หลักวิชาการทำบุญ

ย้ำว่าอย่าประมาทเพราะความตายมาถึงในพลันนิด ถ้าถามตัวเองทุกวันว่าถ้าตายตอนนี้พร้อมแล้วหรือยัง ใจจะสะดุ้งแล้วรีบขวนขวาย ขี้เกียจนั่งธรรมะแค่นึกถึงความตายกระดูกสันหลังก็ยืดตั้งขึ้นเอง เพราะเวลามีกายมนุษย์เท่านั้นที่ทำความดีได้ ตายแล้วไปรู้ตอนนั้นก็หมดสิทธิ์ จึงต้องศึกษาว่าทางมาแห่งบุญมีกี่วิธี ทำอย่างไรถึงถูกหลักวิชา เพราะบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จ ปฏิเสธบุญก็เท่ากับยินดีความลำเค็ญ ความยากจน และความทุกข์ของชีวิต

แก้ความเข้าใจผิดว่านรกไม่ได้อยู่ในใจ แต่สวรรค์เป็นอีกภพหนึ่งและนรกก็เป็นอีกภพหนึ่ง แล้วเล่าถึงคนที่ครูไม่ใหญ่เคยรู้จัก ตอนเป็นมนุษย์เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่คนนับหน้าถือตา เก่งเรื่องหลักวิชาการทำงาน แต่เรื่องหลักวิชาการทำบุญไม่ค่อยเข้าใจ ทำตามประเพณีเมื่อมีคนชวน งานทางโลกจะให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ไม่ใช่ง่าย จึงมีดีบ้างไม่ดีบ้างคละกันไป ระหว่างที่เพลินกับงานก็เจ็บป่วยแล้วจากไปทันที

บรรยายว่าเมื่อเข้าไปในโรงพิพากษา ต้องเดินผ่านผู้ทำหน้าที่ที่รูปร่างน่ากลัว มีอาวุธยุทโธปกรณ์ประดับไว้ บรรยากาศร้อนอบอ้าว สองข้างทางมีเจ้าหน้าที่ยืนถือหอก แล้วคุกเข่าอยู่หน้าบัลลังก์โดยร่างกายปราศจากอาภรณ์ ผู้ที่นั่งบนบัลลังก์เป็นกุมภัณฑ์ ไม่มีเขาและไม่มีหัวกะโหลกห้อย เป็นธรรมาธิบดีหรือพระยายมราช คำถามแรกว่าชื่ออะไรก็ตอบไม่ถูก ท่านถามเรื่องบาปก่อนเพื่อให้โอกาสแล้วถามเรื่องบุญ แต่นึกไม่ออกเพราะไม่ได้ทำถูกหลักวิชชาและไม่เคยศึกษา จึงต้องเอาภาพบุญให้ดู เมื่อเห็นก็ยังมีบุญเชื่อมอยู่บ้างจึงดีขึ้นแต่ยังสั่น ครูไม่ใหญ่บอกว่าเวลาไม่พอ ยังไม่เล่าต่อวันนี้