากหลาย บางคนไม่มีศาสนา บางคนนับถือศาสนาอื่น ส่วนผู้เขียนเคยทำบุญกับหมู่คณะมาจึงได้กลับมาเจอหมู่คณะและได้นับถือพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย และตอบว่าครอบครัวต้องย้ายไปหลายประเทศเพราะมีอุปนิสัยข้ามชาติติดตัวมา

ตอบว่าคุณพ่อต้องหาบของหนักจนป่วยอาเจียนเป็นเลือดและนอนโรงพยาบาลนาน เพราะบุพกรรมที่เคยมัดสัตว์ไว้ฆ่าขายในอดีต ร่วมกับกรรมปัจจุบันที่นำสัตว์เป็น ๆ ไปใส่ทำยาดองเหล้ามาส่งผล ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าโปรดสัตว์แบบนี้ได้บาป เพราะคิดว่าสัตว์เป็นตัวยา ไม่ได้คิดว่าสัตว์คือชีวิตหนึ่ง คืออดีตมนุษย์ที่กำลังเสวยวิบากอยู่ในสัตว์เดียรัจฉาน เพราะขาดความรู้ตรงนี้จึงทำเท่าที่เข้าใจ รักษาคนหายก็เป็นบุญส่วนหนึ่ง แต่บาปก็ยังเป็นส่วนบาป

ตอบว่าการทำยาดองเหล้าไว้ช่วยชีวิตคนได้บุญปนบาป แต่มักได้บาปมากกว่าบุญ ได้บุญเพราะช่วยเพื่อนมนุษย์ให้หายตามอาการ แต่มีผลข้างเคียงคือทำให้คนกินยาดองเกินขนาดจนถึงระดับติดยาดองเหล้า คล้ายคนดื่มสุราและมีอาการเมาสุราไปด้วย เท่ากับส่งเสริมให้เขาดื่มสุรา บวกกับบาปที่นำสัตว์เป็น ๆ มาดอง ผลคือทำให้ตัวเองมีเชื้อใบ้บ้าปัญญาอ่อน มีบุตรธิดาในภพชาติต่อ ๆ ไปที่ใบ้บ้าปัญญาอ่อนด้วย และอายุจะไม่ยืน

ตอบว่าถ้ารักษาคุณพ่อด้วยยาดองเหล้าจะไม่ได้ผล เพราะจะทำให้ท่านดื่มยาดองเหล้าและเป็นเหตุให้ขาดสติในบั้นปลายชีวิต ถ้าหมดอายุขัยตอนใจหมองก็จะไปไม่ดี ถ้าเอาไปทาถูภายนอกยังโอเค แต่การถูก็จะทำให้ใจท่านผูกพันกับยาดอง และภาพที่เคยนำสัตว์เป็น ๆ ที่ดิ้นทุรนทุรายจำนวนมากมาใส่สุราจะมาฉายสลับกับภาพช่วยเพื่อนมนุษย์ ทำให้ใจหมองในบั้นปลายของชีวิต

ตอบว่าคุณแม่ตายเพราะหมดอายุขัย ตายแล้วก็ไปเป็นภุมเทวาในระดับชั้นดี อยู่ในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง

ตอบว่าน้องสาวทั้งสองพอจะให้หายได้ ในช่วงที่เธอรู้ตัวดีมีสติ ผู้เขียนควรเป็นกัลยาณมิตรชักชวนให้ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา แบบที่ตัวเองทำบ่อย ๆ หนักก็จะเป็นเบา เบาก็อาจหายได้ และตอบว่าทั้งผู้เขียนและน้องสาวคนที่หกต้องหย่าร้างเหมือนกัน เพราะคู่ของแต่ละคนมีศีลและทิฏฐิที่ไม่เสมอกัน อีกทั้งสร้างบุญร่วมกันมาแค่นี้ เมื่อหมดกระแสบุญที่ทำร่วมกันจึงขาดที่ยึดเหนี่ยวและเป็นเหตุให้หย่าร้างกัน

ตอบว่าผู้เขียนต้องเปลี่ยนที่ทำงานบ่อยและเปิดร้านอาหารแล้วถูกเพื่อนโกงจนต้องปิดกิจการ เพราะกำเนิดนี้เคยตระหนี่ เวลาจะทำบุญอะไรก็คิดนาน ผลัดไปก่อน ชาตินี้บุญจึงส่งผลไม่ต่อเนื่อง เมื่อบุญไม่ส่งผล กรรมอื่นก็ได้ช่องแทรกส่งผลก่อน เช่นกรรมที่เคยไปโกงคนอื่นไว้ในอดีตมาส่งผลในชาตินี้ จึงถูกเขาโกงกลับ

ตอบว่าผู้เขียนนั่งธรรมะทุกวันแต่ยังไม่เห็นพระ เพราะยังมีเครื่องกังวลหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องเศรษฐกิจทำมาหากิน เวลาให้นึกถึงดวงกับองค์พระก็ดันไปคิดว่าจะเอามาจากไหน เอามาอย่างไร เอามาเท่าไหร่ สลับกับเรื่องความป่วยของคุณพ่อและเรื่องอนาคต จึงบอกว่าไม่ใช่คนคิดมาก แต่คิดน้อย คิดเรื่องเดียวนี่แหละ แล้วให้กำลังใจว่านั่งไปเรื่อย ๆ อย่าเพิ่งท้อ ถ้าหยุดนิ่งสนิท หยุดคืนนี้เห็นคืนนี้ หยุดพรุ่งนี้เห็นพรุ่งนี้ ไม่ช้าจะเข้าถึงธรรมสมปรารถนา

ตอบว่าผู้เขียนสร้างบารมีกับหมู่คณะมาโดยเป็นกองเสบียง บางครั้งทำเต็มที่ บางครั้งทำเต็มทีตามอารมณ์ อีกทั้งเคยกระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะจึงออกจากหมู่คณะไป แต่ภายหลังในชาติเดียวกันนั้นก็กลับมาสร้างบารมีร่วมกับหมู่คณะใหม่เมื่อหายงอนหรือเมื่อโดนโรคภัยจนสะบักสะบอม ผังนี้ยังติดตัวมาทำให้เกิดไกลจากหมู่คณะ แต่บุญเก่าที่เคยทำร่วมกันก็ดึงดูดให้กลับมาสร้างบุญร่วมกันใหม่ได้ ชาตินี้จึงให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตตาม

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องว่ากว่าจะมาสร้างบารมีได้ เป็นเรื่องของสาวชาวพม่าที่มาทำงานอยู่ในเมืองไทย และวันนี้ยังมีมินิซีรีส์เรื่องผู้ที่รวยปุ๊บปั๊บต่ออีกตอนหนึ่ง

เข้าสู่กรณีศึกษาของสาวพม่าที่สนใจเรื่องราวความจริงของชีวิตและอยากศึกษา เพราะตั้งแต่เกิดมาในประเทศของตนไม่เคยมีความรู้เรื่องเหล่านี้ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นความรู้สากลที่ทุกคนศึกษาเพิ่มเติมได้ แล้วนำจดหมายที่เขียนมาเป็นภาษาพม่าขึ้นจอ ชมว่าลายมือสวย แต่อ่านไม่ออก จึงให้ล่ามช่วยอ่านและแปล

ล่ามแปลจดหมายว่าลูกเป็นสาวพม่า จะสามารถสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นได้ไหม ลูกอยู่ถึงประเทศพม่า เดินทางข้ามเขาลงห้วยมาหลายห้วยหลายเขาแล้ว อยากมาศึกษาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อยากมาวัดพระธรรมกายจังเลย แต่สงสัยว่าทำไมผู้ที่อยู่ใกล้ ๆ วัดและอยู่เมืองไทยจึงไม่มาศึกษา เหมือนใกล้เกลือกินด่าง เหมือนทัพพีด้ามด้วนที่ตกลงอยู่ในหม้อแกง แช่อยู่ทุกวันแต่ไม่รู้คุณค่าของพระพุทธศาสนา

อ่านจดหมายอีกฉบับจากคนที่อยู่บ้านเดียวกัน ซึ่งเรียกว่าบ้านสหประชาชาติ เจ้าตัวเล่าว่ามาจากประเทศพม่าเพื่อมาทำงานในกรุงเทพ โชคดีที่ได้ทำงานอยู่กับครอบครัวธรรมกายในบ้านที่เรียกว่าบ้านมิตรภาพหรือบ้านสหประชาชาติ เพราะมีทั้งชาวพม่า ลาว ไทยอีสาน และเจ้าของบ้านเป็นคนไทย อยู่รวมกันด้วยความรักและมิตรภาพอันอบอุ่น ทำให้มีโอกาสไปวัดพระธรรมกายร่วมงานบุญใหญ่หลายครั้ง โดยเฉพาะการใส่บาตรตอนเช้าที่งดงามมีระเบียบ และอธิษฐานขอให้ได้สร้างบารมีกับหมู่คณะและครอบครัวนี้ตลอดไป

ผู้เขียนเป็นบุตรคนที่ห้าในจำนวนพี่น้องเก้าคน ปัจจุบันอายุย่างเข้า 25 ปี ครอบครัวเป็นเกษตรกร เป็นกะเหรี่ยงนับถือพุทธ ก่อนที่ผู้เขียนจะเกิด คุณแม่ฝันว่าไปถวายภัตตาหารพระอธิการวัดแห่งหนึ่ง หลวงพ่ออธิการนั้นมอบเด็กผู้หญิงคนหนึ่งให้แม่ แม่บอกว่าที่บ้านมีอยู่หลายคนแล้ว เด็กคนนี้จะอยู่ด้วยได้หรือ หลวงพ่อตอบว่าอยู่ได้ แต่เด็กคนนี้มีโรคเยอะไม่แข็งแรง ต้องรดน้ำมนต์ก่อน แม่จึงรับน้ำมนต์มารดบนหัวเด็กคนนั้น หลังจากนั้นแม่ก็ตั้งท้องผู้เขียน

แรกคลอดสามวันแรกผู้เขียนร้องไห้ตลอดเวลา ใครถูกตัวไม่ได้เลยเพราะเนื้อช้ำ ผิวบาง ตามตัวมีแผลพุพองคล้ายโดนความร้อน ต้องนอนบนใบตอง ใคร ๆ คิดว่าต้องตายแน่ แม่ลองเอาแป้งดินสอพองทาให้ ปรากฏว่าแผลค่อย ๆ หายไปภายในสองสามวันเท่านั้น ไม่ต้องฉีดยาเลย ต่อมาตัวขาวน่ารัก ใคร ๆ จึงเรียกว่านะเขยี ซึ่งล่ามแปลว่าสวย

พออายุได้หนึ่งขวบเศษเริ่มหัดพูด แต่เรียกแม่ด้วยคำว่าโต้ ซึ่งเป็นภาษาของอีกหมู่บ้านหนึ่งที่คนละภาษากัน ทั้งที่ในบ้านทุกคนเรียกแม่ว่าเมี๊ยะ พออายุประมาณสองขวบก็ทักทายเรียกชื่อคนแปลกหน้าจากหมู่บ้านอื่นและคุยภาษาของหมู่บ้านนั้นได้ถูกด้วย จนวันหนึ่งได้พบผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวหมู่บ้านนั้น ผู้เขียนรู้จักเขาทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน เขาจึงแปลกใจว่าเด็กสองขวบจากอีกหมู่บ้านคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไร

ชายคนนั้นลองเรียกผู้เขียนด้วยชื่อว่าถูวอ เมื่อได้ยินคำนี้ผู้เขียนซึ่งอายุสองขวบก็ร้องไห้ทันที ไม่อยากได้ยินชื่อนี้แล้วก็ป่วยทันที เพราะถูวอคือชื่อลูกของลุงกับป้าที่ตายไปแล้ว ต่อมาชายคนนั้นจึงพาลุงและป้าสองสามีภรรยาซึ่งเป็นญาติของเขามาดู แล้วชวนคุยจนมั่นใจว่าผู้เขียนคือถูวอมาเกิดใหม่ เป็นลูกของลุงและป้า และเป็นหลานของผู้ชายคนนั้น

ผู้เขียนบอกเรื่องในอดีตได้ว่าเมื่อถูวอป่วยถูกส่งไปรักษาตัวกับหมอผี โดยวิธีทรมานจนขาดใจตาย ถูวอขอร้องพ่อแม่ว่าจะกลับไปบ้านขอตายที่บ้าน แต่พ่อแม่ก็ทิ้งไว้ให้หมอผีรักษาด้วยวิธีไสยศาสตร์ซึ่งทำให้คนไข้ตายมาแล้วไม่ต่ำกว่าสามสิบราย รวมทั้งถูวอด้วย ความทรงจำนี้ทำให้แม้อยู่สองขวบก็ฝังใจเกลียดลุงป้าทั้งสองคนมาก พอมาหาก็ป่วยทันที ไม่ยอมรับว่าเคยเป็นพ่อแม่กัน ลุงกับป้าใช้ความพยายามนานถึงสิบปีจนผู้เขียนยอมเรียกเขาว่าพ่อกับแม่ แต่ในใจก็ยังโกรธไม่หาย

เมื่ออายุเจ็ดขวบผู้เขียนเคยขอแม่บวชชีแต่คุณแม่ไม่อนุญาต ครั้งหนึ่งมีผู้ชายมีครอบครัวคนหนึ่งเดินทางไปตามหมู่บ้านคนยากจนเพื่อหาคนให้ตัดหัวไปแลกเงินจากรัฐบาล โดยมีข้อแม้ว่าคนที่จะถูกตัดหัวต้องยินยอมและห้ามร้องไห้ ถ้าเขาหาไม่ได้เขาจะต้องเสียหัวของตัวเองแทนให้รัฐบาล เขาไปทุกหมู่บ้านก็ไม่มีใครยอม แล้วมาคุยในบ้านของผู้เขียน ผู้เขียนได้ยินก็คิดว่าถ้าเขาไม่ได้หัวใครไปแล้วใครจะดูแลลูกเมียเขา จึงอยากได้บุญ ขอร้องคุณแม่ให้เขามาตัดหัวลูกเอาไปเลย แต่แม่ไม่ยอม

ในจำนวนพี่น้องเก้าคนผู้เขียนเรียนสูงที่สุดจนอายุย่าง 20 ปี แต่พ่อแม่ส่งไม่ไหวเพราะโรงเรียนอยู่สูงขึ้นเขาไปเรื่อย ๆ จึงต้องมาทำงานที่กรุงเทพ ต้องเดินทางจากบ้านโดยรถสองแถวผ่านภูเขาสามสิบสองลูก บนถนนลูกรังซึ่งมีเลนเดียว รถวิ่งได้ครั้งละหนึ่งคัน ไม่สามารถสวนทางหรือหลบได้เลย ด้านข้างเป็นเหวลึกตลอดทาง คนขับต้องรู้เวลาการออกรถของทางตรงข้าม ถ้าผิดคิวก็ต้องถอยหลังกลับเพราะกลับรถไม่ได้ ถ้าพลาดคือตายหมด

ผู้เขียนมีเสื้อผ้าติดตัวมาชุดเดียวคือชุดที่ใส่อยู่กับรองเท้าเท่านั้น ต้องนอนรอที่ชายแดนหลายวันจนกว่ารถจะขนคนมาสมทบได้ตามจำนวนที่ต้องการจึงออกเดินทาง กว่าจะถึงกรุงเทพต้องแวะพักอีกหลายจุด ต่อรถอีกหลายครั้ง ต้องเดินเท้าเข้าป่าข้ามเขาหลายวันหลายคืน อดหลับอดนอนและไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย เหนื่อยและหิวมาก แต่ยังหวังว่าคงมีสักวันที่จะไปถึงกรุงเทพให้ได้ จึงนึกถึงบทเพลง

ผู้เขียนเล่าว่าถ้าพูดฟังภาษาไทยได้จะได้ค่าจ้างสามพันบาท รออยู่สองวันก็ได้งานที่บ้านชาวจีน ถนนสาธุประดิษฐ์ อยู่ได้สิบเดือนไม่มีความสุขเลยจึงลาออกไปหางานใหม่ ไปพักที่โรงงานน้องชายแถวปากเกร็ด แล้วโชคดีมีเพื่อนโทรมาบอกว่าหลังบ้านที่เขาอยู่ต้องการพี่เลี้ยงสองคน ครอบครัวนี้มีสามคนคือพ่อ แม่ และลูกชายวัยสี่ขวบกว่า พอเห็นลูกชายเจ้าของบ้านครั้งแรกก็รู้สึกรักและผูกพัน จึงได้อยู่กับครอบครัวนี้มาหลายปี

ผู้เขียนเป็นคนขี้น้อยใจและฟังภาษาไทยไม่เก่ง จึงเข้าใจผิดกันบ่อย ๆ ทำให้ต้องหนีออกจากบ้านนี้หลายครั้ง แต่ไปทีไรก็คิดถึง ต้องโทรกลับมาให้พี่เขาไปรับกลับ ซึ่งพี่เขาก็ไปรับทุกครั้งไม่ว่าไกลแค่ไหน เพิ่งได้กลับมาอยู่กับครอบครัวนี้เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2548 ช่วงที่หนีไปนั้นพบเหตุการณ์ที่เสียใจมาก คือพี่ชายคนที่สามประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ 27 กันยายน 2547 และเสียชีวิตอีกสามวันต่อมา เจ้านายพี่ชายเป็นเจ้าภาพสวดศพให้หนึ่งคืน เจ้านายของผู้เขียนอีกหนึ่งคืน เผาวันที่ 2 ตุลาคม 2547 มีเหตุร้ายอีกหลายอย่างจึงคิดว่าบุญของลูกคงจะหมด

ผู้เขียนอยากให้เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เป็นแสน ๆ คนได้มาเข้าวัด ครูไม่ใหญ่จึงชวนไล่ชื่อชาติต่าง ๆ ที่มาอยู่ร่วมกันในบ้านนานาชาติ ทั้งนอร์เวย์ เยอรมัน อิตาลี สเปน อังกฤษ อเมริกา ฟินแลนด์ ญี่ปุ่น จีน ลาว และอีกหลายชาติ

ผู้เขียนตั้งใจถือศีลแปดทุกวันพระ วันที่ 28 สิงหาคม 2548 ขณะเดินอยู่ในสภาธรรมกายสากลมีป้าคนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่อาสาสมัครของวัดมาชวนไปเป็นอาสาสมัคร โดยไม่สนใจเลยว่าลูกพูดไม่ชัดหรือเป็นแรงงานต่างด้าว จึงขออนุญาตเจ้านายไป และได้ไปฟังพระอาจารย์เทศน์สอนซึ่งบอกว่าลูกเป็นเจ้าของวัด คำนี้ทำให้ภูมิใจมาก ลำบากมาตั้งนาน อยู่ ๆ ก็ได้รับเกียรติเป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่อจากนี้ไม่มีใครดูถูกลูกแล้ว และตั้งใจจะเป็นกัลยาณมิตรชวนเพื่อนชาวพม่าหลายแสนคนมาวัดในปี 2550

อ่านคำถามชุดแรกว่าลูกทำกรรมอะไรมาจึงต้องป่วยเป็นแผลพุพองตั้งแต่แรกเกิดและหายด้วยวิธีง่าย ๆ ทำไมลูกจึงจำอดีตชาติได้แต่พอโตขึ้นก็ลืมหมด ทำไมป่วยทุกครั้งที่พูดเรื่องในอดีตจนคุณแม่ไม่ยอมให้พูดถึงลุงป้า ลุงป้ามีอดีตชาติเกี่ยวพันกับลูกอย่างไร ลูกเคยเกิดเป็นลูกสาวของเขาจริงหรือไม่ ลุงที่บอกว่าลูกเป็นลูกสาวเขามาเกิดได้ละโลกไปแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน รับบุญได้หรือไม่ ทำไมลูกอยากบวชชีตั้งแต่เด็ก ที่คิดจะให้คนมาตัดหัวเป็นเพราะกรรมใด และพี่ชายคนที่สามที่เสียชีวิตที่กรุงเทพเสียชีวิตเพราะสาเหตุใด ใครเป็นคนทำ

อ่านคำถามชุดที่สองว่าทำไมลูกต้องเดินทางจากบ้านมาด้วยความยากลำบากกว่าจะได้มาพบหมู่คณะ เคยร่วมบุญกับครอบครัวนี้มาอย่างไร ทำไมต้องน้อยใจหนีออกจากบ้านถึงสามครั้ง ทำไมนั่งสมาธิแล้วเป็นไปตามใจนึกสบาย ๆ รู้สึกคุ้นเคยมาก่อน ทำไมเคยฝันเห็นหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญเหาะมาบนท้องฟ้าเพื่อมาร่วมงานที่มีคนแต่งชุดขาวใส่เครื่องประดับเต็มตัว ส่วนลูกไม่มีเครื่องประดับจึงเข้าร่วมงานไม่ได้ ทำไมป้าเจ้าหน้าที่ของวัดจึงมาชวนลูกเป็นอาสาสมัครและดีกับลูกมาก และมีเพื่อนชายอายุ 28 ปี รู้จักกันสิบปี ขอแต่งงานหลายครั้งแต่ลูกปฏิเสธ เขายังรออยู่ ควรตัดสินใจอย่างไร

ตอบว่าแผลพุพองแต่แรกเกิดมาจากวจีกรรมในอดีตตอนที่เป็นเด็ก ได้ไปล้อเลียนเพื่อนที่ผิวหนังพุพองจนเขาเกิดความอาย อีกทั้งยังแกล้งเอาหมามุ้ยไปใส่เสื้อเพื่อนเด็กคนนั้นจนอาการเขากำเริบหนัก แต่ตอนหลังสำนึกผิดแล้วไปขอโทษเขา กรรมนี้จึงหมดไปและหายได้ง่าย

ตอบว่าตอนเล็ก ๆ ระลึกชาติได้แต่โตขึ้นลืมหมด เพราะเป็นการตายปุ๊บมาเกิดปั๊บ คือพอตายก็เข้าท้องเลย จึงไม่มีช่องว่างของเวลามาคั่นระหว่างภพ ทำให้ความทรงจำเก่าหรือสัญญาเก่าติดมาและจำเรื่องราวได้ แต่เป็นเพียงช่วงสั้น ๆ เท่านั้น และตอนป่วยมักพูดเรื่องอดีตเพราะการป่วยทำให้สัญญาความทรงจำเก่าย้อนกลับมาอีก คุณแม่ถือว่าไม่เป็นมงคลจึงไม่ให้พูดถึง เพราะพูดเรื่องการป่วยการตายแม่ไม่อยากได้ยิน

ตอบว่าลุงป้าสองท่านที่มาจากอีกหมู่บ้านคืออดีตพ่อแม่ของลูกจริง ๆ ตอนตายจากถูวอก็มาเกิดใหม่ทันทีโดยไม่ได้วนเวียนอยู่ก่อน จึงจำเรื่องราวในอดีตได้ และลูกก็คือลูกสาวของท่านจริง ส่วนลุงที่เคยบอกว่าลูกเป็นลูกสาวมาเกิดนั้นตายแล้วไปเป็นบริวารของภุมเทวาสายวิทยาธร เพราะใจผูกกับเรื่องเจ้าทรงผีสิง ตอนนี้อยู่ตามซอกเขาเก่าและต้องทำตามคำสั่งของวิญญาณที่เขาใช้ให้ทำ ได้รับบุญที่อุทิศไปให้ก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเดิมหน่อยหนึ่งเพราะบุญยังไม่มากพอ

ตอบว่าลุงท่านเห็นทุกข์โทษเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่ใช่ที่พึ่งที่แท้จริงและช่วยอะไรท่านไม่ได้ ที่เมื่อเป็นมนุษย์ท่านเชื่อถือ แต่กลับต้องมาเป็นบริวารเขาอีก ดังนั้นให้ลูกทำบุญอุทิศไปให้ท่านอีก ทำบุญเยอะ ๆ และอธิษฐานจิตให้ท่านไปเกิดในครอบครัวที่เป็นบัณฑิตนักปราชญ์ ในตระกูลดี ๆ ที่เกื้อหนุนการสร้างบารมีของลูกในภพชาติต่อไป และย้ำว่าต้องอธิษฐานซ้ำ ๆ บ่อย ๆ เพราะทำทีเดียวแล้วอธิษฐานผังยังไม่แน่น

ตอบว่าลูกอยากบวชชีตั้งแต่เด็กเพราะในอดีตชาติไกล ๆ หลายพุทธันดรมาแล้ว ลูกเคยบวชเณร ต่อมาเป็นพระ แล้วตอนหลังลาสิกขา ได้พลัดพรากจากหมู่คณะมานาน การพลัดพรากจากหมู่คณะทำให้ประสบทุกข์ จนชาติหลัง ๆ เข็ดในทุกข์ของการครองเรือน จึงตั้งความปรารถนาว่าชาติต่อไปไม่เอาชีวิตการครองเรือนอีกแล้ว อยากจะบวชมาก ๆ สัญญาในใจนี้ติดมาจึงทำให้คิดอยากบวชชีอย่างนั้น

ตอบว่าที่ลูกคิดอยากให้คนมาตัดหัวไป เพราะชาติหลัง ๆ ที่พลัดพรากจากหมู่คณะ มีอยู่ชาติหนึ่งได้ไปสร้างกรรมตัดคอแพะเพราะเอามาปรุงอาหาร กรรมนั้นมาได้ช่องจึงดลใจให้คิดอย่างนั้น แต่บุญหล่อเลี้ยงเอาไว้ ปัจจุบันเป็นแค่เศษกรรมแล้วจึงไม่มีโอกาสให้เขาตัดหัว ส่วนพี่ชายคนที่สามที่เสียชีวิตที่กรุงเทพเป็นเพราะวิบากกรรมทั้งในอดีตและปัจจุบัน เคยฆ่าสัตว์และตัดชีวิตสัตว์ จึงส่งผลให้เกิดอุบัติเหตุ ตายแล้ววนเวียนอยู่ระยะหนึ่งจึงไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้ว ยังรับบุญไม่ได้และไม่มีข้อความฝากมา

ตอบว่าที่ลูกต้องเดินทางมาด้วยความยากลำบากกว่าจะได้มาพบหมู่คณะ เพราะในอดีตทำทานมาน้อยและมีทิฏฐิมานะมาก ตั้งแต่ในชาติที่บวชเป็นเณรและพระอยู่กับหมู่คณะ ได้ดื้อกับพระอาจารย์และพระพี่เลี้ยง แล้วก็หนีสึกออกไป ความดื้อจึงทำให้ไปเกิดในถิ่นทุรกันดาร และการทำทานมาน้อยก็ทำให้ยากลำบาก

ตอบว่าในอดีตสมัยชาติที่บวชเป็นเณรและพระกับหมู่คณะแล้วลาสิกขาออกมา ลูกเคยเป็นลูกชายของครอบครัวผู้มีบุญนี้ เมื่อลาสิกขาออกมาแล้วก็มาอยู่ที่บ้าน มักจะถูกตำหนิบ่อย ๆ ทำอะไรก็ไม่ถูก จึงเกิดความน้อยใจ พอน้อยใจก็หนีไป หนีไปแล้วก็กลับมา หนี หนี กลับ ๆ อย่างนี้หลายรอบ จึงทำให้ผังนี้ติดตัวมา ชาตินี้ก็หนีแล้วกลับเหมือนกัน และผังเก่านี้ทำให้หลุดออกจากหมู่คณะในชาติต่อ ๆ มา ชีวิตลำบากสะบักสะบอมมากจึงจะมาเจอหมู่คณะอีก

ตอบว่าครั้งนี้ลูกกลับมาอยู่ครอบครัวผู้มีบุญอีกครั้งด้วยหัวใจที่ต้องการบุญ นึกถึงวัดพระธรรมกาย และหัดนั่งสมาธิตามเสียงหลวงพ่อผ่านจานดาวธรรม รู้สึกว่าการนั่งสมาธิไม่ยากและคุ้นเคยมาก่อน เพราะบุญเก่าที่เคยสร้างกับหมู่คณะในชาติที่บวชเป็นเณรและพระนั้นกลับมาส่งผล ทำให้ได้คิดและเข็ดกับชีวิตในสังสารวัฏ

ตอบว่าที่ลูกเคยฝันเห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่เหาะมาบนท้องฟ้าทั้งที่ไม่รู้จักท่าน กระทั่งมาเห็นรูปท่านในปฏิทินของวัดพระธรรมกาย เพราะลูกเคยสร้างบารมีในสายวิชชาธรรมกายของพระเดชพระคุณหลวงปู่มาในอดีต จึงบันดาลให้ฝันไปอย่างนั้นเพื่อจูงให้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก และป้าเจ้าหน้าที่ของวัดที่ชวนลูกมาเป็นอาสาสมัคร รวมทั้งพระอาจารย์และทีมงานทุกคน เคยเป็นกัลยาณมิตรให้ลูกในชาติที่ลูกเป็นเณรและพระ แต่ลูกเป็นคนดื้อและน้อยใจเก่ง บุญเก่าที่ทำร่วมกันจึงบันดาลให้มาเจอกันและสร้างบุญร่วมกันอีก

ตอบว่าเพื่อนชายที่รู้จักกันสิบปีและขอแต่งงานแต่ลูกปฏิเสธนั้น เขายังรอเพราะเคยเป็นคู่ครองกันมา แต่ก็ไม่ได้มีความสุขจากการครองเรือนเลย ดังที่ลูกเคยเข็ดแล้ว จึงอย่าถอยหลังกลับไป ให้เดินหน้าสร้างบารมีต่อไปเพราะชีวิตมนุษย์สั้นนิดเดียว ส่วนคุณพ่อคุณแม่แท้ ๆ และพี่น้องเก้าคนรวมทั้งตัวลูกมีบุญกรรมใกล้เคียงกัน ดื้อและมีทิฏฐิมานะคล้าย ๆ กัน แต่ไม่ได้ทำกรรมมาด้วยกัน ต่างคนต่างทำ แล้วกรรมคล้ายกันก็ดึงดูดมาเกิดร่วมกัน ที่เกิดไกลจากวัดพระธรรมกายเพราะทำทานมาน้อยและดื้อมาก มีทิฏฐิมานะสูงจัด

ตอบปิดท้ายว่าถ้าลูกไม่อยากไปเกิดในที่กันดารและพลัดจากหมู่คณะ ก็อย่าเป็นคนดื้อ อย่ามีทิฏฐิมานะที่จัด ให้พยายามแก้ไขปรับปรุงตัวเองให้ดี ไม่เป็นคนคิดน้อยใจ ให้เป็นคนว่าง่าย ทำความดีง่าย ถ้าลูกเป็นคนเก่งและดี ไม่คิดน้อยใจ ก็จะได้สร้างบารมีกับครอบครัวธรรมกายนี้ไปได้นาน ชาตินี้มาเจอกันแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีให้เต็มที่ในทุกบุญ แล้วอธิษฐานจิตตามที่แนะไว้ จะได้ไม่พลัดพรากกันอีก

บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น ชื่อเรื่องเพชรตาแมว ซึ่งเคยพลาดคิวไปครั้งหนึ่งแต่เพิ่งถึงเวลาที่จะได้ออก แล้วบอกว่าเสียงไม่ค่อยดีหายใจไม่สะดวก ก่อนจะให้ไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน

ผู้เขียนเล่าว่าเริ่มเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาประเภทดูอยู่ที่บ้านตั้งแต่ปี 2547 โดยได้รับคำชวนจากพี่กัลยาณมิตรซึ่งเป็นหัวหน้าในงานวันมหัศจรรย์เปลี่ยนชีวิต แล้วตัดสินใจติดจานดาวธรรมในวันที่ฟังนั้นทันที ได้ติดตามดูกฎแห่งกรรมจากกรณีศึกษาในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจนได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกในชีวิต คือวันบูชาข้าวพระอาทิตย์ต้นเดือนเมษายน 2548

ผู้เขียนเล่าว่าได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวในวันนั้นด้วย ต่อมาก็สร้างให้พ่อ แม่ และลูกสาว รวมอีกสี่องค์ ได้ร่วมทำบุญกับทางวัดและศูนย์สาขาในจังหวัด มีความประทับใจในระเบียบและความสะอาดของวัดมาก ยิ่งเมื่อไปปฏิบัติธรรมก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น แต่มีอุปสรรคจากสามีที่ยังไม่เข้าใจวัด แม้มีจานดาวธรรมในบ้านเขาก็ไม่ยอมดู แต่ผู้เขียนคิดว่าคงมีสักวันที่เขาเข้าใจ จึงกราบขอความเมตตาจากครูไม่ใหญ่

ผู้เขียนเล่าว่าปู่กับย่าเกิดในครอบครัวเกษตรกร มีอาชีพทำนา มีนาเป็นร้อยไร่ มีวัวเป็นฝูงใหญ่ ฐานะค่อนข้างมั่งมี งานประจำของปู่ในตอนเย็นคือไปก่อกองไฟไว้ใต้ถุนบ้านเพื่อไล่ยุงให้วัว ป้าซึ่งเป็นพี่สาวของพ่อเล่าว่าเช้าวันหนึ่งหลังจากตื่นนอนแล้วลงบันไดบ้านไป ก็พบศพของปู่นอนตายอยู่ในกองไฟที่สุมไล่ยุงให้วัวตรงใต้ถุนบ้าน ในสภาพที่เกร็งไปทั้งตัว จึงสันนิษฐานกันว่าปู่ชักแล้วล้มลงไปในกองไฟและเสียชีวิต

ย่าของผู้เขียนนอกจากทำนาแล้วยังเป็นหมอตำแยทำคลอดให้คนในหมู่บ้าน แต่ไม่เอาค่าจ้าง ทำให้ฟรี ย่าเป็นคนสุขภาพดีมาตลอด ไม่เจ็บไม่ป่วย ก่อนตายเพียงสามวันย่าไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ แล้วก็สิ้นใจไปอย่างสงบเพราะความชรา อายุได้ 83 ปี

ตาของผู้เขียนเป็นคนจีนที่มีครอบครัวอยู่ที่เมืองจีนแล้ว แต่ทิ้งครอบครัวมาเมืองไทยโดยลำพัง แล้วแต่งงานกับยายที่เมืองไทย ก่อนแต่งงานตามีทรัพย์สินที่นำติดตัวมาจากเมืองจีนพอสมควร แต่ตั้งแต่เริ่มใช้ชีวิตคู่กับยาย ตาก็ไม่เคยทำงานอะไรเลย นอกจากเล่นการพนันทุกวันเป็นอาจิณ ทรัพย์ที่มีจึงหมดไป

เล่าว่าตาเกิดเป็นแผลมีหนองเรื้อรังที่ลำคอ แล้วเสียชีวิตลงเมื่ออายุได้ประมาณ 70 ปี

ยายของผู้เขียนเป็นคนชอบทำบุญ ทุกวันพระยายจะไปนอนถือศีลที่วัดเป็นประจำ แต่ก่อนทำอาชีพเลี้ยงหมูปลูกผัก พอมีลูกได้สี่ห้าคนก็เปลี่ยนมาทำอาชีพเย็บเครื่องอัฐบริขารของพระและเย็บชุดแม่ชีเพื่อส่งให้วัด ทำอย่างนี้จนตลอดชีวิต เมื่อชราลงยายก็เกิดเป็นแผลและมีหนองขึ้นที่หน้าอก รักษาเองอยู่สามปีก็ไม่หายจึงไปหาหมอ หมอตรวจแล้วบอกว่าเป็นมะเร็งเต้านมและจะอยู่ได้หกเดือน แต่อยู่ได้แค่สามเดือนยายก็เสียชีวิต

พ่อของผู้เขียนเคยบวชตั้งแต่อายุ 17 จนอายุได้ 33 ปี แล้วลาสิกขามาประกอบอาชีพเป็นช่างไม้ หนึ่งปีต่อมาก็แต่งงานกับแม่ มีลูกด้วยกันสี่คนโดยผู้เขียนเป็นคนที่สอง ตอนมีลูกคนแรกฐานะของครอบครัวดีมาก แต่พอผู้เขียนเกิดได้เพียงสองเดือนฐานะก็เปลี่ยนไป เพราะขณะนั้นพ่อเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างโรงพยาบาล ไปเอาอุปกรณ์การก่อสร้างจากร้านค้ามาก่อนโดยยังไม่จ่ายเงิน แล้วพ่อป่วยเป็นไส้ติ่งเกือบแตกต้องผ่าตัด พอออกจากโรงพยาบาลคุณตาก็เสียชีวิตในช่วงนั้น ทำให้พ่อไม่สามารถไปคุมงานก่อสร้างได้ จึงถูกคนงานขโมยอุปกรณ์ไปมากมายจนขาดทุนย่อยยับ