หย่าร้าง

วันหนึ่งขณะจะพาภรรยาและลูก ๆ ไปเที่ยวสวนสาธารณะ ได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่สถานีรถไฟอากาบาเนะซึ่งกำลังจะไปศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว เธอชวนแล้วผู้เขียนตัดสินใจไปที่ศูนย์โตเกียวทันที ปล่อยให้ภรรยาและลูกไปเที่ยวกันเอง นี่เป็นจุดเริ่มที่ทำให้รู้จักวัดพระธรรมกาย ต่อมาจำเป็นต้องเลิกกับภรรยาเพราะปัญหาเศรษฐกิจของครอบครัวที่ฝืดเคืองขัดสน เธอจากไปพร้อมลูกทั้งสามคนและไม่ได้เจอกันอีกเลย แต่ผู้เขียนบอกว่าจะยิ้มไปสู้ไป ไม่ท้อ

ตอบว่าน้องสาวทั้งสองพอจะให้หายได้ ในช่วงที่เธอรู้ตัวดีมีสติ ผู้เขียนควรเป็นกัลยาณมิตรชักชวนให้ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา แบบที่ตัวเองทำบ่อย ๆ หนักก็จะเป็นเบา เบาก็อาจหายได้ และตอบว่าทั้งผู้เขียนและน้องสาวคนที่หกต้องหย่าร้างเหมือนกัน เพราะคู่ของแต่ละคนมีศีลและทิฏฐิที่ไม่เสมอกัน อีกทั้งสร้างบุญร่วมกันมาแค่นี้ เมื่อหมดกระแสบุญที่ทำร่วมกันจึงขาดที่ยึดเหนี่ยวและเป็นเหตุให้หย่าร้างกัน

คุณอักรีวีเล่าว่าชีวิตแต่งงานช่วงแรกไม่มีปัญหา แต่ความสุขอยู่ได้ไม่นาน เธอกับสามีเริ่มมีปากเสียงกัน ความเป็นอิสระหายไป สุดท้ายจบที่การหย่าร้าง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าพูดกันดี ๆ พูดเพราะ ๆ ก็ไม่ต้องทะเลาะ กว่าจะรักกันได้ลงทุนไปเยอะ น่าเสียดาย จากนั้นเธอต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงตัวเอง ธุรกิจเติบโตได้สองปีก็บอบช้ำอีกครั้ง มีคนแนะนำให้รู้จักคุณใบอ่อน เธอจึงรู้จักกัลยาณมิตรก่อนแล้วจึงรู้จักสมาธิ